Το “ήμασταν εκεί για χιλιάδες χρόνια” δε μετράει σαν επιχείρημα στη γεωπολιτική. Γενικά στη γεωπολιτική δε μετράει κανένα επιχείρημα, διότι δεν πρόκειται για συζήτηση, αλλά για συσχετισμούς και αλληλεπιδράσεις δυνάμεων. Κι αυτό άσχετα από το τι νομίζουν τα πρόβατα της όλης υπόθεσης. Ίσως να υπάρχουν κάποιοι κανόνες, αλλά σε αυτούς δεν περιλαμβάνεται η χρησικτησία διά της χιλιετούς παραμονής πριν 2000 χρόνια.Sad but true.

Αλλά έστω ότι μέτραγε. Εν πρώτοις [wow!], δεν ισχύει. Μεταξύ της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα και της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, υπάρχει ένα διάστημα περίπου 2000 χρόνων στο οποίο οι Εβραίοι ήταν (στην καλύτερη περίπτωση) πολύ μικρή μειονότητα στην Παλαιστίνη. 2000 χρόνια τώρα δεν είναι ακριβώς το είδος του χρονικού διαστήματος για το οποίο πετάγεσαι μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα και αφήνεις την πόρτα ξεκλείδωτη. Μιλάμε για πολλά γαμημένα χρόνια. Είναι ικανοποιητικά πολλά ώστε να προλάβει να βρεθεί και κάποιος άλλος εκεί για “χιλιάδες χρόνια”. Εκεί έγκειται και το ανιστόρητο της φράσης.

Δεύτερον, όταν λες “ήμασταν εκεί για χιλιάδες χρόνια”, αυτό γενικά είναι καλό επιχείρημα, μέχρι να βρεθεί κάποιος και να ρωτήσει “Α ναι; Πώς ήταν λοιπόν ο χειμώνας του 1311; Τι έλεγε ο Τελευταίος Πρωθιερέας σαν άτομο; Πού βρισκόταν η ακτογραμμή πριν 1714 χρόνια; Ποιο ήταν το καλύτερο οινοποτείο στην Αθήνα του Περικλή; Πώς ένοιωσες 5 λεπτά πριν ξεκινήσει η Μάχη του Μαραθώνα;”.

You get the idea. Όταν λέμε “ήμασταν εκεί πριν 2000 χρόνια”, το κακό είναι ότι δεν αναφερόμαστε στους εαυτούς μας. Αναφερόμαστε σε ένα (αυθαίρετα οριζόμενο) φαντασιακό (το έθνος), το οποίο προκύπτει αν ομαδοποιήσουμε (επίσης αυθαίρετα) γενιές και γενιές ατόμων, οι οποίοι μπορεί να είναι συγγενείς μας, μπορεί και όχι, αλλά εν πάσει περιπτώσει έχουν το μειονέκτημα ότι κανείς από όλους αυτούς δεν είναι εμείς(, εκτός από εμάς βέβαια).

Ένα έθνος μπορεί να κατοικεί σε μια περιοχή για 4000 χρόνια. No problem. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι αυτός είναι ένας πιο κομψός τρόπος να πούμε “Επί 4000 χρόνια κατοικούν σε αυτήν την περιοχή πολλοί και διάφοροι άνθρωποι [οι περισσότεροι ΑΦΟΡΗΤΑ μαλάκες, προσθέτω εγώ] που για πρακτικούς ή θεωρητικούς λόγους με βάση αυτά και εκείνα τα χαρακτηριστικά κατηγοριοποιούμε στο φαντασιακό ενός έθνους”.

Και τώρα ερχόμαστε στη σημαντική διαφορά:
Οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα. Τα φαντασιακά όχι (μη σας ξεγελούν κράτη, εταιρίες κλπ, αυτά δεν είναι φαντασιακά, αλλά συμβατικά αποδεκτές οντότητες: έχουν δικαιώματα γιατί αυτό προβλέπεται εκ κατασκευής τους). Αν κάποιος όντως κατοικούσε επί 4000 χρόνια κάπου, όποιος πήγαινε να τον διώξει θα ήταν πράγματι μέγιστος μαλάκας. Το πράγμα αλλάζει πάρα πολύ αν αυτός ο κάποιος τυγχάνει να ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ξύνουν το αριστερό τους ρουθούνι και ισχυριστεί ότι επί 4000 χρόνια κατοικούν σε αυτήν την περιοχή κυρίως άτομα που ξύνουν το αριστερό τους ρουθούνι, οπότε είναι δικό τους το μέρος και σήκω φύγε να κάτσω εγώ.

Αν σας φαίνεται γελοίο να ορίζεται ένα έθνος με βάση ένα τόσο ανούσιο χαρακτηριστικό (ξύσιμο αριστερού ρουθουνιού), σκεφτείτε ότι αντικειμενικά δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος να προτιμήσουμε π.χ. το χαρακτηριστικό της γλώσσας, ή της καταγωγής. Όλα στο μυαλό μας είναι και πράγματι υπάρχουν έθνη που δε βασίζουν τη συνοχή τους ούτε στην κοινή καταγωγή, ούτε στη γλώσσα, ούτε καν στην κοινή εσωτερική πολιτική. Και παρ’ όλο που εμείς οι πιθηκάτζουλες Βαλκάνιοι θεωρούμε μαθηματικά βέβαιη την κατάρευση τέτοιων εθνών, αυτά πεισματικά επιμένουν να είναι τα πιο ισχυρά του πλανήτη, τα πιο πλούσια του πλανήτη, τα πιο αναπτυσσόμενα του πλανήτη, ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε. Διότι αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι το μοντέλο του έθνους ως οικογενειακή υπόθεση δεν είναι το μόνο βιώσιμο (δεν είναι καν το πιο βιώσιμο), ούτε πιο “φυσικό” από το μοντέλο π.χ. του έθνους ως συλλογική επιχείρηση. Κανένα μοντέλο δεν είναι πιο φυσικό. Είναι όλα εξίσου αφύσικα, καθαρά συμβατικά και καθαρά στο μυαλό μας, όπως και το μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων που χαρακτηρίζουμε “πολιτισμό”.

Επιστρέφουμε στο θέμα μας, δηλαδή το Μεσανατολικό. Όπως έχω ξαναπεί, είναι από τα μεγαλύτερα πακέτα που αντιμετώπισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ο καθένας έχει τη σχετική μυθολογία για να δικαιολογήσει τη θέση του, όμως η βασική αιτία είναι ότι έχουμε δύο λαούς, μία γη, πάμπολλους παρτάκηδες μαλάκες εκατέρωθεν. Εντάξει, αν το δούμε εντελώς ψυχρά το θέμα, υποθέτω πως οι Ισραηλινοί είναι μάλλον οι “παρείσακτοι”, όμως τι να κάνουμε, έχουν γεννηθεί παιδάκια εκεί που δε φταίνε σε τίποτα, τι παναπεί να τους πετάξεις στη θάλασσα ρε κάφρε; Για μενα ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί το μέρος που γεννήθηκε και πρωτοπερπάτησε και τον πρωτοέπαιξε κλπ πατρίδα του. Οι πρόγονοι δεν έχουν καμία σχέση και απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι άμα πάρεις ένα μωρό από την Ελλάδα και το πας στην Αργεντινή και γνωρίσει την Αργεντινή για πατρίδα του σε Αργεντίνικη οικογένεια, θα βγει Αργεντίνος. [το blogger ενίοτε τρώει φράσεις, beats me why] Και επίσης, πού θα πάνε;

Από την άλλη έχεις μερικά εκατομμύρια άτομα, ξεριζωμένα από τα σπίτια τους και στριμωγμένα σε προσφυγικούς καταυλισμούς, να μη μπορούν ούτε να αναπνεύσουν. Τι πράγματα είναι αυτά; Ας σοβαρευτούμε λίγο. Και επιπλέον, δεν ξέρω αν “οι Εβραίοι ήταν εκεί χιλιάδες χρόνια”, αλλά ούτε και οι Παλαιστίνιοι προσγειώθηκαν προχθές από τον Άρη.

Για μένα όλοι αυτοί πρέπει να κουλάρουν λίγο, να στρίψουν κανένα τσιγάρο, να το σκεφτούν ρε παιδί μου και να δούνε ότι η κατάσταση δε βγάζει πουθενά. Να συμβιβαστεί η κάθε πλευρά με κάτι λιγότερο από “τα μέρη που κατοικούσαμε εδώ και χιλιάδες χρόνια και πέταγμα όλων των απέναντι στη θάλασσα/έρημο (αναλόγως η πλευρά)”. Μετά να πάρουν από το χεράκι τη Γαλάζια Νεράιδα και όλοι μαζί να τραγουδάνε “O happy day”, ενώ αδερφωμένα μουσουλμανάκια και ισραηλιτάκια θα πετάνε άπειρα ροδοπέταλα. Μετά η Ατλαντίδα θα αναδυθεί, οι “Ε” θα ξεπαρκάρουν από τον Άρη και η Ανθρωπότητα ενωμένη επιτέλους σα μία γροθιά θα μου δώσει 50.000.000 ευρώ και ένα ιδιωτικό νησί στον Ινδικό ωκεανό με τη βίλα σε υψόμετρο 200m, όχι χαμηλοτερα, ευχαριστώ πολύ. Και όσα δρακουλίνια θέλω. Και τα δύο βιβλία του Τέρι που μου λείπουν. Στη συνέχεια θα πάνε όλοι ανεξαιρέτως να γαμηθούνε.

Και μετά ξύπνησα.

Τέλος πάντων. Αυτό που υποθέτω πως θέλω να πω, είναι ότι η φράση “ήταν εκεί για χιλιάδες χρόνια”, δε γίνεται να αποτελεί μέρος της οποιασδήποτε λύσης, αφού το γεγονός ότι εκφέρεται είναι εν πολλοίς μέρος του προβλήματος.

Πρώτα απ’ όλα, κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν ξεγελιέται από την πολυπλοκότητα μιας διατύπωσης. Συνήθως όσο πιο πολύπλοκη είναι η διατύπωση, τόσο πιο απλό το μήνυμα. Το πραγματικό μήνυμα, όχι αυτό που αφελώς νομίζει ο συγγραφέας ότι προσθέτει με τη διατύπωση.

Το φως, με την έννοια του θάλπους, είναι η άχτιστη εστία του οίκου μας, που τη γενιά μας την κληροδοτεί μια ακολουθία προπατόρων με πρώτο γενάρχη τον ήλιο. Χαράς λουτρό και γονιμότητας λειώνει το μάργωμα της ύλης, συμπλάθει το πρόπλασμα του γεννημού και της δράσης, και από τα βύθη της ακινησίας λύνει τις πληγές της ζωής.
…
Το αμετάβλητο σχήμα της πέτρας παιδαγωγεί την αντοχή του έλληνα, και τη σκληράδα της αφής της κρυσταλλώνει τα ρευστά ορμήματα της ψυχής του σε στερεούς ιριδισμούς σχεδιασμών και κρίσεων. Στα γκρεμνά και στους βράχους η δυναστεία της σιωπής φυλακίζει τη ροή του καιρού σε δοχεία εμμονής και σε στήλες διάρκειας.

…
Αυτά τα τρία στοιχεία στην συνύφανση της φυσικής τους ενότητας έσπειραν πάνω στο ελληνικό τοπίο τα γεννήματα που έθρεψαν το πνεύμα του έλληνα με την ορισμένη ιδιοσυγκρασία. Ας αφήσουμε κατά μέρος την πρόληψη για το διαλεχτό της φυλής μας και την υστερία για θεική εύνοια, καθώς ισχυρίζουνται οι εβραίοι για τον δικό τους λαό. Το μυστικό του μοναδικού τρόπου ζωής που δημιουργηθηκε στην Ελλάδα πρέπει να το δούμε κάτω από το πρίσμα αυτής της γεωγραφικής κράσης. (πηγή: Ο ΝΕΟΑΡΧΑΙΟΣ, www.liantinis.gr)

Έτσι είναι: άμα λες “λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου” είσαι ένα χαζοτράγουδο της Γιουροβίζιον, ενώ αν πεις το ίδιο ακριβώς πράγμα με ψαγμένη διατύπωση, αντικαθιστώντας (implicitly) τη λέξη “διασκέδαση” με τη λέξη “περηφάνεια”, είσαι Διδάσκαλος.

Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δύο όρους και ένα ίσον. Είναι αυτή:νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.

(πηγή: ΓΚΕΜΜΑ, www.liantinis.gr)

Α, ώστε εκεί το πήγαιναμεεε…

Πάρε μία εξίσωση να ‘χεις:

απλή εξίσωση με ανθρώπους και Μεγάλα Λόγια = ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει

Ισχύει σχεδόν παντού και πάντα.

Ακόμα και στη χώρα που είσαι ό,τι δηλώσεις.

Προς μαθητές: αναρωτηθείτε λίγο αν Διδάσκαλος (και μάλιστα φιλοσοφίας) είναι πραγματικά αυτός που σου λέει ακριβώς αυτά που περίμενες να ακούσεις. Τότε τι τον χρειαζόσουν το δάσκαλο; Ας πήγαινες σε έναν πολιτικό σε προεκλογική περίοδο.

Έχετε σκεφτεί γιατί όλοι εξιδανικεύουν το παρελθόν; Μα γιατί είναι τρομερά δύσκολο να πάει κάποιος στο παρελθόν και να διαπιστώσει ότι δεν ήταν τόσο ιδανικό. Πολύ βολικό το παρελθόν. Όχι σαν το παρόν και το μέλλον που απαιτούν πολύ πιο πιεστικά την προσοχή μας και επιπλέον μας δίνουν μια ευκαιρία να τα διαμορφώσουμε, υπό την προϋπόθεση ότι θα κουνούσαμε λίγο το κωλαράκι μας αντί να το εξυμνούμε όλην την ώρα και να ψάχνουμε ποιος μας φταίει.

Σέβομαι τους νεκρούς, αλλά έχω σιχαθεί τα βρικολακιάσματα στη συλλογική σκέψη.

Οι Ισπανοί δε μπορούν να πούνε το “σπ”.

…Μπορούν να πούνε το “εσπ”.

Αυτό κατά τη γνώμη μου τα λέει όλα, αλλά εν πάσει περιπτώσει:

Εμείς είχαμε 7 χρόνια χούντα. Αυτοί 34 (πάνω κάτω, σιγά μην το ελέγξω). Κατά συνέπεια ζούνε ακόμα στα late 70s. Η πιο ορατή παρενέργεια είναι ότι οι έννοιες “σουτιέν” και “παραλία” είναι παντελώς ασυμβίβαστες σε Ισπανικό έδαφος, ενώ οι έννοιες “παραλία” και “8ωρη ηλιοθεραπεία” είναι συνώνυμες. Έχουν 4-5 χρόνια μπροστά τους μέχρι να τρυπήσει και σε αυτούς το όζον, υποθέτω. Η δεύτερη πιο ορατή παρενέργεια είναι ότι οι Ισπανοί είναι ακριβώς οι τύποι που θα έρθουν 3 η ώρα έξω από τη σκηνή τους (και έξω από τη σκηνή μου) να πιουν ένα μπάφο, ενώ έχουν παραλία στα 50 μέτρα. Βρωμοχίπηδες!

Για την Αλμερία σας είπα; ΜΗΝ ΠΑΤΕ ΑΛΜΕΡΙΑ. ΠΗΓΑΙΝΤΕ ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΗ ΓΡΑΝΑΔΑ. Η Αλμερία είναι μία παραθαλάσσια Ομόνοια. Με πάρα πολλούς kamenus mother fuckers. Επίσης είναι απίστευτο το τι σκουπίδι έχει η θάλασσα. Τα περισσότερα λιμάνια στην Ελλάδα είναι πολύ πιο καθαρά από την “καλύτερη παραλία της Αλμερίας”. That said, οι τιμές είναι όπως και στη Γρανάδα (βλέπε παρακάτω).

Στη Γρανάδα τώρα, πληρώσαμε 5.80 για 4 μπύρες και 2 pocadillos (=”σαντουιτσάρες”, το δικό μου με κρέας και σάλτσα και της Γ. με καλαμαράκια. ΠΟΛΛΑ καλαμαράκια.). Επίσης μας έδωσαν με τις πρώτες 2 μπύρες δώρο από ένα σαντουιτσάκι (και τσιπς) και με τις δεύτερες 2 μπύρες δώρο ένα πιάτο μαρίδες. Πιάτο, όχι μαλακίες. [Αυτό με τα δωρεάν τάπας(=μεζεδάκια, αυτό θα πει ευφημισμός) ισχύει σε όλη την Ανδαλουσία. Στην υπόλοιπη Ισπανία πληρώνεις για τα τάπας σου, αλλά απ' ό,τι θυμάμαι από τη Σαραγόσα, δεν πληρώνεις πολλά]

Άρα:
4 μπύρες, 2 pocadillos, 2 σαντουιτσάκια, 1 πιάτο μαρίδες, 1 Γρανάδα = 5.80 ευρώ

Μετά περπατήσαμε 100 μέτρα μέχρι το πεντακάθαρο δωμάτιό μας στο Youth Hostel AB: 13 ευρώ το άτομο την ημέρα, τηλεόραση, ανεμιστήρας, κουζίνα, ψυγείο, κατάψυξη, τουαλέτα, μπανιέρα, 4 αυστραλέζες στα άλλα 2 δωμάτια.

Πολλοί Άραβες στη Γρανάδα. Κάθε στενό σε παρακαλάνε να αγοράσεις χασίς. Η Αραβική αγορά δίπλα στον καθεδρικό είναι σα χίλιες και μία νύχτες ανακατεμένες με Μοναστηράκι, με τη διαφορά ότι σχεδόν τίποτα δεν κάνει πάνω από 8 ευρώ. Το κέντρο της πόλης είναι ένα αρχιτεκτονικό, πολιτισμικό και αισθητικό αριστούργημα. Κάθε 5 μέτρα έχει αξιοθέατο, ή π.χ. μια μπάντα τζαζ να παίζει έτσι για την κάβλα (ούτε λεφτά δε ζητάνε, απλώς είναι κάποια μέρη που εμπνέουν). Η μπύρα είναι όνειρο, το ίδιο και οι γεύσεις.

Μη σας πω πού τον γράφω τον ήλιο και τη θάλασσα. Ο ήλιος καίει και η θάλασσα έχει τσούχτρες.

Α ναι: ο μπάτσος στην επιβίβαση κοίταζε 10 λεπτά το διαβατήριό μου. Και της Γ. Όχι γιατί ήμασταν ύποπτοι. Απλά προσπαθούσε να καταλάβει από ποια χώρα είμαστε για να το σημειώσει. Τι διαβατήριο εξηγούσε ότι είμαστε “Ελληνική Δημοκρατία”, “Hellenic Republic”, “Republique Hellenique”, “Republica Hellenica” και άλλα τέτοια ελάχιστα χρήσιμα. Αν προσέξετε, μόνο στα Γερμανικά αναφέρεται ένα “Griechenland” και στα Φινλανδικά ένα “Krieke” ή κάτι τέτοιο. Σιγά μην καταλάβαινε ο Ισπανός το Griechenland: αυτοί άμα τους πεις “έξτρα” (extra) δεν καταλαβαίνουν ότι εννοείς “έστρα” (extra). [Όχι που θα το προφέρανε "έξτρα"... Θυμίζω ότι δε λένε το /sp/. Συγκριτικά το /kstr/ είναι προχωρημένη γλωσσολογία.]

Η Ryanair (η Easyjet του ζητιάνου) είναι ιπτάμενο τσίρκο. Σου πουλάνε μέχρι και ξυστά. Ό,τι σου πουλάνε διαφημίζεται σε γυαλιστερά φυλλάδια με έντονα χρώματα και ατάκες όλο ενθουσιασμό “Γουόκι-Τόκι με εμβέλεια μέχρι 5km: **********Εξοικονομήστε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΛΕΦΤΑ από το λογαριασμό του κινητού σας!!!!!!!!! 15% φθηνότερα από το ακριβότερο μαγαζί του Λονδίνου**********”. Νομίζω πως το μάρκετινγκ έχει υπερτιμηθεί: υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι πραγματικά μάταιο να προσπαθείς να τα πουλήσεις, εκτός αν έχεις το Λιακόπουλο για αεροσυνοδό.

Το Λονδίνο είναι από τα πιο globalised μέρη που έχω βρεθεί ποτέ. Σκέτη Ankh-Morpork. Είναι τέλεια. Με τα λεωφορεία όμως δε βγάζεις άκρη με τίποτα. Βρέθηκα και στο Πάντιγκτον και είδα το ξενοδοχείο της κυρα-Γιόλας και εσυγκινήθην. Επίσης όταν περίμενα το Heathrow Express, ξαφνικά δεκάδες μπάτσοι πετάχτηκαν από το πουθενά και έδεσαν έναν πορτοφολά. Μιλάμε ήταν άπειροι, ταχύτατοι και αποφασισμένοι μέχρι αηδίας. Προφανώς είναι και πτυσσόμενοι γιατί ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πού στο διάολο κρύβονταν.

Πολλή ζέστη όμως ρε γαμώτο. Όπου πήγαινα με κυνηγούσε η ζέστη. Ελλάδα: ζέστη. Λονδίνο: ζέστη. Ουαλία: ΖΕΣΤΗ!!! Αλμερία: ΚΟΛΑΣΗ! Γρανάδα: ΚΩΛΟΖΕΣΤΗ! (αλλά τουλάχιστον τις πιο καυτές ώρες καθόμασταν στο δωμάτιο και οι υπόλοιπες ήταν σχετικά κουλ).

Στο Αμπερίστγουιθ πήραμε κι ένα τρενάκι, ατμομηχανή και μας πήγε μία διαδρομή εφάμιλλη του οδοντωτού των Καλαβρύτων με προορισμό έναν απίστευτο καταρράκτη στο βάθος μιας καταπράσινης χαράδρας. Αν είχε και κυλιόμενες σκάλες για τη χαράδρα… 40 σκαλοπάτια σε κλίση 60 μοιρών. Χέστηκα πάνω μου στο κατέβασμα, ψόφησα στο ανέβασμα. To Devil’s Bridge με τ’ όνομα.

(Aberystwyth - 6/05)

Να ξέρετε ότι στο ΗΒ μπορείς να φας πραγματικά καλό φαγητό μόνο σε τούρκικα μαγαζιά. Προσοχή: Όχι σε όλα τα τούρκικα.

Το αεροπλάνο της επιστροφής ήταν φουλ. Ούτε ένα άδειο κάθισμα. Μάλλον λόγω Μπιν. Τι μαλάκας αυτός ο Μπιν! 2 ώρες τους πήρε να στριμώξουν όλες τις βαλίτσες στο αεροπλάνο. Ευτυχώς που είχα το “Neverwhere” του Neil Gaimann. Θαμμένη στις σελίδες του βρίσκεται η φράση “we’ve got a damsel to undistress”. Επιτέλους κατάλαβα τι σημαίνει damsel.

Α ναι: έχω βαρεθεί να ακούω τη συζήτηση για το ιδιοκτησιακό των αρχαιοτήτων του Βρετανικού Μουσείου. Όχι γενικά. Μου τη σπάει όταν την κάνουν Έλληνες στο αεροδρόμιο, περιμένοντας την επιβίβαση για την πατρίδα. Δηλαδή ρε μαλάκα για όνομα του θεού, 20 χρόνια στην Ελλάδα αν υπάρχει ΕΝΑ πράγμα που να σου λένε όλη την ώρα, αυτό είναι για τα μάρμαρα που ναι, βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο και ναι, υπό κάποια έννοια αυτό δεν είναι το καλύτερο κλπ κλπ. ΟΚ. Κοίτα τώρα και λίγο Λονδίνο!

Σε πιο πνευματικό επίπεδο, ανακάλυψα το Ζεν. Χάρη στο Goedel, Escher, Bach. Α ναι, ανακάλυψα και το Goedel, Escher, Bach αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. To Ζεν έχει κάτι παραβολές, τα λεγόμενα koan, που σκοπό έχουν να σου βραχυκυκλώσουν τον εγκέφαλο προκειμένου να κάνει reset. Μετά το reset, υποτίθεται ότι θα τα δεις πολύ πιο σωστά τα πράγματα. Περίπου. Ό,τι και να σας λένε για τα Ζεν, υπολείπεται της πραγματικότητας.

Να ένα koan:

Ο Δάσκαλος Τσιμπούκι λέει στο μαθητή του Σουγαμώτο Σόι: εδώ απ’ έξω είναι δυο μοναχοί που διαλογίζονται τα τελευταία 5 χρόνια για να δεχθώ να τους διδάξω. Πήγαινε να τους τεστάρεις.

Πάει ο Σουγαμώτο εκεί που διαλογίζονταν οι μοναχοί, βγάζει τη χατζάρα και τους λέει: “Αν πείτε έστω και μία κουβέντα, θα σας κόψω το κεφάλι. Αν δεν πείτε έστω και μία κουβέντα, θα σας κόψω το κεφάλι”.

Οι μοναχοί μένουν παντελώς ατάραχοι και δεν λένε τίποτα. Ικανοποιημένος ο Σουγαμώτο, βάζει το σπαθί του πίσω στο θηκάρι και επιστρέφει στο Δάσκαλο:

“Ο ένας είναι εντάξει. Τον άλλον διώχτον.”

==>Τα τυπάκια είναι 100.000 χρόνια μπροστά. Μετά ο άλλος προσπαθεί να σε βραχυκυκλώσει με έναν τριαδικό Θεό που είναι ταυτόχρονα ένας και τρεις και ναι, δε μπορείτε να το καταλάβετε, μόνο να το πιστέψετε και αρχίδια μύδια κουκουρίδια. Τι λες ρε φίλε; Εγώ έχω μία πιο απλή εξήγηση: όλα αυτά είναι κάποιο λάθος σε κάποια μετάφραση κάποιας ανατολικής έννοιας που φιλτραρίστηκε από κάποιο ρηχό δυτικό εγκέφαλο, διότι είναι φανερό ότι μου λες μαλακίες. Σκέτη μπίμπι-μπο μπροστά στο βραχυκύκλωμα Ζεν.

Τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα. 20 μέρες. Ήταν οι πιο μακρόχρονες διακοπές της ενήλικης ζωής μου. Πολύ multimedia εμπειρία.

ΥΓ: Κυρίες μου, επαγγελματικό κούρεμα, χτένισμα, βάψιμο στη Γρανάδα = 13 ευρώ. Νομίζω πως αν το ψάξετε κατάλληλα με τα αεροπορικά, ένα διήμερο για καλλωπισμό στη Γρανάδα συμφέρει πιο πολύ από μια βόλτα στο Κολωνάκι.

Ουφ, επιτέλους πίσω στην Ελλάδα.

Συμπέρασμα από 20 ημερών ταξίδι: όλοι έχουν μαλάκες.

Οι δικοί μας μαλάκες όμως είναι οι καλύτεροι. The best. [Δεν εκπλήσσομαι, δεν είναι καν η χειρότερη γκαντεμιά που με έχει βαρέσει στη ζωή μου.]

Θα το παραδεχθώ: είμαι απίστευτα σωβινιστής στο ζήτημα αυτό.

Σε μία επιφυλλίδα του (που βαριέμαι να αναζητήσω), ο Γιανναράς είχε γράψει ότι στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον να μιλήσεις σοβαρά για μεταφυσικά θέματα: οι περισσότεροι άθεοι ουσιαστικά έχουν έναν copy & pasted από τη Δύση αντικληρικαλισμό, οι ένθεοι βλέπουν την πίστη τους σαν μέσο για να ταυτίζονται με άλλους μπαμπουίνους (και συνήθως να μισούν διαφορετικούς μπαμπουίνους) και γενικά ελάχιστοι καταλαβαίνουν ότι αυτά τα πράγματα έχουν βάθος και απαιτούν λίγη κούραση εκ μέρους του νιονιού μας για να μην καταντάμε cargo culters. Άσε που απαιτούν και νιονιό, προσθέτω εγώ.

Το φαινόμενο είναι γενικό και δεν περιορίζεται με κανέναν τρόπο στα μεταφυσικά ζητήματα, ή -εδώ που τα λέμε- στην Ελλάδα, αν και εγώ θα περιοριστώ κυρίως σε ελληνικά παραδείγματα και από το δικό μου ιδεολογικό χώρο (αριστερά, υποθέτω) γιατί αυτά ξέρω καλύτερα. Πάρτε για παράδειγμα τα πολιτικά θέματα:

Η αριστερά στην Ελλάδα ανέκαθεν (αλλά κυρίως μετά το 1974) σκοράρει πραγματικά άψογα στους τομείς της συνωμοσιολογίας, του μανιχαϊσμού, του κόμπλεξ ανωτεροκατωτερότητας, της αποθέωσης των συμβόλων σε βάρος της πραγματικότητας, του εθνικισμού και εν γένει της θυμικής “σκέψης”.

Η δεξιά στην Ελλάδα ανέκαθεν (αλλά πιο πολύ μετά το 1949 και κυρίως μετά το 1989 -oh boy, τι μαλακίες πιστεύουν αυτοί οι δεξιοί μετά το 1989!!!) σκοράρει πραγματικά άψογα στους τομείς της συνωμοσιολογίας, του μανιχαϊσμού, του κόμπλεξ ανωτεροκατωτερότητας, της αποθέωσης των συμβόλων σε βάρος της πραγματικότητας, του εθνικισμού και εν γένει της θυμικής “σκέψης”.

Ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια επιφανειακή θεώρηση, ντυμένη από τη μία με ένα προοδευτικό περιτύλιγμα και από την άλλη με ένα συντηρητικό περιτύλιγμα. Τώρα, αναλογιστείτε λιγάκι τι είδους πράγματα φημίζονται για την ιδιότητά τους να επιπλέουν στην επιφάνεια.

Ακριβώς.

Ας το δούμε καλύτερα με δύο παραδείγματα: η Αριστερά μιλάει για ελίτ, που ελέγχουν τον κόσμο και τον κατευθύνουν κατά τα συμφέροντά τους. Θα δείτε αυτήν την ορολογία στον Τσόμσκι, στους anti-globalization και τοπικά στο Φωτόπουλο.

Τώρα, δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν ελίτ ή δεν ελέγχουν/κατευθύνουν τον κόσμο (στο βαθμό που μπορούν). Όμως τόσο ο Τσόμσκι όσο και ο Φωτόπουλος δεν προσωποποιούν το θέμα. Διαβάστε προσεκτικά την αρχική σελίδα του Inclusive Democracy και θα δείτε ότι οι ελίτ δεν είναι παρά ένα αναδυόμενο (emergent) χαρακτηριστικό του πολιτικο-οικονομικού μας συστήματος. Δηλαδή, όπως είναι δομημένο -από τον τρόπο ζωής μας τα τελευταία 200 χρόνια- το σύστημα, προκύπτουν 500-1000 “θέσεις” για ελιτάνθρωπους. Δείτε τις σαν κουτάκια. Τα κουτάκια συστημικά προσδιορίζουν σχεδόν απόλυτα το πώς θα συμπεριφερθούν οι άνθρωποι που θα μπούνε μέσα σε αυτά, αφήνοντας ίσως κάποια μικρά περιθώρια π.χ. για τις ξεχωριστές πινελιές προσωπικού στυλ του Τζούνιορ. Εφ’ όσον το σύστημα παραμένει δομικά το ίδιο (ουσιαστικά ένα είδος δαρβινισμού με κεντρικό κριτήριο επιβίωσης την οικονομική ισχύ), θα ρέπει διαρκώς προς την ίδια κατάσταση ισορροπίας: 500 ζάπλουτοι μας κάνουν ό,τι θέλουν (για την ακρίβεια θα μας κάνουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα, ήτοι διαρκώς φτωχότερους και πιο αδύναμους), μέχρι να ξανάρθει ο μεσαίωνας. Η δυναμική του συστήματος είναι ακατανίκητη και όσοι μιλάνε για πλημμυρίδες που σηκώνουν όλες τις βάρκες δεν έχουν ι-δέ-α από πολύπλοκα συστήματα, για μένα πέφτουν στην παγίδα της ψευδοεπιστήμης και εν πάσει περιπτώσει αγνοούν ότι το χρήμα δεν είναι ουδέτερη μεταβλητή αλλά παράγων πολιτικής ισχύος. Οι Inclusive Democracy το ξέρουν αυτό, γι’ αυτό και δεν ισχυρίζονται -όπως ο Marx- ότι το όραμά τους θα προκύψει νομοτελειακά από τη δυναμική του συστήματος. Αντιθέτως θεωρούν ότι το όραμά τους δεν προκύπτει με τίποτα νομοτελειακά. Μπορεί να προκύψει μόνο εφ’ όσον αρκετοί άνθρωποι το επιλέξουν. Και με αλλαγές στα χαμηλά επίπεδα, όχι στα αναδυόμενα. My type of people, ανεξάρτητα από τις επιμέρους ενστάσεις.

Ξεφύγαμε όμως. Καιρός για εκλαϊκευση[*]. Αγαπητοί φιδέμπορες χιμπατζήδες:
α) Ο Φωτόπουλος και ο Τσόμσκι σας λένε ότι επειδή ζείτε όπως ζείτε, το αναγκαίο τίμημα είναι να προκύπτει ο Τζούνιορ που καταστρέφει τον πλανήτη.
β) Εσείς καταλαβαίνετε ότι επειδή υπάρχει ο Τζούνιορ, καταστρέφει τον πλανήτη.

Καταλαβαίνετε νομίζω τις σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο θεωρήσεις:
1) Η (α) είναι γενικά σωστή, ενώ η (β) είναι ουσιαστικά η παλιά κακή ιστορία των “Εκείνων”. Σε αυτό το σημείο ο αριστερός φιδέμπορας (ή μάλλον φιδοαγοραστής) χιμπατζής ταυτίζεται απόλυτα με το δεξιό φιδέμπορα χιμπατζή που τρέμει τους ανθέλληνες και τους Σοφούς της Σιών.
2) Η (α) δεν πέφτει στο λάκκο του ανθρωποκεντρισμού, ενώ η (β) βρίσκεται μέσα, κάνει πάρτι και αναρωτιέται αν είναι τόσο σκοτεινά επειδή το έχει παρακάνει με τα μπαφίδια.
3) Η (α) υπονοεί ότι η λύση για να μην καταστρέφεται ο πλανήτης είναι να μη ζούμε όπως ζούμε (μη φανταστείτε όμως τίποτα τρελά διαφορετικό, τα αναδυόμενα χαρακτηριστικά [καταστροφή του πλανήτη] είναι ΤΡΟΜΕΡΑ ευαίσθητα σε δομικές αλλαγές [τρόπος ζωής μας]). Η (β) υπονοεί ότι πρέπει να σκοτώσουμε το Τζούνιορ, ή να βάλουμε έναν καλό Τζούνιορ στη θέση του. Αυτό δεν είναι εντελώς λάθος (ο Ρούζβελτ με το New Deal κατάφερε να αντιστρέψει τη συστημική τάση προς οικονομική φιλελευθεροποίηση για 50 χρόνια), αλλά μακροπρόθεσμα -είπαμε- η δυναμική του συστήματος είναι ακατανίκητη. Με τη μαθηματική έννοια.
4) Στην (α) φταίμε όλοι και πρέπει να δράσουμε όλοι, ενώ στη (β) φταίνε “Αυτοί”.

Τελικά η (α) είναι μία απόπειρα να εξεταστεί και να τροποποιηθεί ορθολογιστικά η πραγματικότητα, με γνώμονα το (μη ορθολογιστικό αλλά σημαντικό) μακροπρόθεσμο πανανθρώπινο συμφέρον. Είναι σωστή αριστερή προσέγγιση. Η (β) είναι μία βολική ιστοριούλα για φιδέμπορες χιμπατζήδες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

Υπάρχει τέλος και η προσέγγιση (γ), των Ανδριανόπουλος & CO που λέει “ας ζούμε όπως ζούμε. Σιγά μην καταστραφεί ο πλανήτης και στο κάτω-κάτω ο Τζούνιορ κάνει πιο πολύ καλό παρά κακό”. Ας την ονομάσουμε “famous last words”. Για μένα πάντως δε διαφέρει πολύ από τη (β). Στηρίζεται σε μία θεμελιώδη παρεξήγηση της φύσης των εξελικτικών φαινομένων. Όντως, το σύστημα βελτιώνεται. Οι δεινόσαυροι όμως εξαφανίζονται. Η παρεξήγηση των (γ) έγκειται στο ότι νομίζουν πως στην όλη ιστορία αυτοί είναι τα θηλαστικά.

Συνέχεια αργότερα ή αύριο. Ή μεθαύριο. Έχουμε και δουλειές.

[*] στο linux το “ι” με διαλυτικά και τόνο είναι shift+τόνος, τόνος, ι. Στα windows υποθέτω πως θα απαιτούνται τουλάχιστον οι τριπλάσιες ενέργειες και σίγουρα θα μπλέκεται και κάποιο ποντίκι. Άντε να γυρίσω σπίτιιιιι!

Ναι ε; Για τσέκαρε το λόγο για τον οποίο οι Αθηναίοι έχασαν τη Σικελική εκστρατεία.

Προσωπικό δεδομένο: έχω διαβάσει πάνω από 4000 βιβλία στη ζωή μου. Από 4 ή 5 χρονών (δε θυμάμαι) διαβάζω συνέχεια για τα πάντα. Ίσως γι’ αυτό είμαι τόσο ξερόλας. Επίσης όταν διαβάζω συνήθως μασουλάω. [Περιέργως πώς, ουδέποτε υπήρξα χοντρός].

Και αν υπάρχει ΕΝΑ πράγμα που να με τσαντίζει απόλυτα και μη αναστρέψιμα, αυτό είναι οι αρχαιογκαγκά. Διότι είναι αγροίκοι, φανατικοί, μικρόνοες, ρομαντικοί (μπλιαχ) και κυρίως. νομίζουν. ότι. μπορούν. να. υποδείξουν. σε. εμένα. βιβλιογραφία. (!!!)

Επίσης είναι μικροτσούτσουνοι. Με τη φροϋδική έννοια.

(σημ: οι περισσότεροι ηλεκτρολόγοι και το 100% των αρχαιογκαγκά, έχουν την καλλιέργεια της ερήμου Γκόμπι. Ηλεκτρολόγος και αρχαιογκαγκά είναι χειρότερο από ).
(σημ2: το αρχικό μου σχόλιο τελείωνε σε “Μη φανατίζεσαι για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις, διότι θα με βρεις απέναντί σου”. Το άλλαξα γιατί είχα απλά διαισθανθεί φανατισμό. Μου τη σπάει όταν έχω συνέχεια δίκιο. Πρέπει να ασχοληθώ λιγάκι με το Ζεν.)

ΥΓ: Dystro, -5 πόντοι για βατραχοφίλημα, +1.000.000 πόντοι για το ξεσκέπασμα του φρικιού της μπλογκοτηλεθέασης στο ίδιο ποστ.
ΥΓ2: Ώρες-ώρες, πραγματικά θα ήθελα όλα αυτά τα ωραία και θαυμαστά να τα είχαν κάνει οι αρχαίοι Τούρκοι. Κι εμείς να ήμασταν κάτι σαν τους Αλβανούς ή τους wannabe Μακεδόνες: αντικειμενικά δηλαδή, να μην είχαμε τους προγόνους μας σα γιατρικό για το μικρό μας τσουτσούνι και υποκειμενικά ας λέγαμε ό,τι θέλαμε. Τώρα που το σκέφτομαι, αυτό ψιλοισχύει. Δεν υπάρχει σωτηρία…

(άντε αύριο μπορεί να πέσει το αεροπλάνο και να ησυχάσετε)

Για να προκύψει αυτό το συμπέρασμα μίσους, (απ’ όσο μπορώ να μετρήσω γιατί με κάθε -κυριολεκτικά- πρόταση εντοπίζω και ένα λογικό ή πραγματιστικό σφάλμα) χρειάστηκαν 4 αυθαίρετες υποθέσεις, 2 non sequitur, 1 επίκληση στην άγνοια, 2 παρεξηγήσεις της φύσης της στατιστικής, ολική άγνοια του φαινομένου του δημογραφικού κύκλου και της φύσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, 2 παραβιάσεις της αρχής “do not extrapolate” και βέβαια λογισμικό Microsoft(R)…

Ναι, υποθέτω πως υπό κάποια έννοια είναι μαθηματικά. Όπως και το ΣΟΔΟΜΙΖΩ=ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΗΣ=1201.

Εν πάσει περιπτώσει my man, αν όντως δεν έχεις πρόβλημα με τους γκέι και γουστάρεις τα δικαιώματά τους, τότε δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για την υιοθεσία παιδιών, διότι υπάρχουν σφουγγάρια με λιγότερες τρύπες από την “αντικειμενική” μέθοδο που σε οδήγησε στο αντίθετο συμπέρασμα.

Ηθικόν δίδαγμα: μόνο και μόνο επειδή έχει πράξεις, δε σημαίνει ότι είναι και σωστό.

(αύριο ξαναπετάω, οπότε έχω κάνει revert σε μουνόπανο-mode)

είμαι σε μεγάλη μέρα…

…δε μας έπληξε που μέχρι μια εβδομάδα πριν τους Ολυμπιακούς ήθελες 3 ώρες να πας από τη Ραφήνα στην Παλλήνη γιατί η Λ. Μαραθώνος (όπως και το 90% των Ολυμπιακών έργων) ήταν ακόμα υπό κατασκευή, δε μας έπληξε που οι ξενοδόχοι στην Αθήνα χρέωναν 500 ευρώ το δίκλινο στη Συγγρού, δε μας έπληξε που οι τοπικοί μπατσοι σε δολοφονούν αν έχεις μισό γραμμάριο φούντα ή δεν έχεις ταυτότητα (προς τεράστια έκπληξη Ισπανών, Ολλανδών και γενικά Ευρωπαίων-Πολιτισμένων ανθρώπων), δε μας έπληξε που χάρη στο μονοπωλιακό ιδιωτικό αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος η Ελλάδα είναι ο ακριβότερος αεροπορικός προορισμός της Ευρώπης, μας έπληξε που η Εσπρέσο της Αγγλίας έγραψε ένα μονόστηλο για την επικίνδυνη Ελλάδα, δίπλα στην είδηση για το βρακί του Κάρολου.

“…αρχίδια συμπονώ στην πραγματικότητα. Για την ακρίβεια δε συμπονώ καθόλου αλλά δεν έχω ΚΑΝ τα αρχίδια να το παραδεχθώ γιατί είναι υποχρεωτικό να λέμε ότι φυσικά και συμπονούμε. Και όλα αυτά για ένα σωρό σοβαρότατους λόγους, π.χ. επειδή η Εσπρέσσο της Αγγλίας έγραψε πρόπερσι ένα μονόστηλο που κατηγορούσε τους Έλληνες”.

Λοιπόν εγώ δε συμπονώ κανέναν. Αλλά ξέρω ότι αν χθες δεν είχαμε πάρει το Ν37 στη λάθος κατεύθυνση και μετά όταν το πήραμε στη σωστή δεν είχαμε περάσει το New Cross, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να το πάρουμε για ΤΡΙΤΗ φορά στις 4 ή ώρα το πρωί, τότε οι γονείς μου και η αδερφή μου δε θα είχαν ξενυχτήσει και σήμερα την ώρα περίπου που έγινε το χτύπημα θα βρίσκονταν πιθανόν σε κάποιο από τα επίμαχα σημεία. Εδώ που τα λέμε, στις 4 το πρωί, απελπισμένοι από τα σκατολεωφορεία και αυτά τα ολόιδια σπιτάκια, σταματήσαμε ένα ταξί και -κάτι η νύστα, κάτι η μικρή εξοικείωση- του είπαμε “King’s Cross” αντί για “New Cross”. Φάγαμε χυλόπιτα και γκρίνιαξα στη Γ., αλλά αν δεν είχαμε φάει χυλόπιτα θα ήμασταν μέχρι τις 10 το πρωί τουλάχιστον στο Kings Cross χωρίς λεφτά.

Και -θέλω να είμαι σαφής- ούτε οι γονείς μου, ούτε η αδερφή μου, ούτε εγώ, ούτε η Γ. βομβαρδίσαμε κανένα Ιράκ. Για την ακρίβεια έχουμε φάει δακρυγόνα για να μη βομβαρδιστεί το Ιράκ. Γενικά δε νομίζω οι περισσότεροι από αυτούς που την έπαθαν σήμερα να βομβάρδισαν κανένα Ιράκ. Πιθανόν κάποιοι να το βομβάρδισαν, επειδή ήταν αρκούντως ηλίθιοι ώστε να νομίζουν ότι βομβαρδίζοντας φέρνεις τη δημοκρατία (δε σπανίζουν στο κάτω-κάτω τέτοια άτομα ούτε καν στην ελληνική μπλογκόσφαιρα), όπως άλλοι νομίζουν ότι κάθε που μια εγγλέζικη σκατοφυλλάδα γράφει μισή αρχιδιά για την Ελλάδα έρχεται το τέλος του κόσμου ή η δικαίωσή μας και προφανώς αξίζει να γίνουν κιμάς 300 άτομα για να μας βγει το κόμπλεξ.

Δε συμπονώ κανέναν. Απλά έχω ξενερώσει απίστευτα.

Ωραία είναι να συμβαίνουν όλα σε κάποιους άλλους. Τουλάχιστον πολύ ωραιότερα από το να συμβαίνουν σε εμένα.

Λοιπόν, παραλίγο να συμβεί σε εμένα.

Είναι προσωπικό το θέμα πλέον. Αλλά δε θα σας κάνω τη χάρη. Δε σκέφτομαι ποτέ εν θερμώ. ΚΑΝΕΙΣ δε σκέφτεται εν θερμώ. Εν θερμώ μόνο μαλακίες προκύπτουν.

Είναι ένα πρόβλημα αυτό με τους ανθρώπους. Σαν είδος. Το “εν θερμώ”, εννοώ.

Δεν έχω λεφτά και η ζωή μου είναι σκατά; Ας σαπίσω στο ξύλο τον πλησιέστερο Αλβανό/Μαροκινό/Μαύρο και incidentally ας ψηφίσω το φασίστα το Λεπέν και ας καταστρέψω την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Γιούπιιι!

Έχω μικρό πουλί και οι γκόμενες με φτύνουν; Ας καμαρώσω για τους προγόνους μου.

Τι; Δε φτάνουν τα λεφτά για τις συντάξεις; Μα τότε είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι πρέπει να βάλουμε στο σύστημα κάποιον που θα βγάζει και κέρδος. Έτσι είναι. Δε φτάνουν τα λεφτά τώρα και θα φτάσουν αν κονομάνε και κάποιοι!

Οι Ιρακινοί λέει δεν έχουν δημοκρατία; Ε τότε ας στείλουμε 100.000 φαντάρους να μπουκάρουν στα σπίτια τους τρεις η ώρα τα χαράματα και να τους πρήζουν τα παπάρια.

Ο Μπλερ διέταξε τα παραπάνω; Ας σκοτώσουμε καμιά εκατοστή αθώους περαστικούς.

Σκοτώσαν αθώους περαστικούς; Ε τότε είναι αυτονόητο ότι μας ζηλεύουν για τη δημοκρατία μας…

Είμαι ο μόνος που παρατηρεί ότι τα παραπάνω συμπεράσματα δεν πολυσυνδέονται με τα παραπάνω δεδομένα; Ότι είναι λίγο γεια σου;

Διάβασα τώρα στις διακοπές το The Science of Discworld II. Τέσσερις φορές, γιατί πήρα μόνο αυτό στην Ισπανία. Εκεί λοιπόν λέει το εξής: δεν είστε Homo Sapiens. Είστε Pan Narran (”φιδέμπορας χιμπατζής”).

Έχει δίκιο. Οι Homo Sapiens είμαστε μειονότητα. Αξιοθρήνητη μειονότητα.

Οι χιμπατζήδες πάλι… τα πάνε μια χαρούλα.