Don’t Kiss The Frog

-Ουφ, μ’ αυτά και με τ’ άλλα έχω να χέσω δύο μέρες, σκέφτηκε το χρυσόψαρο. Κοίταξε γύρω του. Το μόνο πράγμα μέσα στο θεοσκότεινο κελί που θύμιζε αμυδρά WC ήταν ένα στρογγυλό λεκανάκι με δόντια. «Μα ακόμα και σ’ αυτό είναι σαδιστές;» αναρωτήθηκε. Έκανε όμως την καρδιά του πέτρα και έκατσε στο –καθόλου αναπαυτικό- λεκανάκι. Δυστυχώς η ανακούφιση δεν κράτησε πολύ. Με το που βγήκε η πρώτη –διόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους- κουράδα, τα χείλη του λεκανακίου έκλεισαν με δύναμη, χαρίζοντας στο χρυσόψαρο 78 ουλές από ισάριθμα δόντια, τις οποίες έδειχνε έκτοτε με κάθε ευκαιρία, περιγράφοντας την τιτάνια μάχη του με Τα Σαγόνια του Καρχαρία.

-Μα είναι τρόπος αυτός να φέρεσαι στον κόσμο; Είπε το τέρας.

-Μμμ, συγγνώμη, σας πέρασα για WC, ήταν η αποστομωτική απάντηση του ήρωά μας.

-Ε, ναι, αλλά το κουράδι σου δεν ήταν καθόλου νόστιμο. Άλλη φορά να τρως λιγότερο σπανάκι, δήλωσε πικραμένο το Τέρας. Τέλος πάντων, είμαι ο φύλακας άγγελός σου, και σου φέρνω ένα μήνυμα από το αφεντικό μου….

-…Τι λε ρε φίλε;! Γιατί σε έχουνε μέσα; Για χόρτο; Ρώτησε με αηδία το –άθεο- χρυσόψαρο.

-Δε με πιστεύεις λοιπόν, ε; ειρωνεύτηκε ο Φύλακας Άγγελος. Τώρα και θα δεις…

Και με αυτά τα φοβερά λόγια, μίκρυνε σαν κεφάλι καρφίτσας και στη συνέχεια άρχισε να φουσκώνει αργά αλλά σταθερά. Σε πέντε λεπτά περίπου, είχε αποκτήσει το μέγεθος ενός ελέφαντα και τότε άρχισε να δονείται όλο και πιο δυνατά, ώσπου ελευθέρωσε μια κλανιά ισχυρή σα χιονοστιβάδα. Αμέσως το κελί γκρεμίστηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.

Το χρυσόψαρο τα είδε όλα. «Μεγάλε, τι πορδίκουλας ήταν αυτός! Αναμφίβολα είσαι Άγγελος! Πόσο μετανιώνω για τη δυσπιστία μου!».

-«Έλα τώρα, δεν έχουμε καιρό γι’ αυτά, το διέκοψε κορδωμένος ο Φύλακας Άγγελος. Άκου τώρα το μήνυμα από το Μεγάλο:

«ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΚΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΜΟΛΙΣ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΝΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ».

«Και τώρα κάντηνα πριν έρθουν οι φρουροί». Και αφού είπε και ελάλησε έτσι, ο Άγγελος ανελήφθη εις τους ουρανούς.

«Κι όμως είχα την εντύπωση ότι οι ουρανοί σε γενικές γραμμές βρίσκονται προς τα πάνω» σκέφτηκε το χρυσόψαρο, αλλά επειδή δεν είχε καιρό για επιστημονικές αναζητήσεις την έκανε γρήγορα-γρήγορα κατά Έρημο μεριά.

Το χρυσόψαρο ξύπνησε σε ένα κρύο και σκοτεινό μέρος. Αν είχε φως, τα χιλιάδες πρόστυχα λόγια στους τοίχους θα επιβεβαίωναν την υποψία του πως ήταν στην Ψειρού. Δε χρειαζόταν όμως. Η τεράστια φωσφορίζουσα επιγραφή

δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για αισιοδοξία.

Αντιθέτως, ένας πρόχειρος απολογισμός της κατάστασης έδειχνε πως το χρυσόψαρο βρισκόταν σε ένα κομβικό σημείο της ζωής του. Η στέρηση το είχε μεταμορφώσει σε σκιά του εαυτού του. Ο κρουασανατζής το είχε προδώσει. Τώρα είχε και μπλεξίματα με τους Μπάτσους. Το ξύλο του είχε καταστρέψει το πεντικιούρ σε τρία δάχτυλα. Επιπλέον είχε τη φρικτή υποψία πως όλα αυτά οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στη χειρότερη γνωστή τιμωρία, ήτοι το ΜΠΑΝΙΟ με –ανατρίχιασε στη σκέψη – ΣΑΠΟΥΝΙ.

«Τώρα μεγάλε, ή θα αναστηθείς από τις στάχτες σου ή θα τα παρατήσεις» σκέφτηκε με μαχητική διάθεση, αλλά λίγο αργότερα η πραγματικότητα επανήλθε σε όλο της το αποκρουστικό μεγαλείο. «Χωρίς πεντικιούρ, τι νόημα έχει η ζωή;» ξανασκέφτηκε και αρπάζοντας με θέληση και τιτάνια αποφασιστικότητα το κουτάλι του, το βούτηξε στο λασπωμένο φαϊ της φυλακής και άρχισε να γράφει στον τοίχο το τελευταίο του σημείωμα:

Αγαπημένη μου Οικογένεια,

ήσουν το μόνο πράγμαπου αγάπισα στι ζοή μου. Όμος εσί με παράτισες και με πούλισες με βρομερώ τρόπω, για μια χούφτα δολάρια. Έτσι κι εγώ, για μια ακόμη φορά, φεύγω κια αφίνο πίσω μου όλες τις πίκραις που με πότισες. Ήθε το φάντασμά μου να στοιχειώνει τα όνειρά σου.

Αυτά έγραψε το χρυσόψαρο και ήταν πλέον πανέτοιμο να δώσει τέλος στη ζωή του με σκληρό και ανώδυνο τρόπο, όταν…

Η αντίδραση του κρουασανατζή ήταν εντελώς απροσδόκητη για το χρυσόψαρο. Το υποδέχτηκε με ένα συγκρατημένο χαμόγελο, που μπορούσε να σημαίνει «μπα, πώς από δω παλιόφιλε;» αλλά και «τι σκατά θέλει αυτό το πράγμα στο μαγαζί;».

Το χρυσόψαρο πάντως δεν πτοήθηκε. Μπήκε κατ’ ευθείαν στο ψητό, και ακολούθησε ο εξής ενδιαφέρων διάλογος:

«Για τι με κλάνεις ρε μουνόπανο;»

«…»

«Εγώ μια απάντηση θέλω, και η ερώτηση ήταν κατά τη γνώμη μου ιδιαίτερα απλή. α) Γιατί δεν απαντάς στα μηνύματά μου και β) Γιατί δε μου έχεις δώσει ούτε μισό γαμημένο κρουασάν με γαμημένη γέμιση φράουλα όλο αυτό το γαμημένο χρονικό διάστημα;»

«…»

«Δε με λυπάσαι;»

«…»

«Μα δε μπορείς τουλάχιστον να μου πεις κάτι; Έστω να με διαολοστείλεις ρε αδερφέ!»

«…»

«Δε μπορείς να μου το κάνεις αυτό! Δε μπορείς! Εγώ νόμιζα ότι ήσουν καλός, ότι είχε βρεθεί μια λύση στο πρόβλημά μου. Τώρα διαπιστώνω μετά λύπης μου ότι μου έλεγες παπαριές.»

«…»

Το χρυσόψαρο συνέχιζε αμέριμνο τη συζήτηση με τον άσπλαχνο κρουασανατζή. Αυτό που δεν είχε δει ήταν το κουμπάκι που πάτησε ο κρουασανατζής κάποια στιγμή. Κι έτσι, η έκπληξή του δεν περιγράφεται όταν ο κρουασανατζής το έδειξε και ανοίγοντας για πρώτη φορά το στόμα του, πρόφερε αυτά τα τρυφερά λόγια:

«Αυτός είναι! Πάρτε τον, τον κωλοπρεζάκια και τσαταλιάστε τον στο ξύλο»

Το χρυσόψαρο έκπληκτο γύρισε πίσω του και αντίκρισε δυο Μπάτσους. Ο ένας από αυτούς κατέβαζε εκείνη τη στιγμή με δύναμη ένα κλομπ με ολοφάνερο προορισμό το κεφάλι του χρυσόψαρου.

Μετά όλα σκοτείνιασαν.

Το χρυσόψαρο τα ‘παιξε. Η ζωή του πλέον είχε γίνει μία κόλαση. Το πιο περίεργο ήταν πως όσο και αν προσπαθούσε, δε μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το ζήτημα με τα κρουασάν. Τα έβλεπε στον ύπνο του, τα αποζητούσε όλη μέρα, και μόνο η θέα μιας άδειας συσκευασίας από κρουασάν με γέμιση φράουλα ήταν αρκετή για να το κάνει να ξεσπά σε γοερά και αηδιαστικά κλάματα. Η ιδέα της αυτοκτονίας είχε αρχίσει να του φαίνεται εξαιρετικά ελκυστική.

Ακόμα και ένας ηλίθιος θα καταλάβαινε πως η κατάσταση δε χωρούσε αναστολές και μικροεγωισμούς. Πόσο μάλλον το χρυσόψαρο. Έτσι, έκανε το μόνο πράγμα που του έμενε.

Εκεί λοιπόν που όλα έμοιαζαν μαύρα κι άραχλα, το χρυσόψαρο θυμήθηκε το παραθυράκι που του είχε αφήσει ο πονόψυχος κρουασανατζής. «Στέλνε μου άφοβα μηνύματα με απορίες σχετικές με την παρασκευή των κρουασάν». Δειλά δειλά, έστειλε το πρώτο μήνυμα: «Η φράουλα είναι βραζιλιάνικη ή χαβανέζικη;». Πέρασαν τέσσερις μέρες, αλλά απάντηση από τον κρουασανατζή δεν ήρθε.

Νέο μήνυμα: «ποιο είναι το κόστος παρασκευής ενός κρουασάν;». Πάλι καμία απάντηση. Αυτό ήταν. Ο κρουασανατζής είχε φτύσει τελείως το χρυσόψαρο. Πανικόβλητο εκείνο, κατάλαβε πως έπρεπε πάση θυσία να διατηρήσει ανοικτό το μοναδικό κανάλι επικοινωνίας που του είχε απομείνει, αν ήθελε να έχει ακόμα ελπίδες πως το πάθος του για κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα φράουλα θα ικανοποιούνταν κάποτε. Έτσι άρχισε να στέλνει εκατοντάδες μηνύματα την ημέρα, μηνύματα όπως «χρησιμοποιείτε σφολιάτα ή ζυμάρι στα κρουασάν με γέμιση φράουλα» ή «πόση ώρα κάνει να φτιαχτεί ένα κρουασάν με γέμιση φράουλα», που θα λύγιζαν και την πιο σκληρή καρδιά.

Δύο ταχυδρομικά μπαρμπούνια πέθαναν από την κούραση. Τέσσερα ζήτησαν και πήραν πρόωρη συνταξιοδότηση. Ένα τρελάθηκε. Μέχρι την τελευταία του μέρα έπρεπε να το κρατάνε συνεχώς δεμένο, αλλιώς θα έκανε αδιάκοπα τη διαδρομή Σπίτι Χρυσόψαρου-Κρουασανατζίδικο-Σπίτι Χρυσόψαρου μέχρι να λιποθυμήσει από την κούραση. Τα υπόλοιπα ταχυδρομικά μπαρμπούνια προχώρησαν σε απεργία διαρκείας, μέχρι που πήραν ειδικό επίδομα επικινδυνότητας για τη συγκεκριμένη διαδρομή.

Αλλά ο κρουασανατζής απλά δεν απαντούσε.

Κάποτε ήταν ένα χρυσόψαρο. Με μακριά μαύρα μαλλιά, δύο αλλοίθωρα μάτια και ένα πελώριο ζεστό χαμόγελο που σου άνοιγε την καρδιά, παρά τα σάπια απ’ το χασίσι δόντια που το σχημάτιζαν.

Μια μέρα το χρυσόψαρο ξέμεινε από λεφτά. Όχι ότι θα το ένοιαζε και πολύ υπό κανονικές συνθήκες, αλλά είχε κάποιες ατυχίες στον ερωτικό τομέα που, όπως και να το κάνουμε, επέβαλλαν μια άλφα κατανάλωση stuff, αγχολυτικών, τσιγάρων, τζίνας και κρουασάν με γέμιση μαρμελάδα φράουλα. «Γάμησέ τα κι άφησέ τα» σκέφτηκε το χρυσόψαρο. «Εντάξει όλα τ’ άλλα (η τράκα να ‘ναι καλά), αλλά κρουασάν με γέμιση φράουλα δε βρίσκεις να κάνεις τράκα ούτε με σφαίρες».

Το πρόβλημα με τα κρουασάν αποδείχθηκε σωστός πούτσος. Επί μέρες το χρυσόψαρο γύρναγε στα κρουασανατζίδικα με την –κατά βάση σωστή- λογική του «αφού δε μπορώ να το φάω, ας το κοιτάω τουλάχιστον». Τα μάτια του είχαν αλληθωρίσει για τα καλά πια, το χαμόγελό του είχε εξαφανιστεί και τα μαλλιά του είχα αρχίσει να πέφτουν. Ήταν με λίγα λόγια ένα ράκος. Άσε που έχασε εντελώς την όρεξή του για stuff, αγχολυτικά, τζίνα και τσιγάρα.

Ένας κρουασανατζής το λυπήθηκε. “Κοίτα ρε παιδάκι μου” του είπε, “στο κρουασάν πρακτικά κοστίζει μόνο η γέμιση. Τζάμπα κρουασάν με γέμιση φράουλα δε μπορώ να σου δώσω, μη σου υπόσχομαι και μαλακίες. Μπορώ όμως που και που να σου δίνω ένα σκέτο κρουασάν με μια ιδέα μαρμελάδα φράουλα. Για να μη μας πάρει χαμπάρι το αφεντικό όμως, μην είσαι και συνέχεια εδώ. Όταν είναι να γίνει η δουλειά, θα σου στέλνω μήνυμα με το ταχυδρομικό μπαρμπούνι. Άμα θες να μάθεις και τίποτα λεπτομέρειες σχετικά με την παρασκευή των κρουασάν, στείλε μου κι εσύ μήνυμα με το ταχυδρομικό μπαρμπούνι. Ορίστε και η διεύθυνσή μου”.

Το χρυσόψαρο γύρισε σπίτι του με τα μάτια γεμάτα δάκρυα ευγνωμοσύνης για τον καλό κρουασανατζή. Κι ο κρουασανατζής γύρισε σπίτι του απόλυτα ικανοποιημένος που είχε φερθεί τόσο εντάξει στο χρυσόψαρο. Πριν λίγους μήνες μόνο, αυτός ήταν που του είχε δώσει να δοκιμάσει για πρώτη φορά κρουασάν με γέμιση φράουλα. Ένοιωθε βέβαια λίγες τύψεις που η πράξη του έφερε το χρυσόψαρο σε αυτό το χάλι, αλλά στην πολύ τελική οι προθέσεις του ήταν καλές και ούτε καν του είχε περάσει από το μυαλό η μελλοντική οικονομική καταστροφή του χρυσόψαρου.

Στην πραγματικότητα όμως τότε άρχισε ο απόλυτος εφιάλτης για τον ήρωά μας. Γιατί το μήνυμα που περίμενε δεν ερχόταν ποτέ. Όποτε πλησίαζε ταχυδρομικό μπαρμπούνι το κοιτούσε με μάτια που γυάλιζαν, και στην καρδιά του βασίλευε ένα περίεργο μίγμα προσμονής, ελπίδας και τρελής αισιοδοξίας. Σκατά όμως. Το ταχυδρομικό μπαρμπούνι πάντα προσπερνούσε το σπίτι του και άφηνε το μήνυμα στο γείτονα. Αυτή ήταν βέβαια η καλή περίπτωση. Γιατί η στραβή περίπτωση ήταν να έχει μεν μήνυμα το χρυσόψαρο, όμως το μήνυμα να είναι από τον κολλητό του το λαγό, ή από τη μάνα του, ή ακόμα χειρότερα από τον κρουασανατζή όπου παλιά το χρυσόψαρο έτρωγε κρουασάν βουτύρου.

Αυτό που θα ακολουθήσει το κάνω για 3 λόγους (με αύξουσα σειρά σπουδαιότητας):

α) Να τιμωρήσω το Νούλη και το Θάνο που δεν το διάβασαν όταν είχαν την ευκαιρία.
β) Έχω γενέθλια πολύ σύντομα και τα κέφια μου είναι εντελώς απογειωμένα.
γ) Θέλω να κάνω λογοτεχνική/σημειολογική ανάλυση και κακόβουλη κριτική στο ίδιο μου το κείμενο.

hook: Επίσης προειδοποιώ απαξάπαντες πως πρόκειται για ένα σιχαμερό πόνημα που ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα ήθελε κάποιος να το διαβάσει. Το θεωρώ εξόχως ακατάλληλο για τους κάτω των 18.

Αλλά άντε χεστείτε, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας!

Και btw για τα επόμενα post ισχύει μια μικρή προσθήκη στην άδεια χρήσης (που μπορείτε να δείτε με το κουμπάκι Copyleft κάτω-κάτω):

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ Ο ΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΜΕ E-MAIL ΠΟΥ ΤΟ SUBJECT LINE ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΩΝ “FWD:”, “RE:”, ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΘΕΩΡΩ ΤΗΝ ΑΙΣΧΙΣΤΗ ΣΚΑΤΙΛΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ.

Σε κάθε εξειδικευμένο έντυπο (από το “4 ΤΡΟΧΟΙ” μέχρι το πάλαι ποτέ “Computer & Software”) υπάρχει ένας αρθρογράφος που γράφει για ό,τι να ‘ναι.

Ένα πράγμα που έχω μάθει στη μικρή ζωή μου: αυτοί οι τύποι είναι συνήθως οι καλύτεροι.

Διότι τι να μου πει το RAM μπροστά στο Wired ή το IEEE Computer (για τεχνική ενημέρωση); Τι να μου πουν τα σομόν φύλλα των εφημερίδων μπροστά στη real time οικονομική ενημέρωση που μπορώ να έχω πληρώνοντας λίγο ακριβότερα;

Σιγά τα εξειδικευμένα: είναι θλιβερές φυλλάδες για το πόπολο. Όσοι ενδιαφέρονται στ’ αλήθεια για εξειδικευμένες πληροφορίες, τις ψάχνουν αλλού και δεν περιμένουν να τους τις σερβίρει ένα έντυπο μαζικής κατανάλωσης που μια στις δύο σελίδες είναι διαφήμιση για βρακιά.

Και οι εκτός θέματος είναι συνήθως όχι απλά οι καλύτεροι, αλλά και οι μόνοι που αξίζουν.

Ο σούπερ αγαπημένος μου από όλους αυτούς είναι ο “ΚΙΜΠΙ” που αρθρογραφεί στη σελίδα 2 της Οικονομικής Καθημερινής, στη στήλη “Ελεύθερος Σκοπευτής”. Δηλώνω ο πιο φανατικός αναγνώστης του που υπάρχει. Και κάθε Κυριακή θα τα σκάσω για την “Κ” (ακόμα και τα 3 ευρώ για το DVD που δε θα δω ποτέ, αν έχει τελειώσει η έκδοση χωρίς DVD) μόνο και μόνο για να τον διαβάσω.

Περιττό να πω πως αποτελεί όαση στους μαϊμουδισμούς νεοφιλελεύθερων συνταγών που κατά τα άλλα κυριαρχούν στον εν λόγω σομόν φύλλο (το οποίο παρ’ όλα αυτά έχει μια κάποια σοβαρότητα, δηλαδή παίζει να διαβάσεις και 1-2 ενδιαφέροντα άρθρα το μήνα).

Εδώ ένα από τα καλύτερα κομμάτια του. Μπορείτε να βρείτε κι άλλα ψάχνοντας για “ΚΙΜΠΙ” στο search box της Καθημερινής.

Σήμερα θα αναφερθούμε σε ένα κορυφαίο εθνικό ζήτημα. Τόσο κορυφαίο, που στο site της οργάνωσης “ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ” τοποθετείται στα “ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ“, στην υποενότητα “ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ” και σαν απάντηση στο taboo ερώτημα που μας καίει όλους εμάς τους φιλοπάτρηδες Γνήσιους Έλληνες, ήτοι:

“την κούναγαν την αχλαδιά οι Ημών, ναι ή ού;”

Διότι “ως γνωστόν”, εδώ και 2000 χρόνια (τουλάχιστον) οι μιαροί Σιωνιστές, μαζί με λοιπούς ζελατινοειδείς μογγολοτουρκόσπορους εχθρούς του Ελληνισμού, έχουν επιδοθεί σε μία άνευ προηγουμένου επιχείρηση ΑΜΑΥΡΩΣΗΣ των αρχαίων Ημών προγόνων, με σκοπό (αναμφίβολα) να πλήξουν τον Έλληνα εκεί που ακριβώς τον τσούζει: στον πολιτισμό του, στην αξιοπρέπειά του και στη φιλοπατρία του. Το είπε άλλωστε και ο Κίσσινγκερ, ή τουλάχιστον το είπε η Κανέλλη ότι το είπε ο Κίσσινγκερ, οπότε δε μπορεί παρά να είναι αλήθεια.

Και τι δεν έχουν κάνει τα χαμερπή τέρατα με ανθρώπινη μορφή για να πετύχουν το βδελυρό στόχο τους. Ήδη από το 600π.Χ., κάποιοι πράκτορές τους πήγαν στη Θήρα, σε ένα βράχο δίπλα στο ιερό του Δελφίνιου Απόλλωνα και χάραξαν φράσεις όπως “μα το Δελφίνιο Απόλλωνα, εδώ ο Κρίμων γάμησε το μικρό αδελφό του Βαθυκλέους” και “εδώ ο Κρίμων το έκανε με τον Αμοτίωνα”[*]. Καταλαβαίνετε, δήθεν ότι τα έγραψαν οι νεαροί τρόφιμοι του ναού στα πλαίσια των τελετών ενηλικίωσης που περιελάμβαναν και τον “δωρικό έρωτα” (άλλο κατασκεύασμα των σαυρόμορφων κτηνών αυτό).

Αλλά φυσικά δεν περιορίζεται σε αυτό το δευτερεύον εγχείρημα το μέγεθος της απάτης. Τι αγγεία με νεαρούς να -ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ!!!-, τι παραποιήσεις αρχαίων κειμένων ώστε να φαίνεται πως δήθεν ο Ιερός Λόχος των Θηβαίων (ένα από τα πιο άρτια εκπαιδευμένα στρατιωτικά σώματα της αρχαιότητας) αποτελούνταν από ομόφυλα ζευγάρια, ότι μέχρι και ο Μεγαλέξανδρος ήταν τρισανώμαλος βρωμίκουλας… Το θράσος τους είναι πραγματικά χωρίς όρια.

[btw, το επίμαχο απόσπασμα για το Μεγαλέξανδρο έχει ως εξής: είχε μόλις κατακτήσει μια μεγάλη περσική πόλη (δε θυμάμαι τώρα πια) και για να το γιορτάσουν έστησαν ένα γλέντι. Στα πλαίσια του γλεντιού έγινε διαγωνισμός χορού και νίκησε ο Βαγώας, νεαρός Πέρσης ευνούχος και “ερώμενος” του Μεγάλου σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο. Αμέσως όλοι οι Μακεδόνες άρχισαν να φωνάζουν “ΦΙΛΑ-ΤΟΝ! ΦΙΛΑ-ΤΟΝ!” και ο Μεγάλος φιλήθηκε με το Βαγώα μέσα σε χειροκροτήματα και επευφημίες.

Το σχόλιό μου: Δηλαδή τι θέλετε τέλος πάντων για να συμπληρωθεί η εικόνα; Να έπαιζε από πίσω το… YMCA;]

Τέλος πάντων, σε όλα αυτά ήρθε η ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ να βάλει ένα τέλος, διότι και η παραποίηση της Ιστορίας έχει ένα όριο. Και το ακαταμάχητο επιχείρημα βρέθηκε στο λόγο “Κατά Τιμάρχου” του Αισχίνη.

[Ένα σύντομο breefing: για λόγους που δε μας ενδιαφέρουν, ο Τίμαρχος μήνυσε τον Αισχίνη για αδίκημα που επέφερε τη θανατική ποινή. Ο Αισχίνης τότε έκανε χρήση ενός δικαιώματος που έδινε ο αθηναϊκός νόμος: αν σε μηνύσουν, μπορείς (πριν ακόμα εκδικασθεί η υπόθεση) να τους αντιμηνύσεις για κάτι εξίσου σοβαρό. Η Πόλη υποχρεούται να εκδικάσει πρώτα την αντιμήνυσή σου και αν δικαιωθείς, οι εναντίον σου κατηγορίες καταρρέουν αυτοδικαίως. Ο Αισχίνης λοιπόν μήνυσε τον Τίμαρχο για πορνεία και ασωτία (=κατασπατάληση της πατρώας κληρονομιάς σε διασκεδάσεις) και, για την ιστορία, δικαιώθηκε και τη γλίταρε (o Αισχύνης, γιατί ο Τίμαρχος όπως το κόβω τη χοντροέκατσε).]

Στον “Κατά Τιμάρχου” λοιπόν, υπάρχουν καταγεγραμμένοι τρεις νόμοι που αφορούν το θέμα. Ο 1ος αναφέρεται στα μέτρα προστασίας που ήταν υποχρεωμένοι να παίρνουν οι δάσκαλοι ώστε να μην παρενοχλούνται σεξουαλικά οι μαθητές τους. Ο 2ος αναφέρεται στην ποινή που περιμένει όποιον προσβάλλει “ελεύθερον παίδα” ή δούλο: είναι όποια ορίσει ο κηδεμόνας του παίδα ή ο ιδιοκτήτης του δούλου (φυσικά εκτελέσιμη μόνο μετά από δίκη). Ο 3ος, με βάση τον οποίο ο Αισχύνης μήνυσε τον Τίμαρχο λέει (στη μετάφραση της ΤΕΤΡΑΚΤΥΟΣ):

21. « Ο Αθηναίος, ο οποίος έγινεν ερωμένος ανδρός αντί χρημάτων, να μη έχη το δικαίωμα να εκλεγή εις εκ των εννέα αρχόντων, ούτε να αναλάβη ιερατικόν αξίωμα, ούτε να παρουσιασθή ως συνήγορος εις δημοσίας δίκας ή να καταλάβη οιανδήποτε εξουσίαν, είτε εντός της πόλεως, είτε εκτός των ορίων αυτής, είτε αύτη ορίζεται δια κλήρου ή δι’ εκλογής, ούτε να αποστέλλεται ως δημόσιος κήρυξ, ούτε και να εκφέρη γνώμην, ούτε να μετέχη εις δημοσίας θρησκευτικάς τελετάς, ούτε να φέρη δημοσία τον στέφανον ούτε να περιφέρεται εντός του τμήματος της αγοράς που έχει καθαρισθή δια ραντισμού. Εάν δε τις πράττη παρά τας διατάξεις ταύτας, αφού έχει καταδικασθή επί εταιρήσει, ούτος να τιμωρήται δια θανάτου»

Με λίγα λόγια ο Αισχίνης κατηγόρησε τον Τίμαρχο ότι, κατέχοντας κρατικό αξίωμα, πήγε κι έγινε πουτανίτσα. Αυτό είναι και το concensus των λογίων (a.k.a. “ανθελλήνων σιωνιστών”): η έμφαση δίνεται στο “αντί χρημάτων”, όχι στο “ερωμένος ανδρός” πράγμα που φαίνεται καλύτερα στο πρωτότυπο κείμενο, γιατί το χρησιμοποιούμενο ρήμα “εταιρούμαι” μεταφράζεται κυριολεκτικά “γίνομαι πόρνη τίνος”.

Ο φιλόδοξος εθνοσωτήρας δε συμφωνεί. Παραθέτει δύο ακόμα χωρία από το λόγο:

75. « Δίοτι, δι’ όνομα των θεών, Τίμαρχε, τι θα έλεγες συ ο ίδιος δια κάποιον άλλον, ο οποίος κατηγορείται δια την ιδίαν παράβασιν; Ή τι πρέπει να λέγης, όταν ένας ωραίος νέος διαφέρων των άλλων κατά την όψιν, εγκαταλείπη την πατρικήν οικίαν και διανυκτερεύη εις ξένας οικίας και λαμβάνη μέρος εις πολυτελή δείπνα χωρίς να συνεισφέρη τίποτε και έχη αυλητρίδας και εταίρας, που χρειάζονται προς συντήρησίν των πολλά χρήματα και παίζη τους κύβους και δεν πληρώνη τίποτε αυτός, αλλά πληρώνει άλλος αντί εκείνου;
76. Χρειάζονται λοιπόν μαντικήν δύναμιν ταύτα δια να κατανοηθούν; Δεν είναι φανερόν ότι ο άνθρωπος, ο οποίος επιβάλλει εις τους άλλους τοιαύτας δαπάνας, πρέπει αναγκαστικώς να προσφέρη εις αυτούς εις ανταπόδοσιν ωρισμένας απολαύσεις; Μα τον Ολύμπιον Δία, δεν ευρίσκω άλλας ευπρεπεστέρας εκφράσεις δια να δηλώσω τας πράξεις σου, αι οποίαι σε κατέστησαν περίγελον όλων.»

Αν διαβάσει κανείς όλο το λόγο, θα διαπιστώσει ότι ο Αισχίνης σε αυτά τα χωρία προσπαθεί -όπως θα αναμέναμε- να θεμελιώσει την κατηγορία για πορνεία: “είσαι ωραίος, έμενες σε άλλους, δεν είχες καθόλου δικά σου λεφτά, τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια γαμώ το βυζί της χελώνας σου;”

Περιέργως πώς, ο mr ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ θεωρεί πως τα άνωθεν χωρία ξεκαθαρίζουν πως η “αμαρτία” του πράγματος είναι να συμβιώνεις με άλλους άνδρες και όχι να παίρνεις λεφτά για αυτό. Το τελικό του συμπέρασμα είναι πως στην αρχαία Αθήνα υπήρχε μια κάποια ανοχή στην ομοφυλοφιλία -διότι στο κάτω-κάτω δεν είμαστε κομπλεξικοί ιουδαιοχριστιανοί, αρκεί αυτή να γινόταν, όπως θα έλεγαν και οι Ημών “hen kruptooi” (λίγη καθοδήγηση κανείς;). Από τη στιγμή που θα σε έπαιρναν γραμμή, κατ’ ευθείαν κρεμάλα.

Η συνέχεια λίγο-πολύ αναμενόμενη: η “ατράνταχτη απόδειξη” παγιώθηκε, κυκλοφόρησε σε ελληνοκεντρικά περιοδικά και βιβλία, και αν αναφερθεί ποτέ σε συζήτηση η ομοφυλοφιλίαστην αρχαία Ελλάδα, 99% κάποιος μαλάκας θα σου κοτσάρει τον Αισχίνη και θα νομίζει ότι σε τάπωσε.

Εγώ πάλι θα διαφωνήσω με αυτό το ιδιότυπο consensus. Και ο λόγος που θα διαφωνήσω, είναι ότι ο “Κατά Τιμάρχου” δεν τελειώνει στο χωρίο 76 και δεν είναι ανάγκη να κάνουμε υποθέσεις για το αν οι Αθηναίοι ενοχλούνταν περισσότερο από την ομοφυλοφιλική πράξη απ’ ό,τι από το “επί χρήμασι” του πράγματος. Τα λέει πολύ ρητά ο άνθρωπος, εκεί ακριβώς που ξεκινάει το καλύτερο. Δηλαδή στο χωρίο 135:

135. “κἀνταῦθα δή τινα καταδρομήν ὡς ἀκούω μέλλει ποιεῖσθαι περὶ ἐμοῦ ἐπερωτῶν εἰ οὐκ αἰσχύνομαι αὐτὸς μὲν ἐν τοῖς γυμνασίοις ὀχληρὸς ὢν καὶ πλείστων ἐραστὴς γεγονώς τὸ δὲ πρᾶγμα εἰς ὄνειδος καὶ κινδύνους καθιστάς καὶ τὸ τελευταῖον ὡς ἀπαγγέλλουσί τινές μοι εἰς γέλωτα καὶ λῆρόν τινα προτρεπόμενος ὑμᾶς ἐπιδείξεσθαί μου φησὶν ὅσα πεποίηκα ἐρωτικὰ εἴς τινας ποιήματα καὶ λοιδοριῶν τινων καὶ πληγῶν ἐκ τοῦ πράγματος αἳ περὶ ἐμὲ γεγένηνται μαρτυρίας φησὶ παρέξεσθαι.”

Κανονικά θα έπρεπε να μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι λέει το παραπάνω “με λίγη ίσως καθοδήγηση” μια και η ελληνική είναι ενιαία στη διαχρονικότητά της γλώσσα, αλλά νομίζω πως μια ελεύθερη μετάφραση σε street greek ενδείκνυται για την πιο εύκολη ίσως κατανόηση του άνωθεν:

“και απ’ ό,τι ακούω, σκοπεύει [ο αντίδικος] να με ρωτήσει αν δεν ντρέπομαι τέλος πάντων ούτε μια σταλίτσα [να κατηγορώ τον Τίμαρχο για ομοφυλοφιλικές σχέσεις], τη στιγμή που όλα τα γυμναστήρια έχουν να λένε τι καλός θαμώνας τους υπήρξα ο ίδιος και πόσων υπήρξα εραστής και πόσες φορές έχω μπλέξει σε καβγάδες για τις γκομενοδουλειές μου, και σαν αποκορύφωμα θα φέρουν να διαβάσουν και στο δικαστήριο τα ερωτικά ποιήματα που έγραψα για κάποιους, με αποτέλεσμα να γίνω τόσο ρόμπα που το κατηγορητήριό μου να καταρρεύσει με τη μία”

“Επ! Τι γίνεται εδώ;” (που λέει και ο Λιακό) Θα πήγαιναν λέει να τον βγάλουν τρελό τη στιγμή που μηνύει για πράγματα που ο ίδιος έχει κάνει; Και καθόλου “εν κρυπτώ” αν κρίνουμε από τα συμφραζόμενα;

Αλλά όπως είπα, το καλύτερο έχει μόλις αρχίσει:

136. ἐγὼ δὲ οὔτε ἔρωτα δίκαιον ψέγω, οὔτε τοὺς κάλλει διαφέροντάς φημι πεπορνευ̂σθαι, οὔτ’ αὐτὸς ἐξαρνου̂μαι μὴ οὐ γεγονέναι τ’1 ἐρωτικός, καὶ ἔτι καὶ νυ̂ν εἰ̂ναι, τάς τε ἐκ του̂ πράγματος γιγνομένας πρὸς ἑτέρους φιλονικίας καὶ μάχας οὐκ ἀρνου̂μαι μὴ οὐχὶ συμβεβηκέναι μοι. περὶ δὲ τω̂ν ποιημάτων ὡ̂ν φασιν οὑ̂τοί με πεποιηκέναι, τὰ μὲν ὁμολογω̂, τὰ δὲ ἐξαρνου̂μαι μὴ του̂τον ἔχειν τὸν τρόπον ὃν οὑ̂τοι διαφθείροντες παρέξονται.

street greek: Όμως εγώ δεν έχω τίποτα με τον έντιμο έρωτα, ούτε λέω πως κάθε μορφονιός είναι πόρνη, ούτε αρνούμαι πως ο ίδιος υπήρξα εραστής και παραμένω μέχρι σήμερα, ούτε αρνούμαι πως έχω καβγαδίσει και παίξει ξύλο για αυτό το λόγο. Όσο για τα ποίηματα που αυτοί λένε ότι έγραψα, μερικά τα παραδέχομαι, όμως άλλα είναι κατασκευασμένα ή παραποιημένα γιατί τέτοιοι κάφροι είναι και σιγά που δεν τους έχω ικανούς να κάνουν κάτι τέτοιο.

137. ὁρίζομαι δ’ εἰ̂ναι τὸ μὲν ἐρα̂ν+ τω̂ν καλω̂ν+ καὶ σωφρόνων φιλανθρώπου πάθος καὶ εὐγνώμονος ψυχη̂ς, τὸ δὲ ἀσελγαίνειν ἀργυρίου τινὰ μισθούμενον ὑβριστου̂ καὶ ἀπαιδεύτου ἀνδρὸς ἔργον:1 καὶ τὸ μὲν ἀδιαφθόρως ἐρα̂σθαί φημι καλὸν εἰ̂ναι, τὸ δ’ ἐπαρθέντα μισθῳ̂ πεπορνευ̂σθαι αἰσχρόν. ὅσον δ’ ἑκάτερον τούτων ἀπ’ ἀλλήλων διέστηκε καὶ ὡς πολὺ διαφέρει, ἐν τοι̂ς ἐφεξη̂ς ὑμα̂ς πειράσομαι λόγοις διδάσκειν.

street greek: τα διαχωρίζω ως εξής: ο έρωτας είναι συναίσθημα ευγενικής, συνετής και φιλάνθρωπης ψυχής, ενώ το να ασελγαίνεις για λεφτά είναι έργο υβριστή και αμόρφωτου άνδρα. Και ενώ είναι μεγάλη τιμή να σε αγαπάνε αγνά, το να εκπορνεύεσαι για χρήματα είναι αισχρό. Πόσο πολύ διαφέρουν αυτά τα δύο, θα σας δείξω στη συνέχεια.

…και στη συνέχεια αρχίζει το πανηγύρι: “οι προπάτορές μας όρισαν πως οι δούλοι δεν είναι άξιοι για τις απολαύσεις των γυμναστηρίων, γι’ αυτό και τους απαγόρευσαν την πρόσβαση. Θα θεωρούσαν άξιο μόνο για τους ελεύθερους άνδρες κάτι κακό; [138]”. “ο ίδιος νομοθέτης είπε πως ο δούλος που συνάπτει σχέσεις με ελεύθερο παίδα[1] τιμωρείται με πενήντα μαστιγιές, αλλά δεν το απαγόρεψε στους ελεύθερους άνδρες και μάλιστα κανένας δεν ισχυρίζεται πως είναι κακό για το παιδί να είναι ερωμένος κάποιου άνδρα, αντίθετα κάνει καλό στο χαρακτήρα του. Καλό είναι βέβαια να υπάρχει λίγη αυτοσυγκράτηση μέχρι το παιδί να γίνει κύριος του σώματός του.[139]”. “και χάρη σε αυτήν την αγάπη -ή πείτε την όπως θέλετε- ο Αρμόδιος και Αριστογείτων έγιναν τόσο ενάρετοι και δοξασμένοι άνθρωποι και ευεργέτες της πόλης μας [140]”.

Και πάει λέγοντας. Τι Πάτροκλο και Αχιλλέα αναφέρει (και καταδεικνύει ότι τα είχανε αν και κατά τη γνώμη του ο Όμηρος φοβούμενος παρεξηγήσεις στάθηκε διακριτικός στο θέμα), τι λίστες με επιφανείς εραστές, σε κάποια φάση λέει μάλιστα στους δικαστές “και φυσικά δεν εννοούσα με τη μήνυσή μου ότι πρέπει να ντρέπεστε άμα τα αγόρια σας είναι ωραίοι γκόμενοι και τους θέλουν όλοι, αν είναι δυνατόν να πάμε κόντρα στα υψηλά ήθη της πόλης μας”. Πηγαίντε στον Περσέα και διαβάστε το, έχει και αγγλική μετάφραση.

Συνοψίζοντας, πρόκειται ίσως για τη χειρότερη επιλογή κειμένου που θα μπορούσε να κάνει κάποιος που ενδιαφέρεται να βγάλει τους αρχαίους Αθηναίους ομοφοβικούς σαν τα μούτρα του. Παραδεχτείτε πως η κατάσταση είναι αν μη τι άλλο πολύ διασκεδαστική.

Συμβουλή προς επίδοξους εθνοσωτήρες: διαβάζετε πάντα ΚΑΙ παρακάτω, γιατί let’s face it, οι πιθανότητες ένας αρχαίος να είναι κρυπτοναζιστής με έντονες ιουδαιοχριστιανικές ηθικές επιρροές είναι περίπου ΜΗΔΕΝ. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ο πλανήτης ΜΑΣ δε διαφωνεί μαζί σας επειδή σας εχθρεύεται. Διαφωνεί μαζί σας επειδή απλά κάνετε λάθος.

Και επί της ουσίας, ο “Κατά Τιμάρχου” μας λέει κάτι που μπορεί να φαίνεται απίστευτο[2], αλλά είναι η αλήθεια: οι Αθηναίοι της κλασικής εποχής δεν ενδιαφέρονταν με ποιον γαμιέσαι. Τους ενδιέφερε να μπορεί να συναινέσει και τους ενδιέφερε να μην παίζει διαφθορά. Για την οποία διαφθορά δεν έτρεφαν αυταπάτες: ήξεραν ότι παντού και πάντα σχετίζεται αποκλειστικά με το χρήμα και την έλλειψη μέτρου, ό,τι κι αν έχουν να πουν πάνω στο θέμα τα (ακούσια) τέκνα της χριστιανικής ηθικολογίας.

ΥΓ: Με την ευκαιρία, το “Perseus Digital Library” είναι τρομερό site. Εκατοντάδες έργα Ελλήνων και Ρωμαίων κλασικών (αλλά και μερικά Ευρωπαϊκά), full-text αναζήτηση, τρομερό interface, γραμματικά και λεξιλογικά εργαλεία, όλα cross-referenced μέχρι αηδίας. Για τα unicode αρχαία ελληνικά προσφέρει δύο επιλογές εμφάνισης: UTF-8 και UTF-8 με τους τόνους ενσωματωμένους (η διαφορά είναι τεράστια γιατί στο πρώτο π.χ. το έ κωδικοποιείται σαν “οξεία, ε” και πρέπει ο browser να “ξέρει” ότι σε αυτήν την περίπτωση θα το εμφανίσει σαν “έ”, ενώ στο δεύτερο κωδικοποιείται από την αρχή σαν “ε με οξεία”. Σε αυτό το ποστ έβαλα μισά από το ένα και μισά από το άλλο. Σε Explorer πρέπει να υπάρχουν κάποια προβλήματα στην εμφάνιση, σε Firefox με SuSE και unicode γραμματοσειρές είναι όλα ΟΚ)

[*] μέγας μπήχτης αυτός ο Κρίμων
[1] παρατηρήστε τη διάκριση ανάμεσα στο “συνάπτει σχέσεις” και “προσβάλλει” που είδαμε πιο πριν.
[2] τουλάχιστον αν ανήκουμε στο συρφετό υπερεθνικοφρόνων σταγονιδίων που μαίνεται τα τελευταία χρόνια (κυρίως) τη συμπρωτεύουσα, ένα συρφετό -τολμώ να πω- που από την αγωνία του να ταυτιστεί με εντελώς παρωχημένα εθνικιστικά στερεότυπα, έχει καταντήσει να απέχει τόσο πολύ από το πνεύμα των αρχαίων που δεν το βλέπει ούτε με το ραδιοτηλεσκόπιο.

…το τι βλακείες θα ακουστούν, δε φαντάζεστε.

(τυχεροί)