Χθες η ΕΡΤ έδειξε το ντοκιμαντέρ “Σημείο Ελέγχου”, που έχει θέμα τη για τον πούτσο συμπεριφορά που επιφυλάσσουν στους Παλαιστίνιους οι Ισραηλινοί στρατιώτες στα σημεία ελέγχου (τα σημεία όπου μπαινοβγαίνουν οι Παλαιστίνιοι από τις ζώνες κατοχής). Και γενικά το πακέτο που τρώνε με τον όλο θεσμό.

Τσαντίστηκα πάρα πολύ. Είχα μια μικρή ελπίδα ότι θα ήταν ταινία και όχι ντοκιμαντέρ, αλλά τελικά ήταν ντοκιμαντέρ, σύμφωνα με το πρόγραμμα.

Εκεί που τα πήρα ήταν το σημείο όπου ένας Ισραηλινός (ρωσικής καταγωγής απ’ ό,τι κατάλαβα) στρατιώτης δηλώνει στην κάμερα “Είναι σαν το ζωολογικό κήπο. Οι άνθρωποι απ’ έξω, τα ζώα μέσα. Αυτοί είναι τα ζώα. Δεν είναι άνθρωποι.”. Αυτός ήταν και το πιο γουρούνι, δεν υπήρχε περίπτωση να περάσεις από το σημείο ελέγχου αν ήταν αυτός στην υποδοχή. Προς τιμήν τους, οι υπόλοιποι (στρατιώτες) τον κράξανε, αλλά αυτός είπε ότι δεν τον νοιάζει και δεν έχει κανένα πρόβλημα που τα τραβάει η κάμερα όλα αυτά και “αφού έτσι είναι, είναι ζώα και είμαστε άνθρωποι”.

Χθες επίσης ήταν η επέτειος του Ολοκαυτώματος.

[που παρεμπιπτόντως σημαίνει ότι πιθανόν η ΕΡΤ δε διάλεξε και το καλύτερο timing για να προβάλλει ένα ντοκυμαντέρ με θέμα πόσο γουρούνια είναι οι Εβραίοι. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ήταν εσκεμμένη η απόφαση. Ένα έμπρακτο "γράφουμε το Ολοκαύτωμά σας στα αρχίδια μας". Σχεδόν, γιατί άπειρη η βλακεία των διευθυντών προγράμματος.]

Η θεωρία μου για το Ολοκαύτωμα είναι ότι αποτελεί το εντελώς παρανοϊκό αποκορύφωμα 2000 χρόνων αντισημιτισμού. Και είναι εντελώς παρανοϊκό. Και είναι συμμέτοχοι και συνένοχοι όλοι οι λαοί της κατεχόμενης Ευρώπης, άλλοι σε μικρότερο βαθμό και άλλοι σε μεγαλύτερο.

Π.χ. είναι αλήθεια ότι στην Αθήνα (και γενικά από το Βόλο και κάτω) οι Εβραίοι προστατεύθηκαν από τον πληθυσμό. Ο Μέγας Ραβίνος εμπιστεύθηκε τα αρχεία της Συναγωγής στον Αρχιεπίσκοπο. Τα αρχεία της Συναγωγής ήταν ο μόνος εύκολος και γρήγορος τρόπος να μάθουν οι ναζί ποιοι τέλος πάντων ήταν Εβραίοι στην Αθήνα. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν κάρφωσε τίποτα. Ταυτόχρονα η Εκκλησία έδινε πιστοποιητικά χριστιανικότητας σε Εβραίους, ο κόσμος έκρυβε Εβραίους στα σπίτια του, τους βοήθαγε να πάνε στα βουνά κλπ κλπ. Το αποτέλεσμα είναι ότι το 90% των Εβραίων της Αθήνας τη γλίτωσε από τους ψυχάκηδες.

Αντίθετα στη Θεσσαλονίκη (και γενικά από τα Γιάννενα και πάνω)… Στη Θεσσαλονίκη που προτιμά να μη θυμάται ότι μέχρι το 1913 ήταν η πιο μεγάλη και πιο λαμπρή εβραϊκή πόλη στον κόσμο… Που προτιμά να μη θυμάται ότι μετά την πυρκαγιά του 1917 οι Εβραίοι μεταφέρθηκαν από το καμμένο κέντρο της πόλης σε παραγκοχώρια στα περίχωρα… Που προτιμά να μη θυμάται ότι το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και οι Σαράντα Εκκλησιές έχουν χτιστεί πάνω στο κατασχεμένο Εβραϊκό νεκροταφείο… Που έκανε το πογκρόμ του Καμπέλ… Που ακόμα και σήμερα τα βιβλία του Λιακό πουλάνε σα ζεστά ψωμάκια… τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Η συνεργασία των ελληνικών αρχών με τους ναζί υπήρξε άψογη. Ο κόσμος στη συντριπτική του πλειοψηφία καλωσόρισε τις εξελίξεις (”επιτέλους θα είμαστε κι εμείς μια γνήσια ελληνική πόλη”) και ελάχιστοι βοήθησαν τους Εβραίους να γλιτώσουν. Η Θεσσαλονίκη από το 1913 είχε γίνει Ελληνικό έδαφος και κατά συνέπεια οι 100.000 Εβραίοι της απλά υπενθύμιζαν στους κατοίκους της πόλης ότι δεν είναι κατι τόσο γνήσιοι απόγονοι του Περικλή (ούτε τόσο γηγενείς) όσο θα ήθελαν… Τους χάλαγαν το image ένα πράμα… Ο κόσμος συνήλθε από τον αντισημιτικό παροξυσμό 30 χρόνων μόνο όταν είδε το θέαμα χιλιάδων Εβραίων να σπρώχνονται σαν τα ζώα από τους ναζί μέσα στα τρένα του Χαμού. Ακόμα και οι πιο κομπλεξικοί εθνικιστές Έλληνες παραμένουν μεσογειακοί τύποι. Θα ήταν αδύνατο να παραμείνει κάποιος μεσογειακός ασυγκίνητος σε ένα τέτοιο θέαμα. Αλλά ήταν πολύ αργά…

Τέλος πάντων, μετά από 2000 χρόνια που έτρωγαν σκατά οι Εβραίοι, σφάξαμε ως κόσμος και 6.000.000 από δαύτους με ψυχρή μεθοδικότητα και αποτελεσματικότητα. Και μετά τον πόλεμο, όσοι Εβραίοι έμειναν, πήραν μία σημαντική απόφαση:

“Αυτό εδώ (το Ισραήλ), δικό μας. Κράτος μας. Δε ζητάμε και πολλά. Ζητάμε μόνο ένα κράτος όπου σαν Εβραίοι θα μπορούμε να κυκλοφορούμε χωρίς να μας κοιτάζουν περίεργα. Και δεν πρόκειται ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ μα Π-Ο-Τ-Ε, -καταλαβαίνετε ρε ζώα τι σημαίνει ΠΟΤΕ;- να ξαναφάμε σκατά. Βαρεθήκαμε να είμαστε οι μαλάκες της υπόθεσης και η μέθοδος εκτόνωσης του κάθε παπάρα! Το είχαμε σκεφτεί και νωρίτερα, αλλά δεν έγινε εγκαίρως και να τα αποτελέσματα! Τελεία. Οι Παλαιστίνιοι; Ποιοι Παλαιστίνιοι; Δεν πάνε να γαμηθούν κι αυτοί, όταν μας ξεπερνούσαν αριθμητικά στα 20’s και μας έκαναν πογκρόμ ήταν ωραία, ε;”

Κοινώς: τα πήραν απολύτως στο κρανίο. Δεν τους δικαιολογώ, αλλά τους καταλαβαίνω.

Ερχόμαστε τώρα στο κυρίως θέμα. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ο Ισραηλινός στρατιώτης που θεωρεί ζώα τους Παλαιστίνιους δε διαφέρει από το νασιστή στρατιώτη που θεωρούσε ζώα τους Εβραίους. Και όντως, είναι περίπου το ίδιο πράγμα: ανόητος και αντιπαραγωγικός ρατσισμός.

Σε μια συζήτηση μια ανεγκέφαλη καριόλα που αυτοαποκαλείται εθνικοσοσιαλίστρια μου είχε πει ότι με δεδομένα τα εγκλήματα των Ισραηλινών για τα οποία το Ολοκαύτωμα χρησιμοποιείται ως εξαγνιστική δικαιολογία, κι αν ακόμα το Ολοκαύτωμα ήταν αληθινό (ναι, ήταν από αυτούς…) θα έπρεπε να το αρνηθούμε.

Αυτά είναι μαλακίες για να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. Τον κατά βάθος αντισημιτικό εαυτό μας.

Το Ολοκαύτωμα είναι κορυφαίο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, χωρίς κανένα απολύτως ανάλογο. Δε δέχομαι αντιρρήσεις πάνω σε αυτό. Κι άλλοι γενοκτόνησαν κόσμο. Αλλά το έκαναν εν θερμώ (βλ. αρμενική/ποντιακή γενοκτονία). Ή το έκαναν για να κονομήσουν (βλ. γενοκτονία των Ινδιάνων). Δεν το έκαναν επειδή για 2000 χρόνια πίστευαν ότι οι Εβραίοι βάζουν μωρά σε βαρέλια με καρφιά και τα κυλάνε, ή επειδή οι Εβραίοι σταύρωσαν το Χριστούλη, ή επειδή οι Εβραίοι είναι “η ντροπή των φυλών”. Ούτε το έκαναν με ψυχρή μεθοδικότητα και βιομηχανικούς ρυθμούς. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ: δεν έχει την παραμικρή σημασία ποιος ήταν το θύμα (εξάλλου ήταν και οι Τσιγγάνοι και οι ομοφυλόφιλοι και οι κομμουνιστές κλπ). Σημασία έχει ότι ο θύτης ξέφυγε τελείως. Ότι ένας σκοταδιστικός παροξυσμός κατέλαβε μία ολόκληρη ήπειρο χωρίς τον παραμικρό λόγο. Και ο θύτης ήμασταν εμείς. Γιατί ό,τι και αν προκάλεσε το Ολοκαύτωμα, προέρχεται εξ ολοκλήρου από το σκοτεινό συλλογικό ασυνείδητο του Δυτικού Πολιτισμού. Με αυτήν την έννοια φταίμε όλοι: κάπου, κάναμε κάποιο πολύ χοντρό λάθος που οδήγησε τελικά σε αυτήν την αηδία.

Έρχομαι τώρα στο σημερινό Ισραήλ. Η ταπεινή γνώμη μου είναι ότι και οι δύο πλευρές έχουν πλέον τόσο αίμα και τόση βλακεία στο ιστορικό τους, που πραγματικά δεν έχει καμία σημασία ποιος πρωτοαδίκησε ποιον. Έχουν μπλεχτεί σε ένα φαύλο κύκλο μίσους και πραγματικά δεν ξέρω πώς θα ξεμπλέξουν από αυτόν. Ίσως να μην ξεμπλέξουν και ποτέ. Όμως το κεντρικό πρόβλημα είναι μάλλον αρκετά συνηθισμένο: υπάρχει ένα κομμάτι γης που το θέλουν δύο λαοί. Όλα τα άλλα πηγάζουν από εκεί. Και κανείς δε γενοκτονεί κανέναν, αν και θα το ήθελαν πολύ και οι δυο τους. Αλλά θα το ήθελαν για να έχουν τη γη δικιά τους, όχι επειδή έχουν ψυχολογικά προβλήματα!

Αυτή είναι η σημαντική διαφορά ανάμεσα στο Ολοκαύτωμα και τα εγκλήματα των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων. Ο ναζιστής στρατιώτης θεωρούσε a priori τον Εβραίο υπάνθρωπο και γι’ αυτό τον εξόντωνε. Ο Ισραηλινός στρατιώτης αναγκάζεται από τις συνθήκες να εξοντώσει Παλαιστίνιους και προσπαθώντας να βρει άλλοθι τους χαρακτηρίζει υπάνθρωπους. Στην πρώτη περίπτωση ο ρατσισμός είναι η αιτία, στη δεύτερη το αποτέλεσμα.

Τα εγκλήματα πρέπει να τα καταδικάζουμε. Αλλά να τους αποδίδουμε τις σωστές τους διαστάσεις. Και ανεξαρτήτως διαστάσεων, κανένα έγκλημα δε δικαιολογεί άλλο έγκλημα. Είτε από την οπτική γωνία του θύτη, είτε από την οπτική γωνία του θύματος.

Χρόνια πολλά. Σ’ αγαπώ. Χαίρομαι πολύ που υπάρχεις.

Όταν γυρίσεις θα σε αγκαλιάσω και θα είναι σα να μην πέρασε ούτε μια στιγμή.

(ξέρεις εσύ)

Κάθε Δευτέρα πρωί νοιώθω σα μικρό μυρμηγκάκι που το πάτησε ο κακός ελέφαντας.

(το timestamp είναι για την ώρα που το σκέφτηκα και όχι για την ώρα που κατάφερα να το γράψω)

Ως γνωστόν(;) ίδιον της ζωής είναι να αναπαράγεται.

Οι βασισμένοι σε DNA οργανισμοί (που είναι σχεδόν οι μόνοι που έχουμε υπόψη μας επί του παρόντος) στην αρχή αναπαράγονταν αφυλετικά. Έχεις μια αμοιβάδα, μετά από λίγο αρχίζει και κάνει σα μπαλόνι με λόξυγγα και σύντομα έχεις δύο αμοιβάδες.

[παρεμπιπτόντως επειδή αυτό συμβαίνει περίπου κάθε 5 λεπτά, αυτό σημαίνει ότι αν αφήναμε τις αμοιβάδες να κάνουν ό,τι τους καπνίσει σε μια εβδομάδα η μία αμοιβάδα θα είχε γίνει 7,5x10^106 αμοιβάδες, που σημαίνει μία σφαίρα όγκου όσο το Σύμπαν από αμοιβάδες, γεγονός που αποδεικνύει ότι:
1) Ίδιον της ζωής είναι επίσης η ηλιθιότητα
2) Οι αμοιβάδες έχουν συναρπαστική σεξουαλική ζωή]

Τέλος πάντων, αργότερα εξελίχθηκαν οργανισμοί που αναπαράγονταν φυλετικά: βάζει ο γονέας 1 το μισό DNA, βάζει ο γονέας 2 το άλλο μισό DNA, τσουπ: παιδί! Μοιραίο ήταν από τη στιγμή που η αναπαραγωγή χωρίστηκε στα δύο να υπάρξουν εξειδικεύσεις. Το ένα μισό εξειδικεύτηκε να παράγει άφθονα και ευκίνητα αναπαραγωγικά κύτταρα, το άλλο λιγότερο άφθονα και λιγότερο ευκίνητα. Σε πολλά είδη αυτό οδήγησε και στην κατάσταση ο ένας γονέας να εξειδικεύεται περισσότερο στη φύλαξη των παιδιών και ο άλλος περισσότερο στο να τα περνάει μια χαρά. Στα θηλαστικά, η εξειδίκευση έχει παραγίνει: ο ένας γονέας είναι υποχρεωμένος να θρέψει το παιδί μέσα στο σώμα του για κάμποσους μήνες, ενώ ο άλλος είναι αραχτός και λάιτ και -νομίζει ότι- έχει Αξίες. Φυσικά η εξειδίκευση αντανακλάται και στις συμπεριφορές: ποιος λέτε να γίνει πιο sex maniac; Αυτός που ψεκάζει και φεύγει, ή αυτός που ψεκάζεται και αμέσως-αμέσως αποκτά 1-10 alien να του τρώνε το μεδούλι για τους επόμενους μήνες και να μην υπάρχει περίπτωση να τα ξεφορτωθεί χωρίς τρομερό πόνο και κόπο;

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαμε εμείς οι Homo Sapiens και ο πολιτισμός μας και χτίσαμε ολόκληρα στερεοτυπικά μεγαθήρια πάνω σε αυτή τη σωματική και συμπεριφορική εξειδίκευση. Στην αρχή ξεκινήσαμε δυνατά, με Μητριαρχία.

-”Ρε αυτές εκεί παράγουν ανθρώπους, δηλαδή φαϊ[μιλάμε για πρώιμο πολιτισμικό στάδιο...]. Είναι οι Θεές μας[...και παρ' όλα αυτά αντιπροσωπευτικό]!”.

Μετά οι άντρες χειραφετήθηκαν. Τα τελευταία 2500 χρόνια είμαστε το αδιαμφισβήτητο Καθήκι στην όλη ιστορία. Τέλος πάντων, με αρκετές διακυμάνσεις και τοπικά κουλά, οι ρόλοι των δύο φύλων είναι ψιλοστάνταρ σε ολόκληρη την Ευρασία. Η γυναίκα π.χ. υποτίθεται ότι (πρέπει να) είναι πονηρή, γοητευτική, ευαίσθητη, συναισθηματική κλπ. Ο άντρας υποτίθεται ότι (πρέπει να) είναι περήφανος, λογικός, τσαμπουκαλής και κάτοχος του μακρύτερου πέους στον πλανήτη [τα τελευταία δύο λειτουργούν συμπληρωματικά γεγονός που εξηγεί πολλά]. Όλα αυτά είναι στερεότυπα βέβαια, μιμίδια τρόπον τινά που επιπλέουν στα ηλίθια μυαλουδάκια μας. Τα στερεότυπα του Αρσενικού και του Θηλυκού.

Περιττό να πω ότι αν δεν ήμασταν οργανισμοί βασισμένοι σε DNA, τα στερεότυπα θα ήταν αλλιώς. Αν είχαμε μείνει στην αφυλετική αναπαραγωγή (όπως σοφά έπραξαν οι πανίσχυρες αμοιβάδες), ή αν είχαμε εξελιχθεί σε οκταφυλετική αναπαραγωγή τα στερεότυπα θα ήταν αλλιώς. Αν είχε πορευθεί λιγάκι διαφορετικά ο ανθρώπινος πολιτισμός, τα στερεότυπα θα ήταν αλλιώς. Και ούτως ή άλλως τα στερεότυπα είναι μαλακίες.

…και έρχονται τώρα οι Εσωτεριστές (και πολύς άλλος κόσμος, you can hardly blame the poor buggers) και κάνουν μια μικροζαβολιά: παντελώς αυθαίρετα, μετονομάζουν τα στερεότυπα αυτά σε αρχέτυπα. Αρσενικό και θηλυκό, όπως φως και σκοτάδι, όπως καλό και κακό, όπως γιν και γιανγκ, όπως Τζέκυλ και Χάιντ εεε, σόρι, παρασύρθηκα. Μάλιστα. Τα δύο μισά του σύμπαντος βρίσκουν την τελική τους πραγμάτωση στον τρόπο που αναπαράγονται κάποιες μορφές ζωής σε έναν πλανήτη από τα τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων που υπάρχουν.

Πολύ ακριβός τρόπος να αυτοπραγματωθεί κάποιος, αν θέλετε τη γνώμη μου. Θα περίμενε κανείς από τα δύο μισά του Σύμπαντος να το χέζανε κάπως λιγότερο. Βέβαια μισά του Σύμπαντος είναι, ό,τι θέλουνε κάνουν.

Χμμ, έχω μία πιο οικονομική υπόθεση: ψευτοφιλόσοφοι είναι, ό,τι θέλουνε λένε.

Έπρεπε να λεγόταν Οι Μεγάλες Μούφες.

(ΟΚ, εγώ έχω γνώσεις και ανοσία στον ανορθολογισμό και μπορώ να εκτιμήσω το ύφος και την υψηλού επιπέδου φιλοσοφία του συγγραφέα και να πάρω πολλά θετικά πράγματα από το βιβλίο, όμως εγώ δεν είμαι ο Χ ηλίθιος που θα νομίσει ότι στ’ αλήθεια ο Ραμ ήταν ένας ξανθός Άριος παίδαρος που πολεμούσε τους κακούς σκουρόχρωμους υπηρέτες των Σεληνιακών Θεοτήτων. Θες να δώσεις Υψηλές Αλήθειες ρε φίλε; Προσπάθησε να μην τις βασίζεις σε Χαμηλά Ψέμματα.)

[τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με τον Εσωτερισμό]