Δύο πράγματα που οι περισσότεροι άλλοι τα βλέπουν -τρόπον τινά- με δέος, εγώ τα έχω βιώσει: Τους αρχαίους και τους καθηγητές.

Και γι’ αυτό χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη στη μαμά μου, που είναι φιλόλογος.

Για όλους τους άλλους ο καθηγητής ήταν ένα Σύμβολο Εξουσίας. Ένας Ρόλος, απογυμνωμένος από κάθε ιδιότητα πέραν των διδακτικών του καθηκόντων (άντε και των “αστυνομικών” καθηκόντων σε διαλείμματα και εκδρομές). Οι καθηγητές που δεν ανταποκρίνονταν σε αυτό το στερεότυπο (τυπικά πιτσιρικάδες) ήταν ένα είδος “δικών μας” και συνήθως γίνονταν πολύ δημοφιλείς (και γαμούσαν -ή τουλάχιστον αντιστέκονταν στον πειρασμό να γαμήσουν- αβέρτα, ειδικά οι γυμναστές).

Για μένα οι καθηγητές ήταν βασικά κανονικοί άνθρωποι, που έκαναν μια δουλειά. Σε αντίθεση με πάρα πολύ κόσμο, δεν θεωρούσα πως όταν φύγουν από το σχολείο εξαφανίζονται, ούτε ότι το αν καπνίζει ο Χ είναι η αποκλειστική τους έννοια. Αντιθέτως ήξερα ότι τα καλύτερα στη ζωή τους συνέβαιναν εκτός σχολείου. Και ότι είχαν συγγενείς, παρέες, χιούμορ, κόμπλεξ, άγνοια για πολλά θέματα, έχθρες και φιλίες μεταξύ τους…

…άσε που κάμποσους από αυτούς θα τους έβλεπα και στο σπίτι μια στο τόσο (αν και συνήθως θα προσπαθούσα να το αποφύγω).

Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα καλύτερα, από πολύ νωρίς κατάλαβα ότι οι καθηγητές λυκείου σε γενικές γραμμές θεωρούν σαφώς “κατώτερους” (από πλευράς level) τους δασκάλους κι έτσι όλο το Δημοτικό το πέρασα με τους δασκάλους μου πλήρως απομυθοποιημένους, με αποτέλεσμα να μπορώ εύκολα να διακρίνω τι ελεεινά, μαλακισμένα, ημιμαθή, κομπλεξικά, απλοϊκά βλαχίδια ήταν οι περισσότεροι. (όχι ότι δεν είχα και δύο ΦΟΒΕΡΕΣ δασκάλες -και δε μιλάω βέβαια για εμφάνιση- στη Β’ και στην Ε’ Δημοτικού, αλλά ειδικά στην 6η είχα μία ψυχασθενή φανατική ελληνορθόδοξη ταλιμπάν 21χρονη, αρκετά πιο αμόρφωτη από εμένα την οποία έτσι και πετύχω πουθενά σας το λέω δεν την ξεπλένει ούτε ο Δούναβης)

Αντίστοιχα για τους αρχαίους. Ο περισσότερος κόσμος έχει στην πραγματικότητα μηδενική επαφή με την αρχαιότητα. Είναι το “ένδοξο παρελθόν”, ή οι “πρόγονοι” γενικά κι αόριστα, οι Γίγαντες της Ανθρωποτητας, ένα είδος μικρής θεότητας. Κάτι -αν το σκεφτείτε- έξω από εμάς, που στα σκάει με ρητά, με πρότυπα, με πράγματα που μπορείς να προσεγγίσεις, όχι να ζήσεις.

Για μένα όμως δεν ήταν έτσι. Για μένα ήταν οι άνθρωποι με τις όμορφες ιστορίες. Για παράδειγμα το μύθο της Λήδας δεν τον μελέτησα ποτέ. Ήταν απλά μία από τις ιστορίες με τις οποίες μας νανούριζαν (όπως η ιστορία της Κατουρίνας που κατουριόταν) και μάλιστα η αγαπημένη της αδερφής μου λόγω συνωνυμίας με τη μυθική Λήδα. Και δικιά μου: εγώ είχα το όνομα του παππού μου. Η αδερφή μου είχε το όνομα μιας τύπισσας που γεννοβολούσε αβγά. Καταλαβαίνετε ότι ένας αδερφός δε μπορεί να αφήσει ανεκμετάλλευτη μια τέτοια ευκαιρία για καζούρα.
Τη Βατραχομυομαχία την ανακάλυψα στο ντουλάπι με τα σχολικά βιβλία της μαμάς μου και τη διάβασα στο Δημοτικό. Τη λάτρεψα. Στην Έκτη Δημοτικού μας πήρανε την πεντάτομη “Ελληνική Μυθολογία” του Κακριδή και στην Έκτη Δημοτικού+3 μήνες την είχα διαβάσει όλη, εκτός από τον 1ο τόμο (”Εισαγωγή στο Μύθο”) που τον διάβασα τελικά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς (και τον ξαναδιάβασα στα μισά της Α’ Γυμνασίου, οπότε κατάλαβα πολύ περισσότερα). Για τον Οδυσσέα είχα ακούσει τα χίλια δυο -πολύ πριν τον διδαχθώ αποσπασματικά και ΣΙΧΑΘΩ την εκτενή φιλολογική ανάλυση(=>παπαρολογία) της κάθε παρομοίωσης στην Α’ Γυμνασίου- και πραγματικά τον λυπόμουνα που βολόδερνε τόσα χρόνια, αλλά από την άλλη έβρισκα πολύ φυσιολογικό που οι αρχαίοι πλήρωναν τον Όμηρο να τους τραγουδάει αυτή τη συναρπαστική ιστορία. [side effect: μια μέρα η γιαγιά μου έφερε λωτούς, αλλά φοβόμουν να τους δοκιμάσω, άσε που έμοιαζαν με ντομάτες. Όταν τους δοκίμασα κατάλαβα ότι οι αρχαίοι ήταν λίγο υπερβολικοί].

Τους μισούς άθλους του Ηρακλή τους είχα ακούσει 7 χρονών, ένα βράδυ που βαριόμασταν στο εξοχικό κάτι φίλων στη Στυμφαλία. Όπως βέβαια άκουγα για το Θησέα κάθε φορά που περνούσαμε με το αυτοκίνητο από την Κακιά Σκάλα. “Τα παλιά χρόνια εδώ ήταν κακοτράχαλα και είχε ένα σωρό ληστές…” (για κοίτα ρε παιδί μου πώς αλλάζει ο κόσμος, σήμερα έχει ολόκληρη Εθνική Οδό)

Και όταν περνάγαμε από τις Θερμοπύλες, άκουγα για το Λεωνίδα. Πρέπει να ακούσετε τη μάνα μου να σας εξιστορεί το Λεωνίδα. Νομίζω πως είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο με πραγματικο πνεύμα Λεωνίδα μέσα του, γιατί καταφέρνει να κάνει το “μολών λαβέ” να ακούγεται σαν “για κόπιασε ρε καριόλη αν σου βαστάει, να δούμε αν θα καλοπεράσεις και πεντάρα τσακιστή δε δίνω αν με σκοτώσεις, εγώ μια φορά σε έχω γραμμένο στα παπάρια μου” που κατά τη γνώμη μου είναι πολύ πιο ρεαλιστικό από το “οι Σπαρτιάτες δεν υποχωρούν” και το “ελευθερία ή θάνατος”.

“Τα παλιά τα χρόνια εδώ ήταν πολύ στενά και οι Πέρσες δε μπορούσαν να περάσουν…” (για κοίτα ρε παιδί μου τι μεγάλη που είναι η Ζωή, τώρα δεν υπάρχουν ούτε Πέρσες ούτε τίποτα υπάρχουμε εμείς που γελάμε με όλα αυτά και πάμε εκδρομή στο Πήλιο)

Πάντως τώρα που τα θυμάμαι συγκινούμαι λιγάκι. Τριγύρω έχει γεμίσει φανατισμένα ζόμπι που ψάχνουν στους μύθους και τα κείμενα αποδείξεις εθνικής ανωτερότητας και πρωτοκαθεδρίας. Να πάνε να τα βρούνε αυτά στη δική τους κληρονομιά, οι σκατοφασίστες. Τη δική μου να την αφήσουν ήσυχη.

ΥΓ: Ίσως όλοι αυτοί που αποδίδουν μαγικές ιδιότητες στην Μυθολογία πρέπει να αναθεωρήσουν λιγάκι. Γιατί αν ποτίσεις κάποιον με Μυθολογία, όχι σαν αποστειρωμένο θέσφατο ή έστω αντικείμενο κριτικής μελέτης, αλλά σαν όμορφες ιστορίες από τους μεγαλύτερους στους μικρότερους (όπως άλλωστε έκαναν οι ίδιοι οι αρχαίοι), το τελικό αποτέλεσμα είναι…

εγώ.

…οπότε θα μυγιαστώ από την κουρτίνα 5:

5ον. Τσογλανακια (κατι 18-26 κακομαθημενα σκατα που ακομα δεν ξερουν που πανε τα τεσσερα αμολυουν οτι παπαρια κατεβασει ο νους τους μ’ενα εξυπνακιστικο τροπο που απο τι παρατηρησα εχουν και μεγαλη περαση σε κατι μεγαλοκοπελλες ανω των 35.Προφανως τους ξυπνανε το μητρικο τους και νιωθουν οτι πρεπει να τα προστατεψουν τα καυμενα.Ειναι συνηθως επιθετικα και οργισμενα γα οτιδηποτε σερνεται και περπαταει χωρις να ξερουν ουτε κι αυτοι για πιο λογο.Μα φυσικα για να μας εντυπωσιασουν προφανως)

πράγμα που σημαίνει ότι ξυπνάω το μητρικό ένστικτο στη DiS, την Κουρούνα και την Avanti, σαν μεγαλοκοπέλες που είναι. Μαμάδες, απαιτώ χαρτζηλίκι. Οτιδήποτε-σέρνεται-και-περπατάει, τη γάμησες: σ’ έχω στη μπούκα. Γκκρ, είμαι ένα άγριο τσογλάνι.

[πάντως δεν ενοχλήθηκα γιατί το κείμενο δεν έχει κακή διάθεση. Εξάλλου δε θα ήθελα να είμαι στη θέση του φίλου μας του Art Attack όταν υποπέσει στην αντίληψη της DiS (σατανικό smiley)]

Προχθές πάντως (εντελώς συμπτωματικά) ρώταγα τη Γ. αν κατά τη γνώμη της το blog μου δίνει (εσφαλμένα) την εικόνα ενός στρίτζη ή την εικόνα ενός πανέξυπνου γλυκύτατου πλάσματος με πηγαίο χιούμορ, ασύγκριτη φυσική ομορφιά, βαθειά καλλιέργεια και διακριτικά ακατανίκητη γοητεία (που είναι και η πραγματικότητα βέβαια). Μετά από αρκετά “στ’ αρχίδια σου” (”μα εννοείται”) και “τι σε νοιάζει” (”ε να, ακαδημαϊκά” -”χέστο πια αυτό το ακαδημαϊκά”), αναγκάστηκε να παραδεχθεί μονολεκτικά:

ΣΤΡΙΤΖΗΣ

(το οποίο έχω την εντύπωση ότι σημαίνει “τσιγκούνης” αλλά εδώ έχουμε φτάσει η “πρόοδος” να σημαίνει “επιστροφή στο 1800″ οπότε θα μου συγχωρήσετε κι εμένα λίγη newspeak σαν άτομο με αυτοκρατορικές βλέψεις που είμαι)

Θα μπορούσα φαντάζομαι να αποφασίσω μία πιο φιλική προς τον ανώνυμο ηλίθιο σχολιαστή στροφή της δημόσιας εικόνας μου, αλλά το κακό είναι ότι δε με ενδιαφέρει καθόλου η δημόσια εικόνα μου (ειδικά προς τον ανώνυμο ηλίθιο σχολιαστή) και όποτε υποψιάζομαι ότι κινδυνεύω να την αποκτήσω, φροντίζω να την καταστρέφω πάραυτα.

Τέλος πάντων, όποιος αισθάνεται ότι τον ενοχλεί κάτι που γράφεται εδώ, μπορεί αν θέλει να φανταστεί ότι το λέει ένα μικρό χνουδωτό κουνελάκι και υπό το νέο αυτό πρίσμα να επανεκτιμήσει τη στάση του.

ΥΓ: Όποιος καταλαβαίνει από την άλλη (όχι συμφωνεί, απλά καταλαβαίνει), α-πο-κλεί-ε-ται να ενοχληθεί από κάτι που γράφεται εδώ.
[98]

The plain facts are that Greek science, even at its best, would be hard to distinguish from the science prevailing among Hottentots, Haitians and Mississippi Baptists today, that Greek art was mainly derivative and extremely narrow in range, that Greek philosophy was quite as idiotic as any other philosophy, and that the government of the Greeks, even at its best, was worse than the worst of Tammany.

Εγώ πάντως κράτησα ότι οι Ινδοί είχαν ανακαλύψει(;) το Δράμα την ίδια εποχή με τους Έλληνες. Τα παλιότερα σωζόμενα έργα είναι του 3ου αιώνα μ.Χ., αλλά ο Pāṇini αναφέρει το είδος στη γραμματική του (5ος αιώνας π.Χ.). Και ο λόγος που το κράτησα είναι ότι η Αντιγόνη της Β’ Λυκείου είχε στην εισαγωγή περί τις 1000 λέξεις για το πώς το μοναδικό κλίμα (πολιτικό, γεωγραφικό, κοινωνικό, θρησκευτικό) της Κλασικής Αθήνας οδήγησε νομοτελειακά στην ανακάλυψη του Δράματος. Τελικά φαίνεται πως αν ανακάλυψαν κάτι οι Έλληνες, αυτό δεν είναι το Δράμα, αλλά το σεξ, η βία, τα ειδικά εφέ και το unhappy end.

BTW αυτός ο Πανίνης σύμφωνα με το άρθρο της Wikipedia έκανε τρομερή δουλειά στο θέμα “Γραμματική”, ουσιαστικά επινοώντας ένα ισοδύναμο της μετασύνταξης BNF και βουτώντας κατ’ ευθείαν στα βαθιά νερά της συντακτικής ανάλυσης, την ίδια εποχή που η Υψηλή Φιλοσοφία των Ελλήνων αναρωτιώταν αν το “α” σημαίνει “σκληρότητα” και το “η” μαλακότητα. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει το Μπαμπινιώτη στο κειμενάκι που σχολίασα τις προάλλες να αναφέρει ανάμεσα στα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της ελληνικής το γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε πρώτη σαν μεταγλώσσα από τους Αλεξανδρινούς γραμματικούς. Παραδέχεται βέβαια ότι ο Pāṇini ήταν μεγάλος μάγκας και παλιότερος, αλλά λέει “η δικιά του δουλειά δεν επηρέασε σχεδόν καθόλου τη Δυτική σκέψη μέχρι το 19ο αιώνα”. Να χαρώ εγώ κριτήριο για την καταλληλότητα και την παλαιότητα της σανσκριτικής, της ελληνικής, ή της οποιασδήποτε σαν μεταγλώσσας: το αν είχαν πρόσβαση σε αυτήν οι Δυτικοί! Άντε μην τα πάρω πάλι!

ΥΓ: Αρχίζω να πιστεύω ότι μας έχουν γεμίσει το κεφάλι με πολύ χοντρές μαλακίες. Δε θα εκπλαγώ καθόλου αν αποδειχθεί ότι ο Φαλμεράγιερ είχε δίκιο από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη.

Διάφορα χημικά και υπεριώδης ακτινοβολία, ωκεανός…

Αυτό είναι το κεφάλι μου από τότε που ξύπνησα, δηλαδή πριν μία ώρα. Αφήστε με έτσι για 1-2 εκατομμύρια χρόνια και θα σας έχω φτιάξει κάτι πρωτόζωα μούρλια.

Δεν ξέρω τι φταίει, αλλά για να πω τη μαύρη μου αλήθεια το έχω παρακάνει με το καινούριο λάπτοπ. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι ώρα κοιμήθηκα. Ακόμα δεν έχω σκεφτεί πώς θα το ονομάσω. Έχει πολύ μεγάλη οθόνη για να το βγάλω κι αυτό pitsiriko (όπως το προηγούμενο και το προ-προηγούμενο). Μου φαίνεται θα το βγάλω nosex-nodrugs-nornr.

Και να έχεις τώρα και το Γλίτσι να θέλει να κοιτάξει τα e-mail του γιατί περιμένει από τους Γερμανούς… Αφού θα το κλείσεις σε ένα μήνα το μαγαζί ρε καμένο πλάσμα, τι μου κάνεις παραγγελία 600 ευρώ;

Η δύναμη της συνήθειας, υποθέτω… Όταν ο άνθρωπος χάσει κάθε ίχνος κριτικής σκέψης, του μένει μόνο η δύναμη της συνήθειας: “τον Αύγουστο παραγγέλνουμε 600 ευρώ”, το γεγονός ότι το Σεπτέμβριο δε θα υπάρχει μαγαζί είναι φαντάζομαι μικρή και ενοχλητική λεπτομέρεια, οπότε εξοστρακίστηκε στα βάθη του ασυνειδήτου. Μη σκεφτόμαστε πολύ και πάθουμε και τίποτα.

Αλλά δε φταίει το Γλίτσι. Φταίει αυτό το κωλοκράτος (πάντα ήθελα να το πω κι εγώ αυτό) με το ακριβό Ιντερνετ. Κανονικά έπρεπε να είχε τζάμπα wireless παντού

Ευτυχώς έχω βάλει το κουνητό στη δόνηση από χθες το βράδυ, οπότε αντί -μεταφορικά- να μου τριβελίζει τον εγκέφαλο, -εξίσου μεταφορικά- μου γαργαλάει απαλά τα @@ (τρομερά προτιμότερο, μεταφορικά ή όχι). Και αποδείχθηκε ότι καλά έκανα, γιατί το πρωί (χμμ, τέλος πάντων, νωρίς το απόγευμα) που ξύπνησα είδα τρεις αναπάντητες στις 11:47, στις 12:31 και στις 13:06, μαντέψτε από ποιον!

Τουλάχιστον αύριο θα πάω στο γραφείο και δε θα με ενοχλεί κανένας. Ούτε σήμα δεν έχει εκεί.

Ω Παντοδύναμη Δευτέρα: σου παραδίδω το πνεύμα και το σώμα μου και υπόσχομαι να μην ξανακάνω ποτέ αταξίες.

Κάθε ναζιστής είναι κατά βάθος μια μικρή ρομαντική χαζοπουτανίτσα.

Πείτε ό,τι γουστάρετε για τον Πλάτωνα, το τυπάκι τουλάχιστον ανακάλυψε πώς λειτουργεί η ανθρώπινη σκέψη.

Αναφέρομαι βέβαια στη Θεωρία των Ιδεών.

Εκ πρώτης όψεως[*] αυτή η θεωρία είναι χοντρή ηλιθιότητα: υπάρχει λέει ένας κόσμος που είναι ο πιο “πραγματικός” και αυτός είναι ο ιδεατός κόσμος. Σε αυτόν κατοικούν:

• Η ιδέα της Αρκούδας.
• Η ιδέα του Πίθηκα.
• Η ιδέα της Μουσικής.
• Η ιδέα του Άντρα.
• Η ιδέα της Ελευθερίας.
• Η ιδέα του Κωλόχαρτου.
• …και πάει λέγοντας.

Κάθε πράγμα ή έννοια αντιπροσωπεύεται σε αυτόν τον κόσμο από ένα πράγμα-ιδέα δηλαδή. Μοναδικό στο είδος του και τέλειο. Υποθέτω πως τα περνάει μια χαρά. Νομίζω εκεί ζούνε και οι ψυχές, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Anyway, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι κατά το γερο-Πλάτωνα, τα πράγματα στον κόσμο μας δεν είναι παρά ατελείς απομιμήσεις των Ιδεών. Τα εκατομμύρια πραγματικά κωλόχαρτα ας πούμε, με τις μικροδιαφορές τους, τα σέα τους και τα μέα τους, έχουν μεν κάτι το αναμφίβολα “κωλοχαρτένιο”, αλλά σε σχέση με το Ιδεατό Κωλόχαρτο είναι εντελώς αξιοθρήνητα (ιδιαίτερα, φαντάζομαι, μετά τη χρήση τους). Η ψυχή κατά βάθος το ξέρει αυτό και ποθεί να γυρίσει στον κόσμο των Ιδεών, όπου το κωλόχαρτο είναι Πραγματικό Κωλόχαρτο (άρα μάλλον ζούσε εκεί τελικά. Τρέχα γύρευε.).

Μέχρι εδώ, αν το καλοσκεφτείτε, πρόκειται για την καλύτερη απολογητική των ψυχεδελικών ναρκωτικών που γράφτηκε ποτέ. Κρα ρε μαλάκες κι εσείς και η πραγματικότητά σας: οι ψυχές γουστάρουν την κοσμάρα τους που είναι και πιο πραγματική.

Αλλά γίνεται καλύτερο, γιατί αυτός ο έμπειρος σκαπανεύς των ψυχεδελικών ουσιών (Πλάτων) ήξερε ότι η σωστή προσέγγιση είναι θράσος και πάλι θράσος. Όταν λοιπόν οι μαθητές του ξεραθήκανε στα γέλια (και αποφασίσανε να αραιώνουν λίγο περισσότερο το κρασί του Δασκάλου στο εξής), αυτός τους αγριοκοίταξε, πήρε σοβαρό ύφος και δήλωσε:

“Και αν θέλετε να ξέρετε ρε κολλημένα άτομα, όλοι εσείς που νομίζετε ότι τα λέω επειδή την έχω χοντροκλάσει και με κράζετε, είστε σαν ένα μάτσο μαλάκες που μένουνε σε μια ΣΠΗΛΙΑ και βλέπουνε τις σκιές του πραγματικού κόσμου και χαζεύουν σα τα γίδια, ενώ εγώ έχω βγει ΕΞΩ, έχω κυλιστεί στο γρασίδι, έχω μυρίσει τις σβουνιές των αλόγων, έχω δει τα αστέρια και τώρα επέστρεψα στη σπηλιά και προσπαθώ να σας περιγράψω τα σκηνικά, αλλά πού να καταλάβετε, ξενέρωτοι ηλίθιοι!”

Πάγωσαν τα τσουτσέκια οι μαθητές:

“Όπα ρε μαλάκες, για σταθείτε, εδώ ο Δάσκαλος Δίδαξε.”
“Τελικά ρε Δάσκαλε είσαι μπροστά, πάει τέλειωσε.”
“Ναι.”
“Ναι. Συγνώμη ρε δάσκαλε που σε αμφισβητήσαμε…”
“Εγώ πάντως λέω να μην το παρακάνουμε με το κρασί, είμαι σίγουρος ότι αυτά τα βότανα που βάζουμε μέσα δεν κάνουν καλό…” (αυτός ήταν ο Αριστοτέλης)
“Είπε κανένας τίποτα; Α, νόμισα. Κριτία παιδί μου, βάλε σε όλη την παρέα από ένα ποτήρι για άσπρο πάτο. Ανέρωτο εννοείται! Αριστοτέλη μη σηκώνεσαι πάλι, θα το πιεις και θα πεις κι ένα τραγούδι!”

Τέλος πάντων. Παρ’ όλο που διατηρώ αρκετές αμφιβολίες για τον κόσμο των ιδεών και παρ’ όλο που το κόλπο “είμαι-αυτός-που-έχει-δει-το-Φως-και-σας-γράφω-στα-@@-μου” είναι η βασική δικαιολογία που χρησιμοποιούν ουκ ολίγοι τσαρλατάνοι, η ιστορία, αν τη δούμε πλατωνικά, δηλαδή με σημείο αναφοράς τον ενσυνείδητο εαυτό μας, είναι μέσες-άκρες αρκετά σωστή.

Τι θέλω να πω; Η σκέψη μας λειτουργεί (τουλάχιστον σε ένα αρκετά υψηλό επίπεδο) με αναγνώριση προτύπων. Βλέπω[+] αυτό, και αναγνωρίζω “τηλέφωνο”. Βλέπω εκείνο, και αναγνωρίζω “νύχτα”. Βλέπω το άλλο, και αναγνωρίζω “κακό” ή “καλό”. Και αναλόγως αντιδρώ.

Αν το πρότυπο “τηλέφωνο” είναι αποθηκευμένο με κάποιον τρόπο στο μυαλό μας, σίγουρα η μορφή του δεν μοιάζει με κάποιο πραγματικό τηλέφωνο (το ξέρω ότι μόλις φανταστήκατε ένα πραγματικό τηλέφωνο, αλλά μη μου πείτε ότι για να αποφασίσετε αν κάτι είναι τηλέφωνο κάθεστε και το συγκρίνετε με αυτήν την εικόνα). Μάλλον πρόκειται για κάτι πολύ αφηρημένο: “πράγμα με αριθμούς, ακουστικό, επιτρέπει επικοινωνία, κοστίζει”. Υπάρχει τέλος πάντων μία “ουσία” της “τηλεφωνικότητας” αποθηκευμένη κάπου στον εγκέφαλό μας, που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τόσο το Nokia 3310 όσο και ένα σταθερό τηλέφωνο με ροδέλλα σαν “τηλέφωνα”. Να βλέπουμε πράγματα γύρω μας και να τους κολλάμε ετικέτες που μας βοηθούν να τα κατανοήσουμε και να αλληλεπιδράσουμε μαζί μας.

Όσο πιο σωστά σκέφτεται κάποιος, τόσο πιο πολλές ταμπέλες τείνει να βάζει στα πράγματα. Για παράδειγμα, το αυτοκίνητό μου δεν το σκέφτομαι απλά σαν “αυτοκίνητο”. Το σκέφτομαι σαν “αυτοκίνητο” και σαν “δικό μου” και σαν “8 χρονών” και σαν “βρώμικο” και σαν “αυτοκίνητο χωρίς μπαταρία” και σαν “πράγμα που χρειάζεται επισκευή κάποια στιγμή” και σαν “πράγμα που καίει βενζίνη” και… και…

Μου φαίνεται πως ο Πλάτωνας ήταν τελικά λίγο μαλάκας. Γιατί τα πράγματα (πάντα όπως τα προσλαμβάνουμε με κέντρο τον εαυτό μας) δεν είναι ατελή αντίγραφα των ιδεών. Τα πράγματα είναι σύνθεση των ιδεών. Όσο περισσότερες ταμπέλες κολλάμε σε ένα πράγμα, τόσο καλύτερα το προσεγγίζουμε. Ειδικά αν πρόκειται για ένα σύνθετο πράγμα, όπως ένας άνθρωπος.

Όλα τα προβλήματα ξεκινάνε όταν αρχίζουμε και κάνουμε οικονομία στις ταμπέλες. Το χειρότερο μάλιστα είναι να μη βάζουμε καθόλου ταμπέλες, ή να βάζουμε μόνο μια-δυο που είναι οι “σημαντικές”. Αυτό είναι τρομερά ηλίθιο (αν και πολύ βολικό), γιατί δεν υπάρχουν ούτε δύο άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο που να συμφωνούν 100% ως προς το τι είναι σημαντικό και περιορίζοντας τις ταμπέλες σου μειώνεις την πιθανότητα ο άλλος να συμφωνήσει μαζί σου (και αυξάνεις την πιθανότητα να του κολλήσεις λάθος “σημαντική” ταμπέλα). Και αν δε βάλεις καθόλου ταμπέλες, ουσιαστικά δεν προσπαθείς να καταλάβεις. Για σένα οι άλλοι είναι μυστήρια αλλοπρόσαλλα πλάσματα, εντελώς διαφορετικά από το μονάκριβό σου εαυτό και ισότιμα στο βαθμό που απαιτείται για να έχεις την ησυχία σου.

Και βέβαια καμία ταμπέλα δεν είναι μόνιμη. Και πολύ λίγες είναι πιο σημαντικές από τις άλλες (εκτός αν διευκρινίζεις context). Και το σημαντικότερο: πρώτα παίρνουμε input, και μετά βάζουμε ταμπέλα. Και μετά ξαναπαίρνουμε input και ξαναβάζουμε ταμπέλα, ή καρφιτσώνουμε την προηγούμενη πιο γερά, αναλόγως.

Τέλος πάντων, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά το θεωρητικό υπόβαθρο για τη θεωρία μου, που αποτελεί επαύξηση μιας πολύ σωστής άποψης του lefty και θα την ονομάσω Θεωρία των Ιδεών v. 2.00:

Όλοι οι άνθρωποι είναι μαλάκες. Ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό και θαυμαστό τρόπο. Άλλος είναι Τούρκος/ χοντρός/ ταλαιπωρημένος/ ερωτευμένος/ …/ αστείος/ 1.65/ φαν της Γαλατάσαραϊ και μαλάκας, άλλος είναι ομοφυλόφιλος/ ξανθός/ γυμνασμένος/ πλούσιος/ εργατικός/ πωρωμένος με τον Stephen King/…/ ταπεινωμένος πρόσφατα/ θηλυκός και μαλάκας και πάει λέγοντας. Get used to it. Κι εσείς είστε μαλάκες. Κι εγώ.

[*] εμένα ας πούμε μου πήρε περίπου 9 χρόνια να συνειδητοποιήσω ότι περιέχει έστω και μισή λέξη χρήσιμης πληροφορίας, κι αυτό γιατί: 1) αντιπαθώ ή μάλλον μισώ τον Πλάτωνα 2) δεν παραδέχομαι τα λάθη μου αμέσως 3) έτσι κι αλλιώς δεν τη σκέφτηκα εγώ αυτήν την ερμηνεία κι ούτε θα μου πέρναγε από το μυαλό 4) στο κάτω-κάτω το πιο πιθανό είναι πως δεν τη σκέφτηκε ούτε ο Πλάτωνας 5) μου την είπε ο φίλος μου ο Βούλης (αν και αρκετά λακωνικά “βασικά ρε φίλε… αυτή η θεωρία εξηγεί το μυαλό, δηλαδή σκεφτόμαστε με πρότυπα κετσιφάση…(τελεία, αλλαγή θέματος: το επόμενο θέμα ήταν ακατάλληλο για ανηλίκους).”
[+] με τη γενική έννοια και ποιητική αδεία, χρησιμοποιώ το “βλέπω αυτό” στη θέση του “προσλαμβάνω ένα σύνολο από παραστάσεις, γεγονότα και δεδομένα”.

…ότι το NPD είναι κανένας Σύλλογος Κουμ-Kαν και όχι π.χ. μία εξαιρετικά βίαιη εγκληματική οργάνωση.

…ότι η Χρυσή Αυγή είναι τίποτα καταπιεσμένοι ιδεολόγοι και όχι π.χ. άτομα που χαράζουν κοριτσάκια και πλακώνουν κόσμο μέχρι θανάτου, πάντα σε αναλογία 20:1.

Αναμένω με αδημονία τη διοργάνωση ισλαμικής κατασκήνωσης: Rage-of-Allah-wave 2006. Να δούμε αν θα χύνονται τα ίδια κροκοδείλια δάκρυα για το δικαίωμα στην ελεύθερη συνάθροιση των μελών της Αλ-Κάιντα και της Τζαμάα-Αλ-Ισλαμίγια, όπου θα αναλυθούν οι τελευταίες τεχνικές ασύμμετρου πολέμου. Γιατί, από κώλο είναι η Αλ-Κάιντα; Στους νεοναζιστές γιατί επιτρέπεται να εξασκηθούν στο αντάρτικο στα βουνά της Πελοποννήσου;

[το "γύρνα το άλλο μάγουλο" είναι του Χριστιανισμού, όχι της Δημοκρατίας. Κάπου τα 'χουμε μπερδέψει. Αλλά είναι εύκολο να υποστηρίζεις το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση κάποιων "ιδεολόγων αντίθετης άποψης" αν δεν έχεις ζήσει π.χ. τους Αμπελόκηπους των 90s, όπου ένα σκουλαρίκι ή ένα παλαιστινιακό κασκόλ και λίγη ατυχία αρκούσαν για να βρεθείς με τη μούρη χαραγμένη και 4-5 σπασμένα πλευρά]

ΟΚ, δεν έχω ακριβώς αυτό, απλώς τις τελευταίες 10 ημέρες δεν κοιμάμαι πολύ γιατί η ρουτίνα μου είναι δουλειά-κάψιμο-δουλειά-κάψιμο-δουλειά-κάψιμο.

Λένε πως κάθε ώρα ύπνου που χάνεις σου στοιχίζει μία μονάδα IQ.

Εγώ χρειάζομαι 11 ώρες τη μέρα διότι είμαι ένα ευαισθητούλι και πρέπει να διατηρώ το δερματάκι μου ροδαλό και απαλό.

Όμως κοιμάμαι 6 ή 7. Ας πούμε 7 γιατί βαριέμαι να κάνω πράξεις. Έτσι έχουμε

10 ημέρες x (11-7) ώρες = 40 ώρες.

Πρέπει να βρίσκομαι κάπου μεταξύ 252 και 260.

Σκατά.

αλλαγή θέματος:
Για όποιον ενδιαφέρεται, το globusrun-ws [*] πετάει εξαίρεση γιατί πρέπει το hostname που προκύπτει από το reverse DNS lookup να ταιριάζει επακριβώς με το hostname που εμφανίζεται στο πιστοποιητικό ασφαλείας του server. Για όποιον δεν ενδιαφέρεται: σε ζηλεύω ρε τσογλάνι.

Στην περίπτωσή μας, το reverse DNS lookup δεν υφίσταται: το globusrun-ws ψάχνει για πιστοποιητικό που να λέγεται 192.168.0.5 (το IP του server, ποιου server δηλαδή, όλα στο ίδιο μηχάνημα είναι) ενώ το πιστοποιητικό του server γράφει metal.pal (το hostname).

Είναι ενδιαφέρον ότι αν κάνεις το πιστοποιητικό του server να γράφει 192.168.0.5, το globusrun-ws ψάχνει για πιστοποιητικό που να λέγεται metal.pal! Δηλαδή ρε γαμώτο, χωρίς να έχω πειράξει απολύτως τίποτα στο /etc/hosts, το ίδιο πρόγραμμα, κάνει reverse DNS lookup όταν δεν πρέπει και δεν κάνει όταν πρέπει.

Θέλετε να μάθετε το πιο αστείο; Στο δικό μου μηχάνημα, όλα δουλεύουν. Και η μόνη διαφορά είναι το hostname και το ip.

Θα με τρελάνουν αυτές οι μαλακίες.

αλλαγή θέματος:
Πήραμε ένα σούπερ φάρμακο για τα τσιμπούρια. 25 ευρώ έκανε, αλλά επιτέλους τα γαμημένα ψόφησαν. Νισάφι πια με τη σιτρονέλα: πρέπει να γελάνε πολύ τσιμπούρια, σκνίπες και λοιπά Θαύματα της Φύσης κάθε φορά που τους τη λέμε με σιτρονέλα. Θέλω να πω, ντάξει, απωθητικό, αλλά από τη στιγμή που δεν τα σκοτώνει, καταλαβαίνετε ότι είναι μόνο ζήτημα χρόνου να καταλάβουν ότι είναι τελείως ακίνδυνο (στην περίπτωσή μας, ζήτημα περίπου 5 λεπτών). Τα πιο μεγάλα τσιμπούρια βρίσκονται πάντα ακριβώς κάτω από το κολλάρο σιτρονέλας.

αλλαγή θέματος:
Κάτω το καίνε (πάλι). Πάω να τους κάνω παρέα.

αλλαγή θέματος:
Φοβερός ο δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα. Κάτω οι sisters το καίνε πάλι. Μόλις τελειώσω το post θα πάω να τους κάνω παρεούλα.

αλλαγή θέματος:
Ζήτω η DiS. Επιτέλους έμαθα ότι είμαι (χμμ, πώς να το πω…) up-market, χωρίς να χρειαστεί να δώσω νούμερα. Φυσικά στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα θα μπορούσε να φτάσει ένας ψύχραιμος (ψυχ)αναλυτής παρατηρώντας τον ακραίο και ασυμβίβαστο αντιρατσισμό μου.

αλλαγή θέματος:
Το πετρέλαιο στα $64 and rising. Ελπίζω το Αόρατο Χέρι να πάψει να παίζει το Αόρατο Πουλί του και να ανακαλύψει γρήγορα-γρήγορα κινητήρες που να καίνε 1 λιτρο στα 2000 χιλιόμετρα, ειδάλλως δε μας βλέπω καλά.

[*] δίνω link στην κεντρική ιδέα και όχι στο globusrun-ws, γιατί αυτά τα πράγματα είναι για ανώμαλους.

…πόσο ανισομερώς περιγράφονται τα δύο αντικρουόμενα μοντέλα σε αυτό το άρθρο (κι αυτό το λέω παρ’ όλο που προφανέστατα προτιμώ το “σκανδιναβίζον” από το “θατσερίζον”). Τρεις φρασούλες για το πόσο τα έχει βρει σκούρα ο Καραμανλής και για το -γενικά κι αόριστα- νεοφιλελεύθερο και αυταρχικό μοντέλο που προωθεί, όλο το υπόλοιπο άρθρο με μία αισιόδοξη Βάσω να μας παρουσιάζει το θαυμαστό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.

Καιρός για μια αφιέρωση:

(Chocolate Salty Balls του Isaac Hayes, που είναι περισσότερο γνωστός σαν η φωνή του Chef στο Southpark)

… και όλοι γουστάρουμε τρελά.