8. pop-geopolitics
Wednesday, July 13th, 2005Το “ήμασταν εκεί για χιλιάδες χρόνια” δε μετράει σαν επιχείρημα στη γεωπολιτική. Γενικά στη γεωπολιτική δε μετράει κανένα επιχείρημα, διότι δεν πρόκειται για συζήτηση, αλλά για συσχετισμούς και αλληλεπιδράσεις δυνάμεων. Κι αυτό άσχετα από το τι νομίζουν τα πρόβατα της όλης υπόθεσης. Ίσως να υπάρχουν κάποιοι κανόνες, αλλά σε αυτούς δεν περιλαμβάνεται η χρησικτησία διά της χιλιετούς παραμονής πριν 2000 χρόνια.Sad but true.
Αλλά έστω ότι μέτραγε. Εν πρώτοις [wow!], δεν ισχύει. Μεταξύ της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα και της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, υπάρχει ένα διάστημα περίπου 2000 χρόνων στο οποίο οι Εβραίοι ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) πολύ μικρή μειονότητα στην Παλαιστίνη. 2000 χρόνια τώρα δεν είναι ακριβώς το είδος του χρονικού διαστήματος για το οποίο πετάγεσαι μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα και αφήνεις την πόρτα ξεκλείδωτη. Μιλάμε για πολλά γαμημένα χρόνια. Είναι ικανοποιητικά πολλά ώστε να προλάβει να βρεθεί και κάποιος άλλος εκεί για “χιλιάδες χρόνια”. Εκεί έγκειται και το ανιστόρητο της φράσης.
Δεύτερον, όταν λες “ήμασταν εκεί για χιλιάδες χρόνια”, αυτό γενικά είναι καλό επιχείρημα, μέχρι να βρεθεί κάποιος και να ρωτήσει “Α ναι; Πώς ήταν λοιπόν ο χειμώνας του 1311; Τι έλεγε ο Τελευταίος Πρωθιερέας σαν άτομο; Πού βρισκόταν η ακτογραμμή πριν 1714 χρόνια; Ποιο ήταν το καλύτερο οινοποτείο στην Αθήνα του Περικλή; Πώς ένοιωσες 5 λεπτά πριν ξεκινήσει η Μάχη του Μαραθώνα;”.
You get the idea. Όταν λέμε “ήμασταν εκεί πριν 2000 χρόνια”, το κακό είναι ότι δεν αναφερόμαστε στους εαυτούς μας. Αναφερόμαστε σε ένα (αυθαίρετα οριζόμενο) φαντασιακό (το έθνος), το οποίο προκύπτει αν ομαδοποιήσουμε (επίσης αυθαίρετα) γενιές και γενιές ατόμων, οι οποίοι μπορεί να είναι συγγενείς μας, μπορεί και όχι, αλλά εν πάσει περιπτώσει έχουν το μειονέκτημα ότι κανείς από όλους αυτούς δεν είναι εμείς(, εκτός από εμάς βέβαια).
Ένα έθνος μπορεί να κατοικεί σε μια περιοχή για 4000 χρόνια. No problem. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι αυτός είναι ένας πιο κομψός τρόπος να πούμε “Επί 4000 χρόνια κατοικούν σε αυτήν την περιοχή πολλοί και διάφοροι άνθρωποι [οι περισσότεροι ΑΦΟΡΗΤΑ μαλάκες, προσθέτω εγώ] που για πρακτικούς ή θεωρητικούς λόγους με βάση αυτά και εκείνα τα χαρακτηριστικά κατηγοριοποιούμε στο φαντασιακό ενός έθνους”.
Και τώρα ερχόμαστε στη σημαντική διαφορά:
Οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα. Τα φαντασιακά όχι (μη σας ξεγελούν κράτη, εταιρίες κλπ, αυτά δεν είναι φαντασιακά, αλλά συμβατικά αποδεκτές οντότητες: έχουν δικαιώματα γιατί αυτό προβλέπεται εκ κατασκευής τους). Αν κάποιος όντως κατοικούσε επί 4000 χρόνια κάπου, όποιος πήγαινε να τον διώξει θα ήταν πράγματι μέγιστος μαλάκας. Το πράγμα αλλάζει πάρα πολύ αν αυτός ο κάποιος τυγχάνει να ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ξύνουν το αριστερό τους ρουθούνι και ισχυριστεί ότι επί 4000 χρόνια κατοικούν σε αυτήν την περιοχή κυρίως άτομα που ξύνουν το αριστερό τους ρουθούνι, οπότε είναι δικό τους το μέρος και σήκω φύγε να κάτσω εγώ.
Αν σας φαίνεται γελοίο να ορίζεται ένα έθνος με βάση ένα τόσο ανούσιο χαρακτηριστικό (ξύσιμο αριστερού ρουθουνιού), σκεφτείτε ότι αντικειμενικά δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος να προτιμήσουμε π.χ. το χαρακτηριστικό της γλώσσας, ή της καταγωγής. Όλα στο μυαλό μας είναι και πράγματι υπάρχουν έθνη που δε βασίζουν τη συνοχή τους ούτε στην κοινή καταγωγή, ούτε στη γλώσσα, ούτε καν στην κοινή εσωτερική πολιτική. Και παρ’ όλο που εμείς οι πιθηκάτζουλες Βαλκάνιοι θεωρούμε μαθηματικά βέβαιη την κατάρευση τέτοιων εθνών, αυτά πεισματικά επιμένουν να είναι τα πιο ισχυρά του πλανήτη, τα πιο πλούσια του πλανήτη, τα πιο αναπτυσσόμενα του πλανήτη, ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε. Διότι αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι το μοντέλο του έθνους ως οικογενειακή υπόθεση δεν είναι το μόνο βιώσιμο (δεν είναι καν το πιο βιώσιμο), ούτε πιο “φυσικό” από το μοντέλο π.χ. του έθνους ως συλλογική επιχείρηση. Κανένα μοντέλο δεν είναι πιο φυσικό. Είναι όλα εξίσου αφύσικα, καθαρά συμβατικά και καθαρά στο μυαλό μας, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων που χαρακτηρίζουμε “πολιτισμό”.
Επιστρέφουμε στο θέμα μας, δηλαδή το Μεσανατολικό. Όπως έχω ξαναπεί, είναι από τα μεγαλύτερα πακέτα που αντιμετώπισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο καθένας έχει τη σχετική μυθολογία για να δικαιολογήσει τη θέση του, όμως η βασική αιτία είναι ότι έχουμε δύο λαούς, μία γη, πάμπολλους παρτάκηδες μαλάκες εκατέρωθεν. Εντάξει, αν το δούμε εντελώς ψυχρά το θέμα, υποθέτω πως οι Ισραηλινοί είναι μάλλον οι “παρείσακτοι”, όμως τι να κάνουμε, έχουν γεννηθεί παιδάκια εκεί που δε φταίνε σε τίποτα, τι παναπεί να τους πετάξεις στη θάλασσα ρε κάφρε; Για μενα ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί το μέρος που γεννήθηκε και πρωτοπερπάτησε και τον πρωτοέπαιξε κλπ πατρίδα του. Οι πρόγονοι δεν έχουν καμία σχέση και απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι άμα πάρεις ένα μωρό από την Ελλάδα και το πας στην Αργεντινή και γνωρίσει την Αργεντινή για πατρίδα του σε Αργεντίνικη οικογένεια, θα βγει Αργεντίνος. [το blogger ενίοτε τρώει φράσεις, beats me why] Και επίσης, πού θα πάνε;
Από την άλλη έχεις μερικά εκατομμύρια άτομα, ξεριζωμένα από τα σπίτια τους και στριμωγμένα σε προσφυγικούς καταυλισμούς, να μη μπορούν ούτε να αναπνεύσουν. Τι πράγματα είναι αυτά; Ας σοβαρευτούμε λίγο. Και επιπλέον, δεν ξέρω αν “οι Εβραίοι ήταν εκεί χιλιάδες χρόνια”, αλλά ούτε και οι Παλαιστίνιοι προσγειώθηκαν προχθές από τον Άρη.
Για μένα όλοι αυτοί πρέπει να κουλάρουν λίγο, να στρίψουν κανένα τσιγάρο, να το σκεφτούν ρε παιδί μου και να δούνε ότι η κατάσταση δε βγάζει πουθενά. Να συμβιβαστεί η κάθε πλευρά με κάτι λιγότερο από “τα μέρη που κατοικούσαμε εδώ και χιλιάδες χρόνια και πέταγμα όλων των απέναντι στη θάλασσα/έρημο (αναλόγως η πλευρά)”. Μετά να πάρουν από το χεράκι τη Γαλάζια Νεράιδα και όλοι μαζί να τραγουδάνε “O happy day”, ενώ αδερφωμένα μουσουλμανάκια και ισραηλιτάκια θα πετάνε άπειρα ροδοπέταλα. Μετά η Ατλαντίδα θα αναδυθεί, οι “Ε” θα ξεπαρκάρουν από τον Άρη και η Ανθρωπότητα ενωμένη επιτέλους σα μία γροθιά θα μου δώσει 50.000.000 ευρώ και ένα ιδιωτικό νησί στον Ινδικό ωκεανό με τη βίλα σε υψόμετρο 200m, όχι χαμηλοτερα, ευχαριστώ πολύ. Και όσα δρακουλίνια θέλω. Και τα δύο βιβλία του Τέρι που μου λείπουν. Στη συνέχεια θα πάνε όλοι ανεξαιρέτως να γαμηθούνε.
Και μετά ξύπνησα.
Τέλος πάντων. Αυτό που υποθέτω πως θέλω να πω, είναι ότι η φράση “ήταν εκεί για χιλιάδες χρόνια”, δε γίνεται να αποτελεί μέρος της οποιασδήποτε λύσης, αφού το γεγονός ότι εκφέρεται είναι εν πολλοίς μέρος του προβλήματος.
