Για όσους ενδιαφέρονται.

Όπως βλέπετε η σπουδαιότερη τροποποίηση είναι ότι υποστηρίζονται και διευθύνσεις εκτός blogger, κατόπιν πάνδημου λαϊκού αιτήματος.

(η εικόνα είναι απλό demo, cut & pasted από μεγαλύτερη, μην περιμένετε να δείτε και πολλά, απλώς δείχνει ότι παίζουν πλέον και διευθύνσεις εκτός blogger).

Όσοι είναι σε θέση να το χρησιμοποιήσουν μπορούν εύκολα να βρουν και το e-mail μου για τυχόν απορίες.

On the plus side, με αυτό το προγραμματάκι έφτιαξα και μία ψιλοπλήρη λίστα των ελληνικών blog στο blogger.com (καθώς, πιθανότατα, και μερικών ξέμπαρκων ξένων blog), τραβώντας αυτόματα διευθύνσεις από τα πρωτοσέλιδα της Κουρούνας, του CrazyMonkey, της DiS και μερικών άλλων:

aardvarks-blog, accidentalkitty, aegeandisclosure, agripnia, akontrario, algio, analogio, apostatewindbag, araxtos, aris2290, arithmodeiktis, arkoudos, ascendotuum, aunderscorelive, basilikh, bereketis, beyondchaos, biliouraki, bizwriter, bliax, blogarismenh, blogmedia, bsdaemon, cluelessasalways, cristianvera, cunning-linguistics, cuzcar, czechout, dalani, damselinstress, datascape, dgalanis, diastaseis, differentday, digitalville, dogblogger, dontkissthefrog, draxisblogging, dreamprints, dystropoppygus, emotionalanaemia, enstaseis, e-roosters, erstaiou, estarian, etcetcetcetc, eureferendum, euroblogreview, europhobia, eu-serf, fakirhs, ffwood, footballholic, foreigncountry, freecinema, freepaper, friendshipthroughlanguage, gazikapllani, georgeisyourman, gglad, glossedbyaffection, gnosi, gousgounis, greekcartoon, grsport, halleyscomment, haralambides, harasevaggelio, headoverhell, histologion, histologion-gr, homocomix, houseofalma, humanboat, icrazymonkey, icrazymonkeydesign, ientao, i-fallos, inatheatrenearyou, insiters, ionarts, ioulita, jp2world, katerinaki, kathimerinopita, kfetok, koinosnous, kokkini-klosti, kourouna, krios3804, kuk, l-amda, lemmycautionblogs, lemon-without-dreams, leperiscope, lespritdelescalier, lessisapossibility, lessoucisgraves, libertatia, lilikamp, littleshotsofhappiness, logarithmos, loxias1, macgenie, mandy1971, manifestogr, manoloshoes, mariagr, marketingpro, miaparea, mikro, mindstripper, mitsakos, myriadfragments, mythoi-kai-thryloi, naftilos, nanakos, ndrandakis, news4news, newsosaur, nickthecreek, nidibou, niketasp, nivaland, nkour, noheathen, non-tibi-spiro, nootropia, occhiata, oidu, oikeioi-mythoi, old-boy, omadag, ombion, onlybackpages, openitnow, orthoumeni, ostracised, oyte, panos31, peanutsinyourhat, pelasgos, periergos, periglwssio, periodistas21, petsofafeather, pigasos, pitsirikos, psyxiatroz, qarcq, questionating, realhermes, realitywelcomesyou, right-brained, riverbendblog, rkoman, rtape, scarface17, serie-aire, sexisakillerwannadiehappy, sexymoments, singen-sang-gesungen, sminth, spoor-yitee, sraosha, starxidiamas, stavrosg, stinameriki, stinmpooka, streetchronicles, susanmernit, ta-eis-eafton, taflinel, tapscottscopydesk, tekmirio, telamonas, terrancecoyle, the6milliondollarstory, theideasfarm, thepeculiarone, thepopeblog, theredactor, tilltheblog, transilvanian, translationexchange, tsakthan, tuki8eblom, tylershadow, typosnyxterinos, urbus, vaguetourist, vanesssa, vangelakas, vathia, vermetel, vitamo, vjockey, vkhokhl, wanderlust-sha, wingnut-lib, wisssdom, womansown, wordsattack, xoirovoskos, xourxourw, xynoudi, yogicspells, zpiderland

update: κατόπιν παραδόξως αυξημένου ενδιαφέροντος, εξηγώ κάποια technicalities. Δεν είναι ρατσιστικό το θέμα με το blogger, απλώς τα blog που φιλοξενούνται στο blogspot.com έχουν μία κανονικότητα στις διευθύνσεις τους: όλα είναι της μορφής xxxx.blogspot.com. Η προηγούμενη (unreleased) έκδοση δούλευε αποκλειστικά εκμεταλλευόμενη αυτό το γεγονός, γι’ αυτό και περιοριζόταν στο blogger. Αυτή η έκδοση, προκειμένου να υποστηρίζει οποιεσδήποτε διευθύνσεις, είναι λιγότερο έξυπνη. Tο ποια διεύθυνση θα θεωρηθεί διεύθυνση blog καθορίζεται από ένα βοηθητικό αρχείο κειμένου (”ΒΔ” στον κώδικα), τα περιεχόμενα του οποίου έχουν την εξής μορφή
DiS http://www.damselinstress.com/damsel/
histologion-gr http://histologion-gr.blogspot.com
[blog_id] [blog_url]

Ό,τι δεν υπάρχει σε αυτό το αρχείο, δε θεωρείται blog. (γι’ αυτό και στο demo βλέπετε πολύ λιγότερα links απ’ ό,τι θα περιμέναμε. Αυτό δεν είναι bug, αλλά feature, γιατί επιτρέπει στο χρήστη να ρυθμίσει ποιοι θα παίζουν στο γράφημά του. Ουσιαστικά έχουμε ένα πλήρες εργαλείο που μπορεί να σου ζωγραφίσει τις διασυνδέσεις ανάμεσα σε όποια url θέλεις.)

Τα (υποχρεωτικά και μοναδικά) id για διευθύνσεις εκτός blogger πρέπει να τα δώσει ο χρήστης. Για το blogger εξακολουθεί να ισχύει ότι για τη διεύθυνση xxxx.blogspot.com το id είναι xxxx. Το πρόγραμμα εξακολουθεί να εκμεταλλεύεται αυτήν την κανονικότητα, γιατί αν το καλέσεις με
$> perl diaploki.pl -e myfile.html db.txt
θα σαρώσει όλο το myfile.html για διευθύνσεις της μορφής xxxx.blogspot.com και θα προσθέσει αυτόματα τις διευθύνσεις και τα σχετικά id στο db.txt. Αυτό είναι απλά μια διευκόλυνση, για να μη χρειάζεται να καταχωρηθούν με το χέρι τα xxxx.blogspot.com.

Σαν ενδιαφέρον side-effect, στο db.txt μπορούμε πολύ γρήγορα (σαρώνοντας 5-6 πρωτοσέλιδα γεμάτα links) να έχουμε μια λίστα με πάρα πολλά blogs του blogger. Μιά τέτοια λίστα είναι η παραπάνω, την οποία έφτιαξα σε 1 λεπτό. Εν καιρώ θα μπει functionality για να αναγνωρίζονται και άλλα blogs (ας πούμε στο radio.weblogs.com, στο blogs.gr, στο pathfinder υπάρχει επίσης κανονικότητα στις διευθύνσεις). Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά βαριέμαι.

[το db.txt μετατρέπεται σε ready-to-paste html με ένα perl one-liner το οποίο αφήνω ως άσκηση]

Σημαντική σημείωση: πολλά blogids δεν είναι έγκυρα σαν ονόματα μεταβλητών για το dot. Ας πούμε στο singen-sang-gesungen το dot θα χτυπήσει error γιατί δεν δέχεται παύλες στους identifiers. Η μόνη λύση για αυτό είναι για την ώρα το τελικό .dot αρχείο να διορθώνεται με το χέρι (ας πούμε να αντικαθιστώνται όλες οι παύλες με underscores). Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσε απλά το σκριπτάκι να κλείνει τα ids σε εισαγωγικά:
“histologion-gr”->”dontkissthefrog”
αντί για
histologion-gr->dontkissthefrog

Και λίγα ιστορικά: πρόκειται για major rewrite που έκανα όταν η ΘτΠ μου ζήτησε την προηγούμενη έκδοση και κοιτάζοντας τα σκριπτάκια που είχα φτιάξει μου πήρε (εμένα!) 2 ώρες να καταλάβω τι ακριβώς κάνει το καθένα. Παιδιά, μην γράφετε write-only κώδικα, θα το μετανοιώσετε

…το να κάνεις την καρδιά σου πέτρα και να συμφιλιωθείς με αυτούς που σε έσερναν 20 χρόνια στις φυλακές και κάμποσα ακόμα στις εξορίες, την ίδια στιγμή που κάτι άλλοι “αγωνιστές” λαϊκίζανε ασύστολα και διαιώνιζαν το μίσος προκειμένου να ΚΟΝΟΜΗΣΟΥΝ, δε σε κάνει υπερασπιστή της δημοκρατίας.

Όχι. Υπερασπιστής της δημοκρατίας είσαι μονο αν εκ των υστέρων δικαιώνεις τη χούντα και το παρακράτος και την καταπίεση. Αν ρουφάς την κοκακολίτσα σου ήσυχα-ήσυχα και καταναλώνεις νεοφασιστικό άρτο και θεάματα.

Ο Φλωράκης ήταν κάθε άλλο παρά αλάνθαστος. Αλλά πρέπει να είναι κάποιος εξαιρετικά κακόβουλος (ή απλά άσχετος) για να μην αναγνωρίσει την προσφορά του στην εδραίωση της δημοκρατίας και την αντιμετώπιση του διχασμού σε αυτόν τον τόπο μετά το 1974.

Και ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων (ποιοι ακριβώς είμαστε εμείς που θα κρίνουμε κάποιον που έφαγε τα νιάτα του στην καταδίωξη σε έναν κόσμο που απλά δεν τον καταλαβαίνουμε), στα γεράματά του υπήρξε πραγματικά σοφός και καλός άνθρωπος. Και με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Λαϊκός, αλλά όχι λαϊκίζων. Το ακριβώς αντίθετο από κάτι μεγαλομανή ραμολιμέντα της δεξιάς, που ακόμα και τώρα γατζώνονται από την εξουσία με νομικιστικά τερτίπια.

Εδώ μπορείτε να βρείτε το μεγαλύτερο μέρος των κειμένων των Σουμέριων. Τα πιο πολλά έχουν τόσο αγγλική μεταφραση όσο και transliterated πρωτότυπο, με επεξηγηματικά σχόλια να πετάγονται αν πάτε το ποντίκι πάνω από το κείμενο.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε ποιος φταίει για το σημερινό μας χάλι, σας πληροφορώ ότι είναι οι πρώτοι που ανακάλυψαν τις πόλεις, τα ιερατεία, τη γραφή, τη γραφειοκρατία, τον τροχό και το μύθο του Κατακλυσμού. Πριν 5000 χρόνια περίπου. Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν στους Σουμέριους.

Εμένα μου άρεσε η ιστορία του Ενλίλ (transliteration, translation). Απ’ ό,τι φαίνεται αυτή η Νινλίλ ΕΠΡΕΠΕ να πάει στον ποταμό παρά τις προειδοποιήσεις της μάνας της ότι θα της τον σφυρίξει ο Ενλίλ. Μετά και καλά έκανε ότι δεν ήθελε αλλά ο Ενλίλ δεν μάσησε, γεγονός που σίγουρα θεώρησαν αξιέπαινο οι Σουμέριοι όπως θα δείτε στην τελευταία παράγραφο της μετάφρασης, αν και υποψιάζομαι ότι για αυτόν τον λόγο έγινε μετά κατακλυσμός. Τέλος πάντων, θα τα διαβάσω και θα σας πω.

Ο διάολος να με πάρει αν έχω ιδέα πού τα βλέπουν όλα τα διαστημόπλοια και τους εξωγήινους εκπολιτιστές αυτοί οι ουφολόγοι του Till. Έχω την εντύπωση πως δεν ξέρουν ΚΑΝ ότι οι Σουμέριοι ήταν υπαρκτός λαός (και το όνομά τους συμβατικό και σύγχρονο), θα τους νομίζουν κάτι σαν τους Υπερβόρειους.

ΥΓ: Βλέποντας τη ΝΕΤ να αναλύει το μέγεθος της νίκης στην Παπαρίζιον απαριθμώντας ποσοστά τηλεθέασης, ένοιωσα λίγο σα να διαβάζω αναφορά πενταετούς πλάνου του ΚΚΣΕ επί Στάλιν. Απλώς αυτοί απαριθμούσαν ποσοστά αύξησης της παραγωγής ατσαλιού και κάρβουνου. Υποθέτω πως κάποια πράγματα μένουν ίδια. Η βλακεία του κόσμου για παράδειγμα. Και η απελπισία του βέβαια.

Ας πούμε πριν από 10 λεπτά έσκασε στο σπίτι η καθηγήτρια Γαλλικών που είχα στο Γυμνάσιο. Ω ναι, έχουν πιάσει κολλητιλίκια.

12 χρόνια πριν θα ήμουν απολύτως ικανοποιημένος με κάτι τέτοιο. Αυτό το θυμόμουν. Θυμόμουν επίσης την τότε ηλικία της, 42. Θυμόμουν και ότι ήταν απίστευτη γκόμενα, ή τουλάχιστον ότι όλοι τη θεωρούσαμε απίστευτη γκόμενα.

Αλλά τέλος πάντων, κέφι, χορός, χαρά για το πάθημα της Μπόκοτα, ήμουν σε μία άλφα κατάσταση (και είμαι, εδώ που τα λέμε, αλλιώς δε θα τα ‘γραφα όλα αυτά). Και πολλά θυμόμουν. Αει στο διάολο, ας με είχαν προειδοποιήσει.

Αυτό που δε θυμόμουν ήταν η ακριβής (ή έστω ασαφής) τότε φάτσα της. Μοιραίο λάθος.

Στην πρώτη ερώτηση απάντησα σωστά:
-Άλλαξες πολύ. [χαμόγελο]
-Το ξέρω.

Στη δεύτερη τα σκάτωσα:
-Εμένα πώς με βρίσκεις;
-εεε…
["μια πενηνταπεντάρα που για να λέμε την αλήθεια κρατιέτ αρκετά καλά, αλλά σίγουρα όχι τόσο καλά όσο θα ήθελε, μην το παίρνεις κατάκαρδ-" γαμώτο αυτό το αλκοόλ σκέτος ορός της αλήθειας μου έχει γαμήσει την ψυχολογία τι να πω τώρα σε αυτήν την ηλίθια, ας τα συμβιβάσω:]
…Ντάαξει.

Ladies and Gents, νοιώθω σα να έσφαξα λαγουδάκι. [ξέρεις εσύ πώς είναι]

Αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν. Boredom is good for you που λέει και ο Pratchett (δηλαδή ο Rincewind).

Είναι αδύνατον να θυμάσαι κάτι που δεν έζησες.

Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως κάτι που δεν έζησες δεν υπάρχει, ή δεν πρέπει να σε απασχολεί. Αλλά δεν το θυμάσαι. Πολλώ δε μάλλον δεν το θυμάται κάποιος τρίτος.

Αυτή είναι η σύντομη απάντηση στην απορία πολλών Ποντίων. Υπάρχει και λιγότερο σύντομη, αλλά είναι Σάββατο βράδυ.

Χθες ήταν πολύ σκατένια μέρα αλλά τουλάχιστον ξεσκίστηκα στο διάβασμα.

Σήμερα προβλέπεται να είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα.

Ας το αντιμετωπίσουμε: η γλώσσα που χρησιμοποιεί ένας 25χρονος και η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Ροΐδης πριν 120 χρόνια, δεν είναι η ίδια γλώσσα. Και η δεύτερη (thanks talos) δε μαθαίνεται καθόλου εύκολα, όπως είναι σε θέση να βεβαιώσουν τα εκατομμύρια δύσμοιρα χωριατόπουλα που τη διδάσκονταν στο δημοτικό μέχρι την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Βενιζέλου. Και δε “φταίει” κανείς για αυτό.

Αν κάποιος φταίει είναι όλοι αυτοί οι πυροβολημένοι αττικιστές που για 150 χρόνια επέβαλαν σε αυτόν το λαό ένα σχεδόν μοναδικό στην ιστορία κόμπλεξ κατωτερότητας. Και είναι ευτύχημα που η μεγαλοφυΐα και το ταλέντο ανθρώπων όπως ο Ροΐδης και ο Παπαδιαμάντης κατάφεραν να εκδηλωθούν παρά τα ζοφερά εμπόδια που τους έβαζε μία ουσιαστικά ξένη -και τότε- επίσημη γλώσσα.

Απλώς κάποια στιγμή πρέπει να ξεπεράσουμε το μύθο της δήθεν μοναδικής γλώσσας που έχει αλλάξει τόσο λίγο τα τελευταία 3000 χρόνια. Και να πάψουμε να νομίζουμε ότι θα “βρωμίσει” ο Ροΐδης και ο κάθε Ροΐδης αν μεταφραστεί σε σύγχρονη γλώσσα. Στο κάτω-κάτω μια μετάφραση θα γίνει, δε θα καταστραφούν όλα τα πρωτότυπα! Ο ίδιος ο Ροΐδης ήταν θερμός δημοτικιστής και η γλώσσα του ήταν παρωδία της επίσημης Καθαρεύουσας, όπως είχα ανέκαθεν την εντύπωση εδώ που τα λέμε…

Αυτό είναι για μένα ένα σημαντικό πρόβλημα των κειμένων του: κάποια στιγμή, η Καθαρεύουσα θα έπαυε να μας τυρανάει και μοιραία θα μειώνονταν ή θα εξαφανίζονταν αυτοί που θα μπορούσαν να πιάσουν την καυστική σάτιρα που επιχειρούσε να περάσει χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο γλωσσικό τύπο. Φυσικά μένουν πολλά άλλα να εκτιμήσει κανείς στο Ροϊδη.

Στο κάτω-κάτω, θα περίμενε κανείς, αφού αυτή η γλώσσα είναι τόσο κατανοητή και προσπελάσιμη στο μέσο ομιλητή της δημοτικής, και αφού τα κείμενά της δεν είναι “ιερά”, να μην ανησυχούσαμε και τόσο πολύ για απώλειες κατά τη μετάφραση.

Για να πούμε βέβαια και του στραβού το δίκιο, τα περί νέων που αυτομάτως θα βυθιστούν στο Ροΐδη μόλις αρθεί το γλωσσικό εμπόδιο, είναι μέγιστα μεγαλόστομες αρλούμπες.

Γενικά θα ήθελα να μη δίνουμε τόσο μεγάλες διαστάσεις στο καθετί: “οι νέοι θα πέσουν με τα μούτρα στο Ροΐδη” απο δω, “εξαφανίζεται ένας ολόκληρος κόσμος” από κει.

Του κώλου τα εννιάμερα, λέω εγώ.

απντέητ: διόρθωσα το πρώτο λινκ ώστε να δείχνει στο σχετικό post του dogblogger και όχι στο άρθρο των Νέων.

Ουσιαστικά το δίλλημα είναι αν είμαστε κύριοι του εαυτού μας ή σκυλάκια οποιουδήποτε Αφεντικού Με Το Μαγικό Ραβδί, ενώ επιχειρεί(η;)ται να περάσει η άποψη ότι πρέπει απλά να βρούμε το κατάλληλο Αφεντικό ή το κατάλληλο Μαγικό Ραβδί και όλα τα άλλα έρχονται πακετάκι, ίσως θυσιάζοντας λίγο από το ένα για το άλλο. Απίστευτη ουτοπία.

Κατά τη γνώμη μου έχουμε περίσσια από σκυλάκια σε αυτή τη χώρα και οι Αμερικανοί απλά βολεύτηκαν με την κατάσταση, ενισχύοντάς την σε λογικά πλαίσια. Στη Χούντα βέβαια το παραχέσανε, αλλά βρήκαν και τα κάνανε. Από το ‘74 και μετά, ξυπνήσαμε λιγάκι. Καταλάβαμε ότι πρέπει να έχουμε και λίγη αξιοπρέπεια. Να έχουμε δικούς μας στόχους. Δυστυχώς οι στόχοι όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων από το ‘74 ήταν και είναι αρκετά μαλακισμένοι. Η όποια πρόοδος έχει συντελεστεί περισσότερο νομοτελειακά και από κάτω ή έξω. We ‘re being dragged kicking and screaming into the Century of the Fruitbat.

Αλλά τέλος πάντων, από το ‘74 και μετά σε γενικές γραμμές είμαστε πολύ πιο κύριοι του εαυτού μας. Εξακολουθούμε να επηρεαζόμαστε τρομερά από τα καπρίτσια της Ουάσινγκτον, αλλά τουλάχιστον είμαστε στα μάτια της περισσότερο Βέλγιο απ’ ό,τι ξερωγωΚοσταρίκα. [ή Τουρκία, όπως ήμασταν το '50-'74 και όπως μας θέλει χονδρικά ο μισός πληθυσμός] Δε μας φταίνε οι Αμερικανοί για τα όποια προβλήματά μας, τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’ όσο φταίνε της Γερμανίας. Κλείσαμε το θέμα “τραύματα λόγω Αμερικανικής εξωτερικής στο συλλογικό υποσυνείδητο που δικαιολογούν τουλάχιστον μία επιφύλαξη για το βαθμό στον οποίο οι Αμερικανοί ήθελαν απλά έναν σύμμαχο, ένεκα ότι από μια συμμαχία υποτίθεται ότι κερδίζουν και οι δύο” και το θέμα “ανορθολογιστικό φόρτωμα στην Αμερική όλων των δεινών της Ελλάδας, τουλάχιστον μετά το ‘74″.

Αυτό δε σημαίνει πως θέλουν το καλό μας. Ούτε σημαίνει πως θέλουν το κακό μας. Θέλουν απλά τα δικά τους. Τα οποία τα τελευταία χρόνια είναι αρκετά εκνευριστικά και δεν είμαστε οι μόνοι που τα βρίσκουν εκνευριστικά. Τα βρίσκουν εκνευριστικά και οι μισοί Αμερικανοί όπως πολύ σωστά παρατήρησε νομίζω ο Πιτσιρίκος. Και οι Ελβετοί. Και οι Τούρκοι. Και οι Ισπανοί. Γενικά όλοι εκτός από κάτι πυροβολημένους στην Ανατολική Ευρώπη και βέβαια τους άλλους μισούς Αμερικανούς.

Αυτό δεν είναι αντιαμερικανισμός και είναι πολύ αφελές να αντιμετωπίζεται σαν κάτι τέτοιο. Δηλαδή ρε παιδί μου εγώ ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ που ακρωτηριάστηκαν όλα αυτά τα παιδάκια επειδή το Ιράκ είχε weapons my ass destruction. Γιατί να είμαι αντιαμερικανός; Χέστηκα ποιοι το έκαναν. Και οι Έλληνες να το έκαναν μαλακία θα το έλεγα (καλά: ΚΥΡΙΩΣ αν το έκαναν οι Έλληνες…). Επιτρέπεται λοιπόν να μην εγκρίνω τη συγκεκριμένη ενέργεια και τη συγκεκριμένη πολιτική σχολή, ή είμαι αντιαμερικανός; Από πότε ακριβώς ταυτίστηκε η χώρα (και η ιστορία της και οι άνθρωποί της) με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησής της και κυρίως με τις οικονομικές θέσεις που αυτή προωθεί; Με την ίδια ίσως “λογική” που ήταν ανθέλληνας όποιος δε συμφωνούσε με τις επιλογές των χουνταίων, ή με τους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε το ακαταμάχητο της θέσης που εκφράζει ο talos. Ο talos εκπροσωπεί έναν ιδεολογικό χώρο που μέχρι το 1974 υπέστη μία αδιανόητη για δημοκρατική χώρα παραβίαση στοιχειωδών ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων.

Ζουν ακόμα άνθρωποι που τους έτυχε να βασανιστούν λόγω πεποιθήσεων. Συχνά παρουσία κάποιου με αμερικανική προφορά και άθλια γραμματική. Το να σου κάνουν ηλεκτροσόκ στα παπάρια επειδή δεν απαντάς στις ερωτήσεις κάποιου αμερικανάκια είναι, απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, ο απόλυτος ορισμός της αρνητικής παρέμβασης στα εσωτερικά της χώρας. Η αμφισβήτηση τέτοιων μαρτυριών είναι αναξιοπρεπής εθελοτυφλία.

Μπορεί εκ των υστέρων, κάτω από κάποια συγκεκριμένη οπτική γωνία, όλα αυτά, να οδήγησαν σε κάτι θετικό για τη χώρα. Αλλά η ανάμιξη στα εσωτερικά μας και μάλιστα με τέτοια μέσα (μεταξύ άλλων πιο πολιτισμένων αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνων) δεν είναι καλό πράγμα, γιατί έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη Δημοκρατία που υποτίθεται πως πρέπει να έχουμε.

Δημοκρατία, ή 50% αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ; Πολιτική συνείδηση ή βολικοί για τον αντικομμουνιστικό Kampf εθνικιστές καραγκιόζηδες; Μη βιαστείτε να απαντήσετε.

Εδώ και αρκετές μέρες συζητιέται (μεταξύ άλλων) ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα. Είχα και μία συζήτηση με τη sister-of-j95 που κατέληξε να μη μιλιόμαστε, αλλά σε καμια ώρα θα της έχει περάσει.
Ώσπου να της περάσει λοιπόν, μια και έχουμε απεργία και κατάληψη και ξύνω τα @@ μου όλη μέρα, θα καταθέσω κι εγώ τον οβολό μου στο φλέγον και ακανθώδες αυτό ζήτημα, ειδάλλως θα χάσει
η Βενετιά βελόνι ως γνωστόν.

Λοιπόν, υπάρχει αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα. Όταν λέμε αντιαμερικανισμός, εννοούμε “ΦονιάδεςΤώνΛαών - Αμέ-Ρί-Κά-Νοι”, εννοούμε “κάτω η ιμπεριαλιστική διείσδυση της Κόκα-Κόλα”, εννοούμε “καλά τους έκανε ο Μπιν”, εννοούμε “η Ρώσικη αρκούδα ξυπνάει” και λοιπά θλιβερά. Εννοούμε δηλαδή τυφλό -και εν τέλει ρατσιστικό- μίσος ενάντια σε οτιδήποτε αμερικάνικο, συνδυαζόμενο βέβαια με την υποκρισία του να χεζόμαστε από τη χαρά μας όταν το σπλάχνο μας πετυχαίνει μια θέση PhD στο Χάρβαρντ. Εννοούμε επίσης την ανορθολογιστική πεποίθηση πως οι Αμερικάνοι ελέγχουν πλήρως τη χώρα, πως κινούνται από ανθελληνισμό, πως φταίνε για όλα ή εν πάσει περιπτώσει για πάρα πολλά. Βασικά διαβάστε λίγο Δίκτυο 21, ή πηγαίντε σε κανένα καφενείο στο Πέραμα και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Τα παραπάνω φυσικά καταρρίπτονται πανεύκολα (εκτός από τη χαρά σχεδόν οποιουδήποτε αντιαμερικανού όταν το σπλάχνο μπει στο Χάρβαρντ), οπότε μπορεί αφελώς να νομίσουμε ότι ισχύουν τα ακριβώς αντίθετα. Η κατάσταση μου θυμίζει πολύ την “κατάρριψη” της ΙΕ γλωσσολογίας από τους Λιακοπουλέησον, ή την “κατάρριψη” της Δαρβίνειας θεωρίας από τους δημιουργιστές. Και στις τρεις περιπτώσεις, αυτό που η άλλη πλευρά αντιλαμβάνεται ως αντίθετό της είναι ένα γελοίο strawman’s interpretation της σοβαρής άποψης. Ενδιαφέρον είναι πως η άλλη πλευρά με αυτόν τον τρόπο οικειοθελώς αυτοπροσδιορίζεται ως επιφανειακότατη, ως “strawmen”, κάτι που υπό κανονικές συνθήκες δεν αποτελεί πρόβλημα γιατί ζήτημα αν υπάρχουν 500 άτομα στον πλανήτη που να μπορούν να δουν τα πράγματα αρκετά “εσωτερικά” χωρίς ταυτόχρονα να τα δουν κουκουρούκου.

Μετάφραση: μόνο και μόνο επειδή καταρρίπτονται εύκολα όλα αυτά που λέει η Κανέλη και η Παπαρήγα, δε σημαίνει ότι καταρρίπτονται αυτόματα και αυτά που λέει ο talos. Βολεύει ομολογουμένως πάρα πολύ να εξισώσουμε την ορθολογιστική εναντίωση σε συγκεκριμένες πλευρές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής με την ανορθολογιστική εναντίωση στην πρόοδο που σε μεγάλο βαθμό πηγάζει από την Αμερική. Έτσι όλοι όσοι διαφωνούν μαζί μας γίνονται ελάχιστα καλύτεροι από το Λιακόπουλο και την Κανέλη, οπότε είμαστε σίγουροι ότι έχουμε δίκιο. QED.

…αμ δε!
(to be continued)