Amityville horror
Χέστηκα μέχρις εξαντλήσεως (ήταν και το πρώτο σινεμά που πήγα μετά από σχεδόν ένα χρόνο, το προηγούμενο ήταν εκείνο με τον Τσε).
Σεναριακά μάπα, σκηνοθετικά καλούτσικο, ποιοτικά τρισάθλιο, based on a true story (?).
Σημειώνω πως το φιλμ δε βασίζεται στην πλοκή για να προκαλέσει τρόμο. Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο “δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό”.
Δουλεύει. 102 λεπτά είσαι στην απόλυτη τσίτα, αρκεί το σινεμά να είναι από αυτά που υποστηρίζουν ταινίες που βασίζονται σε ηχητικά εφέ.
Για κανα μήνα θα βλέπω μόνο τσόντες και ταινίες του στυλ “Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά”.
September 30th, 2005 at 4:15 am
Χάχαχαχαχαχα! Τρελάθηκα στο γέλιο.
Όντως, ο υπαινικτικός τρόμος και η φρίκη αυτού που δε βλέπεις είναι υπερεκτιμημένα.
Να πηγαίνεις τακτικότερα σινεμά.
September 30th, 2005 at 11:32 am
http://www.crimelibrary.com/notorious_murders/family/amityville/1.html
ίσως εδώ βρεις περισσότερα για το τι πραγματικά συνέβη..
September 30th, 2005 at 11:50 am
Ρε συ βάτραχε, διαλέγεις κι εσύ κάτι ταινίες ρε φίλε.
“Δεν πάμε στο σινεμά σε ταινία που έχει στον τίτλο τη λέξη horror” (νόμος)
Επόμενες παράγραφοι του ίδιου νόμου περίεχουν τις λέξεις “Κατσαριδάκι”, “Σφουγγαράκης”, “Τιτανικός”, “Παρθένος”, “Μπελάδες”, “…για κλάμματα” και αρκετά ακόμη.
Επίσης, “δεν πάμε σε ταινίες σκηνοθετημένες από άνθρωπο που η μοναδική εμπειρία του είναι μια ταινία που λέγεται Searching for the Wrong-Eyed Jesus”
(αξίωμα)
Αρα, στο dvd club της γειτονιάς και διαλέγεις κάτι καλό. Sin Sity, Ascenseur pour l’échafaud, ή έστω το “Το Μικρό Πόνυ στη Χώρα με τα Ζαχαρωτά” (κάπου άκουσα ότι βγαίνει το 2)
September 30th, 2005 at 12:17 pm
δεν πηγαίνω πια σινεμά
October 1st, 2005 at 2:31 am
(δεν έχω δει την ταινία)
Too easy.
Οποιαδήποτε ταινία του είδους να τραβήξει για 100 ώρες (δεν είναι δα και τόσο δύσκολο- ΜΠΟΥ!…είπα MΠOY!!) και δε χρειάζεσαι καμιά άλλη για την υπόλοιπη ζωή σου (ακόμα κι αν είσαι φαν του είδους- εγώ αυτές τις ταινίες τις βαριέμαι αφόρητα, αν και παραδέχομαι ότι θέλει κότσια για να βγεις και να πεις δημόσια ότι σ’ αρέσουν).
Αλλά… μόλις είχα την ιδέα! Horror σήριαλ, όπου στο background θα ακούγονται προηχογραφημένες κραυγές τρόμου, από ένα υποθετικό ακροατήριο, κάθε φορά που υποτίθεται ότι συμβαίνει κάτι τρομακτικό. Yup, that’s my million dollar idea, baby!
(τώρα που το ξανασκέφτομαι, παραείναι καλή ιδέα για να έχει αφεθεί στην τύχη της, πρέπει να ψάξω να βρω αν κάποιος την έχει ήδη υλοποιήσει)
October 1st, 2005 at 5:40 am
Τον προκαλεί με το παλιό καλό κόλπο “δείχνουμε απότομα τέρατα και ταυτόχρονα το σαράουντ παίζει ένα απόκοσμο ουρλιαχτό”.
Χμ.. pavlovian storytelling. Όντως δουλεύει, δυστυχώς, και γι’ αυτό έχω από την τελευταία παρόμοια εμπειρία μου (Gothika) να σκάσω φράγκα για να δω horror στο σινεμά. Τα τυπάκια που τις κάνουν αυτές τις ταινίες (Gothika=Kassovitz, και τον είχα σε εκτίμηση μέχρι και τα Ποτάμια) πρέπει να τα δένουν σε καρέκλες (καρφίτσες στα μάτια optional) και να τ’ αναγκάζουν να βλέπουν Hitchcock, Argento, early Carpenter και Cronenberg πριν αγγίξουν την καρέκλα του σκηνοθέτη. Αλλά στο ενδιάμεσο, άλλαξαν κι οι γενιές των παραγωγών και κανένας στο Hollywood δε θυμάται τι υπήρξε πριν το Φρέντι Κρούγκερ. Εγώ περιμένω το επόμενο μεγάλο μπαμ (ή μήπως “χλατς”;) στο σινεμά τρόμου από την Ασία (κι ούτε καν από τους κουρασμένους Ιάπωνες).
October 10th, 2005 at 3:24 am
Η ταινία Searching for the Wrong-Eyed Jesus είναι από τις καλύτερες που έχω δει ποτέ. Για τους επικίνδυνους συντηρητικούς θεατές ανήκει στην κατηγορία «μουσικό ντοκιμαντέρ». Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν είναι του 2005 όπως αναφέρει το IMDB, διότι το είδα το Σεπτέμβριο του 2004. Άρα κάποιο λάθος υπάρχει εδώ αλλά δεν έχει και πολύ σημασία. Επιπλέον, οι κατηγοριοποιήσεις των ταινιών σύμφωνα με το Αθηνόραμα (κοινωνικές, τρόμου, σινεφίλ κλπ.) και άλλα έντυπα είναι ρατσιστικές και δε βοηθούν τον ψαγμένο θεατή να βγάλει άκρη. Προτείνω, ύστερα από την κατηφόρα που έχει πάρει ο αφηγηματικός σινεμάς, και με δεδομένο ότι ο κόσμος έχει χωριστεί σε αμερικάνους και τρομοκράτες, ή θα είστε με εμάς ή με τους άλλους, ανεξάρτητα από την χώρα προέλευσης λοιπόν να χωρίζουμε τις ταινίες σε αμερικανιές και όχι αμερικανιές.