(προειδοποίηση: πρόκειται για βαρετό και τεράστιο post. Πρέπει να τα συντομέψω, έχω αρχίσει να μου τη σπάω. Επίσης μην το διαβάσετε αν για κάποιο λόγο συμπαθείτε τις κατσαρίδες. btw αν συμπαθείτε τις κατσαρίδες δε σας θέλω στο μπλογκ μου)

Προχθές σκότωσα μια κατσαρίδα.

Περίπου δηλαδή.

Θα περίμενε κανείς μετά από 3 χτυπήματα με το παπούτσι και να είχε επιτέλους ψοφήσει. Αντί γι’ αυτό, συνέχιζε να σέρνεται και να κουνιέται. Την ξαναχτύπησα. Ακινητοποιήθηκε.

Ουφ, καιρός ήταν!

Πήγα να πάρω τη μπύρα από το ψυγείο (που ήταν κατά το ήμισυ ο αρχικός σκοπός του νυχτερινού μου ταξιδιού στα εξώτερα του σπιτιού, μέχρι την αμοιβαία ατυχή συνάντηση με την κατσαρίδα). Όταν ξαναπέρασα από το πεδίο της μάχης, η κατσαρίδα είχε μετακινηθεί γύρω στο μισό μέτρο. Μερικά πλάσματα είναι πραγματικά πεισματάρικα. Την ξαναχτύπησα.

Το βούλωσε.

Πήγα να πάρω ποτήρια (το άλλο ήμισυ του αρχικού σκοπού μου) και στο τραπέζι της κουζίνας ήταν αφημένο το On-Off, το τηλεπεριοδικάκι της Ελευθεροτυπίας. “Οι Έλληνες είναι κανίβαλοι” έλεγε ο Πασχάλης Τσαρούχας στο εξώφυλλο. Ε, το άνοιξα κι εγώ να δω γιατί είναι κανίβαλοι: απ’ ό,τι φαίνεται είναι κανίβαλοι επειδή αποκαθήλωσαν την Κατερίνα Θάνου μόλις επισημοποιήθηκε ότι μάλλον δεν ήταν “καθαρή”, ενώ το σωστό ήταν να γουστάρουν από την αρχή για το γεγονός και μαγκιά της της κοπέλας που μας έκανε περήφανους. ΟΚ. Είναι κι αυτό μια άποψη. Έκλεισα το On-Off και κατευθύνθηκα, με μπύρα και ποτήρια προς το χώρο ξυδοκατανάλωσης, όπου και οι sisters. Φυσικά πέρασα για τρίτη φορά από το πεδίο της μάχης.

Κουνιόταν ΑΚΟΜΑ. Είχε μόλις φάει 5 χτυπήματα με το παπούτσι. Της έλειπαν δύο πόδια από αριστερά και ένα από δεξιά, η κοιλιά της είχε πολτοποιηθεί, η μία κεραία ήταν σπασμένη. Κι όμως σερνόταν αργά-αργά προς την κουζίνα. Αυτό θα πει θράσος. Αν της είχε μείνει κώλος, είμαι σίγουρος ότι θα τον επεδείκνυε περιπαικτικά στους Νόμους της Φύσης. Για μια στιγμή αισθάνθηκα δέος: αυτά τα πλάσματα είναι άτρωτα.

Ευτυχώς η Μαμά Φύση δεν είχε αφήσει αναπάντητη αυτήν την Ύβρη. Πιο προσεκτική επισκόπηση των πραγμάτων αποκάλυψε ότι κάτι μυρμήγκια είχαν ανακαλύψει τη νομικά νεκρή κατσαρίδα. Άνοιξα τη μπύρα και έκατσα να απολαύσω το show.

Μέσα σε λιγότερο από 2 λεπτά, τα μυρμήγκια είχαν γίνει εκατοντάδες και η κατσαρίδα ζωντάνεψε για τα καλά. Άρχισε να απομακρύνεται σχετικά γρήγορα. Αν εξαιρέσεις το look της που περιέγραψα πιο πάνω, ήταν σχεδόν σα να μην την είχα χτυπήσει ποτέ. Τα μυρμήγκια πάντως δεν την ακολούθησαν. Απλά συνέχισαν να συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στο σημείο που ήταν πριν, ασχολούμενα με τα κομμένα πόδια που είχαν ξεμείνει. Γιατί ρε γαμώτο; Τι αμαρτίες πλήρωνα άραγε εκείνο το προχθεσινό βράδυ; Δεν έχουμε καν κατσαρίδες στο σπίτι, ήταν μόλις η 10η ή 11η που έχω συναντήσει τα τελευταία 16 χρόνια. Και οι Νόμοι της Φύσης; Πού τους βάζετε αυτούς; Μπορεί να μην είναι γραμμένοι πουθενά, αν όμως ήταν, σίγουρα ένας από τους πιο σημαντικούς θα ήταν ο Νόμος “όταν σε πολτοποιούν τα τινάζεις”. Όπως όλοι οι άνθρωποι, προτιμώ το Σύμπαν μου σχετικά τακτοποιημένο και αν μια κατσαρίδα έχει αντίθετη γνώμη, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν.

Πήρα λοιπόν ένα χαρτί και την έσπρωξα πίσω στα μυρμήγκια. Αυτά την κάλυψαν και άρχισαν, περιχαρή, να την ξεσκίζουν. Η χαρά τους κράτησε μόνο 2 δευτερόλεπτα, γιατί μετά από αυτό το χρονικό διάστημα η κατσαρίδα την ξαναπούλεψε, με 5-6 μυρμήγκια γαντζωμένα πάνω της!

Ως εδώ. Της έχωσα άλλη μία με το παπούτσι. Δεν έτρεφα πλέον ψευδαισθήσεις ότι θα πέθαινε, αλλά τουλάχιστον ήλπιζα πως μετά από αυτό δε θα μπορούσε πια να ξεφύγει από τα μυρμήγκια.

Είχα δίκιο. Της άλλαξαν τα φώτα. Σχεδόν τη λυπήθηκα. Στο κάτω-κάτω αν ο Βουδισμός έχει δίκιο, αυτή η κατσαρίδα μπορεί στην προηγούμενη ζωή της να ήταν άνθρωπος ή κουταβάκι. Από την άλλη βέβαια, ό,τι και να ήταν, σίγουρα έκανε πολύ χοντρά καφριλίκια για να καταλήξει κατσαρίδα. Ίσως στην προηγούμενη ζωή της να ήταν ο Χίτλερ, ή κανένα τσιράκι του. Οπότε καλά της έκανα.

(είμαι πολύ καλός στις δικαιολογίες)

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν καθώς πήγαινα προς το σκουπιδοτενεκέ, να πετάξω τη μπύρα και τη φονική χαρτοπετσέτα. Μπορώ να πω πως είχα φοβερά κέφια. Ειδικά η ελεεινά γλοιώδης δικαιολογία που σκέφτηκα για το απαίσιο έγκλημά μου, μου χάρισε ένα είδος εντελώς διεστραμμένης ικανοποίησης. Σχεδόν κρατήθηκα να μη γελάσω σατανικά. Τελικά είναι γαμάτα να είσαι κακός. Πέταξα τα σκουπίδια και πήρα το δρόμο της επιστροφής, περνώντας για 4η φορά από το τελευταίο τοπίο που κοίταξε η μακαρίτισσα. Θαύμασα το έργο μου: η κατσαρίδα είχε καλυφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από μυρμήγκια. Δεν είχε πια καθόλου κεραίες, δεν είχε καθόλου κοιλιά και της είχαν μείνει μόνο δύο πόδια.

Τα οποία την έσερναν αργά αλλά σταθερά μακριά από τα φονικά μυρμήγκια.

Αυτό ήταν. Παρ’ όλο που γενικά συμπαθώ τα μυρμήγκια, με είχαν απογοητεύσει οικτρά. “Άντε γαμηθείτε κι εσείς!” σκεφτηκα. Πήγα λοιπόν στην κουζίνα, πήρα το κατσαριδιμυρμηγκοκτόνο και τα έκανα όλα λούτσα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΤΑ ΤΙΝΑΞΕ! (το ίδιο και μερικές χιλιάδες μυρμήγκια)

Πολιτισμός-Φύση: 8-6 στην παράταση.

Κάτι μου λέει πως κέρδισα μόνο έναν αγώνα και όχι το πρωτάθλημα.

Για πολύ κόσμο, το να μπει ένα anti-link φαίνεται πως είναι υπερβολικά χρονοβόρα και άσκοπη διαδικασία. Όχι για μένα.

Πληκτρολογώ 120-150 λέξεις το λεπτό και ξέρω 20 γλώσσες προγραμματισμού (στις οποίες αρνούμαι να συμπεριλάβω την HTML διότι είναι απλή ζωγραφική). Οπότε σιγά τον τρομερό κόπο, ούτε 10 δευτερόλεπτα δε μου πήρε, πράγμα που δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι μπορώ να πω για τη δήθεν υπεράνω απάντηση.

Πάντως τα anti-links δεν εκφράζουν αντιπάθεια. Εξάλλου θα ήταν πολύ πιο οικονομικό να πω ποιους συμπαθώ (και το είπα πριν τις διακοπές). Τα anti-links έχουν διπλό σκοπό:
α) Περιγράφουν εμένα και τις απόψεις μου διά του αντιθέτου. Αν έχετε καταλάβει ότι οι απόψεις μου κινούνται προς τη γενική κατεύθυνση του “όλοι αυτοί που έχω στα αντι-λινκς λένε μαλακίες και το χειρότερο για αυτούς είναι ότι έχω δίκιο”, τότε μπράβο σας: αυτό είναι more or less the whole point.
β) Είναι μία όαση γνησιότητας στην έρημο του “όλες οι απόψεις είναι ισοδύναμες”, “μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε” και λοιπές πίπες, η οποία αρμόζει σε αποτυχημένους υποκριτές, αλλά δεν αρμόζει στο Don’t Kiss the Frog: αν κάποιος κατά τη γνώμη μου γράφει χοντρές μαλακίες, τότε γράφει χοντρές μαλακίες και κανείς δε θα με εμποδίσει να το πω. Από εκεί και πέρα διόλου δεν αποκλείεται να πρόκειται για καλό παιδί, φιλόστοργη μητέρα, σέξι πιπίνι, πρωθυπουργό της Ελλάδας, έμπορο ναρκωτικών ή ακόμα και τον κολλητό μου στο απέναντι γραφείο.

Δε με απασχολεί: εξακολουθεί να γράφει μαλακίες. Και αν δε μπορώ να το διατρανώσω σε ένα μέσο με απόλυτη εκφραστική ελευθερία, απέναντι σε ένα ψευδώνυμο πλήρως μονωμένο (αντικειμενικά) από το άτομο που αντιπροσωπεύει, τότε χέστε με και πάμε όλοι να κάνουμε γιόγκα σε κανέναν απατεώνα με παντοφλάκια, πλήρεις θετικής ενέργειας και διανοητικού αυνανισμού.

Και στο κάτω-κάτω, η άποψη Χ θα έπρεπε να είχε τα ίδια δικαιώματα με την άποψη “η άποψη Χ είναι μαλακίες”, ή μήπως η ελευθερία λόγου ισχύει μόνο για απόψεις που μας βολεύουν; ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ, αλλά δεν κάνω το λάθος να χαρακτηρίζω το “θέλω” μου πραγματικότητα.

Που μας φέρνει[*] στο κυρίως θέμα μας για σήμερα: Ελληνίδες χαζογκόμενες.

(ποιητική διάθεση on)
Οι Ελληνίδες χαζογκόμενες είναι θλιβερά βαρετά άτομα. Θλιβερά, γιατί o εαυτός τους είναι εγκλωβισμένος σε ένα μικρό-μικρό δωμάτιο με τρεις τοίχους.

Ο 1ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “παράδοση” (αν και δεν είναι απολύτως ακριβής), συνοψίζεται στη φράση “μη σε περάσουν για πουτάνα”. Έχουν κατά καιρούς γίνει εντυπωσιακά χοντρές πουτανιές βάσει αυτής της αρχής. Μην αρχίσω τώρα. Εν πάσει περιπτώσει, ο 1ος τοίχος εγκλωβίζει τη χαζογκόμενα στο ιδανικό της Καλής Ελληνίδας Κόρης/Μάνας/Αδερφής/Συζύγου.

Ο 2ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “cosmopolitan”, συνοψίζεται στα περιεχόμενα του Cosmopolitan. Συνοψίζεται στη συνταγή “βάλε στο στόμα σου παγάκια και κάνε του στοματικό έρωτα. Μετά βάλε στο στόμα σου καυτό τσάι και ξαναπάρε το πέος του στο στόμα σου. Η εναλλαγή θερμοκρασίας θα τον ξετρελλάνει!” (ειδικά, φαντάζομαι, αν του πιέσεις με δύναμη και το σημείο G[%]). Ο 2ος τοίχος εγκλωβίζει τη χαζογκόμενα στο ιδανικό της trendy, sexy, επιτυχημένης και προπαντώς three-hole-woman με 5000 ευρώ χρέος στην πιστωτική (και όλο σε τσαντάκια, παντοφλάκια, μποτάκια, φουστάκια, αρχιδάκια).

Ο 3ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “θρησκεία”, έχει να κάνει με ένα σωρό πανηλίθιες στερεοτυπικές πεποιθήσεις, που ξεκινούν από το σταυρουδάκι (ή κινέζικο ιδεόγραμμα, ή παραβουδιστικό σύμβολο) στο λαιμό και φτάνουν μέχρι τη θηλυκότητα (στιν οποία αποδίδονται απολύτως μυθικές διαστάσεις), το “οι άντρες είναι άγαρμπα και απλά αγοράκια[1]“, τα ζώδια, το κακό μάτι, την αύρα, το Κρεββάτι, το τι συνιστά Ρομαντική Στιγμή και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Στην τέταρτη πλευρά αυτού του δωματίου δεν υπάρχει τοίχος. Είναι ορθάνοιχτη και βλέπει κατ’ ευθείαν στον πραγματικό κόσμο, ένα γιγαντιαίο phase space της δυνατότητας να είσαι άνθρωπος που τα χαζογκομενάκια δεν πρόκειται να εξερευνήσουν ποτέ, διότι του έχουν γυρισμένη την πλάτη και αγνοούν πλήρως την ύπαρξή του. Παρατηρείστε ότι κατά κάποιον τρόπο ο ίδιος ο εαυτός τους είναι που κρατά τα χαζογκομενάκια φυλακισμένα στο δωμάτιο. Δεν είναι τυχαίο: όλα ανεξαιρέτως τα χαζογκομενάκια έχουν δουλέψει πολύ με το θέμα του εαυτού τους, τον οποίο θεωρούν εξόχως σημαντικό άτομο, μια και παίζει ολόκληρη Θηλυκότητα, Γυναικεία Διαίσθηση, Μητρότητα και άλλοι τέτοιοι παράγοντες εξύψωσής του.

Αυτό βέβαια δεν απαγορεύει σε πράγματα από τον έξω κόσμο (κυρίως γκόμενους και λογαριασμούς πιστωτικών καρτών) να μπουκάρουν κατά καιρούς στο δωμάτιο και να ρίχνουν πισώπλατες σφαλιάρες στα χαζογκομενάκια, αλλά δε φαίνεται να τις ανησυχεί το θέμα. Στο κάτω-κάτω, το Σύμπαν συνωμοτεί υπέρ τους και όσο ζουν αγαπούν και μαθαίνουν, για να εξαντλήσουμε και το σοβαρό κομμάτι της όποιας βιβλιοθήκης τους.

Τόσες ζωές αυτοεγκλωβισμένες σε μαλακισμένα στεγανά… Κρίμα.
(ποιητική διάθεση off)

Τώρα, αν σε όλα αυτά διακρίνετε κάτι το μισογυνικό, τι να σας πω, άλλη φορά θα τα γράφω με λουλουδάκια μπας και μπείτε στο νόημα. Το οποίο νόημα είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι χαζογκόμενες, οι οποίες είναι συνήθως συμπαθέστατες και ψυχούλες, το πρόβλημα είναι όλα ανεξαιρέτως τα άτομα, ανεξαρτήτως φύλου, που χρησιμοποιούν το “εμείς” για να αναφερθούν στο φύλο τους και το “εσείς” για να αναφερθούν σε άτομα του αντιθέτου φύλου. Παραδείγματα[#].

Όλοι αυτοί ομαδοποιούν (και ταυτίζονται με) ένα ασύλληπτα τεράστιο και ετερογενές πλήθος ανθρώπων με μοναδικό κριτήριο το αν έχουν περίοδο ή όχι και συνήθως εκφράζουν την αγανάκτησή τους όταν το τεράστιο και ετερογενές σύνολο παραμένει πεισματικά τεράστιο και κυρίως πεισματικά ετερογενές, αντί να υπακούει στα στερεότυπα που του υπαγορεύουν. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να εκφράσω την αηδία μου για μία τόσο απροκάλυπτα ρατσιστική θεώρηση (η οποία δεν είναι τυχαίο ότι αφήνει απ’ έξω τους gay: δεν υπακούν στο ασφυκτικά μανιχαϊστικό και ακραία στερεοτυπικό δίπολο Εμείς κι Εσείς. Εδώ που τα λέμε βέβαια μία πρόχειρη ματιά αποκαλύπτει ότι μόνο χαρακτήρες σε σαπουνόπερες, ιπποτικά μυθιστορήματα, ρομάντζα και αναμνήσεις γιαγιάδων με Αλτσχάιμερ υπακούν σε αυτό το τόσο ηλίθιο δίπολο, αλλά η πραγματικότητα δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν True Believer, στο βαθμό που μπορεί να κάνει ότι δεν τη βλέπει).

Επίλογος: κρα και πάλι κρα.

[*] σαν ένα εντυπωσιακότατο παράδειγμα συγχρονικότητας, πράγμα που δεν κάνει πολλά για τα νεύρα μου διότι η συγχρονικότητα είναι χαλαρά στις πρώτες 100 θέσεις του shit list μου.
[%] Cosmopolitάνικη λέξη που σημαίνει “προστάτης”.
[1] μαλακίες. Αυτοί που όντως είναι άγαρμπα και απλοϊκά αγοράκια, είναι απλά το αρσενικό αντίστοιχο των χαζογκομενακίων.
[#] Τα παραδείγματα είναι 3-4 από τα σχόλια, τα υπόλοιπα είναι ΟΚ.

Er hat gesungen.-

[Paul Oakenfold - Southern Sun (Bunkka)]

Είναι γενικευμένη η παρεξήγηση ότι ο καθένας μπορεί να έχει (εννοείται βάσιμη) γνώμη για γλωσσικά θέματα, από τη στιγμή που ο καθένας μιλάει μια γλώσσα.

Αυτή η συλλογιστική βέβαια καταρρίπτεται σε σχεδόν μηδενικό χρόνο:

Μήπως δηλαδή ρε παπάρα θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να φέρει εις πέρας εγχειρίσεις μπαϊ πας επειδή έχεις βουλωμένες αρτηρίες;

Το αυτό για όλες σχεδόν τις επιστήμες. Και σε θεωρητικό επίπεδο, ισχύει για όλες: οι άσχετοι δεν τα καταφέρνουν καλά και πριν αναφέρετε το Βέντρις και το Σλήμαν, για μια ακόμα γαμημένη φορά επαναλαμβάνω ότι ο Βέντρις δεν ήταν ο Χ άσχετος (είχε απίστευτο γλωσσολογικό ταλέντο, τρομερή μεθοδικότητα και μια 10μελή ομάδα φιλολόγων/επιγραφολόγων/γλωσσολόγων σε ΗΒ και ΗΠΑ να τον βοηθάει) και ο Σλήμαν ήταν ένας γαμημένος κυνηγός θησαυρών, που έκανε ανυπολόγιστες καταστροφές όπου πάτησε το βρωμερό ποδάρι του διότι αν δεν είχε χρυσά κοσμήματα στα οποία να μπορούσε να δώσει ένα (παντελώς αυθαίρετο) μυθικό όνομα (π.χ. “Θησαυρός του Πριάμου”), στάχτη και μπούρμπερη να γίνει as far as he was concerned.

Υπάρχει ωστόσο μία επιστήμη που δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια της αυθεντίας: οι αγαπημένοι μου οικονομολόγοι. Και γενικά όλοι αυτοί που υπαγορεύουν οικονομική και κοινωνική πολιτική.

Θεωρητικά, μπορεί να έχεις βγάλει τα μάτια σου με διδακτορικά στο LSE και αυτό που λες να είναι το σωστό.

Πρακτικά, η άποψή σου έχει ακριβώς την ίδια αξία με αυτή της γριούλας απέναντι που δεν έχει τελειώσει ούτε το δημοτικό.

Για δύο λόγους:
α) Εμπλέκονται στην υπόθεση λεφτά από ή προς τη γριούλα και δεν έχουμε κανένα λόγο να υποθέτουμε ότι η γριούλα δεν είναι “a rational autonomous agent, seeking to maximize its long-term profit”, αντιθέτως ένα σημαντικό ποσοστό της Οικονομικής Επιστήμης στηρίζεται σε αυτήν ακριβώς την υπόθεση.
β) Η γριούλα έχει την ίδια ακριβώς εξουσία με εσένα: μία ψήφο. Οπότε εμπιστευόμαστε (ως κοινωνία) τη γνώμη της ακριβώς το ίδιο. Οπότε η γνώμη της έχει την ίδια αντικειμενική εγκυρότητα. Δε μ’ αρέσει ούτε εμένα (θεωρώ πως μόνο εγώ θα έπρεπε να είχα δικαίωμα ψήφου και όλοι οι άλλοι να ήσασταν δουλάρες), αλλά έτσι είναι. QED.

Διότι (θα έπρεπε να) έχουμε ένα πράγμα που λέγεται Δημοκρατία.

Common sense:

Αφού οι λαοί της Ευρώπης είναι τυπικά υπεύθυνοι για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεών τους, δε μπορούν να υπάρχουν πραγματικά αθώα θύματα μεταξύ τους. Μόνο τα παιδιά[+] και οι τρελοί[*] είναι αθώοι. Είμαστε όλοι συνένοχοι και “το ίδιο θα έλεγα αν ήμουν κι εγώ” στο τρένο που έσκασε η βόμβα.

Reason:
Κατ’ αρχάς η λογική “αφού εγώ δίνω πρόθυμα τη ζωή μου γιατί να μην τη δώσει και ο Χ περαστικός”, είναι η λογική του καμικάζι και η λογική “όλοι είναι ένοχοι” είναι η λογική του Χίτλερ, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει, όπως δε θα μας απασχολήσει η βλακώδης αναγωγή στο επίπεδο των ατόμων χαρακτηριστικών που εμφανίζονται στο επίπεδο των διακρατικών σχέσεων, more or less το ίδιο ηλίθια με το να ψάχνεις για το χαρακτηριστικό του προλόγου ή για τα συναισθήματα του ήρωα σε ένα γράμμα μιας λέξης ενός μυθιστορήματος. Δε θα μας απασχολήσουν τα λογικά σφάλματα που μπορεί να βρει κανείς σε αυτό το κλαψομούνικο φλυνάφημα, διότι παίζεις κατά δήλωσή σου συναισθηματικά (o γενικός “εσύ”, όχι ο συγκεκριμένος εσύ) και σε αυτό το επίπεδο είναι που ξεσκεπάζεσαι.
Διότι δε μπορεί βέβαια να μην παρατηρήσει κάποιος ότι τελικά δεν ήσουν στο τρένο που έσκασε η βόμβα. Δεν ήσουν καν στα 10 χιλιόμετρα. Ούτε στα 100. Ήσουν περίπου στα 7000 χιλιόμετρα απόσταση, οπότε δεν έπαθες τίποτα. Και οι πιθανότητες να πάθεις είναι (δοθέντος του ιστορικού της τρομοκρατίας από το 2001 και μετά) της τάξης του 0.00001%, μία τάξη μεγέθους μικρότερες από τις πιθανότητες να σε χτυπήσουν δύο κεραυνοί. Οπότε μου φαίνεται λίγο τζάμπα μαγκιά αυτή η όψιμη αυτοκριτική και αυτοθυσία: αυτοθυσία με ξένα πτώματα και εκ του ασφαλούς. Αλλιώς, αν όντως τις πιστεύεις αυτές τις μαλακίες, τράβα λούσου με βενζίνη και πυρπολήσου μπροστά στη Βουλή ενάντια στην αδικία στον κόσμο ρε παπάρι του κερατά.

Όχι;

Το φαντάστηκα…

[+] ΧΑ.-
[*] ΧΑ ΧΑ.-

update: “φάγαμε κανένα μήλο;” και “όποιος δεν είναι δούλος, σκοτώνει όποιον δούλο βρει μπροστά του”

μεταφιλοσοφική παρατήρηση: οι προβολές μιας λανθασμένης άποψης σε όλα τα υπερεπίπεδα εκτός από ένα (αυτό του φορέα) είναι κι αυτές λανθασμένες.

Χρόνια πολλά Κοκονίτσα.

Υπάρχει όντως μία τάση η Αστρολογία να απαξιώνεται πλήρως από τους κριτικούς της, συχνά στη βάση λανθασμένων επιχειρημάτων, όπως η επίκληση στην άγνοια. Είχε κάνει και ο till ένα αφιέρωμα, αλλά το είχα βρει λίγο μονοδιάστατα απορριπτικό.

Εγώ από την άλλη θεωρώ πως η Αστρολογία δεν είναι για πέταμα. Υπάρχουν πολλά θαυμαστά πράγματα σε αυτό το σύνολο συστημάτων πεποιθήσεων που κατά τη γνώμη μου δεν είναι σωστό να διαγράφουμε έτσι απλά.

Φερ’ ειπείν, η Αστρολογία έχει έναν έξοχο συμβολισμό. Προσέξτε πόσο αφηρημένα και κομψά είναι τα σύμβολα των ζωδίων, σε όλα τα επίπεδα περιγραφής. Από την οπτική τους εμφάνιση, μέχρι τα βασικά χαρακτηριστικά κάθε ζωδίου. Επίσης είναι ξακάθαρα πανάρχαια. Θα μπορούσε κανείς να τα αποκαλέσει αρχέτυπα. Δεν πιστεύω στα αρχέτυπα (τα θεωρώ πρότυπα με καλά Public Relations και ευγενική καταγωγή), αλλά λίγες έννοιες πλησιάζουν τόσο πολύ το χαρακτηρισμό “αρχέτυπα”, όσο τα σημεία του ζωδιακού κύκλου: ο Ζυγός, ο Λέων και η παρέα τους. Αντίστοιχα βέβαια και για τα σημεία στα ανατολικά ωροσκόπια. Όλα αυτά δεν είναι η ταμπέλα του κυρ Μήτσου του τυρέμπορα, έχουν ένα άλφα βάθος και μία άλφα αξία αν μη τι άλλο καλλιτεχνική και μεταφιλοσοφική.

Δεύτερον, η Αστρολογία είναι πάρα πολύ παλιά και παρούσα σχεδόν σε κάθε πολιτισμό. Εγώ γνωρίζω τουλάχιστον τρία είδη Αστρολογίας (Δυτική [με δύο παραλλαγές], Κινέζικη και Βεδική) και όλα έχουν περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές μεταξύ τους. Αυτό υπονοεί ότι το διανοητικό οικοδόμημα της Αστρολογίας ενδεχομένως είναι πανανθρώπινη κληρονομιά, ίσως από τη λίθινη εποχή, όταν οι άνθρωποι ήταν λιγότερο ικανοί να ξεχωρίσουν τις ονειρικές καταστάσεις του νου από τις συνειδητές, διότι ήταν ακόμα πολύ αδύναμοι [οπότε κάθε δεντράκι έκρυβε ένα δαίμονα] και αμόρφωτοι σαν κούτσουρα [οπότε έβγαζαν και πίστευαν κάθε λογής παραμυθένιες εξηγήσεις για όλα γύρω τους]. Προσοχή: δε λέω ότι είναι έτσι (νομίζω μάλιστα πως δεν είναι), αλλά νομίζω πως το ζήτημα θα άξιζε να διερευνηθεί από έναν ανθρωπολόγο, ή έναν αρχαιολόγο. Στο κάτω-κάτω, οι ανθρωπολόγοι και οι αρχαιολόγοι κάθονται και γράφουν σελίδες επί σελίδων σχετικά με το πού ανακαλύφθηκε και πώς διαθόθηκε μία τεχνική καλαθοπλεκτικής ή ένα τύπος αγγείων, ή μία θρησκεία. Η Αστρολογία σε πηγάδι κατούρησε;

Τρίτον, οι αστρολόγοι φαίνεται να έχουν καταλάβει από πολύ παλιά κάτι πολύ βασικό: ότι η συμπεριφορά των ανθρώπων και γενικά τα φαινόμενα που παρατηρούν ή ζουν οι άνθρωποι μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε μία σειρά από απλά πρότυπα (ας πούμε “εξυπνάδα”, “δυσκολίες στις μεταφορές”, “φιλαυτία”, “εισερχόμενα λεφτά”), από μη γραμμικούς συνδυασμούς των οποίων προκύπτει η πολύπλοκη πραγματικότητα. Μόνο και μόνο επειδή τα θεμέλια αυτού του οικοδομήματος και ο τρόπος εξαγωγής των προτύπων διαφέρουν ριζικά από αυτόν π.χ. της επιστήμης ή της θρησκείας, δε σημαίνει ότι το οικοδόμημα δεν είναι προχωρημένο. Γαμώτο, προσπαθώ να σκεφτώ μία καλή μεταφορά ή κάποια αντιστοιχία γι’ αυτό το πράγμα, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι το αντιλαμβάνομαι εγώ ο ίδιος. Δώστε μου 11,5′.

Τι ωραία, χάρη στο The Science of Discworld III, το βρήκα: Σκεφτείτε τους αλχημιστές. Αυτοί προσπαθούσαν να μετατρέψουν τα άλλα μέταλλα σε χρυσό, με μέσα που αναγνωρίζουμε σήμερα χονδρικά ως χημικά. Κάτι τέτοιο φαίνεται σήμερα (και είναι) καταφανέστατα άκυρο, αλλά αν μπείτε για λίγο στο πνεύμα της εποχής θα καταλάβετε ότι ήταν λογικότατο: Είχαν διαπιστώσει πειραματικά ότι π.χ. το υδροξείδιο του Νατρίου (βάση, σκόνη, άσπρη, καίει τα χέρια, άοσμη, δεν ξέρουμε τι γεύση έχει γιατί καίει και τη γλώσσα), αν του ρίξεις υδρόθειο (οξύ, αέριο, άχρωμο, βρωμάει κλανίλα, αν του χύσεις νερό βράζει, επίσης καίει τα χέρια) μετατρέπεται σε θειούχο νάτριο (άλας, κρυσταλλικό, πρασινωπό ή κιτρινωπό θα σας γελάσω). Ήταν πολύ λογικό λοιπόν ένα υλικό να μετατρέπεται σε κάποιο άλλο υλικό αν του ρίξεις κάποιο τρίτο υλικό, οπότε γιατί να μη μετατρέπεται και ο χαλκός σε χρυσό αν του ρίξεις κάτι; Σήμερα βέβαια ξέρουμε ότι αυτό δε γίνεται, αλλά επί της αρχής οι αλχημιστές ήταν σωστοί και το μόνο που τους έλειπε ήταν (όχι και τόσο) λίγες γνώσεις χημείας και ατομικής φυσικής για να καταλάβουν τη ματαιότητα του πράγματος. Σίγουρα πάντως στα ανακατέματα που έκαναν με βάση τη σωστή αρχή τους, οφείλεται η ανακάλυψη διαφόρων χρήσιμων χημικών αντιδράσεων και ενώσεων, καθώς και η δηλητηρίαση 1-2 αρχόντων (εν μέρει λόγω της -όπως αποδείχθηκε, λανθασμένης- πεποίθησης ότι ο κυανιούχος ψευδάργυρος κάνει αθάνατο και αγέραστο [αντί να σε στέλνει κατ' ευθείαν στο πάτωμα με φρικτά επώδυνους σπασμούς για τα υπόλοιπα 60-180 δευτερόλεπτά της ζωής σου, που είναι και η σωστή απάντηση] και εν μέρει λόγω της μεγίστης προθυμίας κάθε άρχοντα να αποτελέσει το πειραματόζωο προκειμένου να ρισκάρει έναν αθάνατο και αγέραστο αντίπαλο. Μια σπάνια περίπτωση που δύο λάθη κάνουν ένα σωστό).

Ε, κάτι τέτοιο και με την Αστρολογία. Τα ανθρώπινα φαινόμενα μπορούν όντως να υπαχθούν σε κάποια πρότυπα και το γεγονός ότι η προβλεπτική αξία των προτύπων της Αστρολογίας είναι ακριβώς μηδέν λόγω ολοσδιόλου ηλίθιας επιλογής και μηδενικής αιτιακής θεμελίωσης, δε θα πρέπει να μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε μία καλή προσπάθεια. Επίσης υπάρχει πρακτική χρησιμότητα: δισεκατομμύρια χαζογκόμενες εγκλωβίζουν την αντίληψή τους στα πρότυπα που υπαγορεύει η Αστρολογία, οπότε είναι πιο εύκολο να τις χειρισθείς, ήτοι να πιάσεις μαζί τους συζήτηση προς την κατεύθυνση του “Μα για όλα συμφωνούμε, δεν είναι εκπληκτικό; Λέω να με γαμήσεις τώρα”, να μη χρειαστεί να δικαιολογηθείς επειδή άργησες στο ραντεβού (”αχ εσείς τα Ψαράκια, τι αφηρημένα που είστε…”) κλπ κλπ. και τονίζω ότι αυτή η πρόταση είναι μια ακόμα μεταφορά και μην τα παίρνετε.

Συνοψίζοντας: Η Αστρολογία είναι κάτι μεταξύ προεπιστήμης, θρησκείας, τέχνης και φιλοσοφίας. Αυτό σημαίνει πως πριν την πετάξουμε στα σκουπίδια, πρέπει να την προβάλλουμε στον καθένα από αυτούς τους τέσσερις άξονες: φιλοσοφικά λέει πολλά, καλλιτεχνικά επίσης, θρησκευτικά είναι μάλλον απλοϊκή και επιστημονικά δε λέει απολύτως τίποτα ή -χειρότερα- λέει ψέμματα.

Θέλετε να θαυμάσετε τις ικανότητες δημιουργίας, ανάλυσης και αναγνώρισης προτύπων του ανθρώπινου νου, να μάθετε τέλος πάντων τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος; Μελετήστε και την Αστρολογία.

Θέλετε να μάθετε αν είστε συνεπής στα ραντεβού σας και γιατί; Κοιτάξτε τη γαμημένη την ατζέντα σας. Δεν πρόκειται να σας το πουν τεράστιες μπάλες αερίων δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, έχουν σαφώς σοβαρότερες δουλειές να κάνουν.

Εδώ θα τελείωνε κανονικά το ποστ, αλλά πρόσφατα περιέπεσαν στην αντίληψή μου κάποιες αιτιάσεις, του τύπου είμαι ένας τυφλός, και δε σέβομαι το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει και έχω ανασφάλειες και προσπαθώ να επιβάλλω τη γνώμη μου και στο κάτω-κάτω όλοι οι άλλοι είναι απατεώνες αλλά η Βεδική Αστρολογία είναι η καλύτερη διότι την πιστεύουν 500.000.000 Ινδοί και κλαψ κλαψ, αφήστε μας επιτέλους ανενόχλητους να πουλάμε φίδια στον κόσμο χωρίς αντίλογο, τόσο πολλά ζητάμε κλπ. Έτσι είναι… Κάνεις τα πάντα για να καταλάβεις αυτούς τους μαλάκες και διαρκώς σου διαφεύγει η βασική αιτία του προβλήματός τους, που είναι ότι υπαγορεύουν ιστορίες στην κόσμο αντί να κάτσουν να ακούσουν τι έχει να πει ο κόσμος στις θλιβερά μικροσκοπικές υπάρξεις τους. Τουλάχιστον να ήταν ΛΙΓΟ πρωτότυποι για μια φορά! Μακάρι να μπορούσα να πω ότι απογοητεύτηκα, αλλά δεν.

Λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε για μια ακόμα φορά κάτι: σέβομαι το δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι κυριολεκτικά γουστάρει. Αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι σέβομαι αυτό που πιστεύει. Μια άποψη κερδίζει το σεβασμό, δεν είναι εξ ορισμού σεβαστή. Το αν θα σεβαστώ την άποψη, επαφίεται στην κρίση μου και στο τι συνέπειες έχει για εμένα και όσους με ενδιαφέρουν και είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου να κρίνω ό,τι νομίζω. Όπως λοιπόν το κρίνω εγώ ο “τυφλός”, αν σας πέρναγε εσάς των “πεφωτισμένων”, δε θα ήταν και πολύ μακριά η μέρα που δε θα με προσλάμβαναν σε κάποια δουλειά επειδή είμαι Ζυγός με ωροσκόπο Ταύρο, ή επειδή στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ένας κακός πτερόσαυρος. Αν δε βλέπετε τις ομοιότητες με την εποχή που μια αθώα γυναίκα γινόταν μπριζόλες επειδή όλος ο κόσμος πίστευε ότι καβάλαγε το σκουπόξυλο και πήγαινε στα πάρτι του Σατανά, μην ανησυχείτε. Είναι ένα μόνο από τα 10e12959018509094709470934709 πράγματα που επιλέγετε να μη βλέπετε εσείς οι ανοιχτόμυαλοι, μη χέσω.

Γεμίσαμε πεφωτισμένους που ξέρουν να διακρίνουν την αλήθεια, αυτό είναι το πρόβλημα. Και όποιος ξέρει να διακρίνει τα ψέμματα, είναι ο κακός και ο στενόμυαλος. Ή, τέλος πάντων, ο Ζυγός.

Τώρα πλέον τα έχω δει όλα.

[μα ποιον πάω να κοροϊδέψω; Δεν έχω δει τίποτα ακόμη...]

Αυτό που με ενοχλεί πάντως περισσότερο είναι η μακαριότητα της βλακείας. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις σε ένα βλάκα ότι είναι βλάκας.Εγώ δε νομίζω να είμαι βλάκας γιατί δεν είμαι τόσο ευτυχισμένος.

Γι’ αυτό είχα χαρεί όταν οι Αμερικανοί κατέστρεψαν τους Ταλιμπάν. Γιατί επιτέλους αυτά τα τομάρια είδαν ότι ο Θεός τους είναι μια πούτσα και ο Σατανάς είναι παντοδύναμος. Αει στο διάολο πια!

[το ξέρω ότι κατέστρεψαν κι άλλους μαζί τους, το ξέρω ότι η αφορμή ήταν εντελώς άκυρη, το ξέρω ότι οι Αμερικανοί δεν το έκαναν για την ψυχή της μάνας τους, το ξέρω ότι τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν στο Αφγανιστάν, δεν ασχολούμαι με τίποτα από όλα αυτά για λίγο, φαντάζομαι μόνο έναν Ταλιμπάν να βλέπει την κοσμοθεωρία του να γκρεμίζεται/καίγεται/εξαερώνεται και χαίρομαι για το συγκεκριμένο γεγονός διότι δεν είμαι καλός άνθρωπος και στη ζωή μου σιχαίνομαι μη αντιστρέψιμα ανθρώπους για πράγματα που αποτελούν ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ σε σχέση με την κοσμοθεωρία του τυπικού Ταλιμπάν.]

Επειδή ξέρω να αναγνωρίζω πότε μου αξίζει ένα καλό χεσίδι, άρχισα να φτιάχνω ένα ευρετήριο post στο del.icio.us. Τα tags μου μοιάζουν με τον τρόπο που ονομάζονται τα packages στην Java. Είναι ένα μικρό προσωπικό διεστραμμένο παιχνιδάκι.