Don’t Kiss The Frog

Έχουμε γεμίσει μαλάκες. Ή τουλάχιστον δεν έχουμε αδειάσει όσο θα ‘πρεπε.

(για να μη σας κουράζω, την ίδια άποψη έχω για τα περισσότερα πολιτικά ζητήματα)

Το εργαστήριό μου αποτελεί μία μάλλον μαζοχιστική εξαίρεση στη σχολή:

Είναι το μόνο εργαστήριο στο οποίο κάθε φοιτητής που διδάσκεται ένα από τα 3 εργαστηριακά μαθήματα για τα οποία είμαστε υπεύθυνοι, μπορεί να βασίζεται σε ολοήμερη υποστήριξη από τους υποψήφιους διδάκτορες. Αλλά και το μόνο στο οποίο η πόρτα των καθηγητών είναι πάντα ανοιχτή (όταν τουλάχιστον είναι εκεί) για τους φοιτητές, όχι σαν κάτι καθηγητές στη Νομική που σου συμπεριφέρονται λες και είναι τουλάχιστον Πρόεδροι της Δημοκρατίας.

Δηλαδή: έχουν εργαστήριο ας πούμε κάθε Πέμπτη 15:00-17:00. Το δίωρο αυτό ξοδεύεται για παρουσίαση της εργαστηριακής άσκησης (ουσιαστικά του προγράμματος που πρέπει να κατασκευάσουν), λίγη πιο “πρακτική” θεωρία, απορίες, παρουσίαση από μέρους των φοιτητών της άσκησης της προηγούμενης εβδομάδας κλπ.

Ωστόσο όλη την εβδομάδα, από τις 9.30 που ανοίγει το εργαστήριο μέχρι τις 21.00 (ή και αργότερα) που κλείνει μπορούν να έρχονται για να γράψουν τον κώδικα, να τον δοκιμάσουν και κυρίως να έχουν έναν τουλάχιστον βοηθό από πάνω τους σε όλη τη διαδικασία.

Το προηγούμενο εξάμηνο ξόδευα από 2 έως 6 ώρες ημερησίως να κάνω debugging[*], να ξαναεξηγώ πράγματα, να παίρνω αναφορές και να εξετάζω, να εξηγώ βασικές έννοιες του system level programming, να δίνω tips που κανονικά πρέπει να πληρώσεις 50 ευρώ για να τα διαβάσεις σε ένα καλό βιβλίο και άμα, να φτιάχνω θέματα για τεστ και να τα διορθώνω. Επίσης προσπάθησα πάρα πολύ και μάλλον τα κατάφερα να θυμάμαι τις φάτσες και των 40 φοιτητών που είχα υπό την ευθύνη μου (εγώ και ο συνεργάτης μου), μαζί με τις αδυναμίες τους, πόσο σοβαρά το έχει πάρει ο καθένας κλπ. Εντόπισα και 2-3 πραγματικά ταλαντούχους που μάλλον θα κάνουν διπλωματική στο εργαστήριο. Επίσης επιτήρησα στις εξετάσεις, όπου πραγματικά βάρεσα ενέσεις (επιτηρήστε μόνοι σας μια αίθουσα διδασκαλίας στη μέση του πουθενά από τις 18:30 μέχρι τις 22:00, με τις απορίες τους, με τις καφρίλες τους τα σέα τους και τα μέα τους και τα ξαναλέμε).

Άλλοι υποψήφιοι διδάκτορες βοηθούν στα θέματα των εξετάσεων (εγώ μόνο στα τεστ). Οι παλιοί και έμπειροι βοηθούν και στη διόρθωση, ενώ όσοι από εσάς είναι φοιτητές θα έχουν προσέξει ότι συχνά διδάσκουν και στα αμφιθέατρα.

Η κατά κεφαλήν αμοιβή των υποψήφιων διδακτόρων για αυτό το επικουρικό διδακτικό έργο στη σχολή μου, κυμαίνεται από 60 έως (για τους πολύ τυχερούς και πολύ ξεπατωμένους φυσικά) 500 ευρώ.

1. Ετησίως.
2. Καταβλητέα τον επόμενο χρόνο.
3. Και άμα.
4. Με παρακράτηση 20% βεβαίως-βεβαίως.

Έχω διδάξει Java της πλάκας σε υπαλλήλους εταιρίας. Πληρωνόμουν τότε (το 2001) 16.000 την ώρα. Τώρα παρέχω απίστευτα υψηλού επιπέδου δουλειά για λιγότερο από μια τσίχλα την ώρα.

Και ναι ρε μουνιά, το κάνω για το φιλότιμο. Αν πληρώνεσαι μια τσίχλα την ώρα και εξακολουθείς να το κάνεις, τότε το κάνεις για το φιλότιμο. Και κοροϊδεύεις και τον εαυτό σου γιατί κανονικά δε λέγεται φιλότιμο αυτό που σε παρακινεί, λέγεται μαλακία.

Όταν μπήκα στη σχολή μου, ήταν από τις καλύτερες της Ευρώπης. 8 χρόνια μετά, δεν είναι καν στις 100 καλύτερες. Ποιος τη χάλασε; Εγώ;

Μήπως τη χάλασαν κάποιοι που διπλασίασαν τον αριθμό των εισακτέων με 5-10% αύξηση στις υποδομές, το διδακτικό προσωπικό και τη χρηματοδότηση; Και σε αυτό τουλάχιστον δε μπορεί κανένας να κατηγορήσει τους καθηγητές: το Υπουργείο εδώ και 10 χρόνια αυξάνει σταθερά τον αριθμό των εισακτέων παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις όλων σχεδόν των Πανεπιστημίων. Πρόκειται για το μόνο δείκτη που αυξάνεται σε όλη την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

[είναι ενδιαφέρον που σε ολόκληρο εργαστήριο που κάνει -υποτίθεται- bleeding edge έρευνα δεν υπάρχει ούτε ένας προσωπικός υπολογιστής νεότερος των 5 ετών, εκτός από αυτούς που έχουμε αγοράσει με ατομικά μας έξοδα. Τα λεφτά μόλις που φτάνουν για να συντηρούνται οι servers και να αναβαθμίζονται λιγάκι τα clusters]

Δε συζητάω καν για την τραγωδία των δημοσιεύσεων… Έχουμε βαρεθεί να μας περνάνε papers σε υπερατλαντικά συνέδρια και να βρίσκουμε δικαιολογίες της τελευταίας στιγμής για να δημοσιευθούν χωρίς να τα παρουσιάσουμε, γιατί κανείς δεν καλύπτει τα 1500-2000 ευρώ που στοιχίζει η όλη ιστορία (δικαιούμαστε το μέγιστο 1000 ευρώ έκαστος από ένα κονδύλι που εξαντλείται μέσα σε 2-3 μήνες).

Προφανώς πρόκειται για μέτρο Quality Assurance: αναγκαστικά πλέον στοχεύουμε κυρίως περιοδικά, όπου το επίπεδο (και οι απλήρωτες ανθρωποώρες έρευνας που απαιτούνται) είναι 10 φορές πιο υψηλό αλλά τουλάχιστον δεν πληρώνεις τίποτα.

Αναρωτιέμαι τι ακριβώς θέλουν να αξιολογήσουν όλοι αυτοί οι μαλάκες με τα κουστούμια. Ίσως το πόσο σκατά τα κάνανε. Τη δική μου δουλειά πάντως την αξιολογούν μία τσίχλα την ώρα.

Δεν περιμένω συνεπώς το σκορ μου να είναι ιδιαίτερα υψηλό.

Βέβαια το έχουμε ξαναδεί το έργο: παίρνουμε έναν οποιονδήποτε φορέα, του γαμάμε ό,τι έχει και δεν έχει -ικανοποιώντας και τα πελατειακά μας- και όταν τον απαξιώσουμε αρκετά, ο δρόμος είναι πλέον ανοικτός για να ξεπλύθεί η Κόπρος του Αυγεία από Μάγκες Υπουργούς, Ιδιωτική Πρωτοβουλία και λοιπές Δυνάμεις του Καλού.

[*] αφού δεν τρελάθηκα τότε, δε θα τρελαθώ ποτέ. Από την άλλη παίζει και να τρελάθηκα.

[Morcheeba - Fear and Love (Big Calm)]

Δεν ελπίζω σε τίποτα που το λέω, αλλά…. μήήήήήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να το ξεπερνάμε σιγά-σιγά; Δε μιλάμε ακριβώς για χθες το απόγευμα, αν με πιάνετε.

Όχι;

ΟΚ.

Στο κάτω κάτω η Άλωση δεν είναι καν το παλαιότερο από τα ζωτικής σημασίας ζητήματα που πρέπει να απασχολούν 24/7 ένα Γνήσιο Έλληνα(TM).

Δίπλα, τα -απ’ όλες τις απόψεις πλην της θρησκευτικής[*]- δίδυμα αδερφάκια μας, γιορτάζουν την Άλωση, όπως και τη νίκη του Ματζικέρτ, που τους έμπασε στη Μικρά Ασία. Ταυτόχρονα (τονίζω: ταυτόχρονα) πιστεύουν πως είναι γηγενείς στη Μικρά Ασία και τον Ελλαδικό χώρο από το 5000π.Χ. βέβαια (άλλωστε όλες οι λευκές και κίτρινες φυλές είναι τουρκικής καταγωγής). Και όποιος διαφωνεί είναι υποθέτω αντιτούρκος, διότι όλα αυτά τα ωραία τα “ανακάλυψε” ο Ατατούρκ.

Μπράβο ρε μαλάκες. Για μένα πάντως είστε τα ίδια ακριβώς σκατά.

[*] επίσης εμφανισιακά μας ρίχνουν αρκετά, γιατί 300 χρόνια παιδομάζωμα είναι 300 χρόνια παιδομάζωμα. Όταν βλέπετε μαυριδερούς κακάσχημους Τούρκους, 9 στις 10 δεν είναι Τούρκοι αλλά Κούρδοι. Τα αδέρφια μας. It all fits perfectly.

update: Διαβάστε επίσης την εκλεκτή συνάδελφο και (για μια πιο mainstream προσέγγιση της οποίας αποτελώ ουσιαστικά την επαλήθευση) τη γκουρού μου.

Παραδέχομαι (ή μάλλον: κάνω απόλυτα σαφές γιατί πολύ έχει πέσει το συλλογικό IQ τώρα τελευταία) ότι αυτό για τα συντεχνιακά μερικών-μερικών ήταν ένα ad hominem. Μερικοί homines όμως, τα θέλει ο κώλος τους.

Το έχει αυτό βλέπετε η Δεξιά, κακά τα ψέμματα: διαρκώς έχει ανάγκη από έναν εσωτερικό εχθρό. Ένα δαίμονα. Μια ζωή η Δεξιά είναι η δύναμη του Καλού… Παραμύθια. Επιλεκτική κρίση (ή μάλλον σκέψη) έκανε ο homo της υπόθεσης.

Το δικό μου ήταν ένα ad hominem και το γούσταρα πάρα πολύ.

Σε κάθε περίπτωση η σύντομη απάντηση/εξήγηση της απορίας των Ποντίων βάση της έλλειψης μνήμης δεν στέκει. Η μνήμη στην οποία αναφερόμαστε είναι κάτι που δεν έρχεται μόνο του (όπως η μνήμη ενός πρόσωπου) αλλά καλλιεργείται. Συνεπώς το ερώτημα είναι “γιατί δεν καλλιεργείται” και έτσι η απάντηση “γιατί δεν το έζησες” δεν σχετίζεται με το ερώτημα.

Χμμ, αυτό θα ήταν σωστό, αν το ερώτημα δεν μεταφράζονταν σε “γιατί όλοι οι υπόλοιποι δεν ‘θυμούνται’ τη γενοκτονία όπως εμείς που τη ζήσαμε[*]”, γιατί δηλαδή την αντιμετωπίζουν σαν μια ιστορική λεπτομέρεια του προηγούμενου αιώνα και όχι σα βιωματικό τραύμα που θα έπρεπε να καθορίζει την εξωτερική πολιτική μας.

Απ’ ό,τι είδα τουλάχιστον, κανένας Πόντιος δεν αναρωτιέται γιατί όλοι οι υπόλοιποι δε διδάχθηκαν να παίρνουν την γενοκτονία των Ποντίων τόσο προσωπικά όσο αυτοί που την υπέστησαν. Αναρωτιούνται γιατί όλοι οι υπόλοιποι δεν την παίρνουν τόσο προσωπικά σκέτο. Η διαφορά είναι πολύ λεπτή αλλά σημαντικότατη.

Ε, η απάντηση είναι πως δεν είμαστε όλοι Πόντιοι, οι περισσότεροι δεν το βλέπουν σαν δικό τους πρόβλημα (δεν ξέρουν ΚΑΝ ότι υπήρξε) και ακόμα και η επέτειος θεσπίστηκε στην κορύφωση της τελευταίας εθνικιστικής φρενίτιδας και ως γνωστόν ανεμομαζώματα-διαολοσκορπίσματα. Τι να κάνουμε δηλαδή; Αν θέλετε να ασχοληθεί ο κόσμος, πληροφορήστε τον. Καμία απολύτως αντίρρηση. Θα ασχοληθώ κι εγώ λιγάκι από αυτό το blog.

Αν όμως θέλετε οι σημερινοί Έλληνες να μισήσουν τους σημερινούς Τούρκους σε ολικά άσχετα θέματα λόγω της Γενοκτονίας, θα με βρείτε ολικά αντίθετο, διότι θεωρώ πως από “λογαριασμούς” που κρατάνε 80, 100, 500 ή και 2500 χρόνια έχουμε ΥΠΕΡΑΡΚΕΤΟΥΣ σε αυτή τη χώρα. Και δεν έχω καμία απολύτως όρεξη εγώ που γεννήθηκα το 1979 να πληρώνω κι άλλα κερατιάτικα του ελληνικού σοβινισμού, τον οποίο δε θεωρώ καθόλου αθώο στην όλη ιστορία.

Ας πούμε ο ελληνικός σοβινισμός εξακολουθεί να μη δίνει πεντάρα για τη διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας των ελληνόφωνων μουσουλμάνων του Πόντου, πράγμα που προσωπικά θα με απασχολούσε πολύ περισσότερο (σε συνάρτηση με τη Γενοκτονία εννοείται) απ’ ό,τι οι παραβιάσεις[**] του εναερίου χώρου μας.

Τώρα, αν θέλετε να σας πω γιατί κατά τη γνώμη μου η Γενοκτονία των Ποντίων δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από το κράτος, παρά μόνο με εξόχως πύρκαυλο τρόπο το 1994, δεν έχω πρόβλημα. Αλλά δε νομίζω ότι μπορούν πολλοί να αντέξουν μία πραγματικά κυνική ανάλυση.

[*] τέλος πάντων…
[**] καρατέλος πάντων…

σημ: το ποστ έχει αυτολογοκριθεί σε υπέρτατο βαθμό.

Οι περιπέτειες μιας ομολογουμένως πρωτότυπης άποψης για το My Number One.

Παρατηρήστε πως συναντά σχεδόν καθολική άρνηση, αλλά μόνο από καναδυο άτομα για τους σωστούς λόγους…

…μάλλον η 7η πιο εκνευριστική κατηγορία ατόμων στον πλανήτη.

(τελικά το /. έχει και τις καλές του στιγμές).

README.1st: Είχε αναφερθεί παλιότερα στο θέμα η Γκουρού μου.

Βρισκόμαστε στον Ιανουάριο του 1968. Βασανιστήρια, διώξεις, φυλακές, εξορίες, η χώρα πάει κατά διαβόλου. Και ένα μικρό γαλατικό χωριό, στην κοσμάρα του, γράφει την παρακάτω επιστολή (όπως μαρτυρείται στο τεύχος 1 της 2ης περιόδου του ΑΝΤΙ, το οποίο λογικά διαθέτει απόκομμα της σχετικής εφημερίδας στο αρχείο του)::

Πιστεύομεν ότι απηχούμεν τα αισθήματα του συνόλου του δημοσιογραφικού κόσμου της χώρας, εκφράζοντες τας ευγνωμόνους ευχαριστίας μας προς την Εθνικήν Κυβέρνησιν και ιδαιτέρως προς τον Πρωθυπουργόν κ. Γεώργιον Παπαδόπουλον, τον υφυπουργόν Προεδρίας Κυβερνήσεως κ. Μ. Σιδεράτον και τον Γενικόν Διευθυντήν Τύπου Συνταγματάρχην κ. Κωνστ. Καρύδαν, διά την εμπράκτως εκδηλωθείσαν αμέριστον συμπαράστασίν των και ουσιαστικήν μέριμνα διά την ικανοποίησιν ζωτικών ζητημάτων του κλάδου.

Υπογραφή: καμιά 50αριά όψιμοι υπερασπιστές του κοινού καλού απέναντι στα συντεχνιακά συμφέροντα.

ΥΓ: όντως πολύ λέρες αυτοί οι ανθρακωρύχοι, ευτυχώς που η κ. Θάτσερ τους σταμάτησε γιατί δε θα μας είχαν αφήσει ούτε μία στάλα αίμα στις φλέβες με όλο αυτό το ρούφα-ρούφα.
ΥΓ2: όλοι θέλουν αξιολόγηση, απλώς όχι με τους όρους του κάθε “τεχνοκράτη” (που στη newspeak της δεξιάς σημαίνει συνήθως “άσχετος θεωρητικός, μονομανής με τα φράγκα”). Σημειώνω πως η επιτροπή αξιολόγησης σύμφωνα με τα σχέδια της προηγούμενης κυβέρνησης θα περιείχε και κληρικούς(!).
ΥΓ3: όταν πάντως ο ΣΕΒ φέρνει στο προσκήνιο τα πάγια αιτήματά του προς την κατεύθυνση της 24ωρης απασχόλησης με μηδενική αμοιβή, δεν είναι συντεχνία, είναι Οι Νόμοι της Αγοράς και το Ανθρώπινο Δικαίωμα να Εκμεταλλεύεσαι Τους Γύρω Σου Στον Υπέρτατο Δυνατό Βαθμό.

Λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: δεν θα το παίξω υπεράνω. Έχω λυσσάξει με τη Eurovision. Τα έχω πάρει απίστευτα στο κρανίο. Δε νομίζω να υπάρχει λέξη για αυτό που νοιώθω,
αλλά αν υπάρχει σίγουρα περιέχει πολλά λαρυγγικά και εκφέρεται με την ένταση της φωνής στο τέρμα. Ουσιαστικά έχω τσαντιστεί για μίνι-Ολυμπιακούς και σκεφτείτε ότι μου πήρε 8 χρόνια να πάψω να είμαι τόσο θυμωμένος για τους κανονικούς Ολυμπιακούς.

Τα μόνα δύο θετικά που υπάρχουν στην όλη υπόθεση είναι η δίκαιη τιμωρία της Μπόκοτα
και το γεγονός ότι δεν είμαι αναγκασμένος να παραδεχθώ ότι υπάρχει διάβολος. Το ένα αργά ή γρήγορα θα ερχόταν και για το άλλο ήμουν έτσι κι αλλιώς σίγουρος, οπότε θετικά μηδέν (μην κοιτάτε το Σάββατο, δεν ήμουν σε πλήρη διανοητική απαυτή).

Το ερώτημα είναι γιατί, και μου πήρε τρεις ολόκληρες μέρες να βρω την απάντηση. Διότι είναι φανερό ότι δε με εκνευρίζει ούτε η Παπαρίζου (την οποία θεωρώ συμπαθέστατη αλλά μηδενικής γκομενικής αξίας και έχω πραγματικά αρχίσει να μισώ το My Number One που το έχω ακούσει 700.000 φορές τους τελευταίους 2 μήνες, αλλά κατά τα άλλα σέβομαι τον επαγγελματισμό της και την ατομική της επιτυχία, δηλαδή τα λεφτά που τσέπωσε και θα τσεπώσει, διότι η Eurovision είναι το Βασίλειο του Μαλακοτράγουδου και αυτό ΔΕΝ αλλάζει επειδή την κερδίσα”με”), ούτε η πρώτη θέση, ούτε τίποτα από όλα αυτά.

Αυτό που με εκνευρίζει είναι το 94% που την άκουσε. Όχι που άκουσε την Παπαρίζου. Που την άκουσε. Πώς λέμε “την έχω ακούσει χοντρά”; Παρατηρούμε πως το 94% είναι επί των ανοικτών δεκτών και όχι επί του πληθυσμού και ακριβέστερα είναι επί των 2000 παρά κάτι ανοικτών δεκτών με μηχανάκι, δηλαδή νοικοκυριών που δεν έχουν πρόβλημα να παρακολουθούνται 24/7 με αντάλλαγμα μια τοστιέρα, δηλαδή αντιπροσωπευτικών νοικοκυριών οπότε ενισχύεται το αρχικό συμπέρασμα ότι τα έχω πάρει σχεδόν με όλη την Ελλάδα..

Τα παίρνω εξίσου μαζί τους όταν πανηγυρίζουν για το χρυσό κάποιου ΤΕΡΑΤΟΣ στις αθλητικές διοργανώσεις. Γενικά τα παίρνω οποτεδήποτε παρατηρείται εθνική ανάταση επειδή βγήκα”με” πρώτοι σε κάποια διεθνή ηλιθιότητα. Δεν τα παίρνω όταν απλά χαιρόμαστε, τα παίρνω όταν αισθανόμαστε εθνική ανάταση.Γιατί όμως τα παίρνω με όλα αυτά τα χαμηλοτάτου επιπέδου ανθρωπάκια που κάνουν ό,τι όλα τα υπόλοιπα χαμηλοτάτου επιπέδου ανθρωπάκια στην Υφήλιο;

Είμαι της γνώμης πως όλα ξεκινάνε από το Εγώ μου, το οποίο είναι τόσο τεράστιο που καταντάει αόρατο.

Κάθομαι και σκέφτομαι τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου. Δεν είναι τίποτα σπουδαία πράγματα: μια φορά που καθόμασταν με την κοπέλα μου και κοιταζόμασταν και δε λέγαμε τίποτα, αυτό είναι όλο, αυτή είναι με διαφορά η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου, αλλά αν δεν ήσασταν εκεί δε νομίζω να το καταλάβετε. Και κάμποσες φορές που μου έχουν κάνει ένα ωραίο δώρο, ή έχω κάνει έκπληξη σε κάποιον που αγαπάω. Ή όταν τελείωσα το πρώτο μου project (11.000 γραμμές Java παρακαλώ!) και δε θα χρειαζόταν να ξαναδώ τους μαλάκες τους Βέλγους μάνατζερ που μου ζάλιζαν τα @@. Ή, να διαβάζω κάτι ενδιαφέρον ή αστείο ή απλά ωραίο,, ή να είμαι με τους φίλους μου και να γελάμε, ή να παίζω με το σκύλο μου. Πολύ φοβάμαι πως οι εθνικές επιτυχίες ποτέ δεν έπαιξαν στη ζωή μου ως παράγοντες ατομικής ανύψωσης.

Συγκρίνετέ το αυτό με τον Αποτυχημένο Μαλάκα που κόντευε να χύσει από την πολλή εθνική ανάταση όταν ξενέρωνε τη γιορτή του πατέρα μου για να δει τη Eurovision: “τους κερδίσαμε, τους δείξαμε, είμαστε οι καλύτεροι, κωλοεβραίοι δε μας δώσατε δωδεκάρι αλλά δε σας πέρασε, πρώτα το Euro μετά αυτό” και λοιπά αξιοθρήνητα. Ποια είναι η διαφορά του εθνικόφρονος αυτού Μαλάκα από εμένα;

Η διαφορά είναι ότι εγώ για να είμαι ικανοποιημένος πρέπει να αισθάνομαι καλά. Ενώ αυτός πρέπει να αισθάνεται καλύτερος από κάποιον. Όχι πολλά πράγματα, ας πούμε #1 στην Ευρώπη ή στην Υφήλιο.
Προφανέστατα αυτό μπορεί να το πετύχει ατομικά μόνο σε Καλλιστεία Αποτυχημένης Μαλακίας, οπότε είναι αναγκασμένος να καταφύγει σε αντιπρόσωπους που θα του δανείσουν λίγη δόξα. Ό,τι αντιπρόσωπους του κάτσουν, οι Μαλάκες μας δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί, θα πανηγύριζαν εξίσου αν κάποιος Έλληνας γραφόταν στο βιβλίο Guiness σαν το άτομο με το συντομότερο οργασμό στον πλανήτη, αρκεί στον ανταγωνισμό να έπαιζαν Δυτικοί, Τούρκοι και Αλβανοί. Το οποίο όμως ακόμα δε δικαιολογεί γιατί ενοχλούμαι.

Λοιπόν, ενοχλούμαι για πολλούς λόγους. Ο πρώτος και σπουδαιότερος είναι ότι μια πιο προσεκτική ανάγνωση μας αποκαλύπτει ότι αυτό που ενδιαφέρει το Μαλάκα δεν είναι τόσο να είναι αυτός Καλύτερος. Τον ενδιαφέρει να είναι όλοι οι υπόλοιποι Χειρότεροι. Εν ολίγοις, ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ. Θα μου πείτε “κι εσύ όμως τους λες αυτούς χειρότερους από εσένα”. Φυσικά. Αλλά δεν είναι κάτι που με χαροποιεί. Σας ορκίζομαι ότι αν μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και όλοι αυτοί οι τρόμπες να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι (ή τέλος πάντων πιο χρήσιμες υπάρξεις, π.χ. λίπασμα) θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο δεύτερος είναι ότι το να αρπαζόμαστε από ένα συλλογικό (μοιραζόμενο σε όλους εκ γενετής) φαντασιακό στο οποίο είμαστε ανώτεροι, είναι βασικά σύμπτωμα εκφασισμού. Όσο πιο γελοίο και ανούσιο είναι το φαντασιακό, τόσο μεγαλύτερος ο εκφασισμός (θυμηθείτε τις άπειρου κιτς και ρωμαϊκού στυλ εκδηλώσεις της Χούντας στο Παναθηναϊκό στάδιο) . Το 90% που την άκουσε με τη Eurovision είναι το ίδιο -από πλευράς mentality- 90% που έκλεινε στη φυλακή όποιον δε συμφωνούσε με μία ακραιφνώς βλακώδη άποψη για το Μακεδονικό. Είναι το ίδιο 90% που κυνήγησε ως μίζερους ανθέλληνες όσους δεν είχαν όρεξη να υποστούν (κατά κεφαλή) 1000 ευρώ, 500 εργατοώρες χαμένες στην κίνηση λόγω έργων και περίπου 1,5 μπάτσο+κάμερα προκειμένου “η Ελλάδα να λάμψει”. Είναι το ίδιο 90% που δε θα παντρευόταν ξένο και το ίδιο 90% που προτιμά να δει άνθρωπο νεκρό παρά τη γαμημένη τη σημαία στα χέρια ενός κατώτερου. Η ποιότητα των (ρατσιστικών, εθνικιστικών, φασιστικών) συναισθημάτων, των μαλακιών που γίνονται και των λεφτών που πληρώνουμε είναι η ίδια, το μόνο που αλλάζει είναι η ένταση και απορώ γιατί είμαι ο μόνος που το προσέχει.

Τώρα η τελευταία μαλακία που σας έχει πιάσει είναι η Eurovision. Όποιος λέει δε χοροπηδάει από τη χαρά του για την νίκη, ή τολμά να επισημάνει πως όλα αυτά είναι μία τεράστια χοντρομαλακία, είναι μίζερος. Ρε άντε και γαμηθείτε, που έχετε και αποψούλα για όποιον δεν ανήκει στο φασίζον κοπάδι σας. Όχι ρε γαμημένοι, ο Πόλεμος είναι Πόλεμος, η Ειρήνη είναι Ειρήνη, εσείς Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ παραμένετε ένα μάτσο αποτυχημένα ανθρωπάκια και τέλος όπως το βλέπω εγώ δεν υπάρχει πιο μίζερο πράγμα από τις ονειρώξεις σας.