Ήθελα να κάνω debunking γραμμή-γραμμή, αλλά αισθάνομαι ότι τα έχω ξαναγράψει 100 φορές.

Δείτε λοιπόν πόσο λανθασμένα μπορεί να σκέφτεται ένας άνθρωπος. Το ότι εδώ και 15 χρόνια η εξωτερική πολιτική της χώρας δομείται βάση τέτοιων αντιλήψεων, σε 1-2 αιώνες σίγουρα θα καταγραφεί σαν εθνικό έγκλημα. Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι να συνειδητοποιηθεί πως οι φορείς μιας ιδεολογίας συνήθως κινούνται από βλακεία και όχι από κακία.

Εξόχως μελανά τα τρία ad hominem στον Καρκαγιάννη και η αντιμετώπιση της (διαφορετικής) άποψής του σαν προδοσία.

(μόνο σωστό επιχείρημα, ο μακεδονικός σωβινισμός που όμως έχει μηδενικά αντικειμενικά ερείσματα)

Χθες πήγαμε να δούμε τα Κρόταλα, αλλά λόγω bug στη διοργάνωση τα Κρόταλα καθυστέρησαν 1 ώρα να βγούνε (γιατί καθυστέρησε 1 ώρα να τελειώσει η παράσταση “Βάκχες” [ή μήπως "Βάτραχοι";] που έπαιζε πριν).

Δεν πειράζει: είδαμε Τέχνη. Συγκεκριμένα κάτι μοντέρνα γλυπτά από όλη την Ανατολική Αττική. Τα πιο πολλά ήταν βλακείες, αλλά υπήρχαν δύο πραγματικά καταπληκτικά.

Το ένα ήταν η λέξη “ΑΓΑΠΗ” σε 3-D έκδοση, τυλιγμένη σπυροειδώς και με αρχαιοελληνικούς χαρακτήρες. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ, μου θύμισε Escher. Απορώ πώς το έφτιαξε αυτός που το έφτιαξε.

Το άλλο ήταν -μετά συγχωρήσεως- ένα μουνί. Πιο συγκεκριμένα, το ένα από τα δύο (τουλάχιστον) μουνιά που κοσμούσαν το χώρο. Το άλλο ήταν εντελώς αηδία, ήταν πολύ απλά κάτι (πολύ ρεαλιστικά) μουνόχειλα από πηλό διαστάσεων 1.00×0.30. ΓΙΑΤΙ;

Όμως το ψαγμένο μουνί ήταν πολύ πιο εκπληκτικό: κοιτώντας το φάτσα από τα 4-5 μέτρα βλέπεις απλά ένα μάτσο μουνότριχες σε άσπρο φόντο και είναι σα ζωγραφισμένες με μολύβι. Πλησιάζοντας, διαπιστώνεις ότι το έργο στην πραγματικότητα σχηματίζεται με τη σκιά. Δηλαδή ο τύπος πήρε κάτι σιδεράκια, τα κάρφωσε στον καμβά εντελώς κάθετα και έριξε φως από το πλάι για να σχηματίζονται οι μουνότριχες από τις σκιές. Αυτό ήταν που με εντυπωσίασε: δεν ήταν μολυβιές, ήταν σκιές. Το άλλο που με εντυπωσίασε ήταν ότι τα σιδεράκια ήταν άκρως σουβλερά. Έως επικίνδυνα. Οι υπόλοιποι τρόμαξαν, αλλά εγώ κατάλαβα τη σημασία του έργου: το μουνί σε σαγηνεύει από απόσταση αλλά όταν το ακουμπήσεις σε σκοτώνει, γιατί σε έχει υπό τον πλήρη έλεγχό του. Επίσης πρέπει να το κοιτάξεις από πάρα πολύ κοντά για να μη σε ξεγελάσει.

Μετά ήταν ένας άλλος που είχε περιλάβει ένα πλατάνι (αληθινό πλατάνι) και του είχε κρεμάσει χρωματιστές ταμπελίτσες που έγραφαν κάτι. Πήγαμε με την Κοκονίτσα και τη Γ. να κοιτάξουμε (αν και ήταν ριψοκίνδυνο γιατί κάτω από το δέντρο βρίσκονταν όλο το who is who της Παλληνάρας). Είχα όλη την καλή διάθεση να μη γελάσω, αλλά δυστυχώς η Άσπλαχνη Μοίρα έκανε την πρώτη ταμπελίτσα να γράφει:

“Η φοράδα μου! Η ωραία μου φοράδα! Την έχασα, μου την πήρε το ποτάμι!”

…

Κι όμως ήταν κι αυτό πολύ ψαγμένο γιατί ΟΚ, υποτίθεται πως ήταν το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού και οι ταμπελίτσες είχαν στίχους από ποιητές όλων των χωρών. You know, φάγαμε το μήλο αλλά τουλάχιστον ανακαλύψαμε όλα αυτά, οι ταμπελίτσες ήταν μικρές φωνούλες ανθρώπων που εξερευνούν το καλό και το κακό.

Απλώς έπρεπε αυτήν την κωλοφοράδα να την είχανε κάπου πιο ψηλά, όχι τώρα να την πετυχαίνεις με το καλημέρα!

Μετά μάλιστα όταν γυρίσαμε σπίτι με την Κοκονίτσα αρχίσαμε κι εμείς να φτιάχνουμε στίχους που θα μπορούσαν να μπούνε στο δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Να ένα από τα καλύτερα κομμάτια μου:

“Τι να σου πει κι ο φούρναρης; Σάμπως δεν είναι συμμέτοχος στο έγκλημα;”

Η Κοκ βέβαια μ’ έσκισε γιατί εδώ και κάμποσα χρόνια έχει γράψει ένα ποίημα που μοναδικό του σκοπό έχει να περιγράψει τις πιο αηδιαστικές εικόνες που μπορεί να φανταστεί κανείς. Ελπίζω κάποια μέρα να το δημοσιεύσει.

Να λοιπόν πώς η Τέχνη οδηγεί αμέσως σε υψηλές σκέψεις και εκπολιτίζει τον άνθρωπο.

Να πω επίσης ότι σύμπασα η παρέα μου με απογοήτευσε, γιατί είναι ένα μάτσο απαίδευτοι μπαμπουίνοι που όλη την ώρα έκαναν μαλακίες και κουτσομπόλευαν, γεγονός που μου προκάλεσε πονοκέφαλο. Ντάξει μάγκες (ΚΑΙ γοργόνες), κάποια στιγμή πρέπει να πάψετε να συμπεριφέρεστε σαν τους ΑΜΑΝ όποτε βρίσκεστε στα 5 μέτρα από κάτι κουλτουριάρικο. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να αντιδράσεις. Πουτάνα τηλεόραση, κατέστρεψες τη γενιά μου!

update: αντισχόλιο από Γ.: “Πουτάνα κουλτούρα, έκανες το γκόμενό μου Μαέβιους Παχατουρίδη!”

Το περιεχόμενο του Don’t Kiss the Frog δημοσιεύεται υπό τους όρους της Free Documentation License (είναι αυτό το Copyleft που μπορείτε να πατήσετε κάτω-κάτω στη σελίδα. Εναλλακτικά, πατήστε Alt+8 [και μετά επιτρέψτε τα popups όσοι έχετε Firefox και μετά ξαναπατήστε Alt+F8...]).

Αυτή εκ πρώτης όψεως δε διαφέρει και πολύ από την Artistic που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι: επιτρέπεται να αντιγράψεις ό,τι θέλεις, αρκεί να λες από πού το πήρες.

Εκ δευτέρας όψεως όμως, η FDL έχει μία κεφαλαιώδη διαφορά: δεν αρκεί να λες από πού το πήρες. Πρέπει να βάλεις κι εσύ FDL για το δικό σου υλικό, εφ’ όσον αυτό περιέχει υλικό FDL. Το FDL είναι κολλητικό (viral behaviour το λένε μερικοί και όπως θα δούμε δεν έχουν και εντελώς άδικο: ένα μικρό κομματάκι FDL υλικού μπορεί να “μολύνει” με ελευθερία ένα κείμενο χιλιάδων σελίδων).

Δεν επιτρέπεται σε μη FDL κείμενο να περιέχει FDL κείμενο, εκτός αν πρόκειται για μικρά αποσπάσματα (για ενημερωτικούς σκοπούς ή κριτική) ή για κάποιο “μη επιθετικό” aggregate (π.χ. το περιεχόμενο του monitor, το οποίο λέει ρητά ότι οι συγγραφείς των post διατηρούν όλα τα πνευματικά δικαιώματα και βέβαια το γεγονός ότι το Don’t Kiss the Frog συνυπάρχει σε αυτό το aggregate με άλλα blog φυσικά και δεν τα καθιστά FDL, αφού είναι ανεξάρτητες δουλειές).

Με λίγα λόγια (και διαλέγοντας ένα ΕΝΤΕΛΩΣ τυχαίο παράδειγμα), ας υποθέσουμε ότι πριν 1 μήνα κάποιος αντέγραψε ένα ολόκληρο post μου, επειδή δεν ήξερε πώς να βάζει link. Καμία απολύτως αντίρρηση, μόνο που αυτή η ενέργεια καθιστά το δικό του post “παράγωγο” του δικού μου. Ως εκ τούτου, το συγκεκριμένο post πρέπει να έχει άδεια FDL. Τώρα ένα post δεν είναι απλά ένα post, είναι κομμάτι ενός blog: συγκατοικεί με άλλα post στην ίδια σελίδα (στα αρχεία ή στο πρωτοσέλιδο), υπάρχουν explicit ή implicit αναφορές σε αυτό, γενικά επηρεάζει το περιεχόμενο όλου του blog. Κατά συνέπεια, το blog αυτό εδώ και 1 μήνα (τουλάχιστον) είναι παράγωγο του post εκείνου. Άρα πρέπει να έχει και αυτό FDL. Τουλάχιστον εδώ και ένα μήνα.

Μέχρι στιγμής φτάσαμε σε μια παραβίαση δικαιωμάτων μου: Αυτό το blog, έχει άδεια Creative Commons ενώ θα έπρεπε να είχε FDL.

[δικαιολογημένη-αγανάκτηση]
Δεν έχω λόγια για να περιγράψω την αγανάκτηση και την πικρία μου, σαν υπεραθώο ζουζουνίδιο που πήγαινε ξυπόλητο στ’ αγκάθια νομίζοντας ότι ο κόσμος δεν είναι γεμάτος Κακούς Ανθρώπους που θα σου παραβιάσουν τα πνευματικά σου δικαιώματα!
[/δικαιολογημένη-αγανάκτηση]

Ας υποθέσουμε τώρα ότι μία εφημερίδα στο διαδικτυακό της τόπο εγκαινιάζει μια νέα ενότητα στην οποία φιλοξενείται περιεχόμενο από κάμποσα blog, μεταξύ των οποίων και του blog που αποτελεί παράγωγο του δικού μου. Λίγοι(;) θα διαφωνήσουν ότι αυτή η ενότητα καθιστά ολόκληρο το διαδικτυακό τόπο της εφημερίδας FDL, αφού είναι παράγωγο του παραγώγου του παραγώγου ενός FDL κειμένου.

Κατά συνέπεια, το “Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική η μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου της έκδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή έγκριση του εκδότη.” προσωπικά δε μου φαίνεται και πολύ σωστό: το “περιεχόμενο της έκδοσης” πολύ φοβάμαι πως υπό τις τρέχουσες συνθήκες είναι FDL και θεωρητικά μπορεί οποιοσδήποτε να αντιγράψει απολύτως ό,τι γουστάρει, αρκεί το προϊόν της αντιγραφής να έχει άδεια FDL.
Καλό ε;

Ωραία, επειδή είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό, θα ήθελα να μου πει κάποιος τι λάθος έχει ο παραπάνω συλλογισμός.

Αλλά εγώ, διαβάζοντας αυτό το δημοσίευμα του Ιού, έφερα βασικά στο νου μου τους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Ίδια επιχειρήματα χρησιμοποιούν:

“Δεν ήταν 1000, ήταν 200″ (α, τότε δεν ήταν ομαδική εκτέλεση, ήταν βραδιά κουμ-καν)
“Δεν ήταν γυναίκες και παιδιά, ήταν μόνο 2 γυναίκες και 3 παιδιά” (γιατί ως γνωστόν μόνο από τα 10 γυναικόπαιδα και πάνω γίνεσαι εγκληματίας πολέμου)
“Μπορούσαν να τη γλιτώσουν και δεν ήθελαν” (ε ωραία τους πιάσατε όμως, ήταν ανάγκη να τους σφάξετε;)
“Ο Μεσσηνιακός λαός έτσι κι έτσι” (δε νομίζω ότι στη δεκαετία του ‘40 ο Μεσσηνιακός λαός ήταν λιγότερο δεξιών φρονημάτων από σήμερα)
“Στο κάτω κάτω δε μιλάμε και για τα καλύτερα μπουμπούκια” (α μπράβο τότε για την εν ψυχρώ ομαδική εκτέλεση)
“Μην ξεχνάτε την εκμετάλευση που παίζει από τους φασίστες και την αστική τάξη” (δηλαδή ρε γμτ λέτε να έγιναν κυρίαρχη τάξη όντας τόσο μαλάκες που να μην εκμεταλλεύονται κάτι τέτοια;)

Όπως το βλέπω εγώ, στην Ελλάδα έγινε εμφύλιος.

Δε θα τα ρίξω γενικά κι αόριστα στη “διχόνοια” (σιχαίνομαι αυτήν την τάση της επίσημης άποψης να τα ρίχνει όλα σε μεταφυσικά φαντασιακά), θα πω ευθέως ότι οι ΕΛΑΣίτες είχαν (σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής και στην αρχή τουλάχιστον του Εμφυλίου) όλα τα δίκια με το μέρος τους και φυσικά οι ταγματασφαλίτες ήταν ένα μάτσο τομάρια, ντροπή για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος κι ας λένε ό,τι θέλουνε τα σκατοεθνίκια, αλλά δεν υπήρχε λόγος να γίνουνε τώρα ομαδικές εκτελέσεις και τέτοια. Υπήρχε αιτία (πόλεμος=γάμησέ τα), αλλά όχι λόγος.

Έχω τρομερή εκτίμηση στην ομάδα του Ιού, αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι το χέσανε λιγάκι το θέμα.

update: και χρόνια πολλά.

ΥΓ1: όποιος φασίστας θεωρήσει το παραπάνω κάποιου είδους επιβεβαίωση των πολτοποιημένων σκατών που έχει στο κεφάλι του, είναι -μιλάμε- και πολύ μαλάκας.
ΥΓ2: και όποιος “προοδευτικός” με πει φασίστα του γαμιέται ο εγκέφαλος.-

Αει γαμήσου κι εσύ!

(αν, διαβάζοντάς το, αισθάνεσαι ότι απευθύνεται σε εσένα, έχεις δίκιο)

Πριν ένα ή δύο χρόνια στο κλουβί με τις τρελές είχε σκάσει ένας που ισχυριζόταν ότι είχε ανακαλύψει την Αλήθεια για το μέλλον του Κόσμου. Συγκεκριμένα την είχε ανακαλύψει σε μια προφητεία της Βίβλου που κατά τη γνώμη του προδιέγραφε με απόλυτη ακρίβεια την ιστορία της περιοχής μας από τον 6ο π.Χ. αιώνα μέχρι περίπου το 2100 (αν θυμάμαι καλά). Θεωρούσε δε το γεγονός κορυφαία ανακάλυψη. Είχε ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που ξόδεψε όλο το εφάπαξ του για να εκδόσει ένα βιβλίο πάνω στο θέμα και να φωτίσει την Ανθρωπότητα.

Δυστυχώς, στα ερευνητικά του προσόντα δεν περιλαμβάνονταν η γνώση της Αγγλικής, ούτε στην ερευνητική του μεθοδολογία περιλαμβάνονταν η επισκόπηση της βιβλιογραφίας. Κατά συνέπεια, δεν είχε τρόπο να ξέρει ότι το θέμα με το οποίο καταπιάστηκε, δηλαδή ο Δανιήλ 11, είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζητήματα τα τελευταία 1500 χρόνια (1.200.000 αποτελέσματα δεν είναι και λίγα!).

Η προφητεία περιγράφει με αξιοθαύμαστη πραγματικά ακρίβεια μια σειρά ιστορικά γεγονότα στη Μ. Ανατολή, γεγονότα που συνέβησαν πολύ μετά το θάνατο του υποτιθέμενου συγγραφέα της. Ως εκ τούτου έχει χρησιμοποιηθεί από την Εκκλησία σαν βαρύ πυροβολικό στο γνωστό debate “υπάρχει Θεός;”. Ταυτόχρονα, έχει αναπτυχθεί ένας πολύ τεκμηριωμένος αντίλογος, που με γλωσσολογικά, αρχαιολογικά και ιστορικά τεκμήρια τοποθετεί το πραγματικό έτος συγγραφής της προφητείας γύρω στα μέσα του 2ου αιώνα, 300 χρόνια μετά το θάνατο του Δανιήλ. Έχουμε όπως καταλαβαίνετε δύο αντιδιαμετρικές απόψεις για το θέμα. Εγώ φυσικά βρίσκω τη δεύτερη σαφώς πιο πειστική, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι και οι δύο απόψεις συμφωνούν πως το χρονικό διάστημα που επιχειρεί να προδιαγράψει (ή να αφηγηθεί) η προφητεία σταματά στα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα. Και ο τύπος, μην ξέροντας καλά αρχαία, είχε παρερμηνεύσει έναν κρίσιμο στίχο κάπου στη μέση και ξεκίνησε να αρμενίζει προς το 2100!

Και ιδού το ερώτημα: του το λες, ή δεν του το λες; Του λες ότι ξόδεψε το εφάπαξ του για μια τεράστια μαλακία, ή τον αφήνεις στην ευτυχία του;

Τελικά του το είπα. Αμέσως το μετάνιωσα, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι τζάμπα μπήκα στη διαδικασία: μου πέταξε ένα αντεπιχείρημα εντελώς της πούτσας, στην επόμενη παράγραφο έγραψε κάτι ακατάληπτο, και… απλά συνέχισε να πιστεύει αυτό που πίστευε. Ήταν σα να μην του είχα πει τίποτα. Δε με αγνόησε. Με διέγραψε κανονικότατα από τη μνήμη του. Πιστεύω πως ακόμα και αν κάποιος του βασάνιζε το παιδί μπροστά στα μάτια του και ο μόνος τρόπος να σταματήσει ήταν να θυμηθεί ο τύπος ότι του είπα αυτά κι αυτά, ο τύπος ειλικρινά δε θα θυμόταν τίποτα. Το φαινόμενο το έχω δει έκτοτε να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές, αλλά δεν παύει να με εντυπωσιάζει.

Έχω έρθει σε σοβαρές διαφωνίες με άπειρους ανθρώπους. Μερικοί είχαν δίκιο και μου άλλαξαν γνώμη για πολύ θεμελιώδη ζητήματα (αν και συνήθως το παραδέχομαι 2-3 μήνες μετά). Άλλοι είχαν άδικο και το παραδέχθηκαν. Με πολλούς υπήρξε ακραία διαφωνία και έχασα την ψυχραιμία μου.

Αλλά ο τελευταίος χρόνος με έκανε να σκεφτώ πάρα πολύ κάποια πράγματα (που ήδη τα σκεφτόμουν απλά πολύ) και στο εξής προσπαθώ πρώτα απ’ όλα να καταλάβω τον άλλον. Γιατί για να επιδεικνύει κάποιος παράλογη συμπεριφορά, έχει τους λόγους του. Και δεν εννοώ “έχει τα δικά του στοιχεία”, εννοώ “έχει τα δικά του προβλήματα”, με την ψυχολογική έννοια. Εγώ π.χ. αντιδρώ εντελώς παράλογα στο θέαμα μιας κατσαρίδας, λόγω παιδικού τραύματος. Όλοι είμαστε ανωμαλάρες κατά βάθος και σε κάποια θέματα. Γιατί το “ομαλό” είναι μέσος όρος και δεν υπάρχει κανείς που να είναι έτσι. Υπόψη: το ότι καταλαβαίνεις το άλλον δε σημαίνει ότι δε θα τον πάρει ο διάολος. Και οι βιαστές παιδιών σίγουρα είχαν τα προβλήματά τους για να γίνουν τέτοιοι, αλλά αυτό δεν τους γλιτώνει (ούτε θα έπρεπε να τους γλιτώνει) από τη φυλακή.

Και το ερώτημα είναι: όταν έχεις καταλάβει τον άλλον και η εικόνα που έχεις καταλάβει είναι αξιοθρήνητη; Το λες, ή δεν το λες; Και αν το έχεις καταλάβει, τι νόημα έχει να το πεις; Είσαι από πάνω, έτσι δεν είναι; Έχεις το απόλυτο πλεονέκτημα: ξέρεις (όχι πιστεύεις, ξέρεις) ότι ο άλλος κάνει λάθος και ξέρεις και ακριβώς γιατί κάνει λάθος (γιατί είναι ένα πραγματικά αξιολύπητο πλάσμα κι εσύ είσαι 25 και όλα σου πάνε καλά και είχες 100 φορές πιο θετικές εμπειρίες στη ζωή σου), οπότε τι νόημα έχει να ασχοληθείς περαιτέρω;

Προσπαθώ να σκεφτώ λόγους για να μην παρασυρθώ σε ένα flamewar με ένα άτομο που πραγματικά λυπάμαι (και σιχαίνομαι, που είναι πρακτικά το ίδιο), και ο βασικός λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι δεν έχει νόημα να βγω από πάνω, από τη στιγμή που είμαι από πάνω. Διαπιστώνω ότι αυτό εκλαμβάνεται -βλακωδώς- ως κάποιο είδος αδυναμίας σε έναν πόλεμο που διαδραματίζεται αποκλειστικά στο εσωτερικό ενός εξαιρετικά αραιοκατοικημένου και αχρησιμοποίητου κρανίου. Το να μπω εκεί μέσα και να τα κάνω όλα πουτάνα είναι πάντοτε μία διαθέσιμη επιλογή, αλλά δε νομίζω ότι θα βελτιώσει κάτι.

Παρ’ όλα αυτά, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα να κάνω αυτήν την επιλογή. Το ότι δε θα κερδίσω κάτι, δε σημαίνει ότι θα ξοδέψω και κάτι το ιδιαίτερο. Ούτε σημαίνει ότι ο άλλος δε θα πακετωθεί χοντρά (εκτός αν παίξει ο μηχανισμός αυτοπροστασίας διά της διαγραφής των ενοχλητικών δεδομένων).

Θα δούμε.

Την Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου παίζει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο πρώην(;) εργοστάσιο Καμπά. Είσοδος 15 euro. Προσωπικά ούτε να το χέσω το Θέατρο Βράχων όπου παίζει 2 μέρες πριν.

Επίσης, την Παρασκευή (αυτήν την Παρασκευή, 16[;] Σεπτεμβρίου) πάλι στο πρώην(;) εργοστάσιο Καμπά, παίζουν τα Κρόταλα. Τζάμπα.

[ακριβείς ώρες θα ξέρω αύριο]

Πώς πάμε στον Καμπά [6+1 τρόποι]:
1) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς αεροδρόμιο) βγαίνουμε στην έξοδο της Κάντζας, κάνουμε δεξιά, μετά αριστερά, μετά δεξιά (ή απλά ακολουθούμε τις ταμπέλες για Παλλήνη και Λ. Μαραθώνος) και μετά από 100 περίπου μέτρα ο Καμπάς είναι στο δεξί μας χέρι.
2) Από Αττική Οδό (ρεύμα προς Αθήνα) φαντάζομαι είναι κάτι παρόμοιο, δεν ξέρω, δεν το έχω κάνει ποτέ.
3) Από Λεωφόρο Μαραθώνος (ρεύμα προς Ραφήνα) στρίβουμε δεξιά στο φανάρι της Παλλήνης και στα 50 περίπου μέτρα στρίβουμε δεξιά στο λοξό δρόμο (Λεονταρίου). Ακολουθούμε τη Λεονταρίου, είναι λίγο δύσκολο με όλους αυτούς τους κόμβους της Αττικής Οδού στη μέση, αλλά γενικά όποιος ακολουθεί τις ταμπέλες προς Κάντζα αποκλείεται να μη βγάλει άκρη. Ο Καμπάς είναι στο αριστερό μας χέρι, 100 περίπου μέτρα πριν την Κάντζα.
4) Από Λεωφόρο Λαυρίου (ρεύμα προς Λαύριο) στρίβουμε αριστερά στην Κάντζα, ακολουθούμε τον ηλίθιο δρομάκο της Κάντζας (πρέπει να είναι και αυτή Λεονταρίου, μιλάμε για το δρόμο-λάστιχο) και στο τέρμα του κάνουμε αριστερά και στα 100 μέτρα είμαστε στον Καμπά.
5) Προαστιακός: κατεβαίνουμε στο σταθμό “Κάντζα” και ρωτάμε κάποιο μαλάκα, ουσιαστικά είναι το ίδιο με το (1) μετά την πρώτη στροφή αλλά αντί για 3 λεπτά κάνεις γύρω στο τέταρτο.
6) Λεωφορεία: το 324 έχει στάση κάπου εκεί γύρω. Σημειώνω ότι μένω στην Παλλήνη 15 χρόνια και το έχω δει να περνάει ακριβώς 3 φορές. Το κακό με το 324 είναι ότι πρέπει να το πάρετε από την Παλλήνη, γιατί κάνει κυκλική διαδρομή μέσα στο Δήμο Παλλήνης (ως γνωστόν, η Κάντζα μας ανήκει, γεγονός που τους τη σπάει αφόρητα γιατί είναι τόσο κολλημένοι που σνομπάρουν την Παλληνάρα και το παίζουν Γλυκονεριώτες. ΚΡΑ!).
7) Ταξί: θα σας κλέψουν. Don’t do it. Εξάλλου σιγά μη βρείτε ταξί όταν τελειώσει η συναυλία. Θα πρέπει να περπατήσετε μέχρι τη Λαυρίου ή τη Μαραθώνος [βλ. (4) και (2)] και σε όλη τη διαδρομή να προσεύχεστε και πάλι παίζει να υπάρχει ταξί.

Θέμα 1:
[Σκηνικό τώρα, έχουν περάσει αρκετοί μήνες αλλά κολλάει με το θέμα μας. Είμαι τώρα στο μετρό (δε θυμάμαι από πού, μάλλον από Σύνταγμα, πάντως πήγαινα Δ. Πλακεντίας) και παίζουν (μεταξύ άλλων) στο βαγόνι ένα ανθυπογκομενίδιο ΒΠ[*] ντυμένο ως πορνίζων καρνάβαλος και ένας τύπος σκέτος άγγελος: ψηλός, ξανθός, γυμνασμένος, μακριά μαλλιά, γαλάζια μάτια, κάτι σαν το Σβαρτζενέγκερ στον Κόναν το Βάρβαρο χωρίς τη σκατόφατσα του Σβαρτζενέγκερ και σαφώς λιγότερο φουσκωμένος.

Εγώ κοιτάω το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ.

Το ανθυπογκομενίδιο ΒΠ κοιτάει τον Ξανθό Άγγελο.

Ο Ξανθός Άγγελος κοιτάει… εμένα.

Σε ένα σημείο του σώματός μου που δεν άφηνε πολλά περιθώρια για παρεξηγήσεις, θα ήθελα να προσθέσω.

Συμπέρασμα: είχαμε όλοι τρομερά λάθος προτεραιότητες. Αλλά τουλάχιστον ο τύπος ήταν ο μόνος με καλό γούστο εκεί μέσα. Το σωστό να λέγεται. Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι βέβαια ότι η Αθήνα είναι μία τεράστια μαλακία. “Μικρές στιγμές ανθρωπιάς στο μετρό” και αρχίδια, τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα συνέβαινε αν ζούσαμε όλοι ακόμα στα χωριά μας!

Λανθάνον συμπέρασμα (εξαχθέν[sic] με το λογικό σφάλμα της στατιστικής των μικρών αριθμών): γυναικεία παρατηρητικότητα = μαλεούτσες (επίσης sic) μπλε.]

Θέμα 2:
Διαβάζοντας τέτοιες επιστημονικά συγκροτημένες απόψεις αρχαιογκαγκά[+], σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε Έλληνες. Γιατί τώρα το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να κάνουν τα παιδιά μας 4-5 ώρες παραπάνω αρχαία. Άντε και που χρεωθήκαμε από 1000 ευρώ για να κάνουμε Ολυμπιακούς. Ενώ αν ήμασταν τίποτα Αιγύπτιοι, με τους μαλάκες που έχουμε, μας έκοβα να κουβαλάμε γρανίτη για να χτίσουμε καμία πυραμίδα.

Το ότι όλη αυτή η μαλακία πηγάζει από υπαρκτά (και σαφώς σοβαρότερα) προβλήματα, όπως η φτώχεια και η ανεργία, δε με παρηγορεί καθόλου. Ένα τεράστιο εργοστάσιο μαλακίας, να τι είναι ο άνθρωπος: input: φτώχεια και δυστυχία. output: ρατσισμός και σοβινισμός => μαλακία.Και το χειρότερο είναι ότι ο ρατσισμός και ο σοβινισμός σου μένουν ακόμα και αν κάποια στιγμή αποκτήσεις λεφτά.

Θέμα 3:
Για τη ΝΔ τι να πω, είναι πραγματικά τραγικοί.

ΥΓ: Τα παραπάνω είναι ανούσια φληναφήματα. Το ξέρω ότι υπάρχουν και σοβαρότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Χέστηκα. Παραμένω ultra happy γιατί όταν σκέφτομαι τα σοβαρότερα γίνομαι ultra sad. Νομίζω πως δικαιούμαι κι εγώ λίγο αισιόδοξο αυτισμό στη ζωή μου.

[*] βού-πού.
[+] το χειρότερο πάντως είναι όταν διαπιστώνεις ότι τα πιστεύουν

Άρχισε η χοντρή μάσα.

…λιγουλάκι κολλημένοι.

Με αφορμή αυτό, ανακάλυψα αυτό. Το ήξερα και παλιότερα (η Γ. μου θύμισε ότι το είχαμε συζητήσει μεταξύ μας), αλλά φαίνεται πως το είχα αποβάλλει.

(παρατηρήστε: “ανακάλυψα αυτό” και όχι “ανακάλυψα αυτό” γιατί το Don’t Kiss The Frog γίνεται σιγά σιγά συμβατό με WCAG, εν προκειμένω με το WCAG checkpoint 13.1).

Θα παρατηρήσω ότι το ΚΚΕ φαίνεται να έχει μία εικόνα των ναρκωτικών που περισσότερο αρμόζει στον σκηνοθέτη του all time classic “Ναρκωτικά στα Σχολεία”: κάτι θανάσιμα δηλητήρια που τα δίνουν οι κακοί έμποροι στα ευάλωτα παιδιά μας επειδή είναι άνεργα, παρηκμασμένα πολιτιστικά κλπ. Θεωρείται δηλαδή αδιανόητο ότι κάποιος έξυπνος, προκομένος, πολιτισμένος και τα τοιαύτα θα διανοηθεί να βάλει στο στόμα του ναρκωτικά.

Η άποψή μου ενισχύεται από αυτήν την ομιλία, όπου τα ναρκωτικά θεωρούνται κοινωνικό πρόβλημα του ίδιου τύπου με την πορνεία (αυτό μου έκανε εντύπωση και στα αντισχόλια του Έκτορα: η πλήρης απαξίωση με την οποία αντιμετωπίζει έναν κατά τη γνώμη του “χασικλή”. “Χασικλής” όπως “πουτάνα”).

Είναι μια εικόνα (θα έλεγα) ενός λούμπεν μικροαστού και όχι ενός προλετάριου: οι προλετάριοι δεν έχουν την ηθική της Χ γριέντζως.

Η στερεοτυπική αυτή ανοησία σαφώς και δεν ισχύει διότι ναρκωτικά παίρνουν και οι πλούσιοι και οι καλλιτέχνες και γενικά όλη η αφρόκρεμα και μάλιστα πολλοί αρκετά χειρότερα (δε γίνεται ο τελευταίος ζητιάνος π.χ. να εθιστεί στην κόκα γιατί χρειάζεται το εισόδημα 2-3 μηνών για μία δόση).

Δεν υπάρχει δηλαδή (αν αγνοήσουμε το είδος του ναρκωτικού) συσχετισμός ανάμεσα στη χρήση ναρκωτικών και τα προβλήματα μιας κοινωνικής ομάδας, πέραν βέβαια του γεγονότος ότι μια φτωχή κοινωνική ομάδα αν κάνει χρήση ναρκωτικών σχεδόν βέβαια θα έχει (on top of everything else) προβλήματα με την κρατική καταστολή.

Με λίγα λόγια η απαγόρευση αν μη τι άλλο καρακαταανήκει στην εργαλειοθήκη του αστικού κράτους σε ό,τι αφορά την τιθάσευση των μαζών, ακόμα και ένα μαρξιστικό παιδάκι θα το καταλάβαινε αυτό (ο Μαρξ δεν ξέρουμε τι γνώμη είχε για το θέμα γιατί στην εποχή του δεν απαγορευόταν τίποτα). Γιατί το ΚΚΕ το αγνοεί αυτό;
α) Γιατί δεν έχει τίποτα per se με τη μέθοδο της κρατικής καταστολής (βλ. Κούβα όπου η κατοχή τιμωρείται με 30 χρόνια);
β) Γιατί λαϊκίζει;
γ) Γιατί έχει μείνει λίγο πίσω;
δ) Γιατί το έχει παρακάνει λιγουλάκι με το δόγμα του;

Αυτά. Φαντάζομαι θα φάω κράξιμο.