Λοιπόν, δε μπορούσα να φανταστώ πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει το χρώμα μιας μπάρας… Ευχαριστώ πολύ DiS!

Τα patterns είναι 100% φυσικά.

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της METRON Analysis, η πρόθεση ψήφου υπέρ της ΝΔ έχει πέσει στο 37.9% από 40.κάτι% τον Οκτώβριο. Κατά τα άλλα, οι θετικές γνώμες για τον πρωθυπουργό κινούνται στο 60% και θεωρείται καταλληλότερος με 42.5% (45.4% τον Οκτώβριο) έναντι του Γιωργάκη (29.8% - 29.8% αντίστοιχα).

Από αυτές τις μικρές πτώσεις σε δύο νούμερα, οι οποίες είναι πάρα πολύ κοντά στο στατιστικό σφάλμα (γύρω στο 2-2.5% για ένα καλό γκάλοπ), η Ελευθεροτυπία συμπεραίνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η κυβέρνηση είναι στα όρια της κατάρρευσης. Περιέργως πώς, η Ελευθεροτυπία δεν αντλεί κάποιο συμπέρασμα από το ότι η πτώση της δημοτικότητας της ΝΔ σε καμία περίπτωση δεν εξαργυρώνεται από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο σε όλους τους σχετικούς δείκτες εμφανίζει επίσης πτώση. (Επίσης ανακριβέστατα και οργουελικότατα παρουσιάζει τη δημοσκόπηση αυτή σαν την “πρώτη του 2005″, ενώ την προ-προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύθηκε το “Βαρόμετρο” του ΣΚΑΪ και της VPRC.)

Παιδιά, δεν είμαι ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ. Είμαι απλά ένας μη-προβατοποιημένος κάτοικος αυτού του τόπου, που αισθάνεται αηδία βλέποντας την Ελευθεροτυπία να προσπαθεί να μας πείσει ότι η κυβέρνηση πάει κατά διαόλου επειδή η δημοτικότητα του Καραμανλή… ανέβηκε στο 60% (αν δεν κάνω λάθος 15% περισσότερο από οτιδήποτε είχε πετύχει σε 8 χρόνια ο Σημίτης) ή διαβάζοντας την εντυπωσιακή επίδειξη wishful thinking του “Βήματος” της Κυριακής, ότι δηλαδή όπου να ‘ναι η “δεξά” θα πέσει εδώ όπως και στην Πορτογαλία!

Λοιπόν, αν είναι να πέσει η “δεξά”, δε θα πέσει επειδή το θέλει το Βήμα και η Ελευθεροτυπία. Το μόνο που προβλέπω να πέσει, είναι οι πωλήσεις αυτών των δύο κάποτε σοβαρών εφημερίδων.

ΥΓ: και από το “από κει” στρατόπεδο (Καθημερινή), τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Αλλά με αυτούς θα ασχοληθώ άλλη φορά, όταν με τσαντίσουν εξίσου.

Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα σήμερα η παρουσίαση των εργασιών στο μάθημα της Υπολογιστικής Νοημοσύνης. Ειδικά στο σημείο που ο επόμενος, αφού παρουσίασε το “Ant Colony Optimization” πήρε το θάρρος -μια και διατελεί 35 χρόνια μελετητής της Αγίας Γραφής- να προβεί σε μια μίνι παρουσίαση με θέμα “Τα μυρμήγκια και η Βίβλος” και δύο βασικά συμπεράσματα: “Ο σωστός δρόμος είναι ο δρόμος του Ιησού” και
“τα μυρμήγκια μέσω αυτοργάνωσης βρίσκουν το σωστό δρόμο.
ΕΣΥ?”.

…ήταν η μόνη παρουσίαση που δεν διέκοψαν οι καθηγητές. Η μόνη που πήρε 25 λεπτά, ενώ όλες οι άλλες είχαν 5…(επίσης αυτό που λέγαμε προχθές για τις μαλακίες που δεν πρέπει να κάνουμε επειδή πιστεύουμε, ε ο τύπος προφανώς δε συμφωνεί)…

…Ήταν όλα τα λεφτά. Βάζω 10 για τη σκηνική παρουσία (γαμάτος παππούλης μεταπτυχιακός στο ΣΕΜΦΕ με πτυχία θεολόγου, μηχανικού και δίκυκλο) και 10 για την ερμηνεία (γαμάτα σχήματα με μυρμήγκια να βρίσκουν το δρόμο τους προς το σταυρό).

Και βέβαια, έμαθα και δύο σημαντικά πράγματα που τα είχα ρε παιδί μου απορία:
Έμαθα α) πώς είναι να βλέπεις UFO και β) να μην έχεις κάμερα.

Εδώ και 3-4 εβδομάδες, ασχολούμαι πολύ έντονα με “εξωτικές” μεθόδους Τεχνητής Νοημοσύνης. Νευρωνικά Δίκτυα, Εξελικτικοί Αλγόριθμοι, Νοημοσύνη Σμήνους, Ασαφής Λογική, ξέρετε τώρα. Η ορολογία είναι “Υπολογιστική Νοημοσύνη”. Αυτές οι μέθοδοι έχουν δύο κοινά:

Το πρώτο είναι ότι μιμούνται βιολογικά φαινόμενα (ας πούμε τα Νευρωνικά Δίκτυα μιμούνται τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου σε ηλεκτροχημικό επίπεδο). Η Κλασσική Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μάλλον πλατωνική στη σύλληψή της. Προσπαθεί να μοντελοποιήσει έννοιες, συλλογισμούς και αξιώματα. Τον τρόπο με τον οποίο νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε. Οι μέθοδοι αυτές όχι. Δεν έχουμε παρά μόνο επιφανειακή ιδέα για το πώς ένα νευρωνικό δίκτυο που παίρνει στην είσοδό του μία ανδρική φωτογραφία 128×128 pixel σαν μια ακολουθία 16384 ακεραίων μπορεί και αποφαίνεται με 90% επιτυχία αν ο άνδρας της φωτογραφίας έχει μουστάκι[*]. Αν κοιτάξεις το νευρωνικό δίκτυο, δεν υπάρχει τίποτα στην κατάστασή του που να σε παραπέμπει σε μουστάκια, μπανάνες, ή, εδώ που τα λέμε, απόφαση. Σημειώστε ότι αν κοιτάξεις έναν εγκέφαλο, επίσης δεν υπάρχει τίποτα στην κατάστασή του που να σε παραπέμπει σε αξιώματα, έννοιες ή συλλογισμούς, γεγονός που υπονοεί ότι ο Πλάτων δεν τα έλεγε και πολύ σωστά.

Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι τα συστήματα υπολογιστικής νοημοσύνης επιδεικνύουν δύο σημαντικές ιδιότητες κάθε πολύπλοκου συστήματος: αυτοργάνωση και αναδυόμενα χαρακτηριστικά. Εν ολίγοις, συστήματα των οποίων τα μέλη αλληλεπιδρούν έντονα, τείνουν να συμπεριφέρονται με εύτακτο τρόπο. Επίσης ως συστήματα τείνουν να εμφανίζουν συλλογικά χαρακτηριστικά που δεν προκύπτουν με κανένα προφανή τρόπο από τα χαρακτηριστικά των μελών τους.

Π.χ. σε ένα νευρωνικό δίκτυο (ή στον εγκέφαλο), ο κάθε νευρώνας κάνει κάτι τρομερά ηλίθιο και απλό: παίρνει ένα σήμα από την είσοδό του, το περνά από ένα φίλτρο και το στέλνει στην έξοδό του. Οι συνάψεις μεταξύ δύο νευρώνων, απλά ενισχύουν ή αποδυναμώνουν το σήμα ανάλογα με το πώς έχουν ρυθμιστεί κατά την εκπαίδευση του δικτύου (ή του εγκεφάλου). Κι όμως, στην τελική έξοδο, βγαίνει συγκεκριμένο σήμα αν ο άνδρας έχει μουστάκι και συγκεκριμένο (διαφορετικό σήμα) αν δεν έχει. Παρομοίως στον εγκέφαλο, το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι κουνάτε το χέρι σας, ή ότι κλαίτε, ή ότι σας έρχεται μια ιδέα. Ο κάθε νευρώνας είναι απλά ένα πανηλίθιο φίλτρο, για το οποίο δεν υπάρχουν καν οι έννοιες “μουστάκι”, “στενοχωριέμαι” κλπ. Όλη η εξυπνάδα (και οι αντίστοιχες έννοιες μαζί) αναδύεται από το σύνολο των νευρώνων και συγκεκριμένα από τις αλληλεπιδράσεις τους.

Ερώτημα: πόσα οφείλουμε στη συλλογική εξυπνάδα μας, ως είδος; Πόσα από τα συλλογικά πράγματα που συμβαίνουν (καλλιτεχνικά ρεύματα, θρησκείες, σχολές σκέψης, ήθη/έθιμα κλπ) είναι αποτέλεσμα συντονισμένης ατομικής βούλησης, και πόσα είναι αναδυόμενα χαρακτηριστικά από εντελώς άσχετες αλληλεπιδράσεις; Ή μήπως όλα είναι και τα δύο σε κάποιο βαθμό;

Σκεφτείτε το εξής: αν ο Einstein είχε γεννηθεί 10.000 χρόνια πριν, το πιο πιθανό είναι ότι θα ανακάλυπτε στην καλύτερη περίπτωση ένα καλύτερο τσεκούρι. Αντί για αυτό, ανακάλυψε τη γενική σχετικότητα, χάρη σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους, από τον πρώτο Σουμέριο που σκέφτηκε να σκαλίσει μαθηματικά προβλήματα σε μία πέτρα μέχρι το θείο του που του κίνησε το ενδιαφέρον για τη Φυσική. Πού αρχίζει το ατομικό επίτευγμα του Einstein, και πού τελειώνει το συλλογικό επίτευγμα της ανθρωπότητας; Ή, σε λιγότερο άγνωστες περιοχές, σε τι βαθμό καθοδηγεί η μουσική βιομηχανία τους έφηβους και σε τι βαθμό καθοδηγείται από αυτούς;

[*] 1η εργαστηριακή άσκηση στο μάθημα “Νευρωνικά Δίκτυα” του τμήματος ΗΜΜΥ ΕΜΠ, όταν τουλάχιστον πήγαινα 4ο έτος…

Εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να διατυπώσω μια άποψη πάνω στο ζήτημα της θρησκευτικής (και εν γένει συνειδησιακής) ελευθερίας. Όχι με τη νομική έννοια, αλλά με τη φιλοσοφική. Π.χ. είναι ασύμβατες οι ιδιότητες του σατανιστή και του καλού ανθρώπου; Του θετικού επιστήμονα και του θρήσκου; Είναι αλήθεια ότι το ισλάμ είναι εγγενώς πιο επιθετικό από το χριστιανισμό; Ο Ιησούς δεν είπε “αγαπάτε αλλήλους”; Ναι αλλά δεν είπε το ίδιο και ο Βούδας; Οι κομμουνιστές ήταν ένα μάτσο αφιονισμένοι τρελοί που έστελναν κόσμο στη Σιβηρία, ή ήρωες της Εθνικής Αντίστασης; Γιατί ο Χριστόδουλας είναι κολλητός με αυτούς που μισούν κάθε διαφορετικό, ενώ ο Δαμασκηνός έσωσε χιλιάδες Εβραίους από το Ολοκαύτωμα;

Τελικά, πάρτε οποιοδήποτε σύστημα σκέψης στο οποίο εμπλέκεται η πίστη: φιλοσοφικό, πολιτικό, θρησκευτικό. Ισχυριστείτε ότι δημιουργεί[*] φανατισμένους εγκληματίες, ή ακραιφνώς ηλίθια θύματα, και θα βρείτε πάμπολλα παραδείγματα. Ισχυριστείτε ότι δημιουργεί μεγάλους επιστήμονες, καλούς ανθρώπους και άλλα τέτοια θετικά και θα βρείτε επίσης πάμπολλα παραδείγματα. Άρα αντικειμενικά δε μπορεί ή ίδια η φύση της πίστης να γέρνει αποκλειστικά την πλάστιγγα προς το καλό ή το κακό. Σε τι διαφέρουν λοιπόν οι καλοί άνθρωποι που είναι πιστοί από τους κακούς άνθρωπους που είναι το ίδιο πιστοί; Ποια είναι η βασική αρχή που πρέπει να ακολουθείς για να μην καταλήξεις παντελώς τρόμπας από τη στιγμή που έκανες το σφάλμα και ασπάστηκες ένα σύστημα σκέψης;

Το καλύτερο στο οποίο είχα καταλήξει ήταν αυτό που είπα στον Till, σε μία μίνι-συζήτηση με διαφορετικό αλλά πολύ ενδιαφέρον θέμα:

4) Για όλα τα υπόλοιπα (π.χ. “υπάρχει Θεός;”, “κάνει ήχο ένα δέντρο που πέφτει στο έρημο δάσος;”, “υπάρχει μετά θάνατον ζωή” κλπ) μπορούμε να δεχόμαστε ό,τι θέλουμε, αρκεί αυτό να το κρατάμε *μέσα* μας και να μην προσπαθούμε να το επιβάλλουμε ή να το πουλήσουμε ή να το χρησιμοποιήσουμε για να ελέγξουμε τους άλλους

[τρισάθλιο]

Λοιπόν, κατέληξα επιτέλους στη διατύπωση που με ικανοποιεί για αυτό που εδώ και δυο-τρία χρόνια έχω συλλάβει αλλά δε μπορούσα να εκφράσω. Βουαλά:

Το θέμα δεν είναι να μην πιστεύεις σε μαλακίες, αλλά να μην κάνεις μαλακίες επειδή πιστεύεις.

[πόρισμα: οι μαλακίες ορίζονται έξω από το εννοιολογικό πλαίσιο κάθε συστήματος σκέψης βασισμένου στην πίστη, που σημαίνει ότι τα βασισμένα σε πίστη συστήματα σκέψης έχουν ελάχιστα να πουν για το πώς θα είμαστε αντικειμενικά μη-μαλάκες]

Ουφ!

[*] Εννοείται “με όλους τους άλλους παράγοντες που διαμορφώνουν ένα άτομο σχετικά αμετάβλητους”.

(ριζική αλλά προσωρινή αλλαγή θέματος)

Ή τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα με οδηγεί το ακόλουθο (πραγματικό) σενάριο:
1) Σκάω 140EUR για το Mandrake 10.1 Powerpack+
2) Μου βγαίνει ο κώλος να το εγκαταστήσω στον πιτσιρίκο (HP Omnibook 4500xe) και στο mrOizo (Turbo-X Athlon@700MHz, ATI Radeon, 128MB/30GB, VIA82Cxxx m/b)
3) Τελικά δουλεύει (αν εξαιρέσεις τα κολλήματα του Xorg στο MrOizo - την κάρτα ήχου, το εξωτερικό ποντίκι και κυρίως τον firewire δίσκο όπου ήδη έχω 540 κατεστραμμένα ΜΒ που δεν αγγίζει ούτε το scandisk των windows στον πιτσιρίκο).
4) Στο μεταξύ κατεβάζω το Knoppix για να δω αν ένα πεταμένο (PII@300, S3 π.Χ., 256MB/20GB) μηχάνημα στο εργαστήριο παίρνει linux (θέλω ένα WS gateway always on). Φορτωνει με τη μία. Πατάω knoppix-installer και σε 30 λεπτά έχω ένα άψογα ρυθμισμένο Debian με το τελευταίο KDE και ssh, apache, ftpd και όλα να δουλεύουν στην εντέλεια.
5) Νοιώθω πολύ μαλάκας.

ΥΓ: κάθε πυρήνας της μορφής 2.2n.m όπου m είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Εκεί γύρω στα 6, απέκτησα τα πρώτα μου υπαρξιακά προβλήματα. Είχα ήδη ανακαλύψει τα βιβλία, είχαμε πρόσφατα πάρει έγχρωμη τηλεόραση, την ίδια χρονιά είχε ξεκινήσει το σχολείο… Γενικά ο κόσμος είχε αρχίσει να μου αποκαλύπτεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Και όταν λέμε “μεγαλοπρέπεια”, εννοούμε φαντάσματα, δράκοι, βρυκόλακες, μπαμπούλες, ξωτικά, Θεός κλπ. Η τηλεόραση, οι συμμαθητές μου, ο παπάς που εκκλησιαστήκαμε για πρώτη φορά (και άρα μπήκα σε εκκλησία για δεύτερη φορά και σε πολύ καλύτερη θέση για να εκτιμήσω τους ενεδρεύοντες κινδύνους), με δυο κουβέντες όλος ο έξω κόσμος συμφωνούσε: ξέχνα όσα ήξερες, υπάρχουν ένα κάρο υπερφυσικά πλάσματα που ασχολούνται μαζί σου.

Άντε τώρα να κοιμηθείς, ξέροντας ότι κάτω από το κρεββάτι σου βρίσκεται ο Μπαμπούλας. Και από την άλλη να ξέρεις ότι απαγορεύεται να φοβάσαι το μπαμπούλα, γιατί ο Μικρός Νικόλας δε φοβόταν κανένα μπαμπούλα (αυτό δε μου το είχε πει κανείς, το είχα καταλάβει μόνος μου). Κάθε βράδυ λοιπόν, όταν σκοτείνιαζε το σπίτι και καταλάβαινα ότι οι αδερφές μου (5 και 1 έτους εκείνη την περίοδο) έχουν κοιμηθεί, ξεκινούσε η εσωτερική πάλη: πάλη ανάμεσα στον τρόμο μου για το Μπαμπούλα και το φιλότιμό μου να φανώ αντάξιος του Μικρού Νικόλα. Επειδή το ένα αύξαινε διαρκώς, ενώ το άλλο έμενε σταθερό, με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή θα σηκωνόμουν και θα πήγαινα με τις πιτζάμες στους γονείς μου:

“Να κοιμηθώ μαζί σας;”
“Γιατί;”
“Φοβάμαι το μπαμπούλα.”
“Έλα τώρα παιδί μου νυχτιάτικα!”
“:’(”

Με αυτό το ακαταμάχητο επιχείρημα, πετύχαινα τουλάχιστον να έρθει ένας από τους δύο στο δωμάτιο, να τσεκάρει όλα τα ύποπτα για υπερφυσικές παρουσίες σημεία και να μου κάνει παρέα μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Το άλλο βράδυ, θα φοβόμουν το Διάβολο, ή τους καλλικάντζαρους ή κάποιον άλλο Υπερφυσικό Εχθρό του μενού. Αυτή η δουλειά πρέπει να γινόταν για αρκετές εβδομάδες. Τονίζω ότι πάντα ξεκινούσα με απαίτηση να κοιμηθώ μαζί τους, ξέροντας ότι όποιος ζητάει τα πολλά παίρνει τα λίγα.

Ένα βράδυ λοιπόν που ήταν και ψιλονωρίς (γιατί οι γονείς μου είχαν αράξει στην κουζίνα και τα λέγανε), κατευθύνθηκα στην κουζίνα με το πάγιο αίτημά μου. Ο πατέρας μου λοιπόν έκανε κάτι καταπληκτικό: με έβαλε και εμένα να καθίσω μαζί τους, σαν ομότιμός τους! Και μου πρόσφερε και κρασί (δείγμα ότι πλέον είμαι άντρας), το οποίο φυσικά δεν δέχθηκα αλλά όσο να ‘ναι το πήρα πάνω μου. Και μου είπε ότι είμαι μεγάλος πια και πρέπει να μιλήσουμε σαν άντρες γιατί στο κάτω-κάτω “κοίτα με εμένα, εγώ που είμαι μεγάλος γιατί δε φοβάμαι το μπαμπούλα, δε θες να μάθεις;”.
Και τότε, μου είπε το καλύτερο ψέμμα που έχει πει ποτέ πατέρας στο παιδί του:
“Άκουσε να δεις παιδί μου, ο διάβολος, ο μπαμπούλας, τα ξωτικά, ο Θεός, οι βρικόλακες και όλα αυτά τέλος πάντων, έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι δεν υπάρχουν.”
“Και στα μίκυ-μάους γιατί έχει βρικόλακες;”
“Μα τα μίκυ-μάους είναι ζωγραφιές, δεν είναι αληθινά βρε χαζέ.”
“Δηλαδή άμα λέω ‘Γαμώ την Παναγία’ δε θα πάθω τίποτα;” (όπως βλέπετε ανέκαθεν ήμουν πρακτικό μυαλό)
“Ε κοίτα, εγώ δε νομίζω ότι θα πάθεις κάτι, αλλά σκέψου ότι αν -μία στο εκατομμύριο- έχουν κάνει λάθος οι επιστήμονες, τότε την πούτσισες. Εξάλλου πάρα πολλοί άνθρωποι, όπως η γιαγιά σου, πιστεύουν στην Παναγία και στενοχωριούνται όταν τη βρίζεις.” (εκ των υστέρων θεωρώ πολύ εντυπωσιακό που σε ηλικία 6 χρονών ήμουν σε θέση να καταλάβω την έννοια “μία στο εκατομμύριο”).
“Εντάξει, καληνύχτα μπαμπά” είπα και αποσύρθην στα ιδιαίτερά μου για βαθιά περισυλλογή.

Λοιπόν το ψέμμα του πατέρα μου δεν πέτυχε το βασικό σκοπό του: να πάψω να φοβάμαι το υπερφυσικό κάτω από το κρεββάτι μου. Αν και με καθησύχασε σε μεγάλο βαθμό. Αυτό που τα χάλασε όλα ήταν το “μια στο εκατομμύριο”. Αν υπήρχε περίπτωση οι επιστήμονες να είχαν κάνει λάθος για την Παναγία, λογικά ο δρόμος για το μπαμπούλα, το διάολο κλπ ήταν ορθάνοιχτος. Έτσι μέχρι τα 11-12 εξακολούθησα να δυσκολεύομαι να κοιμηθώ, αν και καθιερώσαμε με την αδερφή μου τη συνήθεια κάθε βράδυ να συζητάμε μέχρις εξαντλήσεως, οπότε γενικά δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα.

Όμως το ψέμμα του πατέρα μου πέτυχε κάτι άλλο, απείρως καλύτερο: άλλαξε την εξ ορισμού δεκτική αντιμετώπιση που είχα για όλους τους μη επιστημονικούς ισχυρισμούς σε εξ ορισμού αρνητική. Από εκεί που ο πατέρας μου ήταν υποχρεωμένος κάθε βράδυ να μου καταρρίπτει τους ισχυρισμούς περί υπερφυσικού που ο έξω κόσμος μοίραζε απλόχερα, οι ρόλοι αντιστράφηκαν: πλέον ο μπαμπούλας έπρεπε να μου αποδείξει ότι υπάρχει κόντρα σε όσα λένε ο πατέρας μου και οι επιστήμονες. Οι οποίοι (χάρη στην προσεγμένη διατύπωση του πατέρα μου), δεν το έπαιζαν αλάθητοι, σε αντίθεση με τη δασκάλα, τον παπα-Γιώργη και τους κυνηγούς βρικολάκων που ήταν απόλυτα βέβαιοι για τους ισχυρισμούς τους. Πράγμα που είχα την ωριμότητα να διακρίνω ότι λειτουργούσε ενισχυτικά της άποψής τους.

Συνειδητοποίησα δηλαδή (αν και μόλις πριν 5-6 χρόνια βρήκα το γλωσσικό υπόβαθρο για να το εκφράσω):
-Ότι οι εξωφρενικοί ισχυρισμοί απαιτούν εξωφρενικές αποδείξεις.
-Ότι η αυθεντία δε μετράει ως επιχείρημα. Εδώ ο Μπαμπάς μου και παραδέχεται ότι δεν είναι αλάθητος, άντε γαμήσου κυρα-δασκάλα.
-Ότι σε γενικές γραμμές ό,τι πάει κόντρα στην επιστήμη είναι εξωφρενικος ισχυρισμός.
-(added bonus) Ότι μόνο μια πολύ μικρή μειοψηφία ανθρώπων τα καταλαβαίνει όλα αυτά και όλοι οι υπόλοιποι πιστεύουν ό,τι να ‘ναι.

Με λίγα λόγια, στα έξι μου έγινα κυνικός σκεπτικιστής.

Και ο μπαμπάς μου έγινε ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου.

ΥΓ: κάποιος να μου εξηγήσει πώς γίνεται να εμφανίζονται στην αρχική σελίδα μόνο ο τίτλος και 3-4 σειρές και να υπάρχει link για ολόκληρο το post, όπως στης Κουρούνας και στο MarketingPro.

Στην ανάγνωση των ιερογλυφικών αυτό που βοήθησε πάρα πολύ ήταν τα cartouche. Τα cartouche είναι κάτι αστεία πλαισιάκια (σε σχήμα Ο| ή Ω) που περιέχουν ένα κύριο όνομα , συνήθως συνοδευόμενο από τίτλο (θεού, βασιλιά ή κάτι παρόμοιο). Κάτι σαν registered trademarks δηλαδή.

Ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να συμβούν σε έναν αποκρυπτογράφο είναι τα κύρια ονόματα. Γιατί σε αντίθεση με τις καθεαυτό λέξεις, τα κύρια ονόματα δεν πολυαλλάζουν από τη μία γλώσσα (ή σύστημα γραφής) στην άλλη. Έτσι, ο Young και ο Champollion (και αρκετοί άλλοι πριν από αυτούς) επωφελήθηκαν από το γεγονός ότι τα cartouche που εμφανίζονται στη στήλη της Ροζέττας υποχρεωτικά έπρεπε να περιέχουν κάτι που να μοιάζει με τα ελληνικά κύρια ονόματα Πτολεμαίος, Αλέξανδρος, Κλεοπάτρα κλπ που εμφανίζονται στο ελληνικό κομμάτι της στήλης. Είχαμε δηλαδή μία 1-1 φωνητική αντιστοιχία ανάμεσα σε 3-4 cartouche και 3-4 ελληνικές λέξεις, πράγμα που προφανώς έκανε την αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών των συγκεκριμένων cartouche πιο εύκολη. Για όποιον ενδιαφέρεται, στην απόδοση ξένων ονομάτων τα ιερογλυφικά λειτουργούν σχεδόν 100% φωνητικά και αποδίδουν ακόμα και φωνήεντα. Βέβαια οι Αιγύπτιοι δεν ήταν πολύ υπέρ των φωνηέντων, οπότε ακόμα και στο Αλέξανδρος η φωνητική απόδοση είναι κάτι σαν Alesssdrs, αλλά οι αποκρυπτογράφοι βγάλανε άκρη.

(πηγή: http://www.artyfactory.com/)
Σήμερα όμως θα ασχοληθούμε με τα παλιά cartouche. Αυτά του Μέσου Βασιλείου ας πούμε. Όπου τα ιερογλυφικά χρησιμοποιούνται στην πλήρη τους πολυπλοκότητα, την πολυπλοκότητα ενός λογοσυλλαβικού συστήματος γραφής. Πάμε λοιπόν να διαβάσουμε το παραπάνω cartouche.

Η κατεύθυνση είναι -σε γενικές γραμμές- από τα δεξιά προς τα αριστερά και από τα πάνω προς τα κάτω. Το πρώτο σύμβολο (αυτό που μοιάζει με χασαπομάχαιρο) διαβάζεται “i”. Το σκάκι διαβάζεται mn. Τα κυματάκια από κάτω από το σκάκι διαβάζονται επίσης n, αλλά παίζουν βοηθητικό ρόλο: ενισχύουν το n στο “mn”, το οποίο αλλιώς θα σιγούσε (θα είχαμε “m”). Άρα, η πρώτη σειρά είναι “imn”. Θα επιστρέψουμε εκεί αργότερα.

Πάμε τώρα στη δεύτερη σειρά: το ημικύκλιο διαβάζεται “t”. Το (συγκεκριμένο) πουλί διαβάζεται “w”. Το δεύτερο ημικύκλιο διαβάζεται επίσης “t”. Άρα “twt”. Το άλλο το σταυροειδές διαβάζεται ankh. Άρα όλη η σειρά διαβάζεται twt-ankh.

Στην τρίτη σειρά τώρα τα ιερογλυφικά λειτουργούν ως λογογράμματα. Η ποιμαντική ράβδος σημαίνει “Άρχων”. Το μεσαίο που είναι σαν στύλος είναι το λογόγραμμα της Ηλιουπόλεως και το λουλουδάκι που είναι σα dildo στα αριστερά είναι το σύμβολο της Άνω Αιγύπτου.

Άρα, το cartouche διαβάζεται: imn-twt-ankh [άρχων] [Ηλιούπολις][Άνω Αίγυπτος].

Και τώρα θα δούμε γιατί οι Αιγύπτιοι ήταν μάγκες: το imn στο 99% των περιπτώσεων διαβάζεται amun, που είναι η αυθεντική version του ονόματος του θεού που οι Έλληνες αποδίδουν ως “Άμμων Ρα”. Λόγω σεβασμού, όπου υπάρχει σαν συνθετικό κάποιας λέξης γράφεται μπροστά, ανεξάρτητα από την πραγματική του θέση στη λέξη. “Ηλιούπολις της Άνω Αιγύπτου” είναι προσωνυμία της Θήβας. Το twt είναι ό,τι πλησιέστερο μπορούσαν να αποδώσουν τα ιερογλυφικά στη συλλαβή tut. Με αυτά τα τρία στοιχεία, φτάνουμε στην τελική ανάγνωση: Tutankh-amun, Άρχων της Θηβας.

Κυρίες και κύριοι, η υπογραφή του Τουταγχαμών!…

Και τώρα ερχόμαστε στο κυρίως θέμα. Κάποιοι, θεωρούν ως ένδειξη τρομερά υψηλής πολιτισμικής στάθμης των Αιγυπτίων το γεγονός ότι μετά από 100.000 χρόνια λίθινης εποχής, δηλαδή ενασχόλησης με πέτρες, ήξεραν πλέον να ασχολούνται και με μεγάλες πέτρες (λες και όλοι οι άλλοι έφτιαχναν τίποτα… αχυροκάλυβα στο τέλος της λίθινης εποχής!).

Προσωπικά θεωρώ πολύ μεγαλύτερη πολιτισμική τους επιτυχία την επινόηση ενός τόσο εξεζητημένου συμβολικού συστήματος όπως τα ιερογλυφικά. Σύμβολα=αφηρημένη σκέψη=πολιτισμός. Πολύπλοκα σύμβολα = πολύπλοκη αφηρημένη σκέψη = προχωρημένος πολιτισμός. Ίσως όχι τόσο στον τεχνικό, μαγικό, ουφολογικό ή άλλον τομέα από αυτούς που θεωρούν σημαντικούς οι Νεοεποχίτες. Ίσως να μην έχει αυτό το επίτευγμα και πολλά να μας διδάξει από πρακτικής άποψης (imn-twtankh-Ηλιόπολις-Άνω Αίγυπτος;;;; Αλφάβητο και πάλι αλφάβητο!). Αλλά έχει την αξία του. Μας λέει ότι οι Αιγύπτιοι δεν ήταν καθόλου ηλίθιοι και σίγουρα πολύ πιο έξυπνοι από το μέσο νεοεποχίτη. Απλώς σκέφτονταν διαφορετικά από εμάς. Τελείως διαφορετικά από εμάς. [Ας πούμε είχαν μια ψύχωση με το πρωτόκολλο ("το όνομα του Amun πρώτο") ενδεικτική μιας τρισχιλιόχρονης αυτοκρατορίας στην οποία το ιερατείο έλυνε κι έδενε.]

Παραπέμπω τους ενδιαφερόμενους στο κεφάλαιο για τα ιερογλυφικά του εξαιρετικού Lost Languages του Anrew Robinson (απ’ όπου και η ανάγνωση του cartouche του Τουταγχαμών, μη νομίζετε ότι γεννήθηκα ξέροντάς τα όλα αυτά). Επίσης εδώ μπορείτε να δείτε πώς θα έμοιαζε το δικό σας cartouche (δεν είναι όμως πολύ ακριβές, είπαμε ένας Αιγύπτιος θα έβαζε το πολύ 1-2 από τα φωνήεντα του ονόματός σας το οποίο μάλλον θα πρόφερε ούτως ή άλλως αρκετά διαφορετικά). Από το προσεγγιστικό cartouche του ονόματός μου (Dimitris) είναι και ο τίτλος του σημερινού ποστ.

H TYXH THΣ EΛΛAΔOΣ KAI TΩN EΛΛHNΩN Ω ΣAΠIΣMENOI KINAIΔOI EAN H ΠPOKATAKΛYΣMIAIA AΘHNAΪKH AYTOKPATOPIA TOY 9600 Π.X., O ΛEΩNIΔAΣ, O MIΛTIAΔHΣ, O ΘEMIΣTOKΛHΣ, O ΠAYΣANIAΣ, O MEΓAΣ AΛEΞANΔPOΣ, O MEΓAΣ IOYΛIANOΣ O ΠAPABATHΣ TOY AIMOΣTAΓOYΣ MIΣEΛΛHNIKOY XPIΣTIANIΣMOY, O KOΛOKOTPΩNHΣ, O ΣTPATAPXHΣ ΠAΠAΓOΣ KAI TOΣOI AΛΛOI AΓNΩΣTOI EΛΛHNEΣ MAXHTEΣ, ANTI NA ΠOΛEMHΣOYN EKANAN ΔIABHMATA ΠPOΣ ΛEΠPOYΣ EBPAΪKOYΣ ΦAΛΛOYΣ;;;”

σχόλιο: Έλα μου ντε!

“Ξέρεις πόσο ηλίθιος είναι ο μέσος άνθρωπος; Ε λοιπόν σκέψου ότι στατιστικά οι μισοί είναι ακόμα πιο ηλίθιοι.”