Έχουμε γεμίσει μαλάκες. Ή τουλάχιστον δεν έχουμε αδειάσει όσο θα ‘πρεπε.

(για να μη σας κουράζω, την ίδια άποψη έχω για τα περισσότερα πολιτικά ζητήματα)

Το εργαστήριό μου αποτελεί μία μάλλον μαζοχιστική εξαίρεση στη σχολή:

Είναι το μόνο εργαστήριο στο οποίο κάθε φοιτητής που διδάσκεται ένα από τα 3 εργαστηριακά μαθήματα για τα οποία είμαστε υπεύθυνοι, μπορεί να βασίζεται σε ολοήμερη υποστήριξη από τους υποψήφιους διδάκτορες. Αλλά και το μόνο στο οποίο η πόρτα των καθηγητών είναι πάντα ανοιχτή (όταν τουλάχιστον είναι εκεί) για τους φοιτητές, όχι σαν κάτι καθηγητές στη Νομική που σου συμπεριφέρονται λες και είναι τουλάχιστον Πρόεδροι της Δημοκρατίας.

Δηλαδή: έχουν εργαστήριο ας πούμε κάθε Πέμπτη 15:00-17:00. Το δίωρο αυτό ξοδεύεται για παρουσίαση της εργαστηριακής άσκησης (ουσιαστικά του προγράμματος που πρέπει να κατασκευάσουν), λίγη πιο “πρακτική” θεωρία, απορίες, παρουσίαση από μέρους των φοιτητών της άσκησης της προηγούμενης εβδομάδας κλπ.

Ωστόσο όλη την εβδομάδα, από τις 9.30 που ανοίγει το εργαστήριο μέχρι τις 21.00 (ή και αργότερα) που κλείνει μπορούν να έρχονται για να γράψουν τον κώδικα, να τον δοκιμάσουν και κυρίως να έχουν έναν τουλάχιστον βοηθό από πάνω τους σε όλη τη διαδικασία.

Το προηγούμενο εξάμηνο ξόδευα από 2 έως 6 ώρες ημερησίως να κάνω debugging[*], να ξαναεξηγώ πράγματα, να παίρνω αναφορές και να εξετάζω, να εξηγώ βασικές έννοιες του system level programming, να δίνω tips που κανονικά πρέπει να πληρώσεις 50 ευρώ για να τα διαβάσεις σε ένα καλό βιβλίο και άμα, να φτιάχνω θέματα για τεστ και να τα διορθώνω. Επίσης προσπάθησα πάρα πολύ και μάλλον τα κατάφερα να θυμάμαι τις φάτσες και των 40 φοιτητών που είχα υπό την ευθύνη μου (εγώ και ο συνεργάτης μου), μαζί με τις αδυναμίες τους, πόσο σοβαρά το έχει πάρει ο καθένας κλπ. Εντόπισα και 2-3 πραγματικά ταλαντούχους που μάλλον θα κάνουν διπλωματική στο εργαστήριο. Επίσης επιτήρησα στις εξετάσεις, όπου πραγματικά βάρεσα ενέσεις (επιτηρήστε μόνοι σας μια αίθουσα διδασκαλίας στη μέση του πουθενά από τις 18:30 μέχρι τις 22:00, με τις απορίες τους, με τις καφρίλες τους τα σέα τους και τα μέα τους και τα ξαναλέμε).

Άλλοι υποψήφιοι διδάκτορες βοηθούν στα θέματα των εξετάσεων (εγώ μόνο στα τεστ). Οι παλιοί και έμπειροι βοηθούν και στη διόρθωση, ενώ όσοι από εσάς είναι φοιτητές θα έχουν προσέξει ότι συχνά διδάσκουν και στα αμφιθέατρα.

Η κατά κεφαλήν αμοιβή των υποψήφιων διδακτόρων για αυτό το επικουρικό διδακτικό έργο στη σχολή μου, κυμαίνεται από 60 έως (για τους πολύ τυχερούς και πολύ ξεπατωμένους φυσικά) 500 ευρώ.

1. Ετησίως.
2. Καταβλητέα τον επόμενο χρόνο.
3. Και άμα.
4. Με παρακράτηση 20% βεβαίως-βεβαίως.

Έχω διδάξει Java της πλάκας σε υπαλλήλους εταιρίας. Πληρωνόμουν τότε (το 2001) 16.000 την ώρα. Τώρα παρέχω απίστευτα υψηλού επιπέδου δουλειά για λιγότερο από μια τσίχλα την ώρα.

Και ναι ρε μουνιά, το κάνω για το φιλότιμο. Αν πληρώνεσαι μια τσίχλα την ώρα και εξακολουθείς να το κάνεις, τότε το κάνεις για το φιλότιμο. Και κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου γιατί κανονικά δε λέγεται φιλότιμο αυτό που σε παρακινεί, λέγεται μαλακία.

Όταν μπήκα στη σχολή μου, ήταν από τις καλύτερες της Ευρώπης. 8 χρόνια μετά, δεν είναι καν στις 100 καλύτερες. Ποιος τη χάλασε; Εγώ;

Μήπως τη χάλασαν κάποιοι που διπλασίασαν τον αριθμό των εισακτέων με 5-10% αύξηση στις υποδομές, το διδακτικό προσωπικό και τη χρηματοδότηση; Και σε αυτό τουλάχιστον δε μπορεί κανένας να κατηγορήσει τους καθηγητές: το Υπουργείο εδώ και 10 χρόνια αυξάνει σταθερά τον αριθμό των εισακτέων παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις όλων σχεδόν των Πανεπιστημίων. Πρόκειται για το μόνο δείκτη που αυξάνεται σε όλη την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

[είναι ενδιαφέρον που σε ολόκληρο εργαστήριο που κάνει -υποτίθεται- bleeding edge έρευνα δεν υπάρχει ούτε ένας προσωπικός υπολογιστής νεότερος των 5 ετών, εκτός από αυτούς που έχουμε αγοράσει με ατομικά μας έξοδα. Τα λεφτά μόλις που φτάνουν για να συντηρούνται οι servers και να αναβαθμίζονται λιγάκι τα clusters]

Δε συζητάω καν για την τραγωδία των δημοσιεύσεων… Έχουμε βαρεθεί να μας περνάνε papers σε υπερατλαντικά συνέδρια και να βρίσκουμε δικαιολογίες της τελευταίας στιγμής για να δημοσιευθούν χωρίς να τα παρουσιάσουμε, γιατί κανείς δεν καλύπτει τα 1500-2000 ευρώ που στοιχίζει η όλη ιστορία (δικαιούμαστε το μέγιστο 1000 ευρώ έκαστος από ένα κονδύλι που εξαντλείται μέσα σε 2-3 μήνες).

Προφανώς πρόκειται για μέτρο Quality Assurance: αναγκαστικά πλέον στοχεύουμε κυρίως περιοδικά, όπου το επίπεδο (και οι απλήρωτες ανθρωποώρες έρευνας που απαιτούνται) είναι 10 φορές πιο υψηλό αλλά τουλάχιστον δεν πληρώνεις τίποτα.

Αναρωτιέμαι τι ακριβώς θέλουν να αξιολογήσουν όλοι αυτοί οι μαλάκες με τα κουστούμια. Ίσως το πόσο σκατά τα κάνανε. Τη δική μου δουλειά πάντως την αξιολογούν μία τσίχλα την ώρα.

Δεν περιμένω συνεπώς το σκορ μου να είναι ιδιαίτερα υψηλό.

Βέβαια το έχουμε ξαναδεί το έργο: παίρνουμε έναν οποιονδήποτε φορέα, του γαμάμε ό,τι έχει και δεν έχει -ικανοποιώντας και τα πελατειακά μας- και όταν τον απαξιώσουμε αρκετά, ο δρόμος είναι πλέον ανοικτός για να ξεπλύθεί η Κόπρος του Αυγεία από Μάγκες Υπουργούς, Ιδιωτική Πρωτοβουλία και λοιπές Δυνάμεις του Καλού.

[*] αφού δεν τρελάθηκα τότε, δε θα τρελαθώ ποτέ. Από την άλλη παίζει και να τρελάθηκα.

[Morcheeba - Fear and Love (Big Calm)]

Δεν ελπίζω σε τίποτα που το λέω, αλλά…. μήήήήήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να το ξεπερνάμε σιγά-σιγά; Δε μιλάμε ακριβώς για χθες το απόγευμα, αν με πιάνετε.

Όχι;

ΟΚ.

Στο κάτω κάτω η Άλωση δεν είναι καν το παλαιότερο από τα ζωτικής σημασίας ζητήματα που πρέπει να απασχολούν 24/7 ένα Γνήσιο Έλληνα(TM).

Δίπλα, τα -απ’ όλες τις απόψεις πλην της θρησκευτικής[*]- δίδυμα αδερφάκια μας, γιορτάζουν την Άλωση, όπως και τη νίκη του Ματζικέρτ, που τους έμπασε στη Μικρά Ασία. Ταυτόχρονα (τονίζω: ταυτόχρονα) πιστεύουν πως είναι γηγενείς στη Μικρά Ασία και τον Ελλαδικό χώρο από το 5000π.Χ. βέβαια (άλλωστε όλες οι λευκές και κίτρινες φυλές είναι τουρκικής καταγωγής). Και όποιος διαφωνεί είναι υποθέτω αντιτούρκος, διότι όλα αυτά τα ωραία τα “ανακάλυψε” ο Ατατούρκ.

Μπράβο ρε μαλάκες. Για μένα πάντως είστε τα ίδια ακριβώς σκατά.

[*] επίσης εμφανισιακά μας ρίχνουν αρκετά, γιατί 300 χρόνια παιδομάζωμα είναι 300 χρόνια παιδομάζωμα. Όταν βλέπετε μαυριδερούς κακάσχημους Τούρκους, 9 στις 10 δεν είναι Τούρκοι αλλά Κούρδοι. Τα αδέρφια μας. It all fits perfectly.

update: Διαβάστε επίσης την εκλεκτή συνάδελφο και (για μια πιο mainstream προσέγγιση της οποίας αποτελώ ουσιαστικά την επαλήθευση) τη γκουρού μου.

Παραδέχομαι (ή μάλλον: κάνω απόλυτα σαφές γιατί πολύ έχει πέσει το συλλογικό IQ τώρα τελευταία) ότι αυτό για τα συντεχνιακά μερικών-μερικών ήταν ένα ad hominem. Μερικοί homines όμως, τα θέλει ο κώλος τους.

Το έχει αυτό βλέπετε η Δεξιά, κακά τα ψέμματα: διαρκώς έχει ανάγκη από έναν εσωτερικό εχθρό. Ένα δαίμονα. Μια ζωή η Δεξιά είναι η δύναμη του Καλού… Παραμύθια. Επιλεκτική κρίση (ή μάλλον σκέψη) έκανε ο homo της υπόθεσης.

Το δικό μου ήταν ένα ad hominem και το γούσταρα πάρα πολύ.