Για το χθεσινό βαρετότατο αγώνα, θα περιοριστώ στη θετική πλευρά: περί τα 5.000.000 αποτυχημένοι αισθάνθηκαν το πουλί τους τουλάχιστον δύο πόντους μεγαλύτερο. Δυστυχώς, αυτή ήταν ταυτόχρονα και η αρνητική πλευρά.

…που μας φέρνει σε έναν από τους πυλώνες του εσωτερισμού και συγκεκριμένα στη ρήση “Εν το Παν“. Δεν είμαι σίγουρος ποιος το πρωτοείπε, όμως το σκηνικό βρωμάει Πυθαγόρα από 100 χιλιόμετρα, if I am any judge.

Το “εν το παν” ανήκει στην κατηγορία εκείνη των αποφθευγμάτων που με τσαντίζουν πάρα πολύ. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι πολύ δύσκολο να τη συναγωνισθεί οποιοδήποτε άλλο. Όχι βέβαια ως προς αυτό που λέει, αλλά ως προς αυτό που ένα σωρό κόσμος νομίζει ότι θέλει να πει. Κοιτάξτε πόσοι παράγοντες οχλήσεως βρίσκονται σε τρεις μόλις λέξεις:
α) Οι ίδιες οι τρεις λέξεις. Εύκολο να το θυμάσαι, που σημαίνει ότι ένα κάρο βλάκες το πιπιλίζουν όλη μέρα. Κάτι σαν τη γνωστή ανοησία περί σύμπαντος που συνωμοτεί υπέρ εσού (π.χ. της γκομενίτσας που έχει ερωτευθεί το Λιανό του Fame Story).
β) Η αρχαία γλώσσα (και η αρχαία έμπνευση). Που σημαίνει ότι [i] αυτομάτως η ρήση θεωρείται το απαύγασμα της σπουδαιότητας από τους ελληνογκαγκά και [ii] η λέξη “εν” κάνει ρίμα με το “μηδέν”, γεγονός που οδηγεί σε ένα σωρό “ενδιαφέροντες” συνειρμούς (από τα ίδια συνήθως άτομα που οδηγούνται σε ενδιαφέροντες συνειρμούς από την ύπαρξη του “η” στις λέξεις “Όμηρος” και “Αμερική”).
γ) Η αόριστη διατύπωση: πραγματικά η ρήση έχει χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει απόψεις τρομερά διαφορετικής φύσεως, όπως ο μονοθεϊσμός, η υψηλή τεχνολογία των αρχαίων, η μαλακία του νεοέλληνα -καλή ώρα!-, η “προγνωση” της φράκταλ γεωμετρίας[*] από τους θεοσοφιστές, η ανωτερότητα του 1 έναντι των υπόλοιπων αριθμών κλπ κλπ κλπ κλπ.

Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μια παροιμία on steroids. Η οποία κολλάει παντού και θα το αποδείξω ευθύς αμέσως:

Όπως το σκέφτομαι εγώ, αφού αποκλείσουμε όλους τους κουκουρουκικούς παράγοντες και περιοριστούμε σε αντικειμενικά αληθή πράγματα, η ρήση είναι σχεδόν σωστή: στο βαθμό που τίποτα δεν είναι απομονωμένο στο Σύμπαν, μπορούμε να μεγαλώνουμε όσο θέλουμε το πλαίσιο περιγραφής μας, με τη σιγουριά ότι αυτό που βρίσκεται μέσα είναι ένα σύστημα στο οποίο η όποια αλληλεπίδραση είναι αδύνατον να θεαθεί ανεξάρτητα από το όλο, αν τουλάχιστον θέλουμε να είμαστε ακριβείς. Φυσικά η Σχετικότητα θέτει κάποιους περιορισμούς, αφού τίποτα δε μπορεί να επηρεαστεί από κάτι που βρίσκεται εκτός του κώνου φωτός του, αλλά ΟΚ, διότι πρώτον δεν πρέπει να έχουμε και φοβερές απαιτήσεις από τους αρχαίους και στο κάτω-κάτω το “εν το παν (τουλάχιστον εντός του κώνου φωτός)” ούτε ο Λιακό δε θα μπορούσε να το πουλήσει.

“Εν το παν”, λοιπόν. Στο οποίο προσθέτω: “Ωραίααα. ΚΑΙ;”. Είναι δηλαδή τόσο πολύ εντυπωσιακό το ότι αν έχεις ολιστική θεώρηση τότε αυτή συμπεριλαμβάνει το όλο; Λίγο σε αυτονόητο μου κάνει. Λίγο σε μην-το-κουράζετε-περισσότερο-από-το-ένα-κι-ένα-κάνει-δύο μου κάνει.

Συμπέρασμα: δεν υπάρχει συμπέρασμα. (ακόμα)

[*] και όχι της χαοτικής δυναμικής όπως θα περίμενε κανείς, γιατί η χαοτική δυναμική είναι γεμάτη μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις και συνεπώς είναι πολύ λιγότερο σέξι από όλα αυτά τα θεαματικά γραφικά που όλοι -των θεοσοφιστών συμπεριλαμβανομένων- νομίζουν ότι καταλαβαίνουν.

Ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο “Πνεύματα” (Spiriti) του Stefano Benni (εκδόσεις Π. Τραυλός, 2001). Το είχα ξεχάσει τελείως, αλλά όταν το ξεφύλλισα θυμήθηκα ότι ήταν από τα πιο ωραία που διάβασα ποτέ μου. Το καλύτερο είναι που τώρα το ξαναδιαβάζω και φχαριστιέμαι πάρα πολύ, γιατί δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα (και σίγουρα όχι το τέλος). Πολλή φαντασία, πολύ χιούμορ και κυρίως απίστευτη διεισδυτικότητα στα σκατά του Corporate Republic. Επίσης ο μεταφραστής έχει κάνει πολύ καλή δουλειά (άλλωστε είναι πολύ πιο εύκολο να μεταφράσεις από Ιταλικά).

[...και μετά ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω το Χίο να λέει "κατά τη γνώμη μου, αυτός που έσκισε την αλβανική σημαία δεν έπρεπε να τη σκίσει. Έπρεπε να την ΚΑΨΕΙ!" (χειροκροτήματα σε αυτό το σημείο από το εκλεκτό πάνελ του Χίου)...]

Όπως όλη η αφρόκρεμα, έτσι κι εγώ φοράω πλέον μόνο DiS. Υποθέτω θα έβαλε και η ΘτΠ το χεράκι της. Δεν ξέρω τι να πω.

[Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να γράψω 5 κουβέντες για την ισθμιακή γραφή, το Τιαχουανάκο, τις γλώσσες του Αμαζονίου και τι μαλάκες που είναι όλοι αυτοί συγκρινόμενοι με τις εκλεκτές μου αναγνώστριες και -τολμώ να πω- φίλες. Κάτι μου λέει όμως ότι δεν πάω καλά, τι σχέση έχει το Τιαχουανάκο με τη DiS, χα! ποιος νομίζω ότι είμαι για να πιστεύω ότι μπορώ να τα συνδυάσω, δεν πάω καλά. Συμπεραίνω λοιπόν ότι απλά έχω πάθει χοντρή πλάκα από τη χαρά μου, η οποία μετριάζεται από το γεγονός ότι σίγουρα κάτι θα με τσαντίσει πάλι μέσα στις επόμενες 12 ώρες.]

Ευχαριστώ πολύ.

(DiS ελπίζω να τα έκανα όλα σωστά μη με μαλώσεις πολύ)

ΥΓ: ξέχασα 4-5 λινκ από την υπερπροσπάθεια να σκέφτομαι σχόλια της μίας γραμμής. Θα τα προσθέσω σύντομα.

…είναι οι Έλληνες φοιτητές.

Για την ακρίβεια (όπως μας πληροφορούν τα ψιλά γραμματάκια): 232 Έλληνες φοιτητές του πιο για τα μπάζα Πανεπιστημίου της χώρας.

Ρε γμτ όμως, δε μπορώ να μην αναρωτηθώ: Βαλκανικές Σπουδές υποτίθεται ότι τους διδάσκουν σε αυτή τη δικαιολογία-για-να-κερδοσκοπεί-η-Αθάνατη-Ελληνική-Επαρχία (a.k.a. “Πανεπιστήμιο”). Δεν αρπάξανε τίποτα τα πιτσιρίκια, ή το πρόγραμμα σπουδών είναι ελεεινό; Τείνω προς ένα συνδυασμό και των δύο.

Μέρος Β’
Αχ! Άνοιξη…

Οι μελισσούλες γαμιούνται. Τα λουλουδάκια γαμιούνται. Ο (εδώ και 2 μέρες) πρώην της αδερφής μου κι αν γαμιέται…

Πού είχαμε μείνει; Α ναι. Πουλάκια, κάμπιες και -προ πάντων- ακρίδες, νυχτοπεταλούδες, βρωμούσες και -εσχάτως- ιπτάμενες κατσαρίδες.

Επανέρχομαι σε παλαιότερη ριζοσπαστική πολιτική πρότασή μου: ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Παρομοίως ό,τι ξεπερνά σε μέγεθος τη μέση μύγα ΔΕΝ είναι έντομο. Είναι γιγαντιαίο θηλαστικό της μεσοπαγετώδους περιόδου. Κατά συνέπεια θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί εδώ και 30.000 χρόνια. Είτε το ξέρει είτε όχι. Τι θα κάνουμε γι’ αυτό;

1) Βρείτε μια αιχμηρή και σκληρή γωνία (ΑΣΓ στο εξής).
2) Κοπανήστε με δύναμη την επιγονατίδα σας στην ΑΣΓ.
3) QED…

Το πεδίο εφαρμογής των θετικών επιπτώσεων της πίστης στα θεία είναι πρακτικά απεριόριστο: από το να δικαιολογήσεις τη σφαγή μερικών εκατομμυρίων συνανθρώπων σου, μέχρι να μη φοβάσαι το θάνατο, μέχρι να μη σε νοιάζουν τα λεφτά. Νομίζω πως η θρησκευτικότητα προέκυψε περίπου την ίδια εποχή που προέκυψαν και τα αρνητικά συναισθήματα (και κατά συνέπεια η ανάγκη εξασθένισής τους).

Τον τελευταίο καιρό ακούω όλο και πυκνότερα ατάκες του στυλ “ευτυχώς που το ‘49 νίκησαν οι σωστοί και όχι οι μαλάκες, αλλιώς τώρα θα μας γαμούσαν τις κόρες μας για 5 δολλάρια στην Ιταλία”. Βασικά αν αγοράζετε “Καθημερινή” θα τη δείτε συχνά-πυκνά στις επιφυλλίδες διαφόρων δεξιών, τις οποίες διαβάζω μετά μανίας την ώρα που χέζω, καθ’ ότι αυτό που χάνουμε πρέπει να αναπληρώνεται ισόποσα.

Όπως καταλαβαίνετε, και μολονότι συνολικά προφανώς και είμαι υπέρ της τωρινής κατάστασης, ως ένας από τους βολεμένους, διαφωνώ με αυτή τη λογική, για τους εξής λόγους:

α) Εδώ μια πεταλούδα αν κουνήσει τα φτερά της λίγο λάθος στην Κίνα προκαλεί τυφώνες στην Καραϊβική μετά από ένα μήνα, και υπάρχουν άνθρωποι που σοβαρά ισχυρίζονται ότι είναι τόόόόσο βέβαιο πως με το σταυροδρόμι Ασίας-Ευρώπης-Αφρικής στα χέρια του το Ανατολικό Μπλοκ θα είχε καταρρεύσει έτσι εύκολα;
β) Ποιο Γράμμο και ποιο Βίτσι; Αν ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και ΗΒ τα είχαν μοιράσει διαφορετικά στη Γιάλτα, δεν υπήρχε η παραμικρή περίπτωση (τουλάχιστον με τον Κόκκινο Στρατό στα 10 χιλιόμετρα) να μην είχαν επικρατήσει οι Κομουνιστές. Παρομοίως, εφ’ όσον τα μοίρασαν έτσι που τα μοίρασαν, οι κομουνιστές έδιναν από την αρχή ένα μάταιο αγώνα, με εντελώς συμβολική βοήθεια από τους ξένους ομοϊδεάτες τους. Αυτή ήταν η μαλακία με τον εμφύλιο: ήταν παντελώς περιττός και με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα. Οι εκατέρωθεν αγριότητες (a.k.a. “εκατέρωθεν ηρωισμοί”) ήταν εντελώς περιττές . Που μας φέρνει και στο λόγο…
γ) Σιγά μην τους είχε πιάσει η προφητική ενόραση τους δεξιούς και ήξεραν ότι ο υπαρκτός ήταν μια ξενέρα και μισή και σε 50 χρόνια θα οδηγούσε σε αυτά ακριβώς τα αποτελέσματα. Αντιθέτως, αν δεν κάνω λάθος, εκείνη την περίοδο οι πάντες είχαν την εντύπωση ότι στον υπαρκτό όλοι -εκτός από τους πλούσιους, φαντάζομαι- την περνούν κοτσάνι. Ο μόνος λόγος που ταγματασφαλίτες, χίτες και λοιποί εθνικόφρονες (εξαιρώ φυσικά τους απλούς φαντάρους, οι οποίοι συνήθως είτε δεν ενδιαφέρονται είτε αφελώς πιστεύουν ό,τι μαλακίες λένε οι ηγέτες στους απλούς φαντάρους) πολέμησαν στο Γράμμο και στο Βίτσι, ήταν ότι είχαν δώσει κώλο στους Δυτικούς, όπως είχαν δώσει κώλο και στους Γερμανούς και όπως αναμφίβολα θα έδιναν κώλο και στους Ρώσους αν η μοιρασιά στη Γιάλτα ήταν διαφορετική.

Συνοψίζοντας, ΟΚ, καλά μας έκατσε η φάση εκ των υστέρων, αλλά με την άνεση του a posteriori κι εγώ ξέρω να το παίζω Μεγάλος Μάγκας Που Τα Ήξερε Όλα.

Μια και μιλήσαμε για εθνικοφροσύνη, υποθέτω πως δεν είναι η κατάλληλη μέρα για να σας θυμίσω την καταλήστευση και το βιασμό των γυναικοπαίδων από το Μεσολόγγι, από τους γείτονές τους Βαλτινούς, λίγες ώρες μετά την ηρωϊκή έξοδο. Ή τα πάθη της Οδυσσέαινας Ανδρούτσου, που πέθανε πάμπτωχη και ξεχασμένη από τη νεοσύστατη Χώρα του Φωτός γιατί ο άντρας της ήταν μουσουλμάνος. Ή την εκτέλεση ενός προδότη παπά από τον Κολοκοτρώνη, με τη μέθοδο του χτισίματος μέχρι το λαιμό και πασαλλείματος του κεφαλιού με μέλι. Ή το γδάρσιμο (εν ζωή και με τη μέθοδο του “φουσκώματος”) μιας αραπίνας δούλας από τα πρωτοπαλίκαρα του Νικηταρά, στην πολιορκία της Τροπολιτσάς. Παρ’ όλα αυτά το έκανα.

Για να μην παρεξηγηθώ όμως, τιμώ απεριόριστα πολλούς από τους Επαναστάτες του ‘21. Ειδικά ο Κολοκοτρώνης ήταν πραγματική μεγαλοφυΐα. Η εποχή ήταν συναρπαστική (διάβαζε: τα πράγματα άλλαζαν ραγδαία με ό,τι αυτό συνεπάγεται), και με λίγη κωλοφαρδία (βλέπε το τραγικά υποβαθμισμένο Ναβαρίνο, απ’ όπου και η DiS πράγμα που τα λέει όλα) τελικά κερδίσαμε την ανεξαρτησία μας (την οποία στη συνέχεια χρησιμοποιήσαμε -σε γενικές γραμμές- με το χειρότερο δυνατό τρόπο, αλλά όσο να ‘ναι ήταν ένα βήμα μπροστά).

Θα προτιμούσα να προσπαθούσαμε να καταλάβουμε εκείνη την εποχή, αντί να τη φορτώνουμε με ένα κάρο μύθους που μόνο τον εαυτό μας ξεγελάνε. Δε νομίζω ότι θα βγαίναμε χαμένοι. Ντροπή ας πούμε που δεν ξέρουμε ποια μέρα ξεκίνησε πραγματικά η επανάσταση, μόνο και μόνο για να το παίζει το παπαδαριό απελευθερωτής του έθνους. Ντροπή -και έμπρακτα εις βάρος μας- που δεν ξέρουμε (για την ακρίβεια: αρνούμαστε να πιστέψουμε) ότι οι μισοί Αγωνιστές ήταν αλβανικής καταγωγής.

Να πω ότι περίμενα κάτι καλύτερο; Μπα.

Αφού λοιπόν σήμερα είναι η μέρα των Μύθων, και γενικά οι καιροί είναι καιροί των Μύθων, θα βουτήξω κι εγώ στον άνευ νοήματος ανορθολογισμό, και θα απαντήσω με ερώτημα: Αν η Ελλάδα του 1830 είχε καταλήξει το ελληνοαλβανικό κράτος που οραματιζόταν ο Κολοκοτρώνης και όχι ένα κατά φαντασίαν “καθαρό” κρατίδιο, είμαστε τόόόσο σίγουροι ότι το ‘49 θα υπήρχε Γράμμος και Βίτσι;

Anyway. Καλό τριήμερο.

(ΥΓ: contrary to popular belief, το παραπάνω είναι δύο παντελώς άσχετα ποστ τίγκα στα λογικά σφάλματα, με εντελώς επιφανειακή σχέση μεταξύ τους και αρκετά καλό, αλλά εκτός θέματος SNR, που μόνο η όποια ιδεολογική σαςταύτιση, σας κάνει να βλέπετε σαν ένα συνεκτικό ποστ που δήθεν πραγματεύεται κάτι πολύ ψαγμένο. Υπέθεσα ότι αφού η “Καθημερινή” πληρώνει την κ. Τριανταφυλλίδη για να κάνει το ίδιο κάθε Κυριακή και 120.000 άτομα πληρώνουν την “Κ” για να πληρώνει την κ. Τριανταφυλλίδη, προφανώς η τεχνική κάτι θα αξίζει)

Εδώ και κανα χρόνο προσπαθώ να καταλάβω την θεωρία της Καθολικής Γραμματικής (Universal Grammar), αποκλειστικά μέσω Ιντερνετ (δεν έχω αγοράσει κάποιο βιβλίο, εκτός από το 1ο κεφάλαιο στο “Δυνάμεις και Προοπτικές” που ασχολείται με όλα αυτά). Απ’ ό,τι έχω καταλάβει η κεντρική ιδέα είναι η εξής:
α) Σύνταξη και σημασιολογία είναι αλληλένδετες (γι’ αυτό και ελάχιστη εννοιολογική μονάδα στη γλώσσα είναι η πρόταση και όχι η λέξη, ή το μόρφημα).
β) Ουσιαστικά οι ανθρώπινες γλώσσες υπακούν όλες σε ένα σύνολο καθολικών συντακτικών-σημασιολογικών μετακανόνων, από τους οποίους προκύπτουν οι επιμέρους συντακτικοί-σημασιολογικοί κανόνες της κάθε γλώσσας. Οι κανόνες αυτοί είναι γενικευμένοι, του τύπου “αν θέλω να μετατρέψω μια πρόταση από δηλωτική αλήθειας σε ερωτηματική, πρέπει να εφαρμόσω ένα φίλτρο”.
γ) Κατά την εκμάθηση μιας γλώσσας, το νήπιο (ουσιαστικά μέσω μίας διαδικασίας ραγδαίας αναγνώρισης προτύπων), “ρυθμίζει” το εγγενές του “γλωσσικό όργανο” (το οποίο γνωρίζει αρχικά μόνο την καθολική γραμματική) ώστε να χρησιμοποιεί τους επιμέρους κανόνες της μητρικής του γλώσσας. Συνεχίζοντας το παράδειγμα, για την προφορική νέα ελληνική, το νήπιο πληροφορείται ότι το “φίλτρο” είναι η εκφορά της αρχικής πρότασης με συγκεκριμένη -διαφορετική- τονικότητα. (”Θα πας πλατείαα;”)
δ) Το σύνολο των καθολικών μετακανόνων είναι η καθολική γραμματική. Οι καθολικοί μετακανόνες είναι -τουλάχιστον σε σημαντικό ποσοστό- “προεγκατεστημένοι” γενετικά (hardwired, built-in, πείτε το όπως θέλετε) στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το αυτό ισχύει και για τη διαδικασία εκμάθησης της γλώσσας (δηλαδή τους μετακανόνες που καθορίζουν την απεικόνιση της καθολικής γραμματικής στην επιμέρους γραμματική μιας γλώσσας).
ε) Η όλη φάση λειτουργεί τόσο άψογα που γεννιούνται εύλογα ερωτήματα για το πώς μία τυχαία εξελικτική διαδικασία παρήγαγε ένα τέλειο και πολύπλοκο σύστημα.

Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Ένα πράγμα που αντιπαθώ από την Γ’ Λυκείου τουλάχιστον, είναι οι κλίκες. Αλλά κάνω τους συμβιβασμούς μου.

Ένα άλλο πράγμα που αντιπαθώ ισοβίως είναι οι ηλίθιοι με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Χίλιες φορές οι ηλίθιοι με μικρή ιδέα για τον εαυτό τους, και καλύτεροι απ’ όλους οι έξυπνοι. Σε αυτό δεν κάνω κανέναν συμβιβασμό.

To blog αυτό λέγεται Don’t Kiss the Frog. Αναρωτιέμαι αν έχει αναρωτηθεί κανείς από τους ειδήμονες του Pratchett -ή τουλάχιστον από όσους έχουν διαβάσει το Witches Abroad-, Τι Ακριβώς Θέλει Να Πει Το Ρεμάλι. Θα σας βοηθήσω λοιπόν:

Στο 99,999% των περιπτώσεων, είναι ΒΑΤΡΑΧΟΣ ρε χοντροβλήμα. Δεν είναι μεταμορφωμένος πρίγκηπας. Κι εσύ πόρω απέχεις από το να είσαι η Πεντάμορφη του παραμυθιού.

“Όλοι οι υπόλοιποι είναι κομμάτια, κι εμείς την πίνουμε για να ξενερώσουμε.”
(Jesus, 1996)

Α ρε Τζίσους, 16 χρονών μπαφάκιας και είπες το πιο σοφό πράγμα που έχω ακούσει στη ζωή μου. Ούτε καν εσύ δεν το συνειδητοποίησες εκείνη τη στιγμή…

Και δεν είναι κομπλεξισμός όλα αυτά. Φρίκη είναι. Όχι φρίκη επειδή ο ξανθόμαλλος αγγελικός πρίγκηπας είναι στην πραγματικότητα βάτραχος. Αλλά φρίκη γιατί όλοι επιμένουν να τον αποκαλούν “μεγαλειότατο”. Φρίκη γιατί κανένας δεν κοιτάει έστω και λίγο κάτω από το περιτύλιγμα. Και ταυτόχρονα όλοι νομίζουν ότι έχουν τη σούπερ-όραση με τις ακτίνες Χ. Νομίζουν ότι βλέπουν μέχρι και το μεδούλι των κοκκάλων τα μαλακισμένα.

Είναι το ημερολόγιό μου. Είναι ο εαυτός μου και είναι μη διαπραγματεύσιμος. Αν ήθελα να τον διαπραγματευτώ, θα επιτρέπονταν τα σχόλια.

…από γραφιστική δε σκαμπάζω με τίποτα. Το μπλογκ μου είναι μια αηδία -αισθητικά βέβαια διότι ως περιεχόμενο σκίζει. Τι να κάνω ρε παιδιά, το έχω σιχαθεί το κίτρινο, αλλά προφανώς τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα από 20% αύξηση του πράσινου στο αρχικό background.

O Nίκος είναι 28 ετών. Eργάζεται σε μεγάλη εταιρεία, εξασφαλίζοντας ένα καλό εισόδημα, έχει πολλούς φίλους, υγιή προσωπική ζωή, καλή σχέση με τους γονείς του. Kανένα πρόβλημα δηλαδή. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται… Γιατί ο Nίκος κάνει συστηματική χρήση ναρκωτικών, κυρίως κοκαΐνης και έκστασι. «Hρωίνη δεν θα έκανα ποτέ. Aλλά, όταν βγαίνω έξω, σχεδόν καθημερινά δηλαδή, θα κάνω καμιά “γραμμή” ή θα πιω έκσταση. Mε κάνουν να περνάω καλά, να “ξεδίνω”, να βγάζω το άγχος της δουλειάς και φυσικά να χορεύω», εξομολογείται στην «K».

Θεώρημα: Τα ναρκωτικά καταστρέφουν.
Παράδειγμα: ο Νίκος, που είναι 28 ετών, έχει καλό εισόδημα, πολλούς φίλους και υγιή προσωπική ζωή. Όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί παίρνει έψιλον, το οποίο καταστρέφει. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Νίκος, που είναι 28 ετών, έχει καλό εισόδημα, πολλούς φίλους και υγιή προσωπική ζωή, όμως όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί παίρνει κοκαϊνη, η οποία καταστρέφει, με αποτέλεσμα ο Νίκος, που είναι 28 ετών, να έχει καλό εισόδημα, πολλούς φίλους και υγιή προσωπική ζωή…

Κάπου εδώ επιβεβαιώνεται η θεωρία μου ότι κάποιος ρίχνει LSD στο νερό της ΕΥΔΑΠ.

ΥΓ: Και αφήστε ήσυχο το Νίκο. Το μόνο που μπορεί να τον καταστρέψει χωρίς να το θέλει, είναι η σχεδιασμένη από άτομα με κακό εισόδημα, λίγους φίλους και εντελώς αρρωστημένη προσωπική ζωή νομοθεσία μας.

[*](ευχαριστώ τον talo για την παρατήρηση)