Αρχείο: November, 2005

hocus pocus[4]

Tuesday, November 29th, 2005

To Πανεπιστήμιο Αιγαίου έχει τα εξής τμήματα:

  • Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας
  • Τμήμα Γεωγραφίας
  • Τμήμα Κοινωνιολογίας
  • Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
  • Τμήμα Περιβάλλοντος
  • Τμήμα Επιστημών της Θάλασσας
  • Πρόγραμμα Σπουδών Επιλογής “Περιβαλλοντική Χαρτογραφία”
  • Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων
  • Τμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών
  • Τμήμα Μηχανικών Οικονομίας και Διοίκησης
  • Τμήμα Μαθηματικών
  • Τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων
  • Τμήμα Στατιστικής και Αναλογιστικών - Χρηματοοικονομικών Μαθηματικών
  • Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης
  • Τμήμα Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού
  • Τμήμα Μεσσογειακών Σπουδών
  • Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων

Όταν λοιπόν κάποιος διαβάζει ότι “το Πανεπιστήμιο Αιγαίου σε συνεργασία με τη Διεθνή Ακαδημία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής ξεκίνησε έναν διετή κύκλο σπουδών στην Ομοιοπαθητική“, γεννιέται το ερώτημα “στο όνομα ποιου know-how”;

Ποιο από τα παραπάνω τμήματα έχει την αναγκαία βιολογική, φυσική, ιατρική, έστω μεταφυσική εξειδίκευση για να συνεπικουρεί ένα πρόγραμμα διδασκαλίας εναλλακτικής ιατρικής;

Δεν το βρίσκετε…

[Προσωπικά έτεινα προς το τμήμα Επιστημών της Θάλασσας. Είναι το μόνο που ασχολείται με βιολογία και χημεία και στο κάτω-κάτω είναι γεγονός ότι προερχόμαστε από τη θάλασσα οπότε πόσο μπορούν τέλος πάντων να διαφέρουν οι άνθρωποι από τα μπαρμπούνια; Αλλά...]

…είναι το τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων (κοιτάξτε κάτω-κάτω στη σελίδα)

Βάζω στο καπέλο μου μια ψευδοεπιστήμη με ολοφάνερα στοιχεία σέχτας, ανακατεύω με λίγο ακαδημαϊκό κύρος που μου δίνει ο τίτλος “Πανεπιστήμιο Αιγαίου” (και μόνο), hocus pocus, et voila, αυτό που σερβίρω στον κόσμο είναι μία παρεξηγημένη και πολλά ελπιδοφόρος Επιστήμη της Νέας Εποχής.

Στο επόμενο ποστ (που μάλλον θα κλείσει το mini-αφιέρωμα), κάποιες προσωπικές σκέψεις πάνω στο θέμα.

Δικηγόροι…

Tuesday, November 29th, 2005

Εγώ πάντως πρότεινα στο θύμα τους να προσθέσει απλά ένα “AXA is a registered trademark of FINAXA ltd, France”. Και θα τους τη σπάσει, και δε θα μπορούν να του την πούνε.

(σχόλια όποιος θέλει στο la-ino)

help?

Monday, November 28th, 2005

Έχω κάνει πάνω από 100 ορθογραφικά λάθη τις τελευταίες 4 ώρες. Και με τα typos είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Είναι σα να μη με υπακούν τα χέρια μου.

Θυμίζω ότι υπό κανονικές συνθήκες πληκτρολογώ σχεδόν με ταχύτητα σκέψης και ορθογραφικά λάθη κάνω μόνο τα συνηθισμένα (δηλαδή λέξεις που γράφω συστηματικά λάθος), όχι τώρα να γράφω “τη κάνετε”(!!) και μάλιστα πολλές φορές την ίδια μέρα.

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μάλλον το έχω παρακάνει λιγάκι με τους υπολογιστές.

Αλήθεια στις πόσες ώρες ημερησίως φλιπάρει κάποιος;

hocus medica et pocus materia[3]

Monday, November 28th, 2005

Ερχόμαστε τώρα στο Νόμο των Ομοίων. “Ας θεραπευτούν τα Όμοια με τα Όμοιά τους”, ή “similia similibus curantur” για να γουστάρει και η διαδικτυακή ηχώ της DiS.

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο στην κεντρική ιδέα. Είναι πράγματι δόκιμος ένας κόσμος στον οποίον αυτή ισχύει. Βέβαια δεν έχει τεκμηριωθεί κάτι τέτοιο[+] και με αυτό σαν βάση θα διατυπώσω ένα μίνι-κράξιμο αυτής της θρασύτατης ιδέας.

Η κυριότερη ένσταση που μπορεί να διατυπωθεί απέναντι σε αυτόν το νόμο, είναι ότι εισάγει ένα στοιχείο ανθρωποκεντρικής υποκειμενικότητας που είναι μάλλον απαράδεκτο για συμπαντικές αλήθειες.

Εφιστώ την προσοχή σας στη διαφορά ανάμεσα στα “όμοια” και στα “ίδια”.

Δύο πράγματα είναι όμοια όταν έχουν κάποιο παρόμοιο χαρακτηριστικό (ή και περισσότερα). Ας πούμε όλα τα τετράγωνα είναι όμοια, γιατί το καθένα έχει 4 γωνίες των 90 μοιρών και 4 ίσες πλευρές.

Δύο πράγματα είναι ίδια… βασικά όταν είναι ολόιδια :).

Στα αγγλικά φαίνεται καλύτερα η διαφορά: το “ίδιος” είναι “same”, ενώ το “όμοιος” είναι “similar” (και για την ακρίβεια 9 στις 10 το similar μεταφράζεται σαν “παρόμοιος” που στα ελληνικά ακούγεται πιο ασθενές από το “όμοιος”).

Τεχνικά το να τεκμηριώνεις ομοιότητα στις λειτουργία λόγω ομοιοτήτων στη μορφή, είναι λογικό σφάλμα: εσφαλμένη αναλογία, για να μην πω τίποτα βαρύτερο.

Ας πούμε, το να σας λέω ότι το κρεμμύδι θεραπεύει την πευφηκήτιδα[*] (καλά, αν το έγραψα σωστά πάω να παίξω Τζόκερ) μόνο και μόνο επειδή και τα δύο ερεθίζουν τα μάτια, είναι λίγο σαν να σας λέω ότι μια μπάλα του μπάσκετ μπορεί να αντικαταστήσει τη Γη σαν χώρος κατοικίας της ανθρωπότητας μόνο και μόνο επειδή και τα δύο είναι σφαιρικά.

Καταλαβαίνετε πού είναι το πρόβλημα: Το πρόβλημα είναι ότι όταν λέμε ότι δυο πράγματα είναι όμοια, αναφερόμαστε σε μία (υποκειμενικά ορατή) κοινή ιδιότητα. Τα πράγματα αυτά καθ’ εαυτά μπορεί κατά τα άλλα να είναι εντελώς διαφορετικά. Πρόκειται για επιφανειακή αντιμετώπιση πρώτου μεγέθους. Αν είναι δυνατόν ένα κρεμμύδι να είναι όμοιο με την πευφηκήτιδα επειδή προκαλούν ερεθισμό στα μάτια!

[Νομίζω πως αυτό που προσπαθώ να πω θα γίνει πιο ξεκάθαρο με το παράδειγμα της αλλοπαθητικής. "Αλλοπαθητική" ονομάζουν οι περισσότεροι ομοιοπαθητικοί τη συμβατική ιατρική, στη βάση της λανθασμένης πεποίθησης ότι αυτή στηρίζεται στην ιδέα ότι "κάτι θεραπεύεται με το αντίθετό του" (και όχι με το όμοιό του).

Η πεποίθηση αυτή είναι σε γενικές γραμμές λανθασμένη. Ας πούμε μια πληγή θεραπεύεται βάζοντάς της Μπεταντίν ή κάποιο άλλο απολυμαντικό. Αυτό έχει σαν σκοπό να εμποδίσει τη μόλυνση και το γαγγραίνιασμα. Είναι σωστό όμως να πούμε ότι το Μπεταντίν είναι το αντίθετο της γάγγραινας; Το Μπεταντίν είναι απλά κάτι που σκοτώνει τους μικροοργανισμούς που προκαλούν γάγγραινα. Δεν είναι το αντίθετό τους.

Με την ίδια "λογική", το υδροκυάνιο είναι το αντίθετο του ανθρώπου, μια και σε σκοτώνει σε χρόνο dt. Όμως και το αρσενικό σε σκοτώνει σε χρόνο dt. Είναι κι αυτό αντίθετο του ανθρώπου; Άρα είναι το ίδιο πράγμα με το υδροκυάνιο; Και με μια νταλίκα που σε πατάει; Και με μια σφαίρα; Και με μια ανακοπή καρδιάς;

[δεν αντέχω στον πειρασμό: ίσως η θεραπεία για δηλητηρίαση από αρσενικό είναι νερό που έχουμε μαζέψει από το πλύσιμο μιας νταλίκας;]

Θέλω να πω, ο κόσμος δε μας κάνει ιδιαίτερα τη χάρη να δουλεύει με τρόπο που θα βρίσκαμε κατανοητό, για τον απλούστατο λόγο ότι υπήρχε επί τουλάχιστον 10.000.000.000 χρόνια χωρίς εμάς και δε θα αλλάξει συνήθειες τώρα στα γεράματα.

Η εξαιρετικά πολύπλοκη αιτιακή σχέση ανάμεσα στην επάλειψη με Μπεταντίν και στην αποτροπή της γάγγραινας δε μπορεί να εξηγηθεί με μια υπεραπλούστευση του τύπου “Μπεταντίν = αντιγάγγραινα” παρ’ όλο που συχνά βολεύει να σκεφτόμαστε έτσι. (δε θα κάτσει τώρα ο γιατρός να σκεφτεί αυτό που έμαθε στο πανεπιστήμιο για τη βιολογία των παθογόνων μικροοργανισμών και τις χημικές ιδιότητες του Μπεταντίν κλπ, θα σκεφτεί απλά “για να μη γαγγραινιάσει θα βάλω Μπεταντίν γιατί το Μπεταντίν αποτρέπει τη γάγγραινα”)

Μια υπεραπλούστευση εκ των υστέρων δεν είναι καθόλου το ίδιο με μια υπεραπλούστευση εκ των προτέρων.]

Όλα τα παραπάνω (όπως και η αντίδρασή μου σε οποιοδήποτε δείγμα Μαγικής Σκέψης) συνοψίζονται στην ερώτηση “με τι θράσος ρε παλιοπίθηκα τοποθετείς την αφεντομουτσουνάρα σου στο κέντρο του Σύμπαντος και κάθεσαι και του υπαγορεύεις πώς δουλεύει; Ποιος νομίζει ότι είναι το φτωχό μυαλουδάκι σου; Ε; ΠΟΙΟΣ;;;”
————
[+] και η συζήτηση της όλης ιδέας σε επίπεδο επιχειρημάτων τελειώνει ακριβώς εκεί, το υπόλοιπο post είναι απλά μεταφιλοσοφικό αυθάδες τέντωμα της γλώσσας, ένας πειρασμός στον οποίο δε μπόρεσα να αντισταθώ.
[*] δεν ισχυρίζομαι ότι η ομοιοπαθητική θεραπεία για την πευφηκήτιδα είναι όντως κρεμμύδι (εξάλλου είπαμε ότι είναι νερό), φέρνω απλώς ένα παράδειγμα.

interlude: πράγματα που μας κρατάνε

Saturday, November 26th, 2005

Εμένα με κρατάει μια σκηνή που διαδραματίστηκε σε ένα παρκάκι πριν 7 χρόνια και κάτι μήνες.

Με δάκρυα και εξομολογήσεις και ένα αστέρι.

Αυτά.