(προειδοποίηση: πρόκειται για βαρετό και τεράστιο post. Πρέπει να τα συντομέψω, έχω αρχίσει να μου τη σπάω. Επίσης μην το διαβάσετε αν για κάποιο λόγο συμπαθείτε τις κατσαρίδες. btw αν συμπαθείτε τις κατσαρίδες δε σας θέλω στο μπλογκ μου)

Προχθές σκότωσα μια κατσαρίδα.

Περίπου δηλαδή.

Θα περίμενε κανείς μετά από 3 χτυπήματα με το παπούτσι και να είχε επιτέλους ψοφήσει. Αντί γι’ αυτό, συνέχιζε να σέρνεται και να κουνιέται. Την ξαναχτύπησα. Ακινητοποιήθηκε.

Ουφ, καιρός ήταν!

Πήγα να πάρω τη μπύρα από το ψυγείο (που ήταν κατά το ήμισυ ο αρχικός σκοπός του νυχτερινού μου ταξιδιού στα εξώτερα του σπιτιού, μέχρι την αμοιβαία ατυχή συνάντηση με την κατσαρίδα). Όταν ξαναπέρασα από το πεδίο της μάχης, η κατσαρίδα είχε μετακινηθεί γύρω στο μισό μέτρο. Μερικά πλάσματα είναι πραγματικά πεισματάρικα. Την ξαναχτύπησα.

Το βούλωσε.

Πήγα να πάρω ποτήρια (το άλλο ήμισυ του αρχικού σκοπού μου) και στο τραπέζι της κουζίνας ήταν αφημένο το On-Off, το τηλεπεριοδικάκι της Ελευθεροτυπίας. “Οι Έλληνες είναι κανίβαλοι” έλεγε ο Πασχάλης Τσαρούχας στο εξώφυλλο. Ε, το άνοιξα κι εγώ να δω γιατί είναι κανίβαλοι: απ’ ό,τι φαίνεται είναι κανίβαλοι επειδή αποκαθήλωσαν την Κατερίνα Θάνου μόλις επισημοποιήθηκε ότι μάλλον δεν ήταν “καθαρή”, ενώ το σωστό ήταν να γουστάρουν από την αρχή για το γεγονός και μαγκιά της της κοπέλας που μας έκανε περήφανους. ΟΚ. Είναι κι αυτό μια άποψη. Έκλεισα το On-Off και κατευθύνθηκα, με μπύρα και ποτήρια προς το χώρο ξυδοκατανάλωσης, όπου και οι sisters. Φυσικά πέρασα για τρίτη φορά από το πεδίο της μάχης.

Κουνιόταν ΑΚΟΜΑ. Είχε μόλις φάει 5 χτυπήματα με το παπούτσι. Της έλειπαν δύο πόδια από αριστερά και ένα από δεξιά, η κοιλιά της είχε πολτοποιηθεί, η μία κεραία ήταν σπασμένη. Κι όμως σερνόταν αργά-αργά προς την κουζίνα. Αυτό θα πει θράσος. Αν της είχε μείνει κώλος, είμαι σίγουρος ότι θα τον επεδείκνυε περιπαικτικά στους Νόμους της Φύσης. Για μια στιγμή αισθάνθηκα δέος: αυτά τα πλάσματα είναι άτρωτα.

Ευτυχώς η Μαμά Φύση δεν είχε αφήσει αναπάντητη αυτήν την Ύβρη. Πιο προσεκτική επισκόπηση των πραγμάτων αποκάλυψε ότι κάτι μυρμήγκια είχαν ανακαλύψει τη νομικά νεκρή κατσαρίδα. Άνοιξα τη μπύρα και έκατσα να απολαύσω το show.

Μέσα σε λιγότερο από 2 λεπτά, τα μυρμήγκια είχαν γίνει εκατοντάδες και η κατσαρίδα ζωντάνεψε για τα καλά. Άρχισε να απομακρύνεται σχετικά γρήγορα. Αν εξαιρέσεις το look της που περιέγραψα πιο πάνω, ήταν σχεδόν σα να μην την είχα χτυπήσει ποτέ. Τα μυρμήγκια πάντως δεν την ακολούθησαν. Απλά συνέχισαν να συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες στο σημείο που ήταν πριν, ασχολούμενα με τα κομμένα πόδια που είχαν ξεμείνει. Γιατί ρε γαμώτο; Τι αμαρτίες πλήρωνα άραγε εκείνο το προχθεσινό βράδυ; Δεν έχουμε καν κατσαρίδες στο σπίτι, ήταν μόλις η 10η ή 11η που έχω συναντήσει τα τελευταία 16 χρόνια. Και οι Νόμοι της Φύσης; Πού τους βάζετε αυτούς; Μπορεί να μην είναι γραμμένοι πουθενά, αν όμως ήταν, σίγουρα ένας από τους πιο σημαντικούς θα ήταν ο Νόμος “όταν σε πολτοποιούν τα τινάζεις”. Όπως όλοι οι άνθρωποι, προτιμώ το Σύμπαν μου σχετικά τακτοποιημένο και αν μια κατσαρίδα έχει αντίθετη γνώμη, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν.

Πήρα λοιπόν ένα χαρτί και την έσπρωξα πίσω στα μυρμήγκια. Αυτά την κάλυψαν και άρχισαν, περιχαρή, να την ξεσκίζουν. Η χαρά τους κράτησε μόνο 2 δευτερόλεπτα, γιατί μετά από αυτό το χρονικό διάστημα η κατσαρίδα την ξαναπούλεψε, με 5-6 μυρμήγκια γαντζωμένα πάνω της!

Ως εδώ. Της έχωσα άλλη μία με το παπούτσι. Δεν έτρεφα πλέον ψευδαισθήσεις ότι θα πέθαινε, αλλά τουλάχιστον ήλπιζα πως μετά από αυτό δε θα μπορούσε πια να ξεφύγει από τα μυρμήγκια.

Είχα δίκιο. Της άλλαξαν τα φώτα. Σχεδόν τη λυπήθηκα. Στο κάτω-κάτω αν ο Βουδισμός έχει δίκιο, αυτή η κατσαρίδα μπορεί στην προηγούμενη ζωή της να ήταν άνθρωπος ή κουταβάκι. Από την άλλη βέβαια, ό,τι και να ήταν, σίγουρα έκανε πολύ χοντρά καφριλίκια για να καταλήξει κατσαρίδα. Ίσως στην προηγούμενη ζωή της να ήταν ο Χίτλερ, ή κανένα τσιράκι του. Οπότε καλά της έκανα.

(είμαι πολύ καλός στις δικαιολογίες)

Όλα αυτά τα σκεφτόμουν καθώς πήγαινα προς το σκουπιδοτενεκέ, να πετάξω τη μπύρα και τη φονική χαρτοπετσέτα. Μπορώ να πω πως είχα φοβερά κέφια. Ειδικά η ελεεινά γλοιώδης δικαιολογία που σκέφτηκα για το απαίσιο έγκλημά μου, μου χάρισε ένα είδος εντελώς διεστραμμένης ικανοποίησης. Σχεδόν κρατήθηκα να μη γελάσω σατανικά. Τελικά είναι γαμάτα να είσαι κακός. Πέταξα τα σκουπίδια και πήρα το δρόμο της επιστροφής, περνώντας για 4η φορά από το τελευταίο τοπίο που κοίταξε η μακαρίτισσα. Θαύμασα το έργο μου: η κατσαρίδα είχε καλυφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά από μυρμήγκια. Δεν είχε πια καθόλου κεραίες, δεν είχε καθόλου κοιλιά και της είχαν μείνει μόνο δύο πόδια.

Τα οποία την έσερναν αργά αλλά σταθερά μακριά από τα φονικά μυρμήγκια.

Αυτό ήταν. Παρ’ όλο που γενικά συμπαθώ τα μυρμήγκια, με είχαν απογοητεύσει οικτρά. “Άντε γαμηθείτε κι εσείς!” σκεφτηκα. Πήγα λοιπόν στην κουζίνα, πήρα το κατσαριδιμυρμηγκοκτόνο και τα έκανα όλα λούτσα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΤΑ ΤΙΝΑΞΕ! (το ίδιο και μερικές χιλιάδες μυρμήγκια)

Πολιτισμός-Φύση: 8-6 στην παράταση.

Κάτι μου λέει πως κέρδισα μόνο έναν αγώνα και όχι το πρωτάθλημα.

Για πολύ κόσμο, το να μπει ένα anti-link φαίνεται πως είναι υπερβολικά χρονοβόρα και άσκοπη διαδικασία. Όχι για μένα.

Πληκτρολογώ 120-150 λέξεις το λεπτό και ξέρω 20 γλώσσες προγραμματισμού (στις οποίες αρνούμαι να συμπεριλάβω την HTML διότι είναι απλή ζωγραφική). Οπότε σιγά τον τρομερό κόπο, ούτε 10 δευτερόλεπτα δε μου πήρε, πράγμα που δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι μπορώ να πω για τη δήθεν υπεράνω απάντηση.

Πάντως τα anti-links δεν εκφράζουν αντιπάθεια. Εξάλλου θα ήταν πολύ πιο οικονομικό να πω ποιους συμπαθώ (και το είπα πριν τις διακοπές). Τα anti-links έχουν διπλό σκοπό:
α) Περιγράφουν εμένα και τις απόψεις μου διά του αντιθέτου. Αν έχετε καταλάβει ότι οι απόψεις μου κινούνται προς τη γενική κατεύθυνση του “όλοι αυτοί που έχω στα αντι-λινκς λένε μαλακίες και το χειρότερο για αυτούς είναι ότι έχω δίκιο”, τότε μπράβο σας: αυτό είναι more or less the whole point.
β) Είναι μία όαση γνησιότητας στην έρημο του “όλες οι απόψεις είναι ισοδύναμες”, “μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε” και λοιπές πίπες, η οποία αρμόζει σε αποτυχημένους υποκριτές, αλλά δεν αρμόζει στο Don’t Kiss the Frog: αν κάποιος κατά τη γνώμη μου γράφει χοντρές μαλακίες, τότε γράφει χοντρές μαλακίες και κανείς δε θα με εμποδίσει να το πω. Από εκεί και πέρα διόλου δεν αποκλείεται να πρόκειται για καλό παιδί, φιλόστοργη μητέρα, σέξι πιπίνι, πρωθυπουργό της Ελλάδας, έμπορο ναρκωτικών ή ακόμα και τον κολλητό μου στο απέναντι γραφείο.

Δε με απασχολεί: εξακολουθεί να γράφει μαλακίες. Και αν δε μπορώ να το διατρανώσω σε ένα μέσο με απόλυτη εκφραστική ελευθερία, απέναντι σε ένα ψευδώνυμο πλήρως μονωμένο (αντικειμενικά) από το άτομο που αντιπροσωπεύει, τότε χέστε με και πάμε όλοι να κάνουμε γιόγκα σε κανέναν απατεώνα με παντοφλάκια, πλήρεις θετικής ενέργειας και διανοητικού αυνανισμού.

Και στο κάτω-κάτω, η άποψη Χ θα έπρεπε να είχε τα ίδια δικαιώματα με την άποψη “η άποψη Χ είναι μαλακίες”, ή μήπως η ελευθερία λόγου ισχύει μόνο για απόψεις που μας βολεύουν; ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΕΤΣΙ, αλλά δεν κάνω το λάθος να χαρακτηρίζω το “θέλω” μου πραγματικότητα.

Που μας φέρνει[*] στο κυρίως θέμα μας για σήμερα: Ελληνίδες χαζογκόμενες.

(ποιητική διάθεση on)
Οι Ελληνίδες χαζογκόμενες είναι θλιβερά βαρετά άτομα. Θλιβερά, γιατί o εαυτός τους είναι εγκλωβισμένος σε ένα μικρό-μικρό δωμάτιο με τρεις τοίχους.

Ο 1ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “παράδοση” (αν και δεν είναι απολύτως ακριβής), συνοψίζεται στη φράση “μη σε περάσουν για πουτάνα”. Έχουν κατά καιρούς γίνει εντυπωσιακά χοντρές πουτανιές βάσει αυτής της αρχής. Μην αρχίσω τώρα. Εν πάσει περιπτώσει, ο 1ος τοίχος εγκλωβίζει τη χαζογκόμενα στο ιδανικό της Καλής Ελληνίδας Κόρης/Μάνας/Αδερφής/Συζύγου.

Ο 2ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “cosmopolitan”, συνοψίζεται στα περιεχόμενα του Cosmopolitan. Συνοψίζεται στη συνταγή “βάλε στο στόμα σου παγάκια και κάνε του στοματικό έρωτα. Μετά βάλε στο στόμα σου καυτό τσάι και ξαναπάρε το πέος του στο στόμα σου. Η εναλλαγή θερμοκρασίας θα τον ξετρελλάνει!” (ειδικά, φαντάζομαι, αν του πιέσεις με δύναμη και το σημείο G[%]). Ο 2ος τοίχος εγκλωβίζει τη χαζογκόμενα στο ιδανικό της trendy, sexy, επιτυχημένης και προπαντώς three-hole-woman με 5000 ευρώ χρέος στην πιστωτική (και όλο σε τσαντάκια, παντοφλάκια, μποτάκια, φουστάκια, αρχιδάκια).

Ο 3ος τοίχος, που θα τον πούμε περιληπτικά “θρησκεία”, έχει να κάνει με ένα σωρό πανηλίθιες στερεοτυπικές πεποιθήσεις, που ξεκινούν από το σταυρουδάκι (ή κινέζικο ιδεόγραμμα, ή παραβουδιστικό σύμβολο) στο λαιμό και φτάνουν μέχρι τη θηλυκότητα (στιν οποία αποδίδονται απολύτως μυθικές διαστάσεις), το “οι άντρες είναι άγαρμπα και απλά αγοράκια[1]“, τα ζώδια, το κακό μάτι, την αύρα, το Κρεββάτι, το τι συνιστά Ρομαντική Στιγμή και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Στην τέταρτη πλευρά αυτού του δωματίου δεν υπάρχει τοίχος. Είναι ορθάνοιχτη και βλέπει κατ’ ευθείαν στον πραγματικό κόσμο, ένα γιγαντιαίο phase space της δυνατότητας να είσαι άνθρωπος που τα χαζογκομενάκια δεν πρόκειται να εξερευνήσουν ποτέ, διότι του έχουν γυρισμένη την πλάτη και αγνοούν πλήρως την ύπαρξή του. Παρατηρείστε ότι κατά κάποιον τρόπο ο ίδιος ο εαυτός τους είναι που κρατά τα χαζογκομενάκια φυλακισμένα στο δωμάτιο. Δεν είναι τυχαίο: όλα ανεξαιρέτως τα χαζογκομενάκια έχουν δουλέψει πολύ με το θέμα του εαυτού τους, τον οποίο θεωρούν εξόχως σημαντικό άτομο, μια και παίζει ολόκληρη Θηλυκότητα, Γυναικεία Διαίσθηση, Μητρότητα και άλλοι τέτοιοι παράγοντες εξύψωσής του.

Αυτό βέβαια δεν απαγορεύει σε πράγματα από τον έξω κόσμο (κυρίως γκόμενους και λογαριασμούς πιστωτικών καρτών) να μπουκάρουν κατά καιρούς στο δωμάτιο και να ρίχνουν πισώπλατες σφαλιάρες στα χαζογκομενάκια, αλλά δε φαίνεται να τις ανησυχεί το θέμα. Στο κάτω-κάτω, το Σύμπαν συνωμοτεί υπέρ τους και όσο ζουν αγαπούν και μαθαίνουν, για να εξαντλήσουμε και το σοβαρό κομμάτι της όποιας βιβλιοθήκης τους.

Τόσες ζωές αυτοεγκλωβισμένες σε μαλακισμένα στεγανά… Κρίμα.
(ποιητική διάθεση off)

Τώρα, αν σε όλα αυτά διακρίνετε κάτι το μισογυνικό, τι να σας πω, άλλη φορά θα τα γράφω με λουλουδάκια μπας και μπείτε στο νόημα. Το οποίο νόημα είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι οι χαζογκόμενες, οι οποίες είναι συνήθως συμπαθέστατες και ψυχούλες, το πρόβλημα είναι όλα ανεξαιρέτως τα άτομα, ανεξαρτήτως φύλου, που χρησιμοποιούν το “εμείς” για να αναφερθούν στο φύλο τους και το “εσείς” για να αναφερθούν σε άτομα του αντιθέτου φύλου. Παραδείγματα[#].

Όλοι αυτοί ομαδοποιούν (και ταυτίζονται με) ένα ασύλληπτα τεράστιο και ετερογενές πλήθος ανθρώπων με μοναδικό κριτήριο το αν έχουν περίοδο ή όχι και συνήθως εκφράζουν την αγανάκτησή τους όταν το τεράστιο και ετερογενές σύνολο παραμένει πεισματικά τεράστιο και κυρίως πεισματικά ετερογενές, αντί να υπακούει στα στερεότυπα που του υπαγορεύουν. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ να εκφράσω την αηδία μου για μία τόσο απροκάλυπτα ρατσιστική θεώρηση (η οποία δεν είναι τυχαίο ότι αφήνει απ’ έξω τους gay: δεν υπακούν στο ασφυκτικά μανιχαϊστικό και ακραία στερεοτυπικό δίπολο Εμείς κι Εσείς. Εδώ που τα λέμε βέβαια μία πρόχειρη ματιά αποκαλύπτει ότι μόνο χαρακτήρες σε σαπουνόπερες, ιπποτικά μυθιστορήματα, ρομάντζα και αναμνήσεις γιαγιάδων με Αλτσχάιμερ υπακούν σε αυτό το τόσο ηλίθιο δίπολο, αλλά η πραγματικότητα δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν True Believer, στο βαθμό που μπορεί να κάνει ότι δεν τη βλέπει).

Επίλογος: κρα και πάλι κρα.

[*] σαν ένα εντυπωσιακότατο παράδειγμα συγχρονικότητας, πράγμα που δεν κάνει πολλά για τα νεύρα μου διότι η συγχρονικότητα είναι χαλαρά στις πρώτες 100 θέσεις του shit list μου.
[%] Cosmopolitάνικη λέξη που σημαίνει “προστάτης”.
[1] μαλακίες. Αυτοί που όντως είναι άγαρμπα και απλοϊκά αγοράκια, είναι απλά το αρσενικό αντίστοιχο των χαζογκομενακίων.
[#] Τα παραδείγματα είναι 3-4 από τα σχόλια, τα υπόλοιπα είναι ΟΚ.

Er hat gesungen.-

[Paul Oakenfold - Southern Sun (Bunkka)]

Είναι γενικευμένη η παρεξήγηση ότι ο καθένας μπορεί να έχει (εννοείται βάσιμη) γνώμη για γλωσσικά θέματα, από τη στιγμή που ο καθένας μιλάει μια γλώσσα.

Αυτή η συλλογιστική βέβαια καταρρίπτεται σε σχεδόν μηδενικό χρόνο:

Μήπως δηλαδή ρε παπάρα θεωρείς τον εαυτό σου ικανό να φέρει εις πέρας εγχειρίσεις μπαϊ πας επειδή έχεις βουλωμένες αρτηρίες;

Το αυτό για όλες σχεδόν τις επιστήμες. Και σε θεωρητικό επίπεδο, ισχύει για όλες: οι άσχετοι δεν τα καταφέρνουν καλά και πριν αναφέρετε το Βέντρις και το Σλήμαν, για μια ακόμα γαμημένη φορά επαναλαμβάνω ότι ο Βέντρις δεν ήταν ο Χ άσχετος (είχε απίστευτο γλωσσολογικό ταλέντο, τρομερή μεθοδικότητα και μια 10μελή ομάδα φιλολόγων/επιγραφολόγων/γλωσσολόγων σε ΗΒ και ΗΠΑ να τον βοηθάει) και ο Σλήμαν ήταν ένας γαμημένος κυνηγός θησαυρών, που έκανε ανυπολόγιστες καταστροφές όπου πάτησε το βρωμερό ποδάρι του διότι αν δεν είχε χρυσά κοσμήματα στα οποία να μπορούσε να δώσει ένα (παντελώς αυθαίρετο) μυθικό όνομα (π.χ. “Θησαυρός του Πριάμου”), στάχτη και μπούρμπερη να γίνει as far as he was concerned.

Υπάρχει ωστόσο μία επιστήμη που δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια της αυθεντίας: οι αγαπημένοι μου οικονομολόγοι. Και γενικά όλοι αυτοί που υπαγορεύουν οικονομική και κοινωνική πολιτική.

Θεωρητικά, μπορεί να έχεις βγάλει τα μάτια σου με διδακτορικά στο LSE και αυτό που λες να είναι το σωστό.

Πρακτικά, η άποψή σου έχει ακριβώς την ίδια αξία με αυτή της γριούλας απέναντι που δεν έχει τελειώσει ούτε το δημοτικό.

Για δύο λόγους:
α) Εμπλέκονται στην υπόθεση λεφτά από ή προς τη γριούλα και δεν έχουμε κανένα λόγο να υποθέτουμε ότι η γριούλα δεν είναι “a rational autonomous agent, seeking to maximize its long-term profit”, αντιθέτως ένα σημαντικό ποσοστό της Οικονομικής Επιστήμης στηρίζεται σε αυτήν ακριβώς την υπόθεση.
β) Η γριούλα έχει την ίδια ακριβώς εξουσία με εσένα: μία ψήφο. Οπότε εμπιστευόμαστε (ως κοινωνία) τη γνώμη της ακριβώς το ίδιο. Οπότε η γνώμη της έχει την ίδια αντικειμενική εγκυρότητα. Δε μ’ αρέσει ούτε εμένα (θεωρώ πως μόνο εγώ θα έπρεπε να είχα δικαίωμα ψήφου και όλοι οι άλλοι να ήσασταν δουλάρες), αλλά έτσι είναι. QED.

Διότι (θα έπρεπε να) έχουμε ένα πράγμα που λέγεται Δημοκρατία.