Δεύτερον, επικρατεί η αντίληψη ότι η ισοπέδωση της παράδοσης είναι σκόπιμη και κατευθύνεται από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Στο βαθμό που η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι ένας ανθρωπομορφισμός [*] για τις emergent τάσεις της corporate παγκοσμιοποίησης, το παραπάνω δεν είναι και τρομερά λανθασμένο.
Είναι ας πούμε το ίδιο περίπου σωστό με την παλιά άποψη που ήθελε τους κεραυνούς να είναι σκόπιμοι και να προέρχονται από το Δία.
Γενικά όπου “Νέα Τάξη Πραγμάτων” βάλτε “emergent τάσεις λόγω corporate παγκοσμιοποίησης”, όπου “σκόπιμη” βάλτε “νομοτελειακή” και είστε μέσα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Το ενδιαφέρον είναι το πόρισμα της νεοσυντηρητικής πλευράς (τουλάχιστον όπως εκφράζεται στην Ελλάδα από στοχαστές όπως ο Γιανναράς[που τον συμπαθώ και ΟΚ τον αδικεί ο χαρακτηρισμός “συντηρητικός”] και ο Ζουράρης[που μου τη σπάει]), ότι δηλαδή η εμμονή στην παράδοση αποτελεί κάποιου είδους αντίδοτο στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Αυτό είναι καταφανέστατα ηλίθιο.
Πρώτα απ’ όλα -πέρα από τη σύγχυση αιτίου και εκδήλωσης- κάνει ένα σημαντικό λάθος, που δε θα έκανε κανένας μαρξιστής (αυτό για να πούμε και μια καλή κουβέντα για τους μαρξιστές, μια και οι ταλιμπανοειδείς μικροαστοί επίγονοί τους έχουν βαλθεί να τους ξεφτιλίσουν εντελώς): αγνοεί την επίδραση της τεχνολογικής προόδου στη μορφή που λαμβάνει το εποικοδόμημα.
Η κοινοτική οργάνωση (απόρροια της ενορίας σαν κυρίαρχης διοικητικής μονάδας στον ελληνικό Μεσαίωνα) που ευαγγελίζονται π.χ. οι Γιανναράς και Σολζενίτσιν (λίγο διαφορετικά αυτός ο τελευταίος), πέραν του ότι αποτελεί σχεδόν συγκινητικά απλοϊκή φαντασίωση για τη μορφή που είχε το παρελθόν[+], έχει και το μειονέκτημα ότι είναι συνδεδεμένη με έναν τρόπο παραγωγής που απλά δεν υπάρχει πλέον.
Πιο απλά:
1ον) Τα παλιά χρόνια οι κοπέλες έφερναν νερό από τη βρύση και κοίταζαν στο καθρέφτισμα της στάμνας αν θα παντρευτούν εκείνη τη χρονιά. Μετά ανακαλύφθηκε το σύστημα ύδρευσης.
2ον) Τις νηστείες τις τηρείς πιο εύκολα αν τρως κρέας μόνο τα χριστούγεννα που σφάζεις το γουρούνι (ή μάλλον την κότα) και το Πάσχα που σφάζεις το αρνί. Χορτάτο αρκούδι δε νηστεύει. Και:
3ον και κυριότερο) Όταν πλέον υπάρχει η τεχνική δυνατότητα να μεταφέρεις αγαθά, ανθρώπους, ιδέες σχεδόν παντού με πολύ μικρό κόστος, αποκλείεται να αποφύγεις ΚΑΠΟΙΑ παγκοσμιοποίηση.
Ήτοι, δε μπορούμε να αγνοούμε συστημικές πιέσεις επειδή έτσι μας κάβλωσε. Οι συστημικές πιέσεις είναι ακατανίκητες.
Η παγκοσμιοποίηση δε μας γαμάει. Η παγκοσμιοποίηση απλά συμβαίνει. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι στο νέο περιβάλλον, οι λεφτάδες έχουν μάθει να κινούνται πολύ καλύτερα. Η Χ Πολυεθνική δεν κάθεται να ασχοληθεί με το ποιος είχε τους πιο μακροτσούτσουνους προγόνους όταν αποφασίζει πού θα μεταφέρει ένα εργοστάσιό της.
Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι αυτό που μας γαμάει είναι ότι το κορπορατικό σύστημα έχει παγκοσμιοποιηθεί μια χαρούλα, ενώ οι λαοί είναι από 10 έως 50 χρόνια πίσω. Οπότε οι εταιρείες έχουν προφανές εξελικτικό πλεονέκτημα και επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού διαμορφώνονται από τους παίκτες, το διογκώνουν διαρκώς (βλ. π.χ. τον ΠΟΥ που σαφώς ευνοεί με τις ντιρεκτίβες του τις πολυεθνικές σε βάρος του περιβάλλοντος, των εργατών κλπ). Όλα αυτά μας ήρθανε όσο η μαρξιστική αριστερά προσπαθούσε να αποβάλλει την εμπειρία του ‘89, δηλαδή τη διαπίστωση ότι μαλακιζόταν επί 70 χρόνια -και, τουλάχιστον στην Ελλάδα, φαίνεται πως λάλησε εντελώς από την προσπάθεια. Οι δε νεοσυντηρητικοί, τραγικοί: τον ίδιο καιρό το μεγαλύτερό τους πρόβλημα ήταν ότι οι νέοι δε μιλάνε σαν τον Παπαδιαμάντη -λες και ο Παπαδιαμάντης όταν ήταν νέος μιλούσε σαν τον Παπαδιαμάντη).
Κι έχεις τώρα τους μαλάκες να νομίζουν ότι η λύση είναι να πάμε όλοι πίσω στις σπηλιές και ο καθένας να έχει τη δικιά του σπηλιά με τη δικιά του Ιερή Διακόσμηση. Ουστ. Καλά λένε ότι η συντήρηση είναι το δεκανίκι των λεφτάδων.
Αντιθέτως, σε αυτήν την περίπτωση δίνω μερικό δίκιο στον Μαρξ: εξελικτικά λιγότερο ευνοημένοι όλων των χωρών, ξεκολλήστε λιγάκι και ενωθείτε.
[το άνωθεν κείμενο να διαβαστεί υπό τους ήχους του “Rat Race”]
[*] τον οποίο ανακάλυψαν και εισήγαγαν σε βιβλία που μπορείτε να αγοράσετε με $5 το κιλό οι τρελαμένοι παραναζιστές των ΗΠΑ, αλλά αν θέλετε προτιμήστε τις καλτ λογοκλοπές του Προφήτου ή τις (μετά από πολύ χαλασμένο τηλέφωνο) ακούσιες διασκευές του Νέμεσις (you know “για να χτυπήσουμε τον Ελληνικό λαό πρέπει να τον χτυπήσουμε εκεί που πονάει i.e. στα μπουζούκια και το κοκορέτσι”).
[+] στην πράξη οι κοτζαμπάσηδες ήταν μισητά μουνόπανα, ο παπάς πούλαγε και τη μάνα του, οι περισσότεροι χωρικοί ζούσαν μάξιμουμ 50 χρόνια, δε νομίζω να υπήρχε κανένας εκτός από τον -όποιο- δάσκαλο που να καταλάβαινε τι ακριβώς σήμαινε “ο εν τοις ουρανοίς” και τέλος, κανείς από δαύτους δεν έπλενε τα δόντια του.
