Don’t Kiss The Frog

Επειδή ο περισσότερος κόσμος είναι υπερβολικά άσχετος για να καταλάβει ποιο είναι το πρόβλημα με τις πατέντες λογισμικού, ιδού μια εκλαϊκευση:

Δημοκρατικότατα και με το νου μας στο μικρό εφευρέτη που πρέπει να δρέψει τους καρπούς των κόπων του, όποιος έχει 40.000 ευρώ πρόχειρα (στο εξής: Κακιά Πολυεθνική), μπορεί να πατεντάρει (that is, να πάρει την αποκλειστική εκμετάλλευση για 25 χρόνια) έναν αλγόριθμο ή μία προγραμματιστική τεχνική. Δηλαδή μια συνταγή για να ανακατεύονται αριθμοί ώστε να δουλεύουν τα γκομπιούτερ, ή έναν τρόπο να χρησιμοποιείς τα γκομπιούτερ. Δηλαδή ένα μαθηματικό θεώρημα, ή ένα έργο τέχνης, πράγματα που η κοινή λογική λέει ότι δεν πατεντάρονται. Ακόμα και αν κάποιος άλλος έχει ανακαλύψει πριν 40 χρόνια και χρησιμοποιείται ευρέως στα κομπιούτερ.

ΚΥΡΙΩΣ μάλιστα αν κάποιος άλλος το έχει ανακαλύψει πριν 40 χρόνια και χρησιμοποιείται ευρέως στα κομπιούτερ, διότι σε αυτήν την περίπτωση η Κακιά Πολυεθνική (ή, εν πάσει περιπτώσει, η χρεωκοπημένη πολυεθνική με τάσεις αυτοκτονίας) μπορεί να μηνύσει όλον τον πλανήτη προκειμένου να τα κονομήσει. Θα αποτύχει βέβαια (ειδικά στην Ευρώπη όπου ο χαμένος πληρώνει τα έξοδα της δίκης), αλλά οι δικηγόροι θα τα κονομήσουν. Α, και όποιος χρησιμοποιεί πατενταρισμένες τεχνικές (π.χ. τη δυνατότητα να πληρώνεις για κάποιο download, δεν αστειεύομαι, τέτοιες “εφευρέσεις” πατεντάρουν διότι πρόκειται για ένα μάτσο χαμερπή κι ελεεινά ΜΟΥΝΟΠΑΝΑ), είτε ως χρήστης, είτε ως προγραμματιστής, είτε ως ερευνητής, είτε ως φτωχό παιδάκι στην Αφρική, πρέπει να τα σκάει στον πατεντούχο.

bottom line: πρόκειται για μια ηλιθιότητα από την οποία κονομάνε μόνο δικηγόροι και -εξαιρετικά βραχυπρόθεσμα- Κακές Πολυεθνικές. Όσοι από εσάς συμπαθείτε τους δικηγόρους ή τις Κακές Πολυεθνικές, τι να πω, είστε μαλάκες.

Προτείνω ως μακροπρόθεσμη εκδίκηση να μαζευτούμε επιτέλους όλοι οι προγραμματιστές και να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα-δικηγόρο. Να μείνουν επιτέλους άνεργα όλα αυτά τα παλιοπαράσιτα να ησυχάσουμε.

btw, η ελληνική κυβέρνηση (και η προηγούμενη και η τωρινή) υποστηρίζει λυσσωδώς τις πατέντες λογισμικού, διότι ως γνωστόν είμαστε και γαμώ τις πρωτοπορείες στους τομείς της έρευνας και ανάπτυξης και όλες οι πολυεθνικές του πλανήτη θα μας ακουμπάνε δισεκατομμύρια κάθε δευτερόλεπτο για να χρησιμοποιούν τις 2 πατέντες που έχουμε ως έθνος κάθε χρόνο… οι άνθρωποι υποθηκεύουν κ-α-ν-ο-ν-ι-κ-ό-τ-α-τ-α το μέλλον της Ελλάδας στην ψηφιακή εποχή, πράγμα που δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσει αν σκεφτόμασταν λιγάκι ποιοι ακριβώς υποθήκευσαν το μέλλον της Ελλάδας στη βιομηχανική εποχή, στη μεταπολεμική εποχή και γενικά σε όλες τις ευκαιρίες που προέκυψαν τα τελευταία 200 χρόνια.

Συν ότι η ελληνική κυβέρνηση (και η προηγούμενη και η τωρινή) είναι η δεξιά ανθυποπουτσότριχα του αριστερού αρχιδιού της Αμερικανικής κυβέρνησης (ποιος νομίζετε ότι είχε τη λαμπρή ιδέα να πατεντάρονται αλγόριθμοι, η γιαγιά μου;) και αποτελείται κατά 50% από δικηγόρους, βεβαίως-βεβαίως…

Καταπληκτική βιβλιάρα. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται: τι είμαι εγώ; Ένας μαλάκας και μισός. Κι όμως κατέληξα στα ίδια συμπεράσματα με έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έκανε τόσα χρόνια έρευνα πάνω στο αντικείμενό του.

Όσο για τα κορπορέησονς, τι να πω, πρόκειται περί καθαρμάτων.

btw το πραγματικά απολαυστικό με την Αγγλία είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά και φθηνά βιβλία παντού. Όχι όπως στην Ελλάδα που είναι είδος πολυτελείας για διεστραμμένους.

Όχι “κύριοι”. 2478 + 1.

‘nough said.

Η μέγιστη θερμοκρασία που είχε καταγραφεί ποτέ τον Ιούνιο (έναν από τους πιο βροχερούς μήνες) στο Ceredigion ήταν 17 βαθμοί Κελσίου. Από την προηγούμενη εβδομάδα μέχρι χθες όμως χτυπήσαμε σταθερά 30άρια και δεν έβρεξε ούτε για δείγμα.

Το αποτέλεσμα ήταν μία πυρκαγιά στο δάσος πάνω από την πόλη.

Είναι πολλές οι αρετές της τοπικής πυροσβεστικής. Για παράδειγμα ο χρόνος απόκρισής τους είναι το πολύ 3 λεπτά και δε σε χρεώνουν για τις υπηρεσίες τους, όπως στο Λονδίνο. Αυτό είναι a good thing(TM) γιατί στη διαφορετική περίπτωση όλοι οι Κινέζοι φοιτητές θα είχαν προ πολλού απανθρακωθεί, ή φαληρίσει, ή -το κατά πολύ πιθανότερο- και τα δύο.

Καίγεται η κουζίνα σου; Δε χρειάζεται καν να φωνάξεις την πυροσβεστική. Θα το κάνει ο ανιχνευτής φωτιάς (a.k.a. “εφιάλτης του καπνιστή”). Relax and enjoy, ή μάλλον panic and enjoy γιατί αυτά τα κωλομηχανάκια κάνουν λες και καίγεται το Σύμπαν.

Καίγεται το δάσος σου; Την έκατσες. Όχι γιατί δε θα έρθει και πάλι η πυροσβεστική σε 3 λεπτά, αλλά γιατί δε θα μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες, αλλά και να υπήρχαν, τα οχήματα δεν είναι σχεδιασμένα για να κινούνται σε ανώμαλο έδαφος. Ένα ελικόπτερο θα έσβηνε τη φωτιά σε μισό λεπτό, αλλά προφανώς δεν έχουν ελικόπτερα.

Το μόνο που μπόρεσε να κάνει η πυροσβεστική ήταν να τη στήσει στα πλησιέστερα σημεία (όπου έφτανε η άσφαλτος) και να περιμένει. Η φωτιά έκαιγε ανενόχλητη για πάνω από μία ώρα.

Πρέπει να κάηκαν πάνω από δέκα μεγάλοι θάμνοι. Περί τα 50 τετραγωνικά μέτρα γης δηλαδή. Σήμερα έβρεξε και δεν προβλέπονται άλλες φυσικές καταστροφές για καμια εβδομάδα τουλάχιστον.

Μου αρέσει πολύ το Ceredigion.

(όσοι έχετε java, ρίξτε μια ματιά εδώ)

Διακόπτω τις διακοπές μου για να πω το εξής:

ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΟΥ τι γράφει ο κάθε δημοσιογράφος. Πολλώ δε μάλλον κάποιος που “όταν έγραφε για το Ιντερνετ το 1998…”

…εγώ έγραφα το πρώτο μου kernel module που φιλτράριζε πακέτα IP βάσει του ToS field.

OK;

ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΟΥ, που λέει και ο Γεωργίου.

Επειδή ο Πιτσιρίκος κάνει σαν υστέρω για φήμη[*], δε σημαίνει πως είμαστε όλοι το ίδιο.

Γενικά έχει καταντήσει πολύ αηδία να στίβουμε το σώβρακό μας κάθε που ένας βλάκας γράφει μισή λέξη για τα μπλογκ σε ένα έντυπο που ανάθεμα κι αν ήξερα την ύπαρξή του.

Ή ο άλλος, πριν 2 εβδομάδες: τι έγραψε ο άνθρωπος; Πέντε πραματάκια έγραψε, βασικά ένα κάρο μαλακίες, δε νομίζω να ήθελε να προσβάλλει κανέναν κι όμως η μισή μπλογκόσφαιρα το πήρε προσωπικά.

Ρε δεν πάτε καθόλου καλά!

Κατά τα άλλα, η Ουαλλία είναι μια χαρούλα. Επιτέλους σήμερα το απόγευμα σταμάτησε η κωλόζεστη (τεράστιο μπαγκ να κάνει 30 βαθμούς σε μια χώρα που τα κτήρια είναι σχεδιασμένα για να παραμένουν όσο το δυνατόν πιο ζεστά).

Α, και επανενεργοποιώ τα σχόλια, αλλά να ξέρετε ότι κάθε τόσο θα αστυνομεύω και οι ηλιθιότητες θα διαγράφονται χωρίς ίχνη, γι’ αυτό προσπαθήστε να μην απαντάτε στα τρολ [όπως αυτός ο βλάκας ο “κοίτα με”, κατά τα φαινόμενα άλλος ένας ηλίθιος που μας διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο. Εδώ βέβαια θα επικαλεστώ και πάλι το Γεωργίου: “Δεν είναι δυνατόν ο Φιλοπάππου να καταλάβει τααα… Ιμαλάια”.]

[*] και μπορώ να το τεκμηριώσω ΠΑΡΑ πολύ καλά, απλώς βαριέμαι να ασχολούμαι και περιορίζομαι να τροποποιήσω καταλλήλως το λινκ μου προς την εν λόγω ψωνάρα.

Τις τελευταίες μέρες θα έχετε ασφαλώς παρατηρήσει μία αυξημένη νευρικότητα εκ μέρους μου. Μου τη σπάνε όλα και δεν πρόκειται να σας το κρύψω: έχω καταντήσει σκέτος μπάτσος.

Κι όμως, αν κοιτάζατε για λίγο το θέμα μακριά από συναισθηματικές εμμονές και λοιπά μικροαστικά κολλήματα, θα ξεπρόβαλλε η Αλήθεια. Τι φταίει που είμαι τόσο κάθαρμα; Δε μπορεί όλη αυτή η κακεντρέχεια, ο εξυπνακισμός και η γενικότερη πνευματική σαπίλα που με διακατέχουν να προέρχονται από το… πουθενά! Για όλα υπάρχει μια perfectly logical explanation. Και όχι, δεν έχει να κάνει με τα παιδικά μου χρόνια.

Τίποτα ε;

Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές πρέπει να επιστρέφουμε στο Αστείρευτο Πηγάδι της Παράδοσης. Μόνο εκεί μπορούμε να βρούμε απαντήσεις που θα ξεδιψάσουν την κορακιασμένη ψυχούλα μας όταν τα ερωτήματα είναι αμείλικτα και -τολμώ να πω- μη άμεσα απαντήσιμα.

Τι θα έκανε λοιπόν ο Μπράντον του Μπέβερλι Χιλς;

Να σας πω τι θα έκανε: ο Μπράντον είναι σουπερήρωας. Ξέρει πολύ καλά πως κάτω από το περιτύλιγμα βρίσκετια πάντα μία νόστιμη και ζουμερή τουρτίτσα ανθρωπιάς και θα φάει την τουρτίτσα ακόμα και αν το περιτύλιγμα είναι ατσαλένιο και ηλεκτροφόρο. Και μάλιστα όσο πιο ατσαλένιο και ηλεκτροφόρο είναι το περιτύλιγμα, τόσο πιο νόστιμη και ζουμερή είναι η τουρτίτσα. Οι καλύτεροί του φίλοι είναι μαλάκες (Στηβ), ψωνάρες (Ντύλαν), workaholics (ο άλλος ο τυπάς που ήταν μαζί υποψήφιοι στις εκλογές του UCLA αλλά τα τίναξε από νταλίκα) και βέβαια κατεστραμμένα πρεζόνια (Κέλι) και φανατικοί χριστιανοί (Ντόνα). Κάθε 3-4 επεισόδια ο Μπράντον συναντά έναν πρώτης τάξεως τζώρα, που μέχρι τις δεύτερες διαφημίσεις έχει αποδειχθεί ότι μέσα του κρύβει την αγάπη, τον έρωτα και ένα (τουλάχιστον) σημαντικό μήνυμα για τους τηλεθεατές.

Μη με αναγκάσετε τώρα… να χρησιμοποιήσω τα μεγάλα μέσα (π.χ. ρακοσυλλέκτης από το Μόνος στο Σπίτι ή Ιαβέρης από τους Άθλιους). Νομίζω ότι το πιάσατε:

“Κράζω” σημαίνει “νιώθω”. “νιώθω” σημαίνει “έχω ενσυναίσθηση”. Το πώς εκδηλώνεται η ενσυναίσθηση είναι άλλη υπόθεση.

Κοινώς παιδιά, σε περίπτωση που αναρωτιέστε ποιος τέλος πάντων είναι η πιο λεπτεπίλεπτη, η πιο ΕΥΑΛΩΤΗ και η πιο ΑΚΡΩΣ ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΤΗ πεταλουδίτσα εδώ μέσα, look no further.

Και ο λόγος που τα χρωματιστά φτερά μου τρεμοπαίζουν με ασυνήθιστα αυξημένη αγωνία στο μαγιάτικο αεράκι είναι τα αεροπλάνα.

Το πρόβλημα με το τυπικό αεροπλάνο είναι πως ουσιαστικά πρόκειται για ένα κουτί που πετάει. Όση ώρα είσαι μέσα στο κουτί, δε μπορείς να πας πουθενά. Δεν υπάρχει “σταματήστε να κατέβω”, οπότε δεν υπάρχει και “σταματήστε την ελεύθερη πτώση να κατέβω”. Το πρόβλημα λοιπόν με το τυπικό αεροπλάνο είναι ότι για όση ώρα είσαι εκεί μέσα, σύμπαν και αεροπλάνο ταυτίζονται από πρακτικής άποψης. Και μπορεί η πιθανότητα να πάθει κάτι το αεροπλάνο-σύμπαν να είναι μικρότερη από 0.000001%, όμως η πιθανότητα να τα τινάξεις εφ’ όσον πάθει κάτι είναι μάλλον 100%.

Πρόκειται για μία μεταφιλοσοφική αδυναμία του όλου συστήματος που, μυστηριωδέστατα, ουδείς αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να επιλύσει.

Και θα μπω σε 4 από αυτά τα μαραφέτια!

Πίκρα, οδύνη και στεναγμός!

Και ευκαιρία να πεταχτούν οι μάσκες. Αρκετά πια! Ακόμα κι εμείς τα ιριδίζοντα ροδοπέταλλα έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε πού και πού έξω από τα δόντια. Δυσκολεύομαι να σκεφτώ πιο κατάλληλη περίσταση για να περιαυτολογήσω ασύστολα.

Που λέτε γοργόνες και γόργονοι, αν ανατρέξουμε για λίγο στο παρθενικό ποστ τούτου του εξόχως ελιτίστικου μεν, ταπεινού δε blog, θα διαπιστώσουμε ότι η ημερομηνία (15/9/2004) δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Είναι η ημερομηνία που άρχισα να συνειδητοποιώ ότι σε λίγες μέρες θα έμενα μόνος μου. Χωρίς το μοναδικό πρόσωπο παγκοσμίως που πραγματικά με καταλαβαίνει. Το πρόσωπο που ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα [και απόλυτα και μη αναστρέψιμα] το φθινόπωρο του 1998, όταν ήμασταν και οι δύο βρέφη. Και από τότε μοιραζόμαστε τα πάντα.

Στην αρχή δεν κατάλαβα τι ακριβώς συμβαίνει. Χάρηκα για την υποτροφία, γλέντησα στο αποχαιρετιστήριο πάρτι, υπέθεσα ότι με ένα χρόνο (για πρώτη φορά μετά από μία ολόκληρη εξαετία) για τον εαυτό μου να μια καλή ευκαιρία να δω πού πατώ και πού πηγαίνω και μετά…

[…μετά ήρθε ο αποχαιρετισμός στο αεροδρόμιο και τα γάμησε όλα. Όταν σε είδα να απομακρύνεσαι ήταν σα να έπεσε μία τεράστια κουρτίνα από σκατά σε όλα τα πράγματα γύρω μου και τα μετέτρεψε σε ανούσια, άγευστα, άχρωμα και άοσμα (εκτός από τη σκατίλα). Μπήκα σε μία ιδιότυπη χειμερία νάρκη και δεν είχα όρεξη για τίποτα, εκτός από το να μπαίνω σε φόρουμ και να βγάζω το χειρότερο εαυτό μου σε όλες εκείνες τις θλιβερές υπάρξεις που μολύνουν τον κόσμο μας με τις μικροσκοπικές τους μεγαλομανίες. Μπήκα σε ένα infinite loop όπως σωστά το διατύπωσε ο Σ. στο ευχετήριο SMS για τη γιορτή μου και βγήκα μόνο όταν σε ξαναείδα.]

Δεν ξέρω γιατί ξεκίνησα αυτό το blog. Βασικά ήθελα ένα μέρος που να μπορώ να γράφω ό,τι θέλω για να μην τρελαθώ και μολονότι τα κάθε λογής φόρουμ είναι μια κάποια λύση, είναι δύσκολο να βγάλεις άκρη με όλους αυτούς τους μαλάκες να σου απαντάνε ό,τι κατεβάσει η γκλάβα τους με βάση το 2% που κατάλαβαν. Το Don’t Kiss the Frog ξεκίνησε επειδή έπρεπε να τα βγάλω πέρα με τον εαυτό μου και για να διαβάζουν τα νέα μου η κοπέλα μου, η αδερφή μου και οι δύο καλύτεροί μου φίλοι, σκορπισμένοι όλοι στις 4 γωνίες της Ευρώπης για αυτήν την ακαδημαϊκή χρονιά. Η κεντρική λογική ήταν ότι ξεδιπλώνοντας κάτι από εμένα -και έχοντας στο νου τους 4 βασικούς παραλήπτες, θα βγάζαμε την άκρη.

Η ευχάριστη έκπληξη ήταν το φοβερό feedback. Δεν πίστευα καθόλου ότι είναι δυνατόν να γνωρίσεις αξιόλογα άτομα μέσω Ιντερνετ (δεν πίστευα ΚΑΝ ότι υπάρχουν αξιόλογα άτομα), αλλά τα γεγονότα με διέψευσαν.

Αύριο φεύγω για Λονδίνο. Θα δω την αδερφούλα μου για 24 ώρες και μετά θα μπω στο τρένο για το χιονοσκέπαστο Aberystwyth του Ceredigion, όπου θα με περιμένει η Γ. Προβλέπονται συγκλονιστικές στιγμές. Για μία εβδομάδα, θα έχω αυτήν για συγκάτοικο οπότε είμαι σίγουρος ότι θα μάθω με τι τρόπους ακριβώς εκδηλώνουν οι Αμερικανοί τη θεμελιώδη ανθρώπινη ιδιότητα της μαλακίας στον εγκέφαλο. Μετά από μια εβδομάδα, θα πάμε στην εξωτική Αλμερία στη Νότια Ισπανία, όπου -σύμφωνα με τις πηγές μου- έχει μόνο ήλιο, θάλασσα, φαγητό, φλαμίνγκος, σαύρες, φίδια, κατσαρίδες και τη Γρανάδα. Μετά πίσω για 2 μέρες στο Λονδίνο και μετά το τελευταίο αντίο μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Όλα αυτά αν δεν πέσει κανένα αεροπλάνο ή αν ο Μπιν δεν κάνει τίποτα περίεργα με κανένα τρένο.

Για την αντίθετη περίπτωση, θα ήθελα να ευχαριστήσω (με όχι-και-τόσο τυχαία σειρά) την Κωνσταντίνα, το Μιχάλη, το Μανώλη, το Γιώργο, το Γιώργο, το Γιώργο και το Γιώργη, τον Αστέρη, το Σάκη, το Νίκο, το Νίκο, το Νίκο και το Νίκο, τον Άγγελο, τον Κώστα, τη Χρυσάνθη, την Ξένια, τη Γιάννα, την Ελένη, τη Σοφία, τη Σοφία, τον Παναγιώτη, τον Alex, την Aparna, τη Λήδα και τη Λήδα, τον Αντώνη, το Σωτήρη, τη Μαρία, την Εύη και φυσικά το Δημήτρη. Επίσης τη discolata, τον crazymonkey, τον sraosha, τον gglad, τον lefty, τον Κουκουζέλη και τον thas, το Lao, το φιλόσοφο, το zpi, την Ιφιμέδεια και αν ξεχνάω κανέναν ΟΚ, πρέπει να καταλάβετε ότι αυτή τη στιγμή συνέρχομαι από το hang over του πιο κολασμένου Σ/Κ της ζωής μου[*] συν ότι έχω χεστεί απάνω μου στην προοπτική του αυριανού αεροπλάνου. Κατά τα άλλα, με συγκινήσατε πολύ βρωμερά σκουληκάκια όλοι σας και να ξέρετε ότι χωρίς εσάς αυτή η χρονιά θα ήταν χάλια.

Αν δεν έχω δώσει το παραμικρό σημείο ζωής μέχρι τις 11 Ιουλίου, σημαίνει είτε ότι επιτέλους ψόφησα, είτε ότι τα περνάω υπερβολικά καλά.

Και στις δύο περιπτώσεις, όσοι αντιπαθώ ας ξέρουν ότι ποτέ δεν τους παραμέλησα και συνεχίζω να τους εύχομαι πραγματικά τα χειρότερα. Μερικές φορές ακόμα κι εγώ είμαι αναγκασμένος να χρησιμοποιήσω ατάκες άλλων. Για την περίσταση κρίνω πως αρμόζει η ευχή του Dave Mustaine: “May you all die face down in a pool of liquid shit”.

ΥΓ: Μας τα ‘χετε ζαλίσει με τα κακά του metablogging. Σας πληροφορώ ότι το μεγαλύτερο τσιμπούκι στη διαχείριση πληροφορίας είναι να αποκτήσεις καλή μεταπληροφορία (π.χ. δεν είναι πιο ωραία τα mp3 σας να έχουν τίτλο, είδος κλπ αντί να λέγονται untitled1.mp3 untitled2.mp3;). Υποτίθεται ότι γίνονται χιλιάδες διδακτορικά για αυτόματη εξαγωγή ό,τι να’ναι μεταπληροφορίας από κείμενα κι εσείς έχετε ανθρώπους να κάνουν την καλύτερη δουλειά και τους κράζετε. Άντε χεστείτε. Για μένα η ιδανική τιμή του λόγου μεταπληροφορία/πληροφορία είναι πολύ παραπάνω από 1.

[*] διότι έπινα κι έκαιγα σα να μην υπάρχει μεθαύριο

Αυτά είναι τα περισσότερα από τα βιβλία που διάβασα φέτος (σημειώνω πως πηγαίνω ακόμα με ακαδημαϊκές και όχι ημερολογιακές χρονιές):

Από Dragonlance, την τριλογία Dragonlance Legends (Ο Καιρός των Διδύμων, ο Πόλεμος των Διδύμων, Η Δοκιμασία των Διδύμων) και έχω ξεκινήσει την τριλογία The War of Souls (είμαι στα μισά του δεύτερου τόμου). Θα σας πω το εξής: όταν κάποιος βλέπει “the person who fought against dragons” και μεταφράζει “αυτός ποιος πολεμούσε ενάντια σε δράκους” είναι ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕΙ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Κατά τα άλλα ωραιότατα βιβλιαράκια, με σωστή ισορροπία σεναρίου, ψευτοφιλοσοφίας και χιούμορ. Είμαι της γνώμης ότι οι “ξωτικόκοσμοι” που παίζουν σε ταινίες, βίντεο γκέημς (π.χ. Warcraft) κλπ, βασίζονται περισσότερο στον κόσμο του Dragonlance παρά στον κόσμο του Tolkien.

Από Terry Pratchett, το Going Postal, το Witches Abroad, το Good Omens, το Feet of Clay και το Soul Music.

Οι Αιγύπτιοι του Cyril Aldred. Θεωρείται η #1 αναφορά στην αιγυπτιολογία. Τι μαλάκες που ήταν αυτοί οι Αιγύπτιοι. Τι γαμάτοι που είναι οι αγυπτιολόγοι.

Αζαζέλ ο Εβραϊκός Δαίμονας, του Μπόρις Ακούνιν. Ο τίτλος ακούγεται ελεεινά αντισημιτικός και γι’ αυτό απέφευγα επιμελώς το βιβλίο, ώσπου το διάβασα και ανακάλυψα ότι πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ που διαδραματίζεται στην τσαρική Ρωσία. Ο τύπος είναι μανούλα στις ανατροπές και ο μεταφραστής είναι Μέγας Μάγκας.

Ένα του Τσαβαρία που δε θυμάμαι τον τίτλο, αλλά είναι σε στυλ Τζεημς Μποντ και μιλάει βασικά για ένα δηλητήριο που όταν το χορηγείς στο θύμα υπακούει σε όλες τις διαταγές σου. Βιβλιάρα. Πολύ ευρυμαθής ο Τσαβαρία. Απορώ γιατί δεν τον έχει αποκεφαλίσει ο Κάστρο.

Τα Αποτυπώματα των Θεών, του Graham Hancock. ΤΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ! Τα πιο πεταμένα 26 ευρώ της ζωής μου. Τουλάχιστον ο Ντένικεν γράφει πολύ πιο απολαυστικά και είναι απλά κολλημένος, όχι ηλίθιος.

Πυθέας ο Μασσαλιώτης, του Θ. Μαργαρίτη. Τις ευχαριστίες μου στο Γλίτσι που τα έσκασε στο Λιακόπουλο και έτσι είδα κι εγώ επιτέλους προς τι η φασαρία. Το ενδιαφέρον με αυτό το βιβλίο είναι ότι κράζει για αντιεπιστημονισμό όλους όσους έχουν ασχοληθεί με τον Πυθέα (βασικά ένα μαλάκα Γάλλο που έγραψε ένα μυθιστόρημα βασισμένος στην ιστορία του Πυθέα), αλλά δεν αισθάνεται την ανάγκη να τεκμηριώσει φράσεις όπως “Ο Πυθέας και οι πιστοί του Εσκιμώοι”…

Ιστορία του Γλωσσικού μας Ζητήματος, του Γιάννη Κορδάτου. Ένα βιβλίο που με έκανε να απογοητευτώ πραγματικά για τα χάλια των συνελλήνων μου. Πήρα όμως την ενδιαφέρουσα πληροφορία ότι δημοτικιστές και αρχαιογκαγκά εκεί στα 1910κάτι συμφωνούσαν απόλυτα ότι πρέπει να εξελληνισθεί η Μακεδονία. Απλώς οι αρχαιογκαγκά έλεγαν ότι αφού έτσι κι αλλιώς δε μιλάνε λέξη ελληνικά οι Μακεδόνες, ευκαιρία να τους κάνουμε Περικλήδες, ενώ οι δημοτικιστές έλεγαν ότι τι μαλακίες είναι αυτές, είναι πολύ πιο εύκολο να μάθουν τη δημοτική. Πάντως όλοι συμφωνούσαν ότι η Μακεδονία πρέπει κατεπειγόντως να γίνει ελληνική και όλως τυχαίως εκείνη την περίοδο ο Χατζιδάκις “απέδειξε” ότι η γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων ήταν ελληνική διάλεκτος, μία απόδειξη που πολύ φοβάμαι πως χαρακτηρίζεται τέτοια μόνο εντός συνόρων.

Ιστορία της Ευρώπης, των Serge Berstein και Pierre Milza. Λίγο βαρετούλι για να λέμε την αλήθεια, αλλά σου αλλάζει εντελώς την εικόνα για το Μεσαίωνα. Εγώ π.χ. πριν διαβάσω αυτό το βιβλίο δεν είχα συνδέσει την πολιτισμική στασιμότητα του Μεσαίωνα με το γεγονός ότι σε εκείνη την περίοδο συνέβησαν πάνω από 1000 μετακινήσεις πληθυσμών, πόλεμοι, σφαγές, καταρρεύσεις αυτοκρατοριών κλπ., ούτε βέβαια είχα συνδέσει την πολιτισμική άνοδο της Αναγέννησης με το γεγονός οι Ευρωπαίοι εκείνη την περίοδο άρχισαν να αρμέγουν τους τριτοκοσμικούς ούγκα μπούγκα.

Γάμοι μεταξύ Ανδρών, του Τζον Μπόσγουελ. Έχω ξαναμιλήσει για αυτό. Απ’ ό,τι φαίνεται, η Εκκλησία δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να επιβάλλει την ομοφοβία (αποκλειστικά ιουδαϊκό πολιτισμικό στοιχείο) σε μία ήπειρο όπου το κεντρικό σύνθημα ήταν “γαμάς καλύτερα από το μπαμπά -το ξέρω, μου το είπε ο παππούς”.

The God Emperor of Dune, που το παράτησα επίτηδες 10 σελίδες πριν το τέλος, διότι βαρέθηκα να λέω “ουφ, αφού διάβασα μέχρι εδώ ας συνεχίσω”. Όπως το βλέπω εγώ, οι βασιλείς του Αράκις θα κέρδιζαν πολλά αν έκοβαν το spice και ξεκινούσαν τους μπάφους. Ή ξέρω ‘γω, ας πέθαιναν. Πάντως δεν έπρεπε να μου ζαλίζουν τα παπάρια για 500 σελίδες.

Η Άνοδος της Ασημαντότητας, του Κορνήλιου Καστοριάδη. Πολύ refreshing.

Ένα του Μαρκ Τουεην, που έλεγε για τον Αδάμ και την Εύα, νομίζω “τα ημερολόγια του Αδάμ και της Εύας” ή κάτι τέτοιο. Πάρα πολύ καλό. “Όπου πήγαινε αυτή, ήταν ο Παράδεισος”, αν το ήξερα ότι θα τελείωνε έτσι να ξέρετε πως δεν θα το ξεκινούσα ποτέ, σαν ευσυγκίνητο και υπερευαίσθητο πέταλο τριαντάφυλλου σπανιοτάτης ποικιλίας που είμαι. :’(

Γλώσσα και Ιδεολογία της Άννας Φραγκουδάκη. Όλοι έχουμε τις ανωμαλιες μας. Έχω την εντύπωση ότι τα χώνει τρελά στο Μπαμπινιώτη.

Σήμερα το απόγευμα έκανα την άσκηση για το άνοιγμα της καρδιάς:

1) Καθήστε κάπου ήσυχα ώστε να μην σας ενοχλήσει κανείς.
2) Κλείστε τα μάτια.
3) Εστιάστε στην αναπνοή σας για 3-4 λεπτά ώσπου να τη νιώσετε απαλή και ρυθμική.
4) Φανταστείτε ένα τεράστιο λουλούδι πάνω από την καρδιά σας με τα πέταλα ορθάνοιχτα (προς τα έξω σαν χωνί).
5) Εισπνεύστε και εκπνεύστε μέσα από το λουλούδι.
6) Τι νιώθετε;

Λοιπόν, ένιωσα μία φοβερή γαλήνη και κάτι σαν αραχνοΰφαντο πέπλο να τυλίγεται γύρω μου. Ένιωσα μία ελαφριά (αλλά όχι δυσσάρεστη) ζαλάδα. Ένιωσα τις αχτίδες του ήλιου να με χαϊδεύουν και για λίγο αισθάνθηκα πόσο μεγάλο είναι αυτό εκεί έξω και τι γαμάτα που είναι να το συνειδητοποιείς.

Αμέσως μετά, επειδή είμαι ένας πονηρός παλιοβρωμιάρης, επανέλαβα την άσκηση χωρίς κλείσω τα μάτια και να φανταστώ λουλούδια, πεταλουδίτσες (άλλωστε πώς γίνεται να εισπνεύσεις από την καρδιά, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ; ΚΑΡΔΙΑ: μυς που αντλεί το αίμα. ΑΙ-ΜΑ. Όχι Α-Ε-ΡΑ.), αλλά μόνο αναπνέοντας ρυθμικά και απαλά.

Τότε συνειδητοποίησα ότι οι ήρεμες, συνεχείς και απαλές ανάσες σε συνδυασμό με την κούραση που με είχε τσακίσει και το ευχάριστο ήσυχο μέρος στο οποίο βρισκόμουν ήταν ΓΚΑΡΑΝΤΙ μέθοδος για να ανέλθω σε εκείνο το πνευματικό στάδιο που λέγεται ύπνος, περνώντας βέβαια πρώτα από το ενδιάμεσο στάδιο του “ό,τι θυμάμαι χαίρομαι” που παραδέχομαι ότι πολύ εύκολα το περνάει κανείς για στάδιο διευρυμένης συνειδητότητας, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει μάλλον το αντίθετο, έως το καρα-αντίθετο τολμώ να πω…

Έχω δει άνθρωπο να σφαδάζει σαν επιληπτικός και να παραληρεί σα νεκρομάντης επειδή του είχαν πει ότι το τσάι που ήπιε είχε… ντάτουρα[*]. Δεν υποτιμώ καθόλου την ικανότητα του ανθρώπου να αυτεξαπατάται, ή μάλλον να αυταφιονίζεται. Πλάκα έχει.

Αλλά να, συγκρινόμενο με αυτό που θα χαρακτήριζα γνήσια διευρυμένη κατάσταση του νου, είναι λίγο όπως ο αυνανισμός σε σχέση με το σεξ. Τι λίγο δηλαδή, ακριβώς το ίδιο είναι.

Αν υπάρχει κάποιος σκοπός σε όλα αυτά τα γιόγκα-μόγκα, σίγουρα δεν είναι να αφαιρέσουν μαγικά την αποτυχία από τους αποτυχημένους Δυτικούς.

Στην καλύτερη -και σπανιότατη- περίπτωση μπορείς να γίνεις ένας επιτυχημένος Ανατολίτης. Το οποίο είναι καθ’ όλα σεβαστό, αλλά δεν επιτυγχάνεται με πέντε σεμινάρια, δυο βιντεοκασέτες και αρκετή όρεξη να ξεγελάσεις τον εαυτό σου.

[*] ήταν βέβαια πολύ ηλίθιος, αλλά αυτά συμβαίνουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε όλους μας. Αρκεί να θέλεις -κατά βάθος- να τα πιστέψεις. Το κακό είναι ότι αν το θέλεις αρκετά το πιστεύεις, είτε είναι αλήθεια είτε όχι. Οι περισσότεροι για τα περισσότερα, βέβαια.

Η αρχική μου εκτίμηση είναι ότι τα συμπτώματα της Αφυπνιζόμενης Κουνταλίνι μοιάζουν πολύ με τα συμπτώματα του LSD.

Ερευνώ το θέμα.

Σε κάθε περίπτωση έχω να παρατηρήσω πως αν αυτό το Κουνταλίνι (όπως και οι λοιπές γιογκοβετζετέριαν καταστάσεις) σε κάνει τόσο level, είναι λίγο περίεργο που οι κάτοχοι τέτοιας τρομερής γνώσης έκατσαν σαν ηλίθιοι και τους κατέκτησαν οι χαμηλοτάτου επιπέδου Άγγλοι, για να μη μιλήσουμε για τους Μογγόλους. Εκτός, τι να πω, αν όλοι οι κουνταλινάτοι πέρασαν σε άλλη διάσταση και δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τους Εγγλέζους. Αλλά τότε ποιοι έμειναν να το διδάξουν;

Δε μ’ αρέσουν αυτά…

Sex. Sex. Sex!!!

SexSexSexSexSex!

Seeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeex!!!!!!!!!!!!!!!!!

Sexsexsexsexsexsexsexsexsexsexsexsexsexse… pee?

Pee?!?!!

Peeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee…..pee peee.

S…SEX! SEX SEX SEX! SEX SEX SEX SEX SEX!

[and the big wheel keeps on turning. We simply got it, well… simpler]

[Assumption: This will rank gazillions in Google. (which is why I’m posting in EN. Screw minority languages!)
Conclusion: I want to thank Mom and Dad for their love and support, My Dick for being, well, a dick, plus all them 4000-year-old-words-of-eastern-wisdom out there that -strangely enough- are all about what western losers can do with their genitals]

[μα τι μουνόπανο που είμαι τέλος πάντων…
(what a cuntcloth that I am end of everything…)]