Don’t Kiss The Frog

Χθες διάβασα για πρώτη φορά στη ζωή μου κοινωνιολογία (επίσης διάβασα για πρώτη φορά στη ζωή μου DAML. Πιο απλή και πρακτική από την OWL, ή τα ‘χω μπερδέψει τελείως;). Έχει ένα βιβλίο η Κοκονίτσα το οποίο την ταλαιπωρεί από το 1ο έτος γιατί έχει μέσα περιλήψεις των θεωριών του κάθε κοινωνιολόγου, αλλά έντονα μεταφερμένες στη σημερινή πραγματικότητα (ή τέλος πάντων τη σημερινή πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνεται ο εν λόγω καθηγήτουλας) και με μια διατύπωση που σε κάνει να θες να σφαλιαρίσεις το συγγραφέα (”αυτή η άποψη δεν έχει καμία πιθανοτική επαληθευσιμότητα” [!!! ΑΡΑΞΕ ρε φίλε μη χρησιμοποιείς τόσο ψαγμένα ελληνικά γιατί καταντάνε μη ελληνικά])

Ενθουσιάστηκα. Τα έλεγαν όλοι πολύ πειστικά. Ο καθένας με έπειθε απόλυτα. Πάντα το παθαίνω αυτό όταν διαβάζω επιστημονικές απόψεις σε άγνωστο γνωστικό αντικείμενο. Στην αρχή ήμουνα με το Ντυρκάιμ. ΜΑΓΚΑΣ! Αμέσως μετά είχε το Βέμπερ που τα έλεγε επίσης τρομερά πειστικά -και αντίθετα από το Ντυρκάιμ. Έγινα Βεμπερικός με τη μία. Μετά είχε ένα τρελό (ούτε που θυμάμαι πώς τον έλεγαν, κάτι σα Wissel) που μου θύμισε πολύ τον εαυτό μου αν εξαιρέσεις που έγραφε εντελώς ακατανόητα. Αυτόν τον πήδηξα και ασχολήθηκα με το Μαρξ: εκεί έγινα μαρξισταράς, αλλά μετά θυμήθηκα το Βέμπερ και ξαναλλαξοπίστησα.

Τελικά όμως το μέγα βραβείο το παίρνει ο Ντυρκάιμ, γιατί στο κεφάλαιό του έμαθα ότι οι γέροι Εσκιμώοι άμα ο χειμώνας ήταν βαρύς και φαινόταν ότι το φαγητό δε θα φτάσει για όλους, αυτοκτονούσαν. Το οποίο για το Βέμπερ είναι ξερωγώ ιδεολογία (έχουν την ιδεολογία ότι “πρέπει να πεθάνουν για το καλό της φυλής”) αλλά για μένα είναι common sense που υπαγορευόταν από τις πολύ σκληρές συνθήκες ζωής.

Στο σημείο αυτό υπήρξε καίρια παρέμβαση της Κοκονίτσας που καρακατασυμφώνησε (είναι κι αυτή Ντυρκαϊμικιά μόνο και μόνο επειδή ο τύπος έδωσε νέα διάσταση στην αυτοκτονία και η Κοκ τα εγκρίνει πολύ κάτι τέτοια) και μου ανέφερε το αντιπαράδειγμα των Νεάντερταλ που φαίνεται ότι μόλις μυριζόντουσαν βαρύ χειμώνα, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να καθαρίζουν όλα τα μωρά. Με κάτι τέτοια δεν είναι να απορείς που εξαφανίστηκαν: τα ‘θελε η πανηλίθια κωλάρα τους.

Μετά το πήγαμε μακριά το θέμα, αφού συζητήσαμε για τη συνείδηση και το Θεό (καημένη Κοκονίτσα!). Της είπα ότι νιώθω τύψεις γιατί πριν 2 χρόνια που είχα ακούσει ότι “όποιος αρνείται το Θεό αρνείται και τον άνθρωπο” είχα απαντήσει “τι μαλακίες είναι αυτές;” θεωρώντας το ρητορικό πυροτέχνημα ενώ λίαν προσφάτως κατάλαβα τη βάση του επιχειρήματος: αν δεν παίζουν ψυχές και λοιπές αηδίες, τότε τι είναι ο άνθρωπος; Ένα μάτσο μόρια που κουνιούνται περίεργα. Λοιπόν, πρέπει να τα πήρε με τη βάσιμη εκδοχή 100 φορές περισσότερο απ’ ό,τι τα είχα πάρει εγώ με το ρητορικό πυροτέχνημα: “Μπα! Και επειδή ο άλλος δηλαδή είναι μεγαλομανής πρέπει να συμπεράνουμε ότι υπάρχει και Θεός; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!”. Μπράβο ρε Κοκ σε έχω εκπαιδεύσει σωστά.

Πολύ διασκέδασα χθες με την Κοινωνιολογία και τα Υπαρξιακά. Χαίρομαι πάντως που δεν έχω εγώ να μάθω παπαγαλία όλο το βιβλίο της Κοκονίτσας.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα όμως πήγε 06:00 κι έτσι στις 08:01 που ξύπνησα είχα κοιμηθεί μόνο δυο ώρες και ένα λεπτό. Εδώ και καμιά ώρα μου σκάνε σιγά-σιγά κομματάκια της πραγματικότητας που το καθένα με σοκάρει. Ένα κομματάκι είναι το εξής: πήγε 31/8. Εκπληκτικό. Στις 08:01 θα ορκιζόμουν ότι είναι 11 Σεπτεμβρίου του 1996 και πρέπει να ξυπνήσω για να πάω Β’ Λυκείου.

Ένα σας λέω: μετά από πάρα πολύ καιρό, θα αγοράσω αυθεντικό CD. Διότι άκουσα τις “Γριές” από τη Μάρθα Φριτζήλα και έκανα 2 ώρες να συνέλθω.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου είναι ό,τι καλύτερο έχουμε αυτή τη στιγμή. Και αυτή είναι η γνώμη μου ως φανατικού της ηλεκτρονικής και της ρέγκε.

(μπορεί και να έχω ξανασχοληθεί με αυτό, δε θυμάμαι, εν πάση περιπτώσει δικό μου μπλογκ είναι άμα θέλω το γράφω και 600 φορές)

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, γιατί περιέχει αφάνταστα πολλές πληροφορίες) είναι ότι η συνείδηση προκύπτει όταν ένα ιεραρχημένο συμβολικό πολύπλοκο σύστημα αποκτά αυτοαναφορικότητα.

Το φαινόμενο φαίνεται να είναι θεωρητικά ανεξάρτητο από την ακριβή μορφή των συμβόλων και του συστήματος. Έτσι, δεν αποκλείεται (αν και είναι μάλλον απίθανο) μια μυρμηγκοφωλιά να έχει συνείδηση: απλώς αντί για νευρώνες έχει μυρμήγκια και είναι λίγο πιο loosely coupled η κατάσταση. Τα μυρμήγκια βέβαια δεν έχουν συνείδηση. Όμως ούτε οι νευρώνες έχουν.

Προεκτείνοντας (ξεχειλώνοντας) την ιδέα, δεν αποκλείεται ένα κράτος να έχει συνείδηση: οι νευρώνες είναι οι πολίτες του. Το ίδιο και μία μεγάλη επιχείρηση. Το ίδιο και ολόκληρη η βιόσφαιρα.

Το πραγματικά ζαλιστικό σημείο αποκαλύπτεται όταν συνειδητοποιήσεις τη γενικότητα του φαινομένου (αν, επαναλαμβάνω, ισχύει): μπορεί να υπάρχει συνείδηση ακόμα και σε συμβολικά συστήματα εντελώς άυλα, που βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα σε άλλα συμβολικά συστήματα: μπορεί μέσα στο μυαλό του καθενός από εμάς να κατοικεί μία ολόκληρη κοινωνία από ενσυνείδητα όντα που αγνοούν πλήρως την ύπαρξή μας γιατί κατοικούν σε έναν κόσμο που βρίσκεται εξ ολοκλήρου ανάμεσα στις σκέψεις μας. Μπορεί να υπάρχουν και άλλα όντα ανάμεσα στις δικές τους σκέψεις. Μπορεί εμείς οι ίδιοι να είμαστε κάτι τέτοιο, οπότε ο Πλάτωνας είχε δίκιο. (ξενέρα)

Μπορεί… oh, never mind.

Κατά τα άλλα τρομερό βιβλίο. Ο αναγνώστης θα βρει μία πρώτης τάξεως εισαγωγή στη θεωρία αριθμών, στα συμβολικά συστήματα, στο θεώρημα της μη πληρότητας, στη φύση της λογικής, στην αυτομοιότητα, στο Ζεν, στη μουσική του Bach, στη ζωγραφική του Escher (ο αγαπημένος μου ζωγράφος btw και είναι απαράδεκτο που τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του τα έχει μια ηλίθια εταιρεία 30 χρόνια μετά το θάνατό του), στην τεχνητή νοημοσύνη, στις ρίζες της πληροφορικής, στην πολυπλοκότητα, στα παιχνίδια με τη μορφή ενός κειμένου (πρέπει να είναι μεγάλο βάσανο για το μεταφραστή), στη μοριακή βιολογία, στη λειτουργία του εγκεφάλου, σε βασικές έννοιες της επικοινωνίας…

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο μόνος λόγος που το αγόρασα ήταν ότι 800 σελίδες φαίνονταν ό,τι έπρεπε για τις συνολικά 40 ώρες που πέρασα σε αεροδρόμια, αεροπλάνα, σταθμούς, τρένα και λεωφορεία σε όλες τις διακοπές μου. Ως προς αυτό αποδείχθηκε μια χαρά: ήταν τόσο βαρύ που στη μισή ώρα το παράταγα και ξεκινούσα να διαβάζω Pratchett. Στο τελευταίο τριήμερο στο Λονδίνο έφτασα στο good bit, εκεί που λέει για το Ζεν και κατάλαβα ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί με άνεση και θαλπωρή σε μια ωραία καλοκαιρινή ελληνική μπαλκονάρα.

ΥΓ: Επίσης ήταν βαρύ με τη φυσική έννοια. Τεράστια μαλακία να παίρνεις ολόκληρες εγκυκλοπαίδειες μαζί σου σε ταξίδια. Δεν θα το ξανακάνω ποτέ.

This is about pseudoscience and magical thinking.

Πάμε λοιπόν:

Ποσοι απο σας ξέρατε ότι στομαχι χωνέυει μόνο πρωτεινες;
ξερατε οτι όλα τα αλλα χωνευονται στο στόμα;

και οτι το εντερο μας είναι φτιαγμενο ετσι ωστε να αποτελειωσει ότι μας “ξεφυγε’?

Αυτό, πολύ απλά, δεν είναι αλήθεια. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι στο στόμα γίνεται το μεγαλύτερο μέρος της μηχανικής χώνεψης της τροφής (δηλαδή με το μάσημα και το σάλιο η τροφή γίνεται ένας εύπεπτος πολτός). Επίσης στο στόμα ξεκινά η χημική χώνεψη των υδατανθράκων (πατάτες, ψωμί, μακαρόνια και τέτοια), γιατί το σάλιο όπως μάθαμε στο σχολίο αντιδρά με το άμυλο και το μετατρέπει μερικώς σε σάκχαρο. Στο στομάχι η μηχανική χώνεψη συνεχίζεται και επίσης ξεκινά η χημική χώνεψη των πρωτεϊνών (που διασπώνται στα πολύ πιο εύχρηστα αμινοξέα). Όμως η χημική χώνεψη και η αποκομιδή όλων των θρεπτικών συστατικών (πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη, αρκετές από τις βιταμίνες) συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο λεπτό έντερο και το συκώτι, ενώ εμπλέκονται και ένα σωρό άλλα όργανα. Για την ακρίβεια είναι απλά εκπληκτικό το πλήθος των ουσιών που πάνε κατ’ ευθείαν στο συκώτι: το αλκοόλ και σχεδόν όλα τα φάρμακα π.χ. Και τέλος η μηχανική χώνεψη συνεχίζεται και ολοκληρώνεται στο παχύ έντερο, όπου στραγγίζεται και αποδίδεται στον οργανισμό σχεδόν όλο το νερό των τροφών.

Καταλαβαίνω ότι το παραπάνω φαίνεται techy και ξερόλικο και μεγάλο και βαρετό, όμως:
α) Πολύ δύσκολα θα βρείτε μία στοιχειωδώς ακριβή περιγραφή της διαδικασίας της πέψης που να μην έχει τουλάχιστον το ίδιο επίπεδο πολυπλοκότητας. Στην πραγματικότητα ακόμα και αυτή η περιγραφή είναι αφόρητα απλουστευτική.
β) Είναι πολύ (απείρως) πιο σωστό από το βολικό παραμυθάκι “το στομάχι υπάρχει μόνο για τις πρωτεϊνες, το έντερο για ό,τι μας ξέφυγε και όλα τα υπόλοιπα τα χωνεύει το στόμα”. Αν είναι έτσι, να βγάζουμε τελείως το λεπτό έντερο και να το αντικαθιστούμε με έναν πλαστικό σωλήνα. Γιατί όχι; Αρκεί ο άλλος να έχει το νου του και να μασάει ακριβώς 36 φορές την κάθε μπουκιά.

Όταν τρωμε πχ μη αποφλοιωμενο ρύζι( ο φλοιος εχει ολα τα συστατικα που θρεφουν, ενω το αποφλοιωμενο “τραβαει απο τον οργανισμο μας τα απαραιτητα συστατικα για να χωνευτει…σαν να ερχεται καποιος σπιτι μας χωρις δωρο, αλλα να μας κλεβει και τα ασημικα…και αυτο ισχυει για ολα τα επεξεργασμενα ψωμια, μακαρονια κλπ)

Αυτό, για να είμαι ειλικρινής δεν καταλαβαίνω πού ακριβώς κολλά με το προηγούμενο. Υποθέτω πως υποννοείται ότι το αποφλοιωμένο ρύζι επειδή είναι πιο δύσκολο να χωνευτεί “ξεφεύγει” από το πανίσχυρο πεπτικό εργοστάσιο που λέγεται “στόμα” και άρα το άχρηστο υπερευαίσθητο ματσούκι που λέγεται λεπτό έντερο αναγκάζεται να μπει σε διαδικασίες χώνεψης και να μας μικρύνει τη ζωή. Λοιπόν, ένα πράγμα που μπορεί κανείς να πει για το αποφλοιωμένο ρύζι είναι ότι είναι σαφώς πιο κατάλληλο από το μαύρο ρύζι για χώνεψη από το στόμα. Κι αυτό γιατί το μαύρο ρύζι έχει φλούδα, δηλαδή φυτικές ίνες (που το στόμα δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι να τις κάνει), ενώ το αποφλοιωμένο είναι σχεδόν σκέτο άμυλο, ουσία που όπως είδαμε το στόμα μπορεί να χειριστεί.

Επίσης σε γενικές γραμμές δεν ισχύει ότι το αποφλοιωμένο ρύζι έχει λιγότερα θρεπτικά συστατικά από το αναποφλοίωτο. Αυτό είναι μέρος ενός γενικότερου μύθου που λέει ότι όλα τα θρεπτικά συστατικά των φυτών βρίσκονται στη φλούδα. Λοιπόν, βρίσκονται και στη φλούδα, αλλά όχι μόνο εκεί (ούτε καν κυρίως εκεί: πού διατηρείσαι καλύτερα εσύ το μικρό θρεπτικό συστατικό; Στα 0.01mm από τον ήλιο, τον αέρα, τη θερμοκρασία περιβάλλοντος και όλες τις περαστικές τοξίνες ή λίγο πιο μέσα, στα ζεστά και ωραία;). Αν έχει κάτι παραπάνω το μαύρο ρύζι, αυτό είναι φυτικές ίνες που όπως όλοι ξέρουμε δεν διασπώνται από το πεπτικό σύστημα του ανθρώπου (για την ακρίβεια το ψιλογαμάνε γιατί για να χωνέψεις φυτικές ίνες χρειάζεσαι τρία στομάχια όπως οι κατσίκες) αλλά συμβάλλουν με την παρουσία τους στην καλή λειτουργία του παχέος εντέρου, που είναι ο politically correct τρόπος να πεις “σου εξασφαλίζουν ένα απολαυστικότατο χέσιμο”.

τρωμε λοιπον ας πουμε ενα σαντουιτς.
Η μακαρονια.
με σαλτσα ντοματας και τυρι.

Τα ξινα εμποδιζουν την χωνεψη του αμυλου αλλα δεν ειναι αυτο το πιο σημαντικο.

Ποσοι μασανε την καθε μπουκια μεχρι να γινει νερο?

κανεις.

χλαπακιαζουμε και πεφτει ΟΛΗ αυτη η δουλεια στο εντερο.

…και στ’ αρχίδια μας, όπως εξηγήσαμε παραπάνω. Στην επόμενη ζωή μου υπόσχομαι να μετενσαρκωθώ σε κατσίκα για να έχω το σωστό πεπτικό σύστημα.

τωρα το εντερο εχει μια ιδιαιτεροτητα.

Αν κανουμε μια τομη sideways, θα δουμε οτι το εσωτερικο του ειναι γεματο σαν σταλακτικτες και σταλαγμιτες…δεν ειναι λειο
συνηθως λογο κακης διατροφης, εχει μια στρωση κολλωδες που εχει σκαλωσει στα τοιχωματα, μια στρωση βρωμιας, παλιας, ανακατη με βλεννες αιματος(ειδικα αν πινουμε γαλα) κλπ

OK, το δέχομαι ότι μπορεί να την έχει λόγω κακής διατροφής, αλλά αυτό δεν έχει σχέση με το αν μασάς τη μπουκιά σου μέχρι να γίνει νερό. Πάντως αυτή η “βρωμιά” δεν είναι και πολύ άχρηστη: ζουν κάτι μαμούνια εκεί μέσα που βοηθούν στη χώνεψη. Για την ακρίβεια αν σου καθαρίσουν εντελώς το έντερο δε μπορείς να χωνέψεις απολύτως τίποτα (εκτός, υποθέτω, αν μασάς πολύ καλά και τα χωνεύεις όλα με το στόμα…).

Ερχεται το αιμα φορτωμενο απο τα “αποβλητα” των κυτταρων(για να φυγουν με τα περιτωματα) και να παρει θρεπτικα συστατικα να θρεψει τα χιλιαδες κυτταρα μας(γιαυτο δεν τρωμε αλλωστε?)
Ομως βρωμικο ηρθε, βρωμικο ξαναφευγει.

Ναι. Αν έχεις φάει όμως βρωμιές.

τα νεφρα παιζουν υπερωριες, η καρδια…ολα…
το σωμα αρχιζει να αντιδρα
βγαζει σπυρια, μυξες, οτι δηποτε να φυγει η τοξινη(ειτε απο το μη χωνευμενο φαγητο, ειτε απο το δηλητηριο του καφε, ειτε απο παλια φαρμακα κλπ)

Όχι. Όλα αυτά συμβαίνουν αν έχει μπει στον οργανισμό κάποια τοξίνη. Από αυτές δεν υπάρχει έλλειψη (αφθονούν π.χ. στο junk food, στην ατμόσφαιρα, στα σάπια φρούτα κλπ) αλλά πολύ απλά δεν βρίσκονται ούτε στον καφέ, ούτε στα φάρμακα, ούτε στο φαγητό που δε μάσησες 36 φορές.

Αν ειναι μεγαλη η “βρομα” αλλα δυνατος οργανισμος, θα ριξει εναν γερο πυρετο, ο ασθενης θα μεινει νηστικος( γιατι δεν θα πειναει, και αν δεν ειναι βλακας δεν θα ακουσει την λαιμαργια του), και το σωμα θα καθαρισει καπως.
αν παρει αντιπυρετικο, η φαει(δεν χωνευεις οταν εχεις πυρετο) η ειναι πολυ αδυναμος να αρρωστησει(ναι ξερω πως ακουγεται), τοτε τα κυτταρα του αρχιζουν να εκφυλιζονται σιγα σιγα.

Εδώ δε θα διαφωνήσω: το αντιπυρετικό καταπολεμά το σύμπτωμα (πυρετό) και όχι την αιτία οποιασδήποτε ασθένειας. Κατά συνέπεια είναι συνήθως περιττό. Αλλά δε νομίζω πως προκαλεί εκφυλισμό των κυττάρων (αλήθεια, τι σημαίνει αυτό;).

Και αυτο σημαινει ειτε οτι ο οργανισμος θα βρει ενα σημειο ‘αδυναμο” σαν την καθαριστρια που σκουπιζει τα παντα πισω απ το χαλι
ειτε οτι θα περασει στο σταδιο της αλλεργιας, βηχας, κλπ

και μετα, οταν περασουν λιγο και τα χρονια και πλεον ο οργανισμος δεν εχει την πρωτη vitality, αρχιζουν τα σοβαρα προβληματα.

Όλα αυτά τα σημαίνει ο εκφυλισμός των κυττάρων; Εγώ γιατί αντιλαμβάνομαι έναν Pan Naran που προσπαθεί να γεφυρώσει το επιθυμητό με το πραγματικο μέσω μιας ιστοριούλας για το μικρούλη οργανισμό που δεν τον σεβαστήκαμε;

Δεν μπορω να καταλαβω πως ανθρωποι που καταλαβαινουν οτι αν βαλουν πετρελαιο στο αμαξι τους θα χαλασει, δεν καταλαβαινουν οτι αν φανε αφυσικα man made πραγματα θα αρρωστησουν.

Εξαρτάται τι εννοεί κανείς με το “αφύσικα”. Γιατί αν πάρουμε αυστηρά τον ορισμό της λέξης, οτιδήποτε μαγειρεμένο είναι αφύσικο και man made. Ε λοιπόν, ίσως ο λόγος που δεν το καταλαβαίνουν είναι ότι τρώνε τέτοια πράγματα από τη στιγμή που έκοψαν το θηλασμό και οι περισσότεροι τείνουν να μην αναπτύσσουν αλλεργίες κλπ.

Πως γινεται να πιστευει καποιος οτι τρωγοντας νεκρα και συνθετικα πραγματα, δινει ζωη στον οργανισμο του.
και οτι ριχνοντας μια “ατομικη βομβα” μεσα του(φαρμακα) δεν εχει απωλειες στην ικανοτητα του να επιβιωσει αργοτερα απο κατι πιο σοβαρο.

Στην πραγματικότητα είναι πάρα πολύ απλό: ο οργανισμός (ο ΚΑΘΕ οργανισμός) είναι ένα εργοστάσιο που μετατρέπει νεκρά (και ενίοτε συνθετικά) πράγματα σε ζωή. Υπάρχει και ψαρωτικό όνομα για αυτή τη διαδικασία, λέγεται “μεταβολισμός”. Η αντίθετη άποψη υπονοεί ότι η ζωή είναι κάποια “μαγική ουσία” που την έχει π.χ. το αναποφλοίωτο ρύζι, και την αντλούμε εμείς για να συνεχίσουμε την ύπαρξή μας. Πα-πα-ρι-λί-κια.

Η δεύτερη πρόταση μπερδεύει -μετά συγχωρήσεως- τη βούρτσα με την πούτσα. Τα φάρμακα που παίρνεις σε υπερβολικές δόσεις μπορούν να σου κάνουν κακό. Τα φάρμακα που παίρνεις χωρίς να τα χρειάζεσαι μπορούν επίσης να σου κάνουν κακό. Τα φάρμακα γενικώς πολύ απλά δεν κάνουν κακό. Από αυτό το σημείο μέχρι να τα παρουσιάζουμε σαν το σκατό του διαβόλου, η απόσταση είναι τεράστια.

Το θεωρειτε τοσο φυσιολογικο να αρρωσταινουν ολοι μετα τα 45?

(παραβλέπω για λόγους οικονομίας της συζήτησης το γεγονός ότι αυτό δε συμβαίνει, οπότε έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα αστήριχτη υπόθεση και κανονικά η συζήτηση τελειώνει εκεί. Τώρα που το σκέφτομαι, σκατά οικονομία της συζήτησης αλλά άντε να εξηγήσεις στην άλλη ότι αν ο κεντρικός ισχυρισμός είναι αστήριχτος, τότε το ίδιο ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες παπαρολογίες που πηγάζουν από αυτόν και sorry, δεν είναι υποκειμενικό το θέμα).

Υπάρχει φυσιολογικό και φυσιολογικό. Πρέπει να διευκρινίζει κανείς τι εννοεί με αυτόν τον όρο. Αν δεχθούμε ότι “φυσιολογικό” είναι αυτό που μας φαίνεται “καλό” (κάτι αρκετά ανθρωποκεντρικό btw), τότε ναι, δεν είναι φυσιολογικό να αρρωσταίνουν όλοι μετά τα 45.

Αν πάλι δεχθούμε ότι “φυσιολογικό” είναι αυτό που επιτάσσει η φύση, τότε πάλι δεν είναι φυσιολογικό να αρρωσταίνουν όλοι μετά τα 45.

Φυσιολογικό είναι στα 45 τους να έχουν πεθάνει εδώ και 5 χρόνια, όπως οι πρωτόγονοι που ζούσαν μες στη φύση (ας μην το ξεχνάμε αυτό). Φυσιολογικό είναι να πεθαίνουν 300 στα 1000 νεογέννητα και 50 στις 1000 λεχώνες. Φυσιολογικό είναι να πεθαίνεις στα δεκάξι σου από αμυγδαλές και στα δύο σου από λαρυγγίτιδα και στα εφτά σου από φραγμένο παχύ έντερο και να είσαι 1,20 με τα χέρια ανάταση επειδή τρως μόνο αναποφλοίωτο ρύζι. Φυσιολογικό είναι να παθαίνεις τροφική δηλητηρίαση από οτιδήποτε δε διατηρείται πάνω από 2 μέρες χωρίς ψυγείο και οποιουδήποτε τύπου συντηρητικά.

Φυσιολογικό με λίγα λόγια είναι να μη ζεις μέχρι τα 45, οπότε δεν προλαβαίνεις να πάθεις υπέρταση και οι πιθανότητες να σου εμφανιστεί κάποιος καρκίνος είναι λιγότερες από τις μισές. Και αυτό είναι ένα επιχείρημα το οποίο δεν προσπερνάς έτσι εύκολα.

Το να αρρωσταινουν τα ζωα που τρωνε απο μας και σαν και μας?

Ειδατε ποτε στην φυση φαλακρο λιονταρι?
καρκινο στις γαζελες?
να τρωει οτιδηποτε ενα αρρωστο ζωο?
να πινει γαλα μετα την παιδικη ηλικια?

Στη φύση υπάρχουν και γαζέλες με καρκίνο και φαλακρά λιοντάρια. Απλώς δεν επιβιώνουν πάνω από 1-2 εβδομάδες γιατί στη φύση όταν αρρωσταίνεις την πούτσισες και that’s all there is to it.

Για το γάλα πάντως δε θα διαφωνήσω: το σιχαίνομαι.

Σειρά μου τώρα: είδατε ποτέ στη φύση γάτα να ζει 15 χρόνια;

Φτιαξε φουρνο μικροκυματων, τι κιαν ευθυνεται γγια τερατο γεννεσεις.

Α ναι; Και άμα το πάμε έτσι, το μητρικό γάλα ευθύνεται για το φαινόμενο της παιδεραστίας.

Κανε υπερηχους, σε 20 χρονακια θα ξερουμε τι ζημια κανανε(οπως οταν κοιταζανε τις εγκυες με ακτινες Χ)

Χωρίς να είμαι ιδιαίτερα ειδικός, η διαφορά ανάμεσα σε έναν ήχο (δηλαδή κάποιες δονήσεις στον αέρα) που απλά έχει μία συχνότητα που δεν ακούγεται στον άνθρωπο και σε μια ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που επιδρά κατ’ ευθείαν στο μοριακό επίπεδο είναι επιεικώς χαώδης. Μετάφραση: άλλο Πέπη άλλο πρέπει και είναι ασυγχώρητο κάποιος που υποτίθεται ότι “έχει κάνει έρευνα” να θεωρεί υπέρηχους και ακτίνες Χ το ίδιο πράγμα, μόνο και μόνο επειδή έχουν την ίδια πρακτική χρησιμότητα, δηλαδή να σου δείχνουν το εσωτερικό κάποιων πραγμάτων.

BTW χάρη στους υπέρηχους μπορείς να καταλάβεις εγκαίρως κάποιες μικρολεπτομέρειες που μυστηριωδώς η ισορροπημένη και αρμονική θεώρηση των πραγμάτων αφήνει απέξω, π.χ. αν το μωρό έχει δύο κεφάλια. Eπίσης btw οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται τουλάχιστον εδώ και 25 χρόνια απ’ όσο ξέρω.

Βαλε πυλωνες, αλλαξε τα ηλεκτρομαγνητικα κυματα, φτιαξε μεταλλαγμενο φαγητο(δεν πλησιαζει κατσαριδα στα 50 μετρα το καλαμποκι φρανκενσταιν που “εκπεμπει” και συ το τρως με τα κορνφλεικς σου).

Για μια στιγμούλα. 1ον τι σημαίνει “άλλαξε τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα” (τι σημαίνει ηλεκτρομαγνητικά κύματα btw;) και 2ον κι εγώ είμαι γενικά σκεπτικιστής απέναντι στα μεταλλαγμένα, όμως αυτό δε σημαίνει ότι δε θα είμαι 100 φορές πιο σκεπτικιστής στην άποψη ότι το καλαμπόκι που έχουμε στα κορν φλέικς μας “εκπέμπει” (ΤΙ εκπέμπει δηλαδή εκτός από αθώα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στα 400-700nm;) και ότι δεν το πλησιάζουν οι κατσαρίδες. [Βασικά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι που να μην το πλησιάζουν οι κατσαρίδες.]

Τα τελευταια 200 χρονια, βλεπεις τα αποτελεσματα της “σοφιας” και της τρελλας του ανθρωπου που πιστευει οτι ξερει καλυτερα και παλι….και παλι δεν κανει τον συσχετισμο.

Προσθέτω ότι λίαν προσφάτως τα βλέπεις και στο Ιντερνετ.

Υπογραφή: ένα ξερόλικο φασιστόμουτρο που αν είχε γεννηθεί ολιστικά και σε αρμονία με τη φύση στο σπίτι του θα πέθαινε, με αποτέλεσμα ο βαθμός κατανόησής του για όσους ισχυρίζονται ότι ξέρουν από υγεία και θεωρούν πως το στόμα χωνεύει τα πάντα εκτός από τις πρωτείνες να είναι ακριβώς -οο.

Παράδειγμα 1: πριν 5-6 χρόνια ο Alpha χέστηκε στα λεφτά επειδή είχε την Εσμεράλδα, την Παολίνα, τη Μαρία της Γειτονιάς και τη Μαριμάρ. Όχι ταυτόχρονα (τουλάχιστον αρχικά), απλώς έπαιζε 1-2 φρέσκα και λίγο αργότερα άρχισε να προσθέτει επαναλήψεις.

Enter Star Channel, κάποιος εγκέφαλος του οποίου αποφάσισε ότι “τα μεταγλωττισμένα λατινοαμερικάνικα πουλάνε” και έβαλε στο πρόγραμμά του όχι 1, όχι 2, αλλά 6 μεταγλωττισμένες σαπουνόπερες. Έχεις μικρή αγορά ρε ηλίθιε, δεν καταλαβαίνεις ότι το κοινό θα κορεστεί; Επίσης κάτσε μελέτησε λίγο τις σειρές με τις οποίες ο άλλος χέστηκε στα λεφτά: θα παρατηρήσεις ότι είναι μεξικάνικες, με συγκεκριμένο στυλ και πουλάνε σα ζεστές καραμέλες στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τις περουβιανές-αργεντίνικες-ισημερινές αηδίες που αγόρασες. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η Μιλάγκρος η ατίθαση έκανε αξιοπρεπείς εισπράξεις και τα άλλα 5 δεν τα θυμάται κανένας.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα: το Mega έφερε τον Τούρκο και ανακάλυψε την κότα με τα χρυσά αβγά. Γιατί; Ιδού οι λόγοι, με φθίνουσα σειρά σπουδαιότητας:
0) Ήταν έκπληξη. Την πρώτη φορά δεν την ξαναχτυπάς ποτέ. Κανένα ριάλιτι δεν έβγαλε τα λεφτά του ΒΒ1. Κανένα λατινοαμερικάνικο δε χτύπησε τη τηλεθέαση που είχε χτυπήσει η Εσμεράλδα. Κανένα τηλεπαράθυρο δε θα ξεπεράσει τη Μάνα Ρέηβερ.
1) Ήταν μια όαση φρεσκάδας στην έρημο των τηλεοπτικών επαναλήψεων του καλοκαιριού.
2) Τα σήριαλ με αταίριαστους έρωτες είναι σταθερή αξία, όπως έχει διαπιστώσει ο Μανουσάκης τα τελευταία 8 χρόνια. Ειδικά ο ελληνοτουρκικός έρωτας πούλαγε και θα πουλάει.
3) Η Ναζλί, Άννα, Νίκος και Καντίρ είναι πρώτης τάξεως γκομενάκια.
4) Το σήριαλ δεν είναι κλάψα-κλάψα-ματς-μουτς: έχει το σωστό μίγμα χιούμορ, προβληματισμού, συγκίνησης, ανθρωπιάς. Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς είναι πάρα πολύ καλοί και φαίνεται ότι έχουν καριέρα στο θέατρο. Το soundtrack και τα jingles είναι πολύ καλά. Με λίγα λόγια, είναι ένα damn good show, απολύτως κατάλληλο για prime time.

Το να τα παραβλέπεις όλα αυτά και να κολλάς στη χώρα προέλευσης, είναι πρώτης τάξεως βλακεία.

Έτσι, όποιος κι αν είναι αυτός στον Alpha που είπε “φέρτε μου τούρκικα” και βρέθηκε με αυτή τη βαρετή, γκρίζα (και υποψιάζομαι ντουμπλαρισμένη) αηδία που παίζει κάθε μέρα στις έξι (ή μήπως στις εφτά;), είναι σίγουρο ότι θα το μετανιώσει, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Ειδικά από χθες που έχει απέναντί του τα πρώτα επεισόδια του “Βέρα στο Δεξί”.

Η κρίση των ιδεών πάντα παράγει μέσα στο σκοτεινό θάλαμο της ιδεολογίας την ανάποδη εικόνα της πραγματικότητας. Μετατρέποντας τις πραγματικές κοινωνικές δυσκολίες σε μοιραία αδιέξοδα, οδηγεί σε διπλή άρνηση του παρόντος, καταδίκη και πρόθεση παράκαμψής του (και όχι συμμετοχής για τη μετατροπή του). Η άρνηση αυτή, αναπόφευκτα αδιέξοδη, οδηγεί στην εφεύρεση επαληθεύσεων της μόνης ουτοπίας που είναι ικανή να παρακάμψει το παρόν, της γέφυρας προς το ιδανικό παρελθόν, επιστροφή στις ρίζες ή ανασύσταση κομμένων δεσμών που θα οδηγήσει στο ιδανικό μέλλον.

(Άννα Φραγκουδάκη, Γλώσσα και Ιδεολογία)

iow: δώσε στον κοσμάκη έναν -καταφανέστατα- σκοτεινό μονόδρομο και θα ξεσκιστεί να φαντασιώνεται “φωτεινές” παρακάμψεις.

Διότι, κ.κ. ΣΚΑΤΟΓΑΒΡΟΙ, εμείς οι Ευρωπαϊκές Ομάδες, άμα χρειαζόμαστε 3 γκολ βάζουμε 3 γκολ όπως μάθατε και πέρυσι στην Αγγλία.

Άκου 1.000.000 υπογραφές για να γίνει η Αγία Σοφία πάλι εκκλησία.

Σκεφτείτε λίγο λογικά: τα άτομα που θα υπέγραφαν για κάτι τέτοιο είναι πραγματικά πολύ αφελή (δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει “μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO”), οπότε το σωστό για τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι “δώσε την υπογραφή σου” αλλά “δώσε 1 ευρώ”. Τουλάχιστον έτσι θα βγει κάτι χρήσιμο, δηλαδή θα πλουτίσει κάποιος από τα θύματα αντί σκέτα να τα αποβλακώνει.

Πώς μου ήρθε τώρα…

Μακάρι πάντως να ήταν έτσι απλά τα πράγματα:

Ό,τι και να κάνεις, κάτω-κάτω στο κουτάκι θα μείνει λίγη. Τι σπατάλη!

(ελεγμένο περίπου 1200 φορές την τελευταία χρονιά, σε κάθε είδους συνθήκες)