Για το χθεσινό βαρετότατο αγώνα, θα περιοριστώ στη θετική πλευρά: περί τα 5.000.000 αποτυχημένοι αισθάνθηκαν το πουλί τους τουλάχιστον δύο πόντους μεγαλύτερο. Δυστυχώς, αυτή ήταν ταυτόχρονα και η αρνητική πλευρά.

…που μας φέρνει σε έναν από τους πυλώνες του εσωτερισμού και συγκεκριμένα στη ρήση “Εν το Παν“. Δεν είμαι σίγουρος ποιος το πρωτοείπε, όμως το σκηνικό βρωμάει Πυθαγόρα από 100 χιλιόμετρα, if I am any judge.

Το “εν το παν” ανήκει στην κατηγορία εκείνη των αποφθευγμάτων που με τσαντίζουν πάρα πολύ. Θα έλεγα μάλιστα ότι είναι πολύ δύσκολο να τη συναγωνισθεί οποιοδήποτε άλλο. Όχι βέβαια ως προς αυτό που λέει, αλλά ως προς αυτό που ένα σωρό κόσμος νομίζει ότι θέλει να πει. Κοιτάξτε πόσοι παράγοντες οχλήσεως βρίσκονται σε τρεις μόλις λέξεις:
α) Οι ίδιες οι τρεις λέξεις. Εύκολο να το θυμάσαι, που σημαίνει ότι ένα κάρο βλάκες το πιπιλίζουν όλη μέρα. Κάτι σαν τη γνωστή ανοησία περί σύμπαντος που συνωμοτεί υπέρ εσού (π.χ. της γκομενίτσας που έχει ερωτευθεί το Λιανό του Fame Story).
β) Η αρχαία γλώσσα (και η αρχαία έμπνευση). Που σημαίνει ότι [i] αυτομάτως η ρήση θεωρείται το απαύγασμα της σπουδαιότητας από τους ελληνογκαγκά και [ii] η λέξη “εν” κάνει ρίμα με το “μηδέν”, γεγονός που οδηγεί σε ένα σωρό “ενδιαφέροντες” συνειρμούς (από τα ίδια συνήθως άτομα που οδηγούνται σε ενδιαφέροντες συνειρμούς από την ύπαρξη του “η” στις λέξεις “Όμηρος” και “Αμερική”).
γ) Η αόριστη διατύπωση: πραγματικά η ρήση έχει χρησιμοποιηθεί για να στηρίξει απόψεις τρομερά διαφορετικής φύσεως, όπως ο μονοθεϊσμός, η υψηλή τεχνολογία των αρχαίων, η μαλακία του νεοέλληνα -καλή ώρα!-, η “προγνωση” της φράκταλ γεωμετρίας[*] από τους θεοσοφιστές, η ανωτερότητα του 1 έναντι των υπόλοιπων αριθμών κλπ κλπ κλπ κλπ.

Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μια παροιμία on steroids. Η οποία κολλάει παντού και θα το αποδείξω ευθύς αμέσως:

Όπως το σκέφτομαι εγώ, αφού αποκλείσουμε όλους τους κουκουρουκικούς παράγοντες και περιοριστούμε σε αντικειμενικά αληθή πράγματα, η ρήση είναι σχεδόν σωστή: στο βαθμό που τίποτα δεν είναι απομονωμένο στο Σύμπαν, μπορούμε να μεγαλώνουμε όσο θέλουμε το πλαίσιο περιγραφής μας, με τη σιγουριά ότι αυτό που βρίσκεται μέσα είναι ένα σύστημα στο οποίο η όποια αλληλεπίδραση είναι αδύνατον να θεαθεί ανεξάρτητα από το όλο, αν τουλάχιστον θέλουμε να είμαστε ακριβείς. Φυσικά η Σχετικότητα θέτει κάποιους περιορισμούς, αφού τίποτα δε μπορεί να επηρεαστεί από κάτι που βρίσκεται εκτός του κώνου φωτός του, αλλά ΟΚ, διότι πρώτον δεν πρέπει να έχουμε και φοβερές απαιτήσεις από τους αρχαίους και στο κάτω-κάτω το “εν το παν (τουλάχιστον εντός του κώνου φωτός)” ούτε ο Λιακό δε θα μπορούσε να το πουλήσει.

“Εν το παν”, λοιπόν. Στο οποίο προσθέτω: “Ωραίααα. ΚΑΙ;”. Είναι δηλαδή τόσο πολύ εντυπωσιακό το ότι αν έχεις ολιστική θεώρηση τότε αυτή συμπεριλαμβάνει το όλο; Λίγο σε αυτονόητο μου κάνει. Λίγο σε μην-το-κουράζετε-περισσότερο-από-το-ένα-κι-ένα-κάνει-δύο μου κάνει.

Συμπέρασμα: δεν υπάρχει συμπέρασμα. (ακόμα)

[*] και όχι της χαοτικής δυναμικής όπως θα περίμενε κανείς, γιατί η χαοτική δυναμική είναι γεμάτη μη γραμμικές διαφορικές εξισώσεις και συνεπώς είναι πολύ λιγότερο σέξι από όλα αυτά τα θεαματικά γραφικά που όλοι -των θεοσοφιστών συμπεριλαμβανομένων- νομίζουν ότι καταλαβαίνουν.

Ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη μου το βιβλίο “Πνεύματα” (Spiriti) του Stefano Benni (εκδόσεις Π. Τραυλός, 2001). Το είχα ξεχάσει τελείως, αλλά όταν το ξεφύλλισα θυμήθηκα ότι ήταν από τα πιο ωραία που διάβασα ποτέ μου. Το καλύτερο είναι που τώρα το ξαναδιαβάζω και φχαριστιέμαι πάρα πολύ, γιατί δε θυμάμαι σχεδόν τίποτα (και σίγουρα όχι το τέλος). Πολλή φαντασία, πολύ χιούμορ και κυρίως απίστευτη διεισδυτικότητα στα σκατά του Corporate Republic. Επίσης ο μεταφραστής έχει κάνει πολύ καλή δουλειά (άλλωστε είναι πολύ πιο εύκολο να μεταφράσεις από Ιταλικά).

[...και μετά ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω το Χίο να λέει "κατά τη γνώμη μου, αυτός που έσκισε την αλβανική σημαία δεν έπρεπε να τη σκίσει. Έπρεπε να την ΚΑΨΕΙ!" (χειροκροτήματα σε αυτό το σημείο από το εκλεκτό πάνελ του Χίου)...]

Όπως όλη η αφρόκρεμα, έτσι κι εγώ φοράω πλέον μόνο DiS. Υποθέτω θα έβαλε και η ΘτΠ το χεράκι της. Δεν ξέρω τι να πω.

[Πολύ θα ήθελα να μπορούσα να γράψω 5 κουβέντες για την ισθμιακή γραφή, το Τιαχουανάκο, τις γλώσσες του Αμαζονίου και τι μαλάκες που είναι όλοι αυτοί συγκρινόμενοι με τις εκλεκτές μου αναγνώστριες και -τολμώ να πω- φίλες. Κάτι μου λέει όμως ότι δεν πάω καλά, τι σχέση έχει το Τιαχουανάκο με τη DiS, χα! ποιος νομίζω ότι είμαι για να πιστεύω ότι μπορώ να τα συνδυάσω, δεν πάω καλά. Συμπεραίνω λοιπόν ότι απλά έχω πάθει χοντρή πλάκα από τη χαρά μου, η οποία μετριάζεται από το γεγονός ότι σίγουρα κάτι θα με τσαντίσει πάλι μέσα στις επόμενες 12 ώρες.]

Ευχαριστώ πολύ.

(DiS ελπίζω να τα έκανα όλα σωστά μη με μαλώσεις πολύ)

ΥΓ: ξέχασα 4-5 λινκ από την υπερπροσπάθεια να σκέφτομαι σχόλια της μίας γραμμής. Θα τα προσθέσω σύντομα.

…είναι οι Έλληνες φοιτητές.

Για την ακρίβεια (όπως μας πληροφορούν τα ψιλά γραμματάκια): 232 Έλληνες φοιτητές του πιο για τα μπάζα Πανεπιστημίου της χώρας.

Ρε γμτ όμως, δε μπορώ να μην αναρωτηθώ: Βαλκανικές Σπουδές υποτίθεται ότι τους διδάσκουν σε αυτή τη δικαιολογία-για-να-κερδοσκοπεί-η-Αθάνατη-Ελληνική-Επαρχία (a.k.a. “Πανεπιστήμιο”). Δεν αρπάξανε τίποτα τα πιτσιρίκια, ή το πρόγραμμα σπουδών είναι ελεεινό; Τείνω προς ένα συνδυασμό και των δύο.

Μέρος Β’
Αχ! Άνοιξη…

Οι μελισσούλες γαμιούνται. Τα λουλουδάκια γαμιούνται. Ο (εδώ και 2 μέρες) πρώην της αδερφής μου κι αν γαμιέται…

Πού είχαμε μείνει; Α ναι. Πουλάκια, κάμπιες και -προ πάντων- ακρίδες, νυχτοπεταλούδες, βρωμούσες και -εσχάτως- ιπτάμενες κατσαρίδες.

Επανέρχομαι σε παλαιότερη ριζοσπαστική πολιτική πρότασή μου: ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Παρομοίως ό,τι ξεπερνά σε μέγεθος τη μέση μύγα ΔΕΝ είναι έντομο. Είναι γιγαντιαίο θηλαστικό της μεσοπαγετώδους περιόδου. Κατά συνέπεια θα έπρεπε να είχε εξαφανιστεί εδώ και 30.000 χρόνια. Είτε το ξέρει είτε όχι. Τι θα κάνουμε γι’ αυτό;

1) Βρείτε μια αιχμηρή και σκληρή γωνία (ΑΣΓ στο εξής).
2) Κοπανήστε με δύναμη την επιγονατίδα σας στην ΑΣΓ.
3) QED…

Το πεδίο εφαρμογής των θετικών επιπτώσεων της πίστης στα θεία είναι πρακτικά απεριόριστο: από το να δικαιολογήσεις τη σφαγή μερικών εκατομμυρίων συνανθρώπων σου, μέχρι να μη φοβάσαι το θάνατο, μέχρι να μη σε νοιάζουν τα λεφτά. Νομίζω πως η θρησκευτικότητα προέκυψε περίπου την ίδια εποχή που προέκυψαν και τα αρνητικά συναισθήματα (και κατά συνέπεια η ανάγκη εξασθένισής τους).