Χέστηκα μέχρις εξαντλήσεως (ήταν και το πρώτο σινεμά που πήγα μετά από σχεδόν ένα χρόνο, το προηγούμενο ήταν εκείνο με τον Τσε).

Σεναριακά μάπα, σκηνοθετικά καλούτσικο, ποιοτικά τρισάθλιο, based on a true story (?).

Σημειώνω πως το φιλμ δε βασίζεται στην πλοκή για να προκαλέσει τρόμο. Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο “δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό”.

Δουλεύει. 102 λεπτά είσαι στην απόλυτη τσίτα, αρκεί το σινεμά να είναι από αυτά που υποστηρίζουν ταινίες που βασίζονται σε ηχητικά εφέ.

Για κανα μήνα θα βλέπω μόνο τσόντες και ταινίες του στυλ “Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά”.

“Οποιος δεν πιστεύει στην Ελλάδα, στην πατρίδα και την αξία του, δεν ξέρω αν έχει το δικαίωμα να ζει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή τη ζωή.”

OK, καλά που δε βασιζόμαστε πάνω σου για να το αποφασίσουμε, “Μεγάλε Εθνάρχη“.

ΥΓ: παραμένοντας στο γενικότερο θέμα, αναρωτιέμαι γιατί δε θα παίρναμε εξίσου στα σοβαρά ένα project που θα ξόδευε τρία νοσοκομεία για να καταλήξει ότι “Στη Σλοβενία το Δάσος της Κοκκινοσκουφίτσας“.

Έχω μελετήσει όσο λίγοι τον πολιτισμό των χρυσόψαρων. Είχα κάποτε τρία από δαύτα, που τα ονόμασα από τους φίλους μου: Α., Τ., Γ. Τα βάλαμε στο πρώην μίνι-πατητήρι μας, το οποίο μετατρέψαμε σε λιμνούλα 1×1x0.4. Δεν την είχαν και πολύ άσχημα αν το καλοσκεφτείτε. Συνήθως τη βγάζουνε σε 40 φορές μικρότερο χώρο.

Ο Τ. είναι ο πιο κωλόφαρδος άνθρωπος στον πλανήτη. Πάντα θεωρούσα πως γύρω του υπάρχει ένα Improbability Field που διαστρεβλώνει το Σύμπαν ώστε όλα να του πάνε καλά. Το είχε πει κιόλας: “το δικό μου χρυσόψαρο θα επιβιώσει”.

Δεν πρέπει συνεπώς να μας εκπλήσσει που ενώ ο Α. και η Γ. τα τίναξαν στον ένα μήνα και ο 2ος Α. και η 2η Γ. στον 2ο μήνα, ο Τ. έζησε 14 ολόκληρους μήνες. Επέζησε ακόμα και από τα χιόνια του 2002 (μιλάμε για 10 εκατοστά πάγο στη λιμνούλα!!!).

Τι λέγαμε; Α ναι, για τον πολιτισμό των χρυσόψαρων.

Είναι ανύπαρκτος.

Τα χρυσόψαρα είναι τρομερά χαζά. Μπορούν να κάνουν μόνο 2 πράγματα: να φάνε και να ψοφήσουν. Ούτε καν σεξ δεν κάνουν. Απλά πάει και μαλακίζεται κάπου το θηλυκό χρυσόψαρο και μετά από λίγη ώρα πάει το αρσενικό χρυσόψαρο στο ίδιο σημείο όπου επίσης μαλακίζεται. Έτσι βγαίνουν τα χρυσοψαράκια. Υποθέτω δηλαδή. Ο καημένος ο Τ. πέθανε παρθένος και το ίδιο ισχύει για τους Α. 1+2 και τις Γ. 1+2. Βέβαια αν η βιολογία έχει δίκιο, ο Τ. θα μπορούσε να είχε κάνει 1.000.000 χρυσοψαράκια και να είχε και πάλι πεθάνει παρθένος: τα χρυσόψαρα είναι οι ιδανικοί Χριστιανοί (τουλάχιστον με τη Χριστοδουλική ερμηνεία του όρου). Το μόνο που τους λείπει είναι ο εθνικισμός και το μίσος για τους ξένους. Μερικές ηλιθιότητες απαιτούν νοημοσύνη.

Όταν τα τίναξε ο Τ., αποξηράναμε τη λιμνούλα. Είχε 10 πόντους σκατό, δηλαδή περίπου 30 κιλά -και λίγα λέω. Σε 14 μήνες. Από ένα πραγματάκι σαν παιδικό παπούτσι.

Έτσι ανακάλυψα και το τρίτο πράγμα που κάνουν τα χρυσόψαρα: χέζουν. Πολύ.

[Απίστευτα πολύ.]

Αν το καλοσκεφτείτε, μη ασχολούμενα με ιδέες, λεφτά και σεξ, κάνουν την καλύτερη δουλειά. Ας το προσπεράσουμε όμως.

Η σκεπτομορφή του χρυσόψαρου με κατατρέχει από 16 χρονών: τη ζωγραφίζω σε κόμιξ και έχω γράψει και ένα μυθιστόρημα (9 σελίδες[*]) με πρωταγωνιστή Το Χρυσόψαρο.

Μόνο που τα χρυσόψαρα στη φαντασία μου δεν είναι σαν τα κανονικά χρυσόψαρα. Είναι μέταλλα, με μακριά αλογοουρά και κρατάνε αλυσοπρίονα. Σκοτώνουν ό,τι βρουν στο διάβα τους έτσι για την πλάκα. Δεν έχουν συναισθήματα πέρα από τον κυνισμό. Είναι τρομερά τίμια: μισούν όλον τον κόσμο εξίσου. Έχουν χιούμορ: πάντα λένε αστείες ατάκες στα θύματά τους πριν τα πετσοκόψουν με τρομερά βασανιστικό τρόπο. Είναι αθώα: νομίζουν πως ο κόσμος υπάρχει για να τον πετσοκόβουμε. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι κάνουν κάτι κακό.

Τα πραγματικά χρυσόψαρα είναι σαν τους ανθρώπους: τρώνε, χέζουν, πεθαίνουν.

Τα χρυσόψαρα της φαντασίας μου είναι πάλι σαν τους ανθρώπους: μισούν, γελάνε, σκοτώνουν.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής, πολλή φασαρία για το τίποτα[*].

[*] αλλά με πολύ πυκνά νοήματα

που μπορώ να σκεφτώ, είναι ότι εκεί αντί να σε λένε μίζερο και μαλάκα και για κλάμματα[*], σε κλείνανε στη φυλακή.

Αλήθεια, γαμώ τις χώρες η Ανατολική Γερμανία, ε;

Ασταδιάλα ρε αφιονισμένα βλήματα.

[*] update: και μικρόψυχο και για να μην το κουράζουμε άλλο μικροτσούτσουνο, ανθέλληνα, ψευτοκουλτουριάρη, φλώρο, ξενέρωτο, αδερφή, ρίψασπι, κομπλεξικό, μαλάκα, μειονότητα, μαύρο πρόβατο εν ολίγοις.

Λοιπόν: σε μια εβδομάδα, δε θα μπορώ να τρώω με δύο ευρώ στη λέσχη γιατί δε θα έχω πια πάσο. Φαίνεται πως κάποιος έκρινε ότι τα 54,60 ευρώ που παίρνω το χρόνο για υπερεξειδικευμένες διδακτικές και ερευνητικές υπηρεσίες με καθιστούν αρκετά πλούσιο για να παραγγέλνω Κινέζικο. Ζητώ συγνώμη που δεν αλλάζει η γνώμη μου ότι αυτή η χώρα γαμιέται ασύστολα επειδή ένα μάτσο καλοπληρωμένοι (από τους φόρους μου βέβαια) ρίξανε κάτι μπάλες σε κάτι διχτάκια.

Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω. Ζήτω η Ελλάδα.

Επειδή αισθάνομαι το ηθικό μου λίγο πεσμένο τώρα, θα με συγχωρέσετε: πετάγομαι 5 λεπτάκια μέχρι την Κομισιόν να μου κάνουν πίπες όλοι οι επίτροποι σαν “αφεντικό της Ευρώπης σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ” που είμαι.

Σε αυτό το site μπορείτε να ψάξετε αν τα τραγούδια του καλλιτέχνη που σας ενδιαφέρει διανέμονται από τη RIAA. Αν ναι, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να μη δώσετε τα ωραία σας λεφτά σε αυτούς τους λεχρίτες.

Και είδε φανατικά τη Ναζλί και της άρεσε πάρα πολύ και συγκινήθηκε. Ίσως γιατί δεν ξεχνάει ότι ο μόνος λόγος που η οικογένειά της τη γλίτωσε ήταν ότι τους έκρυψαν οι Τούρκοι φίλοι τους. Δεν ξεχνάει δηλαδή ότι υπάρχουν και τέτοιοι.

Αν είναι αποβλάκωση να παραδέχεσαι ότι οι απέναντι είναι άνθρωποι και κατά συνέπεια εξίσου ικανοί με εμάς να ερωτευτούν, να κάνουν πογκρόμ ή να έχουν φίλους που τους αγαπούν πέρα από θρησκείες, εθνικότητες και λοιπές παπαράτζες, τότε προτιμώ να είμαι αποβλακωμένος. Μαζί με αυτήν την Πολίτισσα που αγαπώ σαν μάνα μου.

[*] (σχόλια όποιος θέλει στον “Αριθμοδείκτη”)
[+] OK τη λέω έτσι χάριν συντομίας.

Ακούστε το Frog Machine (album: I’m the Supervisor).

Τέσσερις παρατηρήσεις πάνω σε αυτό το κομμάτι:
1) Ανακάλυψα την παγκόσμια συνωμοσία (την αληθινή, όχι την κίβδηλη προπαγάνδα με την οποία προσπάθησαν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια τα σαυρόμορφα υποκείμενα που κατέλαβαν το blog της Ψιλικατζούς, ευτυχώς φαίνεται ότι τους απώθησε). Είναι τόσο απλό που απορώ πώς είναι δυνατόν να μου είχε ξεφύγει εδώ και τόσο καιρό. [@@, το είχα προσέξει εδώ και 3 χρόνια τουλάχιστον αλλά κάνω φιγούρα].

Θα χρειαστεί να κάνω μια παρένθεση και να σημειώσω (για τους αμύητους) ότι ανακάλυψα το λόγο που απέτυχε η Λάμψη: δε μπορείς να το παραχέζεις με το μινιμαλισμό. Είχε τώρα το Δρακόπουλο να παίζει τη μία εβδομάδα τον παρανοϊκό βιαστή, την άλλη εβδομάδα το πρεζόνι γιο της υπουργίνας που του ρίξανε χασίς στο ποτό του με αποτέλεσμα να βιάσει κάτι γκομενάκια, την παράλλη βδομάδα να παίζει το πρεζάκι ανηψιό (!) της μπατσίνας που βάρεσε την ενεσάρα του με αποτέλεσμα να βιάσει κάτι γκομενάκια, στο καπάκι τον παρανοϊκό εγκληματία δολοφόνο-βιαστή με τη μάσκα (και χρήστη χασίς/ηρωίνης υποθέτω) και στο τέλος (είχαν περάσει λιγότεροι από 6 μήνες με όλα αυτά) στο ρόλο του Αλέξη Δράκου. Ε, τι να σου κάνει και ο γέρος; Μπερδεύτηκε και το γύρισε στο “Βέρα στο Δεξί” όπου ΟΚ το σενάριο έχει την πολυπλοκότητα τουλάχιστον 3 γαλαξιών αλλά ευτυχώς κάθε ρόλο τον παίζει σε γενικές γραμμές διαφορετικός ηθοποιός.

Λοιπόν, όλα όσα βλέπετε στην τηλεόραση (και εννοούμε ΟΛΑ) είναι μια τεράστια σκηνοθετημένη ταινία και σκηνοθέτης είναι ο Φώσκολος. Και η απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι ο ηθοποιός που παίζει τον Αμπντουλά Οτσαλάν παίζει και το Σαντάμ Χουσεϊν.

Πειστήριο 1:

OK. Ποιος είναι ποιος;

Πειστήριο 2 (και σαφώς σημαντικότερο):

Αυτοί οι δύο δεν έχουν εμφανιστεί ΠΟΤΕ ταυτόχρονα στην τηλεόραση.

Τόσα χρόνια σας ξεγελάνε κι εγώ σας έσωσα χωρίς να ζητήσω ούτε ένα ευρώ ρε σκουλήκια, κανονικά έπρεπε να σας αφήσω να τσουρουφλίζεστε, αλλά δε φταίω εγώ, φταίει η μαμά μου που με γέννησε πονόψυχο κι ευαισθητούλι.
———————————————
2) Ένας πολύ συνηθισμένος τρόπος λανθασμένης σκέψης είναι το “κάθε πράγμα έχει το αντίθετό του”.

Σοβαρά;

Ποιο είναι δηλαδή το αντίθετο ενός πορτοκαλιού;

Κάθε πράγμα έχει το αντίθετό του μόνο σε γραμμικά αλγεβρικά συστήματα όπου ορίζεται η πράξη της πρόσθεσης. Sorry, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο και το γεγονός ότι όσοι λένε πως κάθε πράγμα έχει το αντίθετό του συνήθως είναι οι ίδιοι τύποι που δε θα αναγνώριζαν ένα γραμμικό αλγεβρικό σύστημα με ορισμένη την πράξη της πρόσθεσης ακόμα και αν τους το έχωνε κάποιος στον κώλο, κάθε άλλο παρά ενισχύει την άποψή τους (αυτό παρακαλείστε να μην το πάρετε προσωπικά, δε θέλω να θίξω κανέναν και ΟΚ, επιτρέπω να χρησιμοποιείται η έκφραση “κάθε πράγμα έχει το αντίθετό του” ως ρητορικό σχήμα ex post facto).

Anyway, το αντίθετο του λάθους υποτίθεται πως είναι το σωστό πράγμα που γενικά ψιλοισχύει, αρκεί να θυμόμαστε πως για κάθε σωστή πρόταση υπάρχουν άπειρες λανθασμένες παραλλαγές οπότε δεν είναι και τρομερά 1-1 η αντιστοιχία.

Π.χ. οι προτάσεις “Ο Δημήτρης (εγώ) ζυγίζει 13 κιλά”, “Ο Δημήτρης ζυγίζει -17 κιλά”, “Ο Δημήτρης ζυγίζει 78.000.015,31 κιλά” είναι όλες λανθασμένες και καμία από αυτές δε μας οδηγεί στη “σωστή” πρόταση “ο Δημήτρης ζυγίζει 70 κιλά” από μόνη της. Στην πραγματικότητα θα μπορούσα να ζυγίζω 130 ή και 62 κιλά και οι τρεις προτάσεις που έδωσα να ήταν και πάλι εξίσου λανθασμένες από μόνες τους. Σημειώνω πως οι αρνήσεις των λανθασμένων προτάσεων (π.χ. “Ο Δημήτρης ΔΕΝ ζυγίζει 13 κιλά”) είναι λογικά σωστές, πρακτικά όμως δεν περιέχουν ιδιαίτερα χρήσιμη πληροφορία, δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε “σωστή απάντηση” στην ερώτηση “Πόσα κιλά ζυγίζει ο Δημήτρης;”.

Φτάνουμε λοιπόν σε μία θεμελιώδη ιδιότητα της λανθασμένης πρότασης, ή μάλλον του λανθασμένου συλλογισμού: κάνει μπαμ από 350 χιλιόμετρα και για να καταλάβεις ότι είναι λανθασμένος δε χρειάζεται (τις περισσότερες φορές) να ξέρεις καν τι είναι σωστό.

Για παράδειγμα, κάθε επίκληση στην άγνοια (”δε μπορείς να μου αποδείξεις ότι δεν υπάρχει το Χ, άρα υπάρχει το Χ”) είναι λανθασμένη (ή τουλάχιστον μη ατράνταχτο επιχείρημα).

Όπου Χ, βάλτε οτιδήποτε.

Π.χ., λέει ο Γκάου:
“Δε μπορείς να μου αποδείξεις ότι δεν υπήρξαν ροζ πετιτέζια στον πλανήτη Κρχτ 7.500.000 έτη φωτός μακριά από εδώ, άρα υπήρξαν”.

Απάντηση: Του κώλου τα εννιάμερα υπήρξαν.

Είδατε τι ωραία; Δε χρειάστηκε καν να πάω στον πλανήτη Κρχτ 7.500.000 έτη φωτός μακριά από εδώ και να ρωτήσω τους ντόπιους αν υπήρξαν ποτέ ροζ πετιτέζια. Δε χρειάστηκε καν να αναρωτηθώ τι διάολο είναι ο πλανήτης Κρχτ, τα ροζ πετιτέζια κλπ. Αυτό είναι το καλό με τις μεταβλητές, αλλά ας μη μπούμε σε αυτήν τη συζήτηση.

Προτάσεις και αλυσίδες προτάσεων αυτής της μορφής, που είναι μαθηματικά λανθασμένες (ή τουλάχιστον μη αληθείς, i.e. αμφίβολες) λέγονται Λογικά Σφάλματα (Logical Fallacies) και μπορείτε να βρείτε κάμποσες από αυτές πακεταρισμένες σε αυτό το πολύ ωραίο site.

Είναι εκπληκτικό σε τι βαθμό βρίθουν λογικών σφαλμάτων:
α) Οι θεωρίες συνωμοσίας και γκαγκαδοθεωρίες εν γένει
β) Οι λόγοι και τα κείμενα των πολιτικών
γ) Τα περισσότερα καλά χιουμοριστικά κείμενα (όπου τα λογικά σφάλματα γίνονται επίτηδες για να προκαλέσουν το γέλιο). Κλασικό παράδειγμα το L-Space του Pratchett.
———————————————
3) Ωραία, έχουμε έναν τρόπο να εντοπίζουμε με βεβαιότητα το λάθος (ή, όπως και να ‘χει, μια σημαντική κατηγορία λαθών). Μήπως υπάρχει και τρόπος να βρούμε το σωστό;

Όχι (Sorry). Δεν υπάρχει. Καριόλικο Σύμπαν. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν πραγματικά ακλόνητα θεμέλια στα οποία να μπορεί να στηριχθεί ένας συλλογισμός. Κάθε συλλογισμός δηλαδή βασίζεται σε ορισμένες παραδοχές οι οποίες όσο βάσιμες και να είναι, σε τελική ανάλυση είναι αυθαίρετες. Με πρώτους και καλύτερους τους ίδιους τους νόμους της Λογικής και των Μαθηματικών. 1+1 = 2, αλλά μόνο επειδή το έχουμε ορίσει έτσι.

“Το έχουμε ορίσει έτσι” = αυθαίρετη παραδοχή (πιο ψαρωτικά: “αξίωμα”).

Στην πράξη βέβαια και όπως έχω πει χιλιάδες φορές, το 1+1=2 [και εννοούμε το αληθινό, απλό 1+1=2 με τους αριθμούς και όχι το ρητορικό "έλα μωρέ, ένα κι ένα κάνει δύο, γυναίκα είναι πουτανιές θα κάνει"] δεν είναι δα και το χειρότερο πράγμα που μπορεί να παραδεχθεί αυθαίρετα κάποιος. Για παράδειγμα άλλοι παραδέχονται αυθαίρετα ότι ο Αλλάχ είναι μεγάλος και αν ανατιναχθείς θα πας στον Παράδεισο και θα γαμήσεις επιτέλους, αρκεί να πάρεις μαζί σου και 100 αθώους περαστικούς. Όχι - όχι -όχι! Ένα απλό 1+1=2 for me άνευ πάγου, Αλλάχ και λοιπόν μαλακιών, ευχαριστώ πολύ.

Για να είμαστε λοιπόν λίγο ρεαλιστές, πρέπει να χαλαρώσουμε ελαφρώς την αυστηρότητα της λογικής μας: μπορείς να βρεις το σωστό για πάρα πολλά πράγματα, αλλά τα περισσότερα είναι α) αντικειμενικά β) βαρετά γ) ψιλοεπιστημονικά (=αντικειμενικά+βαρετά).

Επίσης η επιστημονική μέθοδος του trial and error αν και αποτελεσματική δεν είναι πάντοτε εφαρμοστέα: θεωρητικά είναι δυνατόν να ελέγξεις πειραματικά την αλήθεια της πρότασης “κάθε άνθρωπος πεθαίνει αν παραμείνει στους -40oC για πάνω από 1 ώρα”. Πρακτικά αν το κάνεις είσαι ο Μένγκελε και επίσης είσαι ένα τρισανώμαλο σκουλήκι.

Σε πολλά πράγματα λοιπόν είμαστε “καταδικασμένοι” να διατηρούμε μια αβεβαιότητα, απλώς και μόνο γιατί η επαλήθευση δεν είναι εφικτή ή επιθυμητή.
———————————————
4) Αν υπάρχει κάτι που να με τρομάζει σε όλους τους ιδεολόγους (από τους κνίτες μέχρι τους οικολόγους, από τους τροτσκιστές μέχρι τα εθνίκια και από το ΕΛΚΙΣ μέχρι τα νεοφιλελεύθερα think tank, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα ταυτίζω όλα αυτά) είναι η βεβαιότητά τους ότι γνωρίζουν το σωστό σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα όπου δε μπορείς να είσαι ποτέ 100% βέβαιος . Προσοχή: είναι βέβαιοι ότι έχουν δίκιο, όχι ότι οι άλλοι έχουν άδικο. Το δεύτερο, όπως εξήγησα, είναι απολύτως θεμιτό (υπό προϋποθέσεις φυσικά).

Ένας άνθρωπος που είναι βέβαιος ότι έχει δίκιο μετατρέπεται πολύ εύκολα σε μία μάζα με την ίδια ακριβώς ιδιότητα. Και εκεί αρχίζουν όλα τα προβλήματα. Μάζα είπα; “Κίνημα” ή “σχολή σκέψης” ήθελα να πω. Δεν πειράζει, καλύτερα.

Σκηνικό: ήταν ένας στο 1ο έτος που έβγαινε στις συνελεύσεις και έλεγε διάφορα νεοφιλελεύθερα, του στυλ “καλά κάνει ο Αρσένης” και τέτοια. Γενικά τον ψιλογράφαμε στα @@ μας (εγώ δηλαδή), αλλά τα μεγάλα κεφάλια των ΕΑΑΚ δεν τον γούσταραν καθόλου. Ήταν γι’ αυτούς ο προβοκάτορας, ο πεμπτοφαλαγγίτης των πολυεθνικών στο φοιτητικό κίνημα, ο έτσι, ο αλλιώς ο σούξου μούξου μανταλάκια.

Στο 2ο -μπορεί και στο 3ο, πού να θυμάμαι τώρα- έτος, την ημέρα των φοιτητικών εκλογών, όταν ήρθε να ψηφίσει, έφαγε γιαούρτωμα και μερικές ψιλές. Ανατριχιάζω ακόμα και σήμερα όταν το σκέφτομαι.

Εγώ τους είπα “μα το μόνο που έκανε ήταν να βγαίνει στη ΓΣ και να λέει την άποψή του, πού το κακό ρε παιδιά;”.

“Άσε μας ρε Δημήτρη με τον εγκάθετο που υπονομεύει τα συμφέροντα του κινήματος”.

Στο λόγο μου! Ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου για αυτούς τους βλακέντιους το τι λεγόταν σε μια ΓΣ! Λες και χέστηκε η Φατμέ αν σε μια ΓΣ 5 φοιτητές επηρεαστούν και κολλήσουν… νεοφιλελευθερισμό και χάσει το Κίνημα τους μαχητές του! Και φυσικά όποιος δεν την έβλεπε όπως αυτοί, ήταν επικίνδυνος και εχθρός κλπ. Και ακόμα πιο φυσικά, όλοι αυτοί οι βέβαιοι για τα δίκια τους είχαν χάσει την ουσία της ΓΣ, που είναι ότι μπορεί να μιλήσει ο οποιοσδήποτε και να πει ό,τι θέλει.

Τότε παράτησα κι εγώ τα ΕΑΑΚ (και αργότερα, όταν πλάκωσαν τον αρχιΔΑΠίτη τους έκοψα και από παρέα). Μου φάνηκε το πιο λογικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει κανείς. Και ήταν.
(γεγονός που δεν τους εμπόδισε να με βάζουν στο ψηφοδέλτιο μέχρι και το 4ο έτος, εγώ πάλι ψήφιζα ΕΑΑΚ αλλά με καρδούλες στα ονόματα των κοριτσιών υποψηφίων αντί για σταυρούς έτσι για να τους τη σπάσω, είναι απίστευτο πως κάνουν όλοι αυτοί οι παλιομαλάκες -ανεξαρτήτως ιδεολογίας- για μισή ψήφο).
———————————————
αντί επιλόγου: ακούστε NOFX - Kill All the White Man. Άσχετο, αλλά είναι κομματάρα.

Από τα καλύτερα βιβλία παραναζιστικής επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει (το μοναδικό, εδώ που τα λέμε). Το βιβλίο διαδραματίζεται σε ένα παράλληλο Σύμπαν, όπου οι Εβραίοι εκεί γύρω στο έτος 1 είχαν ανακαλύψει την κοινωνιολογία, την πολιτική οικονομία και τη διαλεκτική θρησκευτικότητας και συστήματος παραγωγής. Έβαλαν λοιπόν τους κορυφαίους social engineer τους να σχεδιάσουν μια θρησκεία τέτοια ώστε:
α) Να καταστραφεί ο ελληνικός πολιτισμός.
β) Να έρθει ο καπιταλισμός.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι σε αυτό το παράλληλο Σύμπαν, το μυστικό όπλο των σατανικών πλουτοκρατών Εβραίων πετυχαίνει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα με τις εκατοντάδες βαρβαρικές επιδρομές που διέλυσαν τον ελληνορωμαϊκό κόσμο στο δικό μας Σύμπαν (και ψιλοαπουσιάζουν από το Σύμπαν της “Αντιγνώσης”, στο οποίο απ’ ό,τι φαίνεται μόνο η θρησκευτικότητα επηρεάζει τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις και ποτέ το αντίθετο).

Επίσης στο παράλληλο Σύμπαν της “Αντιγνώσης” οι αρχαίοι Έλληνες (και Ρωμαίοι) δούλοι είναι οι μεγαλύτεροι σταχανοβίτες που υπήρξαν ποτέ. Το γεγονός ότι είχαν (ή μάλλον απέδιδαν στο αφεντικό τους) υπεραξία γύρω στο 700.000.000% (τύπος υπολογισμού: υπεραξία = παραγωγή δούλου/φαγητό δούλου) δεν πρέπει να μας μπερδεύει: οι δούλοι ήξεραν ότι υπηρετούσαν το μεγαλύτερο πολιτισμό που έχει υπάρξει ποτέ[*] και θα ήταν σωστά γουρούνια αν δεν έβαζαν όλες τις παραγωγικές τους δυνάμεις για την επίτευξη των 200 πενταετών πλάνων της αρχαιότητας.

Σοβαρά τώρα: ο συγγραφέας είναι άνθρωπος του συναισθήματος. Ο ιστορικός (και γενικά ο ανθρωπιστής επιστήμονας) είναι άνθρωπος της λογικής. Όταν ένας συγγραφέας προσπαθεί να το παίξει ιστορικός, εκτός από τη σπάνια περίπτωση που έχει π.χ. το χιούμορ, το IQ και την καλλιέργεια του Τσιφόρου, αυτό που προκύπτει είναι μία 100% ανακριβής αηδία που όμως μπορεί να συγκινήσει και να πείσει μια (τρομερά εκτεταμένη) κατηγορία αναγνωστών σαφώς καλύτερα από 5.000.000 επιχειρήματα. Βιβλία όπως η “Αντιγνώση”, οι “Μεγάλοι Μύστες”, η “Ζωή του Ιησού”, τα “Αποτυπώματα των Θεών”, οι “Αποδείξεις” είχαν, έχουν και πιθανότατα θα έχουν για πάντα πολύ μεγάλη απήχηση.

Αυτό, πολύ φοβάμαι, δεν τα κάνει και σωστά.

[*] γεγονός που προκύπτει άλλωστε από το ότι αυτός ο πολιτισμός, ακόμα και 2000 χρόνια μετά, οδηγεί στη συγγραφή βιβλίων όπως η “Αντιγνώση”.

(με αφορμή αυτό)

Δεν είναι αυτό που νομίζετε.

Απλώς έτσι λέγεται μια νέα τεχνολογία που για άλλη μια φορά αποδεικνύει πως το Linux είναι μπροστά: ολόκληρες εφαρμογές πακεταρισμένες σε ένα αρχείο, που τις φορτώνεις από τον Konqueror (με τον klik:/ IO-slave, ο οποίος είναι εξ ολοκλήρου υλοποιημένος σαν shell script).

Στη θέση τους πάντως θα το έψαχνα λιγουλάκι παραπάνω από πλευράς ασφαλείας.

(σπουδή πάνω στη Βιβλική οπτική γωνία)

Όλοι μας -νομίζω- έχουμε παρατηρήσει πως σε εύκρατα τουλάχιστον κλίματα οι γωνίες με νοτισμένα χόρτα… οι νοτισμένες γωνίες με χόρτα… ε…

-!!!!ΑΥΤΕΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!!-

έχουνε μία πολύ χαρακτηριστική μυρωδιά.

Μυρίζουνε σαν…

Μυρίζουνε ακριβώς σαν 100.000.000 φρέσκα μπαγιάτικα σπερματοζωάρια.

Αυτό δε μπορεί να είναι τυχαίο[*].

Πάρτε ένα οποιοδήποτε σπερματοζωάριο. Κοιτάχτε το πώς κουνάει την ουρίτσα του! Δεν είναι σκέτη γλύκα;

Πάρτε τώρα μια γωνία με νοτ- με βρεγμένα κωλόχορτα. Κίτρινα με αποτσίγαρα. Και ένα σπασμένο πεζοδρόμιο στην άκρη.

Ωραία. Ποια μπορεί να είναι η πιθανότητα αυτά τα δύο πράγματα να μυρίζουν ακριβώς το ίδιο; Είναι τόσο διαφορετικά όσο ένας πύραυλος Τόμαχωκ με ένα θηλυκό κουνελάκι! Σκεφτείτε πόσο πολλές τιμές αρχικών παραμέτρων του Σύμπαντος πρέπει να παίζουν με ακρίβεια εκατομμυριοστού ώστε συγκεκριμένα να ισχύει [από όλες τις πιθανές!] αυτή η διαρύθμιση. Σοβαρευτείτε. Έχουν και οι συμπτώσεις τα όριά τους…

Και στο κάτω-κάτω, μπορείτε να μου αποδείξετε πως αυτό έγινε κατά τύχη;

Ergo, υπάρχει Δημιουργός.

[*] (TM)