Χέστηκα μέχρις εξαντλήσεως (ήταν και το πρώτο σινεμά που πήγα μετά από σχεδόν ένα χρόνο, το προηγούμενο ήταν εκείνο με τον Τσε).

Σεναριακά μάπα, σκηνοθετικά καλούτσικο, ποιοτικά τρισάθλιο, based on a true story (?).

Σημειώνω πως το φιλμ δε βασίζεται στην πλοκή για να προκαλέσει τρόμο. Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο “δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό”.

Δουλεύει. 102 λεπτά είσαι στην απόλυτη τσίτα, αρκεί το σινεμά να είναι από αυτά που υποστηρίζουν ταινίες που βασίζονται σε ηχητικά εφέ.

Για κανα μήνα θα βλέπω μόνο τσόντες και ταινίες του στυλ “Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά”.

“Οποιος δεν πιστεύει στην Ελλάδα, στην πατρίδα και την αξία του, δεν ξέρω αν έχει το δικαίωμα να ζει σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή τη ζωή.”

OK, καλά που δε βασιζόμαστε πάνω σου για να το αποφασίσουμε, “Μεγάλε Εθνάρχη“.

ΥΓ: παραμένοντας στο γενικότερο θέμα, αναρωτιέμαι γιατί δε θα παίρναμε εξίσου στα σοβαρά ένα project που θα ξόδευε τρία νοσοκομεία για να καταλήξει ότι “Στη Σλοβενία το Δάσος της Κοκκινοσκουφίτσας“.

Έχω μελετήσει όσο λίγοι τον πολιτισμό των χρυσόψαρων. Είχα κάποτε τρία από δαύτα, που τα ονόμασα από τους φίλους μου: Α., Τ., Γ. Τα βάλαμε στο πρώην μίνι-πατητήρι μας, το οποίο μετατρέψαμε σε λιμνούλα 1×1x0.4. Δεν την είχαν και πολύ άσχημα αν το καλοσκεφτείτε. Συνήθως τη βγάζουνε σε 40 φορές μικρότερο χώρο.

Ο Τ. είναι ο πιο κωλόφαρδος άνθρωπος στον πλανήτη. Πάντα θεωρούσα πως γύρω του υπάρχει ένα Improbability Field που διαστρεβλώνει το Σύμπαν ώστε όλα να του πάνε καλά. Το είχε πει κιόλας: “το δικό μου χρυσόψαρο θα επιβιώσει”.

Δεν πρέπει συνεπώς να μας εκπλήσσει που ενώ ο Α. και η Γ. τα τίναξαν στον ένα μήνα και ο 2ος Α. και η 2η Γ. στον 2ο μήνα, ο Τ. έζησε 14 ολόκληρους μήνες. Επέζησε ακόμα και από τα χιόνια του 2002 (μιλάμε για 10 εκατοστά πάγο στη λιμνούλα!!!).

Τι λέγαμε; Α ναι, για τον πολιτισμό των χρυσόψαρων.

Είναι ανύπαρκτος.

Τα χρυσόψαρα είναι τρομερά χαζά. Μπορούν να κάνουν μόνο 2 πράγματα: να φάνε και να ψοφήσουν. Ούτε καν σεξ δεν κάνουν. Απλά πάει και μαλακίζεται κάπου το θηλυκό χρυσόψαρο και μετά από λίγη ώρα πάει το αρσενικό χρυσόψαρο στο ίδιο σημείο όπου επίσης μαλακίζεται. Έτσι βγαίνουν τα χρυσοψαράκια. Υποθέτω δηλαδή. Ο καημένος ο Τ. πέθανε παρθένος και το ίδιο ισχύει για τους Α. 1+2 και τις Γ. 1+2. Βέβαια αν η βιολογία έχει δίκιο, ο Τ. θα μπορούσε να είχε κάνει 1.000.000 χρυσοψαράκια και να είχε και πάλι πεθάνει παρθένος: τα χρυσόψαρα είναι οι ιδανικοί Χριστιανοί (τουλάχιστον με τη Χριστοδουλική ερμηνεία του όρου). Το μόνο που τους λείπει είναι ο εθνικισμός και το μίσος για τους ξένους. Μερικές ηλιθιότητες απαιτούν νοημοσύνη.

Όταν τα τίναξε ο Τ., αποξηράναμε τη λιμνούλα. Είχε 10 πόντους σκατό, δηλαδή περίπου 30 κιλά -και λίγα λέω. Σε 14 μήνες. Από ένα πραγματάκι σαν παιδικό παπούτσι.

Έτσι ανακάλυψα και το τρίτο πράγμα που κάνουν τα χρυσόψαρα: χέζουν. Πολύ.

[Απίστευτα πολύ.]

Αν το καλοσκεφτείτε, μη ασχολούμενα με ιδέες, λεφτά και σεξ, κάνουν την καλύτερη δουλειά. Ας το προσπεράσουμε όμως.

Η σκεπτομορφή του χρυσόψαρου με κατατρέχει από 16 χρονών: τη ζωγραφίζω σε κόμιξ και έχω γράψει και ένα μυθιστόρημα (9 σελίδες[*]) με πρωταγωνιστή Το Χρυσόψαρο.

Μόνο που τα χρυσόψαρα στη φαντασία μου δεν είναι σαν τα κανονικά χρυσόψαρα. Είναι μέταλλα, με μακριά αλογοουρά και κρατάνε αλυσοπρίονα. Σκοτώνουν ό,τι βρουν στο διάβα τους έτσι για την πλάκα. Δεν έχουν συναισθήματα πέρα από τον κυνισμό. Είναι τρομερά τίμια: μισούν όλον τον κόσμο εξίσου. Έχουν χιούμορ: πάντα λένε αστείες ατάκες στα θύματά τους πριν τα πετσοκόψουν με τρομερά βασανιστικό τρόπο. Είναι αθώα: νομίζουν πως ο κόσμος υπάρχει για να τον πετσοκόβουμε. Δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι κάνουν κάτι κακό.

Τα πραγματικά χρυσόψαρα είναι σαν τους ανθρώπους: τρώνε, χέζουν, πεθαίνουν.

Τα χρυσόψαρα της φαντασίας μου είναι πάλι σαν τους ανθρώπους: μισούν, γελάνε, σκοτώνουν.

Και στο κάτω-κάτω της γραφής, πολλή φασαρία για το τίποτα[*].

[*] αλλά με πολύ πυκνά νοήματα

που μπορώ να σκεφτώ, είναι ότι εκεί αντί να σε λένε μίζερο και μαλάκα και για κλάμματα[*], σε κλείνανε στη φυλακή.

Αλήθεια, γαμώ τις χώρες η Ανατολική Γερμανία, ε;

Ασταδιάλα ρε αφιονισμένα βλήματα.

[*] update: και μικρόψυχο και για να μην το κουράζουμε άλλο μικροτσούτσουνο, ανθέλληνα, ψευτοκουλτουριάρη, φλώρο, ξενέρωτο, αδερφή, ρίψασπι, κομπλεξικό, μαλάκα, μειονότητα, μαύρο πρόβατο εν ολίγοις.

Λοιπόν: σε μια εβδομάδα, δε θα μπορώ να τρώω με δύο ευρώ στη λέσχη γιατί δε θα έχω πια πάσο. Φαίνεται πως κάποιος έκρινε ότι τα 54,60 ευρώ που παίρνω το χρόνο για υπερεξειδικευμένες διδακτικές και ερευνητικές υπηρεσίες με καθιστούν αρκετά πλούσιο για να παραγγέλνω Κινέζικο. Ζητώ συγνώμη που δεν αλλάζει η γνώμη μου ότι αυτή η χώρα γαμιέται ασύστολα επειδή ένα μάτσο καλοπληρωμένοι (από τους φόρους μου βέβαια) ρίξανε κάτι μπάλες σε κάτι διχτάκια.

Υπόσχομαι να μην το ξανακάνω. Ζήτω η Ελλάδα.

Επειδή αισθάνομαι το ηθικό μου λίγο πεσμένο τώρα, θα με συγχωρέσετε: πετάγομαι 5 λεπτάκια μέχρι την Κομισιόν να μου κάνουν πίπες όλοι οι επίτροποι σαν “αφεντικό της Ευρώπης σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ” που είμαι.

Σε αυτό το site μπορείτε να ψάξετε αν τα τραγούδια του καλλιτέχνη που σας ενδιαφέρει διανέμονται από τη RIAA. Αν ναι, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να μη δώσετε τα ωραία σας λεφτά σε αυτούς τους λεχρίτες.