Όταν ήμουν φαντάρος, είχα πάει για εξέταση στο 401. Μεταξύ άλλων, έκανα και εξετάσεις αίματος, που όμως δεν έδειξαν τίποτε το ανησυχητικό. Οι γιατροί μού είπαν ότι το τρέμουλο οφείλεται αποκλειστικά στο άγχος.

Έχω παρατηρήσει ότι εντείνεται όχι μόνο όταν έχω άγχος, αλλά και όταν κουραστούν τα χέρια μου (π.χ. όταν κουβαλάω κάτι βαρύ).

Το πρόβλημα αυτό γίνεται πιο φανερό, όταν αναγκάζομαι να κάνω “λεπτές κινήσεις”, π.χ. να κόψω ψωμί.

Όταν ήμουν φαντάρος, μερικοί το παρατηρούσαν και μου το έλεγαν, με αποτέλεσμα να έρχομαι σε δύσκολη θέση. Ένα πρωί που γύρισα από τη σκοπιά, πήγα κατ’ευθείαν στο εστιατόριο για πρωινό. Στην προσπάθειά μου να …αλείψω βούτυρο στο ψωμί, αποκάλυψα το προβληματάκι. Ένας που καθόταν απέναντί μου με ρώτησε: “ρε φιλαράκι, γιατί τρέμεις;” “Από την υπερένταση”, απαντώ εγώ.

Ένα πρωί είχα επιστρέψει στο νησί από άδεια. Θα έμπαινα μέσα το βράδυ. Για να περάσει η ώρα, πήγα το πρωί σε ένα ίντερνετ καφέ. Ο χώρος με τους υπολογιστές ήταν κάπως υπερυψωμένος. Παρήγγειλα καφέ και η κοπέλα του μαγαζιού μού τον έφερε μαζί με νερό. Αλλά δεν ανέβηκε πάνω. Χρειάστηκε να σκύψω και να κρατήσω στα χέρια μου το ποτήρι και το μπουκαλάκι, ενώ εκείνη στεκόταν λίγο πιο χαμηλά. Τέλος πάντων, θέλω να πω ότι βρέθηκα σε “δύσκολη θέση” (κυριολεκτικά). Ενώ το σώμα μου έπαιρνε σιγά-σιγά και πάλι την όρθια θέση, τα χέρια μου έτρεμαν. Η κοπέλα το παρατήρησε και μου είπε χαμογελώντας: “εσάς πρέπει να βάλουμε να σερβίρετε”. Τότε ήλθα σε δύσκολη θέση, αλλά μεταφορικά αυτή τη φορά. Η αλήθεια είναι ότι εκείνο το πρωί κουράστηκαν πολύ τα χέρια μου, γιατί κουβαλούσα δύο βαλίτσες με τα πράγματά μου.

Το πρόβλημα πάντως δεν είναι πολύ σοβαρό. Μπορώ να γράψω γρήγορα στον υπολογιστή, παλιά έπαιζα μπάσκετ και είχα καλές επιδόσεις κ.λπ. Σίγουρα όμως δεν κάνω για σερβιτόρος.

Εν ολίγοις, δε μας χέζεις ρε Νταλάρα που θα κάτσω ν’ ασχοληθώ με τα defaut σου. Εδώ δεν ασχολήθηκα με του Σαρτρ που ήταν θεόγκαβος, κακάσχημος, λεχρίτης και, προφωνώς επειδή τελικά υπάρχει Θεός και ΕΧΕΙ ΧΙΟΥΜΟΡ, είχε γαμήσει το μισό γαλλικό γυναικείο πληθυσμό επειδή δεν γνώριζε σε βάση προσωπική τον άλλο μισό.

Ίφι, μαζί σου κοπέλα μου. Και από Δευτέρα να θυμηθώ ν’ αρχίσω δίαιτα γιατί σε λίγο δεν θα χωράω να περάσω απ’ τις ίδιες τις πόρτες του ακριβοπληρωμένου σπιτιού μου.

Υ.Γ.: Πάλι εκτός θέματος είμαι, το ζώον;

Από την άλλη, οι ατέλειες που, κατά τη γνώμη μου, όλοι μας έχουμε, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, μπορεί να είναι σε τελική ανάλυση καλό πράγμα, όπως υποστήριζε και ο Adler, που έλεγε ότι “το αίσθημα κατωτερότητας [don't misunderstand that] είναι η αιτία κάθε προόδου της ανθρωπότητας”.

[*](αναφορά στο επεισόδιο που τα Φιλαράκια πάνε στο Λας Βέγκας)