Καταλαβαίνετε ότι η έρημος ως περιβάλλον δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε ένα χρυσόψαρο. Καταλαβαίνετε επίσης ότι το δικό μας χρυσόψαρο είχε πολύ σοβαρότερα προβλήματα να σκεφτεί. Αναζητούσε απαντήσεις για θεμελιώδεις υπαρξιακές του απορίες. Ως γνωστόν, κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της είναι τίγκα σε τζίνια, τριχωτούς ρακένδυτους προφήτες, οπτασίες, σατανάδες που σε βάζουν σε πειρασμό και γενικά οτιδήποτε θα ικανοποιούσε τις απαιτήσεις ενός φιλοσόφου. Επίσης κάθε έρημος που σέβεται τον εαυτό της δεν τα πάει καθόλου καλά με το νερό (όπως και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της άλλωστε, π.χ. οι προαναφερθέντες προφήτες). Γάμησέ το το νερό, εδώ καίγεται ο κώλος μας, σκέφτηκε το χρυσόψαρο και ποιος μπορεί να διαφωνήσει, αλήθεια;

Εκεί λοιπόν που περπατούσε το χρυσόψαρο, είδε ένα Τέρας της Ερήμου. Δυστυχώς δεν υπάρχουν και πολλές περιγραφές του εν λόγω Κτήνους στη βιβλιογραφία. Ο λόγος για αυτό είναι ότι τα Τέρατα της Ερήμου είναι εντελώς αόρατα, εκτός από όταν πεινάνε. Και επειδή τρέφονται κατά κύριο λόγο με όποιον έχει την εξαιρετική ατυχία να τα δει, οφείλουμε τη μία από τις μόλις δύο γνωστές στη βιβλιογραφία περιγραφές σε ένα fashion victim Τέρας της Ερήμου με ισχυρή θέληση και κάμποσα περιττά κιλά. Οι δύο περιγραφές όμως πάσχουν από εμφανή έλλειψη αντικειμενικότητας και δε συμφωνούν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα ο Ιάπωνας εξερευνητής Θέλο Ναγαμίσο που είναι υπεύθυνος για την πρώτη περιγραφή αναφέρεται σε 45 γυμνές γκόμενες που τον παρακαλούσαν να τις κάνει δικές του.

Το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι δύο περιγραφές είναι η παροιμιώδης έλλειψη προσαρμοστικότητας και ευστροφίας που βασανίζει τα συμπαθή κατά τα άλλα Τέρατα της Ερήμου. Για παράδειγμα το Τέρας που μόλις είχε γίνει ορατό με σκοπό να φάει το χρυσόψαρο, επέτρεψε στον εαυτό του μια στιγμή αμφιβολίας βασανιζόμενο από το καυτό ερώτημα «τι σκατά θέλει ένα χρυσόψαρο στην έρημο;». Αυτή ήταν η έλλειψη προσαρμοστικότητας. Η έλλειψη ευστροφίας φαίνεται από το ότι το Τέρας δεν έκρινε σημαντικό να βασανιστεί με το ακόμα πιο καυτό ερώτημα «…και μάλιστα κρατώντας ένα αλυσοπρίονο των 25 αλόγων;».

Τη δεύτερη περιγραφή λοιπόν την οφείλουμε στο χρυσόψαρο, το οποίο μόλις είδε το Τέρας της Ερήμου («ένα κίτρινο νερουλό πράγμα σα βουνό με δόντια και κόκκινα πράγματα από δω και από κει για όποιον ενδιαφέρεται» όπως συνήθιζε να λέει αργότερα) δεν έχασε καθόλου χρόνο και ρώτησε με μάτια που γυάλιζαν:

-Με συγχωρείτε κ. Τέρας της Ερήμου, μήπως μπορείτε να μου πείτε την ώρα;

Το Τέρας της Ερήμου ήταν που ήταν μπερδεμένο, τώρα απόγινε.

-Εεε, ναι, γιατί όχι, μισό λεπτό, είναι….(και έσκυψε να κοιτάξει το ρολόι του).

-…ΩΡΑ ΝΑ ΠΙΩ ΝΕΡΟ!!!! κραύγασε το χρυσόψαρο, και βγάζοντας το αλυσοπρίονο αποκεφάλισε το νερουλό Τέρας της Ερήμου.

Λίγη ώρα αργότερα το χρυσόψαρο, πλατσουρίζοντας ευτυχισμένο στα απομεινάρια του Τέρατος, άρχισε να το φιλοσοφεί το πράγμα. Οι τελευταίες του περιπέτειες του είχαν διδάξει πολλά πράγματα. Κατ’ αρχήν, ότι είναι εντελώς μαλακία να αναπτύσσεις εξάρτηση για κρουασάν με φράουλα αν δεν έχεις εξασφαλίσει αστείρευτα αποθέματα. Κατά δεύτερον ότι οι κρουασανατζήδες είναι μεγάλα καθίκια. Ακόμα και αν έχουν στην αρχή καλές προθέσεις, στο τέλος καταλήγουν καθίκια. Τυπική περίπτωση έλλειψης επαρκούς επαγγελματικού προσανατολισμού. Οπότε αν τους φέρεσαι λες και έχουν καλές προθέσεις το μόνο που κάνεις είναι να καθυστερείς το αναπόφευκτο και τελικά να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τον κρουασανατζή.

Κατά τρίτον, ότι ο καθένας (ακόμα και ένα ταπεινό κατσικόφτερο) μπορεί να πετύχει στη ζωή του, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η βλακεία του κόσμου είναι αστείρευτη (πράγμα που επιβεβαίωσε με ιδανικό τρόπο η περίπτωση του Τέρατος της Ερήμου). Με λίγα λόγια, εφ’ όσον τα αστείρευτα αποθέματα κρουασάν με γέμιση φράουλα μάλλον σπανίζουν, είναι καλύτερο να γίνουμε όλοι τόσο καθίκια όσο ο μέσος κρουασανατζής. «Τελικά ο τυπάς που πρότεινε να πάω στην έρημο για απαντήσεις ήξερε τι έλεγε. Άλλοι ψάχνουν απαντήσεις σε ιερά βιβλία, γιόγκες, γκουρού, επιστημονικά πειράματα και σούξου μούξου μανταλάκια, αλλά τελικά μόνο με την έρημο ξέρεις που βρίσκεσαι» μονολόγησε το χρυσόψαρο με ύφος ευχαριστημένου πελάτη. Και αρπάζοντας το αλυσοπρίονό του, πήρε ευτυχισμένο το δρόμο του γυρισμού.

Τ Ε Λ Ο Σ

(σόρι για την καθυστέρηση, βαριόμουν να κάνω reboot και δεν πρόκειται να μαγαρίσω το μυθιστόρημά μου ποστάροντας από Windows)

Την άλλη μέρα το χρυσόψαρο ξύπνησε από μια αφόρητη ζέστη. Ο ήλιος έκαιγε, ο αέρας έκαιγε και το τοπίο θύμιζε τεράστια αμμουδιά, μόνο που δεν υπήρχε θάλασσα ούτε για δείγμα.

Δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία. Το χρυσόψαρο, διαβαίνοντας το κακοτράχαλο Μονοπάτι της Σοφίας είχε φτάσει επιτέλους στην Έρημο. Δεν ήταν όμως το αθώο, συνηθισμένο χρυσόψαρο που είχε φύγει από τη θάλασσα. Οι κακουχίες του δρόμου, αλλά πολύ περισσότερο το λαμπρό παράδειγμα του κατσικόφτερου, το είχαν μεταμορφώσει σε ένα σκληροτράχηλο και αδίστακτο κτήνος. Ήξερε πια τι ήθελε, αν και για την ώρα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς να το πετύχει.

«Πάντως το αλυσοπρίονο που μου χάρισε το Κατσικόφτερο όλο και σε κάτι θα χρησιμέψει» μονολόγησε καθώς προχωρούσε στον καυτό ήλιο της Ερήμου.

Τουλάχιστον υπάρχουν και πιο γέροι.

«Εγώ που λες, φίλε Goldie, ήμουν κάποτε το χειρότερο απόβρασμα της γης. Ακόμα και τα Σαγόνια του Καρχαρία είχαν περισσότερους φίλους από μένα. Τα άλλα κατσικόφτερα με φτύναν και με κοπανάγανε όλη την ώρα, με την ηλίθια δικαιολογία ότι τάχαμου ήμουν το πλέον βαρετό, μονότονο, average κατσικόφτερο. Κάτι σαν τις νοικοκυρές που σπάζονται άμα βλέπουν στην τηλεόραση σειρές που τους θυμίζουν τη ζωή τους ενώ γουστάρουν ιδιαίτερα σαπουνόπερες με ίντριγκες, αιμομιξίες, πόρνες και αλητήριους.»

-«Και γιατί δεν τους έκλανες όλους να κάνεις παρέα με κανένα σοβαρό πλάσμα;» ρώτησε το Χρυσόψαρο, με μάτια βουρκωμένα από συγκίνηση στο άκουσμα του παραπάνω Γολγοθά.

-«Μα δεν ήταν πάντοτε έτσι ρόδινα τα πράγματα για εμάς τα Κατσικόφτερα», απάντησε το Κατσικόφτερο. «Όλα τα άλλα πλάσματα μας σιχαίνονταν και μας απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι. Εγώ όμως άλλαξα τα πάντα. Έλυσα ταυτόχρονα το πρόβλημα της κοινωνικής αποδοχής των Κατσικόφτερων και το προσωπικό μου πρόβλημα.»

-«Μα πώς το πέτυχες αυτό;» Ρώτησε εκστασιασμένο το χρυσόψαρο. Η ιστορία είχε αρχίσει να του φαίνεται οικεία και αναρωτιόταν μήπως το snob και high κατσικόφτερο έκρυβε την απάντηση στα προβλήματά του.

-«Ήταν δύσκολο, αλλά τα κατάφερα» κορδώθηκε το κατσικόφτερο.

«Χρειάστηκε να καθαρίσω όλα τα άλλα κατσικόφτερα. Δηλητηρίασα το νερό τους, αλλά φυσικά αυτό δεν ήταν αρκετό. Ούτε οι ανατινάξεις σχολείων μπορώ να πω πως έλυσαν το πρόβλημα. Στο τέλος χρειάστηκε να οργανώσω ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα στο οποίο προσεκλήθησαν τα εναπομείναντα κατσικόφτερα δήθεν για ηθική συμπαράσταση στις συμφορές που τα είχανε βρει. Τα έκλεισα λοιπόν εκεί μέσα και πεθάνανε από την πείνα. Τέρμα πια στην κοινωνική απομόνωση. Τώρα τα κατσικόφτερα, δηλαδή εγώ, είναι προστατευόμενο είδος και άρα περιζήτητα στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Άρα χέστηκα στο τάλαρο και είμαι και τρομερά δημοφιλής. Εξάλλου τα άλλα κατσικόφτερα δε με ενοχλούν πια χάρη στο τέλειο σχέδιό μου!».

-«Χιχι, σωστά, αφού τα καθάρισες όλα…»

-«Γχμμμ….εεεε….ναι, η αλήθεια είναι ότι το σχέδιό μου δεν ήταν και τόσο τέλειο» ομολόγησε ντροπιασμένο το κατσικόφτερο. «Μια τυφλή και κουφή γριά κατάφερε να μου γλιτώσει, αφού όπως καταλαβαίνεις το οπτικοακουστικό υπερθέαμα δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα. Μπορούσα βέβαια να τη σκοτώσω όταν την ανακάλυψα έξω από την αίθουσα του θεάματος, αλλά αποφάσισα να την κρατήσω για τις σεξουαλικές μου ανάγκες».

Το χρυσόψαρο συνέχισε το δρόμο του, βαθιά επηρεασμένο από τη συζήτηση με το κατσικόφτερο.

«Να ένας τύπος που ήξερε τι ήθελε και πώς να το πετύχει» σκεφτόταν. «Όχι σαν εμένα, που τόσο καιρό έχω αφεθεί στη σαγήνη του κρουασανατζή. Μα τι έχω πάθει επιτέλους; Μήπως έγινα μέρος του συστήματος; Μήπως το σύστημα έγινε μέρος του εαυτού μου; Μήπως έχω ξεφύγει τελείως;»

Αυτά κι άλλα τόσα σκεφτόταν το χρυσόψαρο, περπατώντας ώσπου το βρήκε η νύχτα…

Τελικά το «κατά Έρημο μεριά» αποδείχτηκε πιο δύσκολο απ’ ό,τι φανταζόταν ο ήρωάς μας. Μετά από αρκετούς μήνες μάταιης περιπλάνησης βρέθηκε σε κάτι πανύψηλα και δασωμένα βουνά. Εκεί συνάντησε ένα εξαιρετικά αξιοθαύμαστο ζώο. Αφού είπανε τα βασικά (δηλαδή –Μήπως σου βρίσκεται κανένα κρουασάν με γέμιση φράουλα; -Μπα, τι είναι αυτά που λες κλπ) δεν άργησαν να ανακαλύψουν ότι είχαν κοινά μεταξύ τους. Πράγματι το Κατσικόφτερο –γιατί τέτοιο ήταν το πλάσμα- είδε στο χρυσόψαρο μια εκδοχή του εαυτού του πριν από ελάχιστα χρόνια. Συνεπώς χωρίς να χάσει καιρό, αφηγήθηκε στο χρυσόψαρο την ιστορία του, με σκοπό αναμφίβολα να μοιραστεί με το νέο του φίλο τη Σοφία και την Εμπειρία που το χαρακτήριζαν…

(photo: Κατσικόφτερο στο φυσικό του περιβάλλον.)