Α, ρε Λιάνα, όλους τους ελληνόψυχους τους κατάντησες κουμούνια…

Ενώ ο εκφυλισμένος, σαχλοπροοδευτικός, αποτυχημένος ψευτοαριστερός και νυν υμνητής της αμερικανικής τάξεως πραγμάτων, που μετέτρεψε την… αγωνιστικότητά του σε κραυγές κατά των… παπάδων και της Ελληνικής Ιστορίας και παραδόσεως (κάπου πρέπει να ξεσπάσει για να δείξει επαναστάτης· με ποιους να τά βάλει, με τον διεθνή καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό; δύσκολα πράγματα, εδώ μέχρι κι από τους ξυπόλητους σκοπιανούς τρώει κάθε μέρα καρπαζιές, το γιουσουφάκι των τούρκων, ο τσιφτετέλληνας), ο γελοίος και χαμερπής, γραικύλος οσφυοκάμπτης τσιφτετέλληνας “προοδευτικός” του φραπέ, του αραλικιού και της ψευτομαγκιάς και του Big Brother και του 3G κινητού και τζιπ 4×4 (η νέα Μεγάλη Ιδέα του Έθνους), ο τελευταίος των Ευρωπαίων και καρπαζοεισπράκτορας των Βαλκανίων, …δυσκολεύεται (!) να στρώσει τον πισινό του και να μάθει δύο πνεύματα και τρεις τόνους!!! (Και τολμά να πιάνει στο στόμα τους και τους ιάπωνες, ο ψευτόμαγκας!) Ε μετά, επόμενο δεν είναι να …δυσκολεύεται παντού και στα πάντα; και στις επιστήμες και στον πολιτισμό και στην βιομηχανία και στην εξωτερική πολιτική και άμυνα και παντού; Αλλά θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ευελπιστώντας σε κανα διορισμό στο δημόσιο, κανένα πρόβλημα.

(Τον “Ήρωα” να έβλεπε μόνο κάποιος για τα κινεζικά ιδεογράμματα…)

χαχά απορώ πώς και οι Κινέζοι δεν έκαναν δική τους έρευνα για να αποδείξουν ότι τα ιδεογράμματα είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη του εγκεφάλου! σίγουρα οι Ιάπωνες είναι τόσο εφευρετικοί και ευφυείς επειδή υιοθέτησαν τα ιδεογράμματα κι όχι γιατί η ιαπωνική κουλτούρα επιβάλλει την αφοσίωση και τη συγκέντρωση.. όοοοχι όοοοοχι!

Στο μεταξύ οι Κινέζοι εδώ και 50 χρόνια έχουν απλοποιήσει το σύστημα γραφής τους, οι δε Γιαπωνέζοι χρησιμοποιούν για κάθε πρακτικό λόγο την λατινική φωνητική απόδοση των ιαπωνικών, αφήνοντας στον υπολογιστή την αναζήτηση ανάμεσα στους 50.000 χαρακτήρες kanji για την “θρησκευτικά ορθή” απόδοση.

Και προφανώς η αλήθεια παραμένει: το πολυτονικό δεν θεραπεύει τη δυσλεξία, ό,τι συζήτηση και να μπορεί να γίνει για την ηθική του αξία.

Ναι, αυτό εννοώ κι εγώ. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια θεωρία (πόσω μάλλον αν είναι καθολική). Για τα ελληνικά λέμε καμιά φορά ότι και καλά γίνονται πιο αναλυτική γλώσσα, πράγμα που σημαίνει περίπου αυτό που περιέγραψες (δεν ξέρω μόνο τι εννοείς “συντακτική πολυπλοκότητα”, μάλλον την αναλυτικότερη δήλωση των γραμματικών πληροφοριών). Αλλά υπάρχουν και αρκετά αντιπαραδείγματα. Π.χ. στα ΝΕ έχουμε γραμματικοποίηση, δηλ. μορφολογική δήλωση, του ποιού ενεργείας στον μέλλοντα (θα γράφω-θα γράψω), ενώ η πληροφορία της διάρκειας στα αρχαία (όπου υπήρχε μόνο “γράψω”) μπορούσε να δηλωθεί ενδεχομένως μόνο με επιπλέον λέξη (δηλ. με μια ας πούμε “αναλυτική” δήλωση). Λέμε ακόμα ότι οι γλώσσες με περιορισμένη μορφολογία αποδίδουν αυξημένο ρόλο στην σύνταξη (μάλλον με αυτό εννοούν τη διαγραμματικότητα μιας γλώσσας). Έχουμε όμως και τα γαλλικά που και την πλούσια μορφολογία τους διατηρούν και αυστηρή διαγραμματικότητα έχουν (πχ. “παίρνω” -το υποκείμενο δηλώνεται στην κατάληξη-, “I take” -το υποκείμενο δηλώνεται υποχρεωτικά ως ξεχωριστή λέξη σε σταθερή θέση-, “je prends” -και τα δύο). Αυτό που ειναι βέβαιο είναι πως ποτέ μια λειτουργία δεν χάνεται, δεν έχει νόημα η χρήση των παραθετικών του “ποιοτικός”, αλλά και του “πολύπλοκος”, και πως ό,τι χάνουμε από μια μεριά το κερδίζουμε ή το φορτωνόμαστε από άλλη (γι’ αυτό δεν κατάλαβα κι εγώ τις επιταγές του “συλλογικού (;;) ανθρώπινου εγκεφάλου” για ξαλάφρωμα). Δεν ξέρω (το τονίζω), αλλά νομίζω ότι η γλωσσική μεταβολή υπόκειται σε πιο σύνθετους και λιγότερο προφανείς μηχανισμούς.

Αν έχεις προσέξει, στις περισσότερες ΙΕ γλώσσες υπάρχει μια ροπή προς μείωση της γραμματικής πολυπλοκότητας με αντίστοιχη αύξηση της συντακτικής πολυπλοκότητας.

Κοινώς λέμε τα ίδια πράγματα με περισσότερες λέξεις. Από εκεί που θα πετάγαμε ένα δυϊκό και θα τελειώναμε, τώρα συνδυάζουμε το αριθμητικό “δύο” με έναν απλό πληθυντικό. Μείον ένας αριθμός, συν μία λέξη.

Ακόμα και εκεί όπου διατηρείται η γραμματική πολυπλοκότητα (π.χ. λιθουανικά με τις 8 πτώσεις τους) υπάρχει τάση διαφορετικοί γραμματικοί τύποι να εξομοιώνονται ως προς τη δήλωσή τους εφ’ όσον από τα συμφραζόμενα είναι εύκολο να εξαχθεί αν μιλάμε π.χ. για Τοπική (name) ή για Κλητική (επίσης name).

Πάντως δεν ξέρω κατά πόσο είναι γενική η τάση (ας πούμε δεν έχω ιδέα αν ισχύει για μη ΙΕ γλώσσες) όπως και κατά πόσον οφείλεται στo “συλλογικό ανθρώπινο νου”.