Το 20 μέτρων ασημένιο κοντάρι που υψώνεται από το ναό στο Bijli Mahadev της Ινδίας, τραβάει έναν κεραυνό.

Ο κεραυνός διασχίζει το κοντάρι, μπαίνει μέσα στο ναό και διαλύει το Shiva Ling. Αμέσως ο ινδουιστής ιερέας σκεπάζει το Shiva Ling με satto[*] και βούτυρο[%] και θαυματουργά το Shiva Ling αποκαλύπτεται καινούριο λες και μόλις βγήκε από το εργοστάσιο. Μέχρι να πέσει ο καινούριος κεραυνός.

Περίπου κάθε μισή ώρα, όταν έχει κατάλληλες καιρικές συνθήκες.

Ώστε “το μόνο επαναλαμβανόμενο θαύμα“; Δε νομίζω…

Και δε σας είπα το καλύτερο: Shiva Ling κυριολεκτικά μεταφράζεται ως “καβλί του Shiva”. Γεγονός που απαιτεί ολόκληρη συζήτηση (θα την κάνουμε κάποια στιγμή).

Τώρα ξέρετε γιατί, παρά την παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση του Μοναδικού Επαναλαμβανόμενου Θαύματος, παρά τη συνεπακόλουθη Περίτρανη Απόδειξη Της Μοναδικής Αλήθειας της Ορθοδοξίας (έναντι ακόμα και των άλλων χριστιανικών δογμάτων) και κυρίως παρά το ότι ο Ιησούς σταυρώθηκε για μας, παρ’ όλα αυτά λοιπόν, το τελευταίο πράγμα που θα πρέπει να αναμένουμε είναι ουρές από Ινδουιστές που αγωνιούν να προσηλυτισθούν.

[*] Ινδικό τρέχα-γύρευε.
[%] Βούτυρο.

Μου τη σπάνε μερικές διανοούμενες. Ειδικά εκείνες που προσπαθούν να μας πείσουν -στο όνομα μίας ηλιθιωδέστατης και άκρως φασιστικής από την ανάποδη πολιτικής ορθότητας- ότι οι δυτικές χώρες δεν είναι ιδιαίτερα καλύτερες από π.χ. τις χώρες της Αφρικής στον τομέα π.χ. των δικαιωμάτων των γυναικών.

Ουσιαστικά δηλαδή, ότι μια κοπελίτσα που της πριονίζουν την κλειτορίδα με σκουριασμένο μαχαίρι χωρίς αναισθησία, αντιμετωπίζει εξίσου δύσκολες καταστάσεις με ένα αγάμητο μπάζο που παραμένει αγάμητο επειδή ο Δυτικός Πολιτισμός προωθεί συγκεκριμένα πρότυπα ομορφιάς.

Θα ασχοληθούμε εν καιρώ με τα ζητήματα στα οποία είναι κατώτερος ο Δυτικός Πολιτισμός, αλλά για την ώρα αρκεί να πούμε ότι το μόνο από τα αμαρτήματά του που πιθανόν συγκρίνεται με την κλειτοριδεκτομή, είναι το piercing στην κλειτορίδα. Και ακόμα και αυτό σου φέρνει πολύ καλό value for money, αν είσαι ένα μαλακισμένο ανεγκέφαλο ξέκωλο και δεν έχεις πρόβλημα να βασανίζεις τον εαυτό σου για να σε βρίσκουν sexy όσοι το έχουν καταντήσει “Cosmogirl meats Mr. Marcus” εδώ μέσα γαμώ το φελέκι μου γαμώ[*].

Από την άλλη, δυσκολεύομαι πάρα πολύ να καταλάβω σε τι ακριβώς βοηθάμε την κοπελίτσα με το σκουριασμένο μαχαίρι βομβαρδίζοντας τη χώρα της για να εγκαταστήσουμε δικτάτορα της αρεσκείας μας. Υπάρχει κάτι στην όλη αιτιακή αλυσίδα μεταξύ δεδομένων και συμπεράσματος που δεν κολλάει ιδιαίτερα.

Reality Checkpoint:
Από την εποχή των Σταυροφοριών, δεν υπήρξε ούτε μισή Δυτική επέμβαση στον “καθυστερημένο” κόσμο που να μην έγινε για τη Μάσα, τη Μάσα, τη Μάσα, τη Μάσα και τη Μάσα. Ξέρω πολύ καλά ότι χρειάζονται Υψηλές Δικαιολογίες για Χαμηλές Καφρίλες.

…Τουλάχιστον οι Σταυροφόροι είχαν πιο πειστικές Υψηλές Δικαιολογίες.

[ό,τι θυμάμαι χαίρομαι]

[*] No offence implied.

Το κακό με το νεοφιλελευθερισμό -και εννοώ το πραγματικά κακό με το νεοφιλελευθερισμό- είναι ότι δουλεύει. Συστημικά είναι η μόνη οικονομική/κοινωνική θεωρία που δεν απέχει τουλάχιστον 200 μπάφους από την αντικειμενική πραγματικότητα.

Η οποία είναι ότι αν αφήσεις ένα πολύπλοκο σύστημα στην ησυχία του (αφήνοντάς του μόνο τους “φυσικούς” του βρόχους ανάδρασης, i.e. την προσφορά/ζήτηση), αυτό θα ισοροπήσει μια χαρούλα.

Εδώ νομίζω πως καλύτερα να μιλήσει ο Bob Marley:

Would you let the system make you kill your brother man? No -dread- no!
Would you let the system get on top of your head again?[+]

[+] Coming in from the cold -btw μακράν ό,τι πιο φιλοσοφημένο έχει γραφεί ever.

Αποτελεί βαθύτατη πεποίθησή μου ότι οι άνθρωποι τον περισσότερο καιρό λειτουργούν πάρα πολύ ορθολογικά.

Απλώς:
α) Οι περισσότεροι σκέφτονται ορθολογικά με λάθος ή ελλιπείς κανόνες.
β) Οι περισσότεροι σκέφτονται ορθολογικά με λάθος ή ελλιπή δεδομένα.
γ) Τα δεδομένα και τα συμπεράσματα δεν ποσοτικοποιούνται εύκολα.

Το κακό με τον ορθολογισμό όπως τον αντιλαμβανόμαστε τώρα, είναι ότι για να δουλέψει απαιτεί:
α) Σωστούς και πλήρεις κανόνες.
β) Σωστά και πλήρη δεδομένα.
γ) Σωστή ποσοτικοποίηση των δεδομένων και των συμπερασμάτων.

Π.χ. ο μηχανάκιας που με έβρισε τις προάλλες (φταίγαμε και οι δύο, εγώ ελαφρώς λιγότερο[*]), σκεφτόταν ορθολογικά: “θα τον βρίσω για να μην το ξανακάνει. Και η ικανοποίηση που θα νοιώσω με το βρισίδι θα επανορθώσει για το σοκ που έπαθα”.

Κι εγώ, ορθολογικά σκεφτόμενος, τον άφησα να με βρίσει γιατί κατάλαβα ότι έπρεπε να ξεσπάσει. Όταν όμως με ξαναβρήκε πενήντα μέτρα μετά και άρχισε πάλι να με βρίζει, η λογική του τον οδήγησε σε πολύ λάθος συμπεράσματα.

Το λάθος του έγκειτο στα ελλιπή δεδομένα για το χαρακτήρα μου: στιγμιαία αισθάνθηκα μία πραγματικά ακατανίκητη παρόρμηση να κάνω 5 μοίρες αριστερά το τιμόνι και να τον αφήσω ανάπηρο ή νεκρό. Απλώς ορθολογικά σκεπτόμενος, συμπέρανα ότι η προσωρινή ικανοποίηση από το θέαμα της φάτσας του όταν θα καρφωνόταν στα κάγκελα του διαζώματος, αποκλείεται να αντιστάθμιζε 25 χρόνια φυλακή και μερικές δεκάδες εκατομμύρια σε αποζημιώσεις. Επίσης, συνεχίζοντας να σκέφτομαι ορθολογικά, του έδωσα μάξιμουμ 3 χρόνια ζωής με το οδηγητικό ταμπεραμέντο που κουβαλάει, οπότε why fuckin bother? Ομολογώ ότι δε σκέφτηκα το θέμα καθόλου από την ηθική του πλευρά, πράγμα που αποδεικνύει τα ελλιπή δεδομένα που λέγαμε.

Η συμπεριφορά του καθενός μας (που περιγράφεται από χιλιάδες παραμέτρους και άρα κινείται σε ένα χώρο Ν διαστάσεων με Ν>>1000) καθορίζεται επίσης από χιλιάδες παραμέτρους του περιβάλλοντός μας, με μόνο ελάχιστες από τις παραμέτρους να ποσοτικοποιούνται εύκολα. Διαρκώς προσπαθούμε να βελτιώσουμε τη θέση μας στο Ν-διάστατο χώρο της κατάστασής μας, παίζοντας από λίγο έως περισσότερο συνειδητά με τις παραμέτρους του περιβάλλοντος[$]. Το γεγονός ότι η εσωτερική μας κατάσταση επηρεάζει τη μεταβολή του εαυτού της[+], κάθε άλλο παρά απλοποιεί τα πράγματα. Α! Και να προσθέσουμε ότι σπανιότατα παίρνουμε σωστές αποφάσεις, ειδικά όταν λειτουργούμε συναισθηματικά (δηλαδή ασχολούμαστε με εκείνες τις παραμέτρους που δεν ποσοτικοποιούνται εύκολα).

bottom line: οι άνθρωποι μοντελοποιούνται μεν ως autonomous agents (δηλαδή οντότητες κινούμενες σε ένα χώρο με δυνατότητα αυτόνομων αποφάσεων για την κίνησή τους). Αλλά πρόκειται για τερατωδώς χαοτικό χώρο και για τερατωδώς χαοτικούς autonomous agents. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, κοροϊδεύει τον εαυτό του.

[*] Ωραία, είχα χωθεί στη λεωφόρο, είχε προτεραιότητα. Αυτό είναι το 1/3 της αλήθειας. Το άλλο 1/3 ήταν ότι δεν τον είχα δει γιατί προσπερνούσε με 80 από δεξιά τα αυτοκίνητα που με είχαν αφήσει να χωθώ και το άλλο 1/3 ότι ενώ αυτός με είχε δει από 100 μέτρα απόσταση, αντί να φρενάρει προτίμησε να επιταχύνει και να κορνάρει λες και θα έκανα όπισθεν να ξαναχωθώ στο στενάκι και να τρακάρω τον από πίσω που (φυσικά) είχε χωθεί κι αυτός πίσω μου.
[$] Στρίβω το τιμόνι αριστερά: ο μηχανάκιας τα τίναξε. Στρίβω το τιμόνι δεξιά: ο μηχανάκιας παύει να με απασχολεί.
[+] Αν ας πούμε ακολουθήσω την παρόρμηση “στρίψε το τιμόνι” αμέσως θα ακολουθήσουν οι καταστάσεις “Ωχ! Τι έκανα ο μαλάκας!” και “Λυπάμαι πολύ”.

Αυτά είναι τα φώτα του λόφου Νάσιουτζικ όπως φαίνονται το βράδυ από το σπίτι μου. Με “νυχτερινή” λήψη (ανοικτό κλείστρο για κάμποσα ms). Ήταν για αρκετό χρονικό διάστημα το background αυτού του blog.

Ήταν επίσης η πρώτη φορά μετά από είκοσι πέντε και μισό χρόνια που συνειδητοποίησα ότι τα χέρια μου δεν τρέμουν όπως να ‘ναι, αλλά ακολουθούν μάλλον συναρπαστικά μοτίβα.

Το να έχεις γεννηθεί με ημιμόνιμο τρέμουλο στα χέρια σίγουρα δεν είναι η πιο σοβαρή “αναπηρία” που μπορεί να σου τύχει (δε συγκρίνεται ας πούμε με το να έχεις γεννηθεί χωρίς ακοή), αλλά, πιστέψτε με, είναι αρκετά εκνευριστικό. Έχει και τα καλά του βέβαια. Ας πούμε στο 2ο έτος, που για ένα εργαστηριακό μάθημα έπρεπε χωρισμένοι σε ομάδες των δύο να χρησιμοποιήσουμε κολλητήρι για να τοποθετήσουμε ένα σωρό μικροσκοπικά εξαρτήματα και καλωδιάκια σε μια πλακέτα… Μετά το πρώτο ατύχημα υπήρξε μία σιωπηρή συμφωνία μεταξύ εμένα και του συνεργάτη μου: στο εξής, εγώ θα ήμουν το μυαλό και αυτός το χέρι της ομάδας. Επίσης από πολύ νωρίς ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός έγινε ευκολότερος, αφού για αντικειμενικούς λόγους αποκλείονταν τα επαγγέλματα του χειρουργού, του σουβλατζή κ.α.

Αλλά τον περισσότερο καιρό είναι, όπως προείπα… εκνευριστικό. Βλέπουμε όλοι π.χ. τι πρόβλημα έχω με τις φωτογραφίες σε χαμηλό φωτισμό και εν γένει τις δουλειές που χρειάζονται σταθερό χέρι. Επίσης φαίνεται πως είναι δύσκολο να γνωρίσω κάποιον και στα πρώτα 30 λεπτά να μη με ρωτήσει “γιατί τρέμεις” (ή να μην το αναρωτηθεί).Οι χειρότεροι απ’ όλους είναι αυτοί που το ξεχνάνε και πρέπει να τους το ξαναεξηγήσω.

Μετά έχουμε μία τεράστια αλυσίδα από εξεταστές που νόμιζαν ότι ήμουν πολύ πιο αγχωμένος/τρομαγμένος απ’ ό,τι πραγματικά ήμουν (αυτό υποθέτω ότι προσμετράται στα θετικά της υπόθεσης), άπειρες προτροπές για ελάττωση του καφέ (όταν δεν έπινα καφέ), “αστειάκια” και παρατσούκλια στο σχολείο, κοντολογίς μια διαρκή όχληση. Είμαι Αυτός Που Πρέπει Να Εξηγεί Συνέχεια Ότι Δεν Τρέχει Τίποτα Που Τρέμουν Τα Χέρια Του, Ευχαριστεί Πολύ Αλλά Είναι Εντάξει Και Όχι, Δε Φταίει Ούτε Ο Καφές Ούτε Τίποτα…

Θα περίμενε κανείς ότι η προσωπική μου εμπειρία θα με είχε κάνει πιο ανεκτικό στα εκ γενετής ελαττώματα του καθενός. Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, αλλά όταν με το καλημέρα έχεις έναν ομφάλιο λώρο γύρω από το λαιμό σου να σε στραγγαλίζει, όσο να ‘ναι δε μπορείς να αποφύγεις τον πειρασμό να τα δεις λίγο αρνητικά τα πράγματα. Εξάλλου μην υπερβάλλουμε, δεν είναι δα και ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει, όπως είπαμε. Έτσι λοιπόν, η όλη υπόθεση μου έχει κληροδοτήσει μία ελαφριά συμπάθεια προς τους απανταχού εκ γενετής “κατώτερους”, μία ελαφριά αντιπάθεια προς τους απανταχού εκ γενετής μεμψίμοιρους “κατώτερους” και μία απόλυτη, κραυγαλέα και γενικά 100% αντιπάθεια προς οποιοδήποτε αρχίδι επαίρεται για εκ γενετής “ανωτερότητα”.