Υπαρξιακά Προβλήματα
Όλα μας τα υπαρξιακά προβλήματα ξεκινούν από το απλό γεγονός ότι δεν υπάρχουμε[*].
Ειδικότερα: είναι τρομερά δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι δεν υπάρχεις, άσε που πολύ δύσκολα πάει το μυαλό σου σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο in the first place.
Αυτό δεν είναι τόσο ανώμαλο όσο ακούγεται, αλλά βαριέμαι να το εξηγήσω. Ίσως αργότερα.
[*] τουλάχιστον σύμφωνα με όλα τα μέχρι τώρα αντικειμενικά επαληθεύσιμα δεδομένα.
October 4th, 2005 at 3:10 am
Ρε γμτ, ΜΠΟΡΕΙΣ για μία φορά να κάνεις ένα ποστ, που να καταλάβω εξ΄ολοκλήρου με την μία; Ή έστω να το καταλάβω;
ΥΠΑΡΧΩ (Καζαντζίδης)!
October 4th, 2005 at 3:21 am
δεν χρειάζεται να εξηγήσεις καταλάβαμε … δεν υπάρχουμε αυτό είναι αλήθεια … στην πραγματικότητα τίποτα δεν υπάρχει … όλα είναι κομμάτια ενός ονείρου … γι αυτό κι έχουμε τα υπαρξιακά μας …
October 4th, 2005 at 3:26 am
Αν θέσουμε ως δεδομένο πως δεν υπάρχουμε, τότε όλα σου (μου, του, της, των κ.ο.κ.) τα post, όλες οι συζητήσεις, προβληματισμοί, στοχασμοί, θεωρίες είναι μάταιες. Άρα συνεχίζουμε εκτός matrix….
October 4th, 2005 at 3:36 am
Ερώτηση: Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι εάν υπάρχουμε ή όχι, αλλά εάν υπάρχουμε για τους άλλους;
ΥΓ. πριν με κράξεις λάβε υπόψιν πως μπορεί να μην υπάρχω
October 4th, 2005 at 3:38 am
Αν θέσουμε ως δεδομένο πως δεν υπάρχουμε, τότε όλα σου (μου, του, της, των κ.ο.κ.) τα post, όλες οι συζητήσεις, προβληματισμοί, στοχασμοί, θεωρίες είναι μάταιες.
Είδες; Αυτό είναι που λέω “είναι τρομερά δύσκολο σε κάποιον να αποδεχθεί ότι δεν υπάρχει”
Όχι, δεν είναι ακριβώς μάταιες.
Ισχύει αυτό που λέει ο Μανιφέστος: όλα είναι κομμάτια ενός ονείρου. Με μια σημαντική διαφορά: ενός κοινού (μέσες-άκρες) ονείρου.
Υπάρχουμε από τη δική μας οπτική γωνία. Ίσως και από την οπτική γωνία ενός υποθετικού ενσυνείδητου οργανισμού “στα κιλά μας”. Ένας υποθετικός ενσυνείδητος οργανισμός σε μέγεθος μικροβίου θα μας θεωρούσε μάλλον τοπίο.
Υπάρχουμε τοπικά.
(μια γνώμη λέμε, έτσι;)
October 4th, 2005 at 4:21 am
Ερώτηση: Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι εάν υπάρχουμε ή όχι, αλλά εάν υπάρχουμε για τους άλλους;
Τα πάντα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Πάντως αυτό που λες είναι σε τρομερά σωστή κατεύθυνση.
October 4th, 2005 at 4:49 am
σε καταγγέλω ως προβοκάτορα του κεφαλαίου… θέλεις να μείνουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι με το σκεπτικό ότι δεν μπορούν να αποδείξουν ότι υπάρχουν!
October 4th, 2005 at 5:07 am
Γαμώτο με ξεσκεπάσανε.
October 4th, 2005 at 5:36 am
Ερώτηση: Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι εάν υπάρχουμε ή όχι, αλλά εάν υπάρχουμε για τους άλλους;
Αυτή η ατάκα μου θύμισε τα episodes 25-26 από το Neon Genesis [και δεν έχω και mod points να μοιράσω :-P]
October 4th, 2005 at 7:22 am
Υπάρχουμε τοπικά
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό από το “δεν υπάρχουμε”, έτσι? Εκτός αν το είπες στο στιλ “Το π είναι περίπου 3″.
October 4th, 2005 at 7:24 am
Δν ξέρω κύριε Μπερεδήμα μου! Εγώ απλώς τάσομαι υπέρ της σεξουαλικής απελευθέρωσης και μ’ αρέσει κι ο βάτραχος γιατί τα λεει χαριτωμένα.
Επίσης, ¡No pasarán!
October 4th, 2005 at 7:39 am
Καταραμένε βάρθακα!
τώρα μου κόλλησες το “Δεν Υπάρχω” των Chris DeBurgh-Βασίλη Παπακωνσταντίνου-Λίνας Νικολακοπούλου. Ααααα!
Επίσης, σκέφτομαι πως το
ΑΝΥΠΑΡΧΤΟΣ 13
Θα ήταν ωραιότατο ψευδωνυμάκι για χουλιγκάνι, από αυτά που αφήνουν την υπογραφή τους σε σχολικούς καμπινέδες και δημοσια παγκάκια με μαρκαδόρο.
Στερνή μου γνώση…
October 4th, 2005 at 7:41 am
δεν υπάρχωωωωωωωω
γκαν, γκαν, γκαν, γκαν, γκαν, γκαν
Κι όμως είμαι εδώωωωωωωωωω
October 4th, 2005 at 7:42 am
Ο Κονσεϊσάο υπάρχει;)))))
October 4th, 2005 at 10:58 am
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό από το “δεν υπάρχουμε”, έτσι? Εκτός αν το είπες στο στιλ “Το π είναι περίπου 3″.
Όχι, το είπα περισσότερο στο στυλ “υπάρχει μια αρκούδα[*] που σχηματίζεται ανάμεσα στον Πολικό Αστέρα καιδενξερωγωποιαάλλασταρζ αν τα κοιτάξεις από τη Γη”.
Αν τα κοιτάξεις π.χ. από την Ανδρομέδα δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Κοινό όνειρο… κοινή ψευδαίσθηση καλύτερα.
Και ναι, το σώμα μου π.χ. όντως υπάρχει, όμως εγώ δεν υπάρχω, είμαι απλά μια ιδιότητα του σώματός μου που είμαι σε θέση να παρατηρώ.
[*] καλά, λέμε τώρα, απίστευτα ναρκωτικά έπαιρναν οι αρχαίοι.
October 5th, 2005 at 2:22 am
…Οπότε,
«να υπάρχει κανείς ή να μην υπάρχει»?
Ιδού η απορία
(Πάντως τα γραπτά υπάρχουν)
October 5th, 2005 at 12:05 pm
Τότε υπάρχεις μέσω του σώματός σου…
Προφανώς είναι όλα θέμα ορισμού (όπως θα έπρεπε να ξέρεις μικρέ και όχι-και-τόσο άπειρε ηλεκτρολόγε).
October 9th, 2005 at 1:56 am
There really ism’t a creation, time or space, heaven or earth…but there is a You.
May 1st, 2006 at 9:50 pm
Ισχύει αυτό που λέει ο Μανιφέστος: όλα είναι κομμάτια ενός ονείρου. Με μια σημαντική διαφορά: ενός κοινού (μέσες-άκρες) ονείρου.
Υπάρχουμε από τη δική μας οπτική γωνία. Ίσως και από την οπτική γωνία ενός υποθετικού ενσυνείδητου οργανισμού “στα κιλά μας”. Ένας υποθετικός ενσυνείδητος οργανισμός σε μέγεθος μικροβίου θα μας θεωρούσε μάλλον τοπίο.
Αν όλοι είμαστε στο ίδιο όνειρο, σημαίνει ένα από τα τρία:
α) Βρισκόμαστε στο όνειρο κάποιου όντος (πολύ πιθανό ανθρώπου).
β) Έχει ο καθένας σώμα εκεί έξω (ή έστω σκέτο εγκέφαλο) που συνδέονται μεταξύ τους είτε τηλεπαθητικά είτε φυσικά
γ) Είμαστε όλοι στο ένα όνειρο κάποιου από μας. (Δηλαδή ένας από εμάς έχει πραγματικό σώμα που ονειρεύεται όλους τους υπόλοιπους και τον εαυτό του).
(Το γ μπορεί να θεωρηθεί σκέλος του (α) Φυσικά πάμε μετά στην μάτριξολογία
)