Λοιπόν, δε μπορούσα να φανταστώ πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει το χρώμα μιας μπάρας… Ευχαριστώ πολύ DiS!

Τα patterns είναι 100% φυσικά.

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση της METRON Analysis, η πρόθεση ψήφου υπέρ της ΝΔ έχει πέσει στο 37.9% από 40.κάτι% τον Οκτώβριο. Κατά τα άλλα, οι θετικές γνώμες για τον πρωθυπουργό κινούνται στο 60% και θεωρείται καταλληλότερος με 42.5% (45.4% τον Οκτώβριο) έναντι του Γιωργάκη (29.8% - 29.8% αντίστοιχα).

Από αυτές τις μικρές πτώσεις σε δύο νούμερα, οι οποίες είναι πάρα πολύ κοντά στο στατιστικό σφάλμα (γύρω στο 2-2.5% για ένα καλό γκάλοπ), η Ελευθεροτυπία συμπεραίνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η κυβέρνηση είναι στα όρια της κατάρρευσης. Περιέργως πώς, η Ελευθεροτυπία δεν αντλεί κάποιο συμπέρασμα από το ότι η πτώση της δημοτικότητας της ΝΔ σε καμία περίπτωση δεν εξαργυρώνεται από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο σε όλους τους σχετικούς δείκτες εμφανίζει επίσης πτώση. (Επίσης ανακριβέστατα και οργουελικότατα παρουσιάζει τη δημοσκόπηση αυτή σαν την “πρώτη του 2005″, ενώ την προ-προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύθηκε το “Βαρόμετρο” του ΣΚΑΪ και της VPRC.)

Παιδιά, δεν είμαι ΝΔ, ούτε ΠΑΣΟΚ. Είμαι απλά ένας μη-προβατοποιημένος κάτοικος αυτού του τόπου, που αισθάνεται αηδία βλέποντας την Ελευθεροτυπία να προσπαθεί να μας πείσει ότι η κυβέρνηση πάει κατά διαόλου επειδή η δημοτικότητα του Καραμανλή… ανέβηκε στο 60% (αν δεν κάνω λάθος 15% περισσότερο από οτιδήποτε είχε πετύχει σε 8 χρόνια ο Σημίτης) ή διαβάζοντας την εντυπωσιακή επίδειξη wishful thinking του “Βήματος” της Κυριακής, ότι δηλαδή όπου να ‘ναι η “δεξά” θα πέσει εδώ όπως και στην Πορτογαλία!

Λοιπόν, αν είναι να πέσει η “δεξά”, δε θα πέσει επειδή το θέλει το Βήμα και η Ελευθεροτυπία. Το μόνο που προβλέπω να πέσει, είναι οι πωλήσεις αυτών των δύο κάποτε σοβαρών εφημερίδων.

ΥΓ: και από το “από κει” στρατόπεδο (Καθημερινή), τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα. Αλλά με αυτούς θα ασχοληθώ άλλη φορά, όταν με τσαντίσουν εξίσου.

Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα σήμερα η παρουσίαση των εργασιών στο μάθημα της Υπολογιστικής Νοημοσύνης. Ειδικά στο σημείο που ο επόμενος, αφού παρουσίασε το “Ant Colony Optimization” πήρε το θάρρος -μια και διατελεί 35 χρόνια μελετητής της Αγίας Γραφής- να προβεί σε μια μίνι παρουσίαση με θέμα “Τα μυρμήγκια και η Βίβλος” και δύο βασικά συμπεράσματα: “Ο σωστός δρόμος είναι ο δρόμος του Ιησού” και
“τα μυρμήγκια μέσω αυτοργάνωσης βρίσκουν το σωστό δρόμο.
ΕΣΥ?”.

…ήταν η μόνη παρουσίαση που δεν διέκοψαν οι καθηγητές. Η μόνη που πήρε 25 λεπτά, ενώ όλες οι άλλες είχαν 5…(επίσης αυτό που λέγαμε προχθές για τις μαλακίες που δεν πρέπει να κάνουμε επειδή πιστεύουμε, ε ο τύπος προφανώς δε συμφωνεί)…

…Ήταν όλα τα λεφτά. Βάζω 10 για τη σκηνική παρουσία (γαμάτος παππούλης μεταπτυχιακός στο ΣΕΜΦΕ με πτυχία θεολόγου, μηχανικού και δίκυκλο) και 10 για την ερμηνεία (γαμάτα σχήματα με μυρμήγκια να βρίσκουν το δρόμο τους προς το σταυρό).

Και βέβαια, έμαθα και δύο σημαντικά πράγματα που τα είχα ρε παιδί μου απορία:
Έμαθα α) πώς είναι να βλέπεις UFO και β) να μην έχεις κάμερα.

Εδώ και 3-4 εβδομάδες, ασχολούμαι πολύ έντονα με “εξωτικές” μεθόδους Τεχνητής Νοημοσύνης. Νευρωνικά Δίκτυα, Εξελικτικοί Αλγόριθμοι, Νοημοσύνη Σμήνους, Ασαφής Λογική, ξέρετε τώρα. Η ορολογία είναι “Υπολογιστική Νοημοσύνη”. Αυτές οι μέθοδοι έχουν δύο κοινά:

Το πρώτο είναι ότι μιμούνται βιολογικά φαινόμενα (ας πούμε τα Νευρωνικά Δίκτυα μιμούνται τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου σε ηλεκτροχημικό επίπεδο). Η Κλασσική Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μάλλον πλατωνική στη σύλληψή της. Προσπαθεί να μοντελοποιήσει έννοιες, συλλογισμούς και αξιώματα. Τον τρόπο με τον οποίο νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε. Οι μέθοδοι αυτές όχι. Δεν έχουμε παρά μόνο επιφανειακή ιδέα για το πώς ένα νευρωνικό δίκτυο που παίρνει στην είσοδό του μία ανδρική φωτογραφία 128×128 pixel σαν μια ακολουθία 16384 ακεραίων μπορεί και αποφαίνεται με 90% επιτυχία αν ο άνδρας της φωτογραφίας έχει μουστάκι[*]. Αν κοιτάξεις το νευρωνικό δίκτυο, δεν υπάρχει τίποτα στην κατάστασή του που να σε παραπέμπει σε μουστάκια, μπανάνες, ή, εδώ που τα λέμε, απόφαση. Σημειώστε ότι αν κοιτάξεις έναν εγκέφαλο, επίσης δεν υπάρχει τίποτα στην κατάστασή του που να σε παραπέμπει σε αξιώματα, έννοιες ή συλλογισμούς, γεγονός που υπονοεί ότι ο Πλάτων δεν τα έλεγε και πολύ σωστά.

Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι τα συστήματα υπολογιστικής νοημοσύνης επιδεικνύουν δύο σημαντικές ιδιότητες κάθε πολύπλοκου συστήματος: αυτοργάνωση και αναδυόμενα χαρακτηριστικά. Εν ολίγοις, συστήματα των οποίων τα μέλη αλληλεπιδρούν έντονα, τείνουν να συμπεριφέρονται με εύτακτο τρόπο. Επίσης ως συστήματα τείνουν να εμφανίζουν συλλογικά χαρακτηριστικά που δεν προκύπτουν με κανένα προφανή τρόπο από τα χαρακτηριστικά των μελών τους.

Π.χ. σε ένα νευρωνικό δίκτυο (ή στον εγκέφαλο), ο κάθε νευρώνας κάνει κάτι τρομερά ηλίθιο και απλό: παίρνει ένα σήμα από την είσοδό του, το περνά από ένα φίλτρο και το στέλνει στην έξοδό του. Οι συνάψεις μεταξύ δύο νευρώνων, απλά ενισχύουν ή αποδυναμώνουν το σήμα ανάλογα με το πώς έχουν ρυθμιστεί κατά την εκπαίδευση του δικτύου (ή του εγκεφάλου). Κι όμως, στην τελική έξοδο, βγαίνει συγκεκριμένο σήμα αν ο άνδρας έχει μουστάκι και συγκεκριμένο (διαφορετικό σήμα) αν δεν έχει. Παρομοίως στον εγκέφαλο, το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι κουνάτε το χέρι σας, ή ότι κλαίτε, ή ότι σας έρχεται μια ιδέα. Ο κάθε νευρώνας είναι απλά ένα πανηλίθιο φίλτρο, για το οποίο δεν υπάρχουν καν οι έννοιες “μουστάκι”, “στενοχωριέμαι” κλπ. Όλη η εξυπνάδα (και οι αντίστοιχες έννοιες μαζί) αναδύεται από το σύνολο των νευρώνων και συγκεκριμένα από τις αλληλεπιδράσεις τους.

Ερώτημα: πόσα οφείλουμε στη συλλογική εξυπνάδα μας, ως είδος; Πόσα από τα συλλογικά πράγματα που συμβαίνουν (καλλιτεχνικά ρεύματα, θρησκείες, σχολές σκέψης, ήθη/έθιμα κλπ) είναι αποτέλεσμα συντονισμένης ατομικής βούλησης, και πόσα είναι αναδυόμενα χαρακτηριστικά από εντελώς άσχετες αλληλεπιδράσεις; Ή μήπως όλα είναι και τα δύο σε κάποιο βαθμό;

Σκεφτείτε το εξής: αν ο Einstein είχε γεννηθεί 10.000 χρόνια πριν, το πιο πιθανό είναι ότι θα ανακάλυπτε στην καλύτερη περίπτωση ένα καλύτερο τσεκούρι. Αντί για αυτό, ανακάλυψε τη γενική σχετικότητα, χάρη σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους, από τον πρώτο Σουμέριο που σκέφτηκε να σκαλίσει μαθηματικά προβλήματα σε μία πέτρα μέχρι το θείο του που του κίνησε το ενδιαφέρον για τη Φυσική. Πού αρχίζει το ατομικό επίτευγμα του Einstein, και πού τελειώνει το συλλογικό επίτευγμα της ανθρωπότητας; Ή, σε λιγότερο άγνωστες περιοχές, σε τι βαθμό καθοδηγεί η μουσική βιομηχανία τους έφηβους και σε τι βαθμό καθοδηγείται από αυτούς;

[*] 1η εργαστηριακή άσκηση στο μάθημα “Νευρωνικά Δίκτυα” του τμήματος ΗΜΜΥ ΕΜΠ, όταν τουλάχιστον πήγαινα 4ο έτος…

Εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να διατυπώσω μια άποψη πάνω στο ζήτημα της θρησκευτικής (και εν γένει συνειδησιακής) ελευθερίας. Όχι με τη νομική έννοια, αλλά με τη φιλοσοφική. Π.χ. είναι ασύμβατες οι ιδιότητες του σατανιστή και του καλού ανθρώπου; Του θετικού επιστήμονα και του θρήσκου; Είναι αλήθεια ότι το ισλάμ είναι εγγενώς πιο επιθετικό από το χριστιανισμό; Ο Ιησούς δεν είπε “αγαπάτε αλλήλους”; Ναι αλλά δεν είπε το ίδιο και ο Βούδας; Οι κομμουνιστές ήταν ένα μάτσο αφιονισμένοι τρελοί που έστελναν κόσμο στη Σιβηρία, ή ήρωες της Εθνικής Αντίστασης; Γιατί ο Χριστόδουλας είναι κολλητός με αυτούς που μισούν κάθε διαφορετικό, ενώ ο Δαμασκηνός έσωσε χιλιάδες Εβραίους από το Ολοκαύτωμα;

Τελικά, πάρτε οποιοδήποτε σύστημα σκέψης στο οποίο εμπλέκεται η πίστη: φιλοσοφικό, πολιτικό, θρησκευτικό. Ισχυριστείτε ότι δημιουργεί[*] φανατισμένους εγκληματίες, ή ακραιφνώς ηλίθια θύματα, και θα βρείτε πάμπολλα παραδείγματα. Ισχυριστείτε ότι δημιουργεί μεγάλους επιστήμονες, καλούς ανθρώπους και άλλα τέτοια θετικά και θα βρείτε επίσης πάμπολλα παραδείγματα. Άρα αντικειμενικά δε μπορεί ή ίδια η φύση της πίστης να γέρνει αποκλειστικά την πλάστιγγα προς το καλό ή το κακό. Σε τι διαφέρουν λοιπόν οι καλοί άνθρωποι που είναι πιστοί από τους κακούς άνθρωπους που είναι το ίδιο πιστοί; Ποια είναι η βασική αρχή που πρέπει να ακολουθείς για να μην καταλήξεις παντελώς τρόμπας από τη στιγμή που έκανες το σφάλμα και ασπάστηκες ένα σύστημα σκέψης;

Το καλύτερο στο οποίο είχα καταλήξει ήταν αυτό που είπα στον Till, σε μία μίνι-συζήτηση με διαφορετικό αλλά πολύ ενδιαφέρον θέμα:

4) Για όλα τα υπόλοιπα (π.χ. “υπάρχει Θεός;”, “κάνει ήχο ένα δέντρο που πέφτει στο έρημο δάσος;”, “υπάρχει μετά θάνατον ζωή” κλπ) μπορούμε να δεχόμαστε ό,τι θέλουμε, αρκεί αυτό να το κρατάμε *μέσα* μας και να μην προσπαθούμε να το επιβάλλουμε ή να το πουλήσουμε ή να το χρησιμοποιήσουμε για να ελέγξουμε τους άλλους

[τρισάθλιο]

Λοιπόν, κατέληξα επιτέλους στη διατύπωση που με ικανοποιεί για αυτό που εδώ και δυο-τρία χρόνια έχω συλλάβει αλλά δε μπορούσα να εκφράσω. Βουαλά:

Το θέμα δεν είναι να μην πιστεύεις σε μαλακίες, αλλά να μην κάνεις μαλακίες επειδή πιστεύεις.

[πόρισμα: οι μαλακίες ορίζονται έξω από το εννοιολογικό πλαίσιο κάθε συστήματος σκέψης βασισμένου στην πίστη, που σημαίνει ότι τα βασισμένα σε πίστη συστήματα σκέψης έχουν ελάχιστα να πουν για το πώς θα είμαστε αντικειμενικά μη-μαλάκες]

Ουφ!

[*] Εννοείται “με όλους τους άλλους παράγοντες που διαμορφώνουν ένα άτομο σχετικά αμετάβλητους”.