Ο pop-philosophically correct τρόπος για να βράσεις ένα βάτραχο είναι λέει να τον ρίξεις στην κατσαρόλα όσο το νερό είναι κρύο και να ζεσταίνεις από κάτω σιγά-σιγά. Γιατί λέει άμα τον πετάξεις σε βραστό νερό θα πηδήξει και θα φύγει.

1ον) Μόνο ένας φιλόσοφος (pop - ξεpop) θα ήταν τόσο ανώμαλος που να θέλει να βράσει ζωντανό βάτραχο.
2ον) Ναι ρε φιλόσοφε, άμα πετάξεις το βάτραχο σε μια κατσαρόλα που βράζει, όπως+δήποτε θα πηδήξει έξω! Τίποτα πιο τονωτικό άλλωστε από ολόσωμα εγκαύματα τρίτου βαθμού…
3ον) Σιγά που δε θα πηδήξει μόλις το νερό αρχίσει και παραγίνεται ζεστό. Οι βάτραχοι είναι πολύ φοβιτσιάρικα πλάσματα και το πιο πιθανό είναι ότι θα έχει πηδήξει πολύ πιο πριν από το άγχος του με όλους αυτούς τους φιλόσοφους που θα τον κοιτάνε πάνω από την κατσαρόλα.
4ον) Have you ever heard of an invention called “καπάκι”; Γιατί να περιμένεις τρεις ώρες να ζεσταθεί το νερό ενώ μπορείς να τον καπακώσεις από πάνω και να πας στη δουλίτσα σου;

Νομίζω πως είναι καλύτερα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η ιστορία του βατράχου θέλει να μας πει ότι:

Οι άνθρωποι γενικά αντιπαθούν τις μεγάλες αλλαγές, αλλά δεν έχουν πρόβλημα με πολλές μικρές αλλαγές που αθροιζόμενες ισοδυναμούν με μια μεγάλη, γιατί συνήθως είναι ανίκανοι να κάνουν το “άθροισμα”.

Αντί για αυτό, μας λέει ότι οι φιλοσοφικές αλληγορίες τείνουν να είναι τρομερά ηλίθιες.

Πριν συνεχίσω, sorry αν γίνομαι κουραστικός ή λέω βλακείες αλλά απλά είναι κάποια πράγματα που τα σκέφτομαι ΟΚ;

Οι κομμουνιστές τώρα. Διάβασα με ενδιαφέρον το citation και το ποστ του Βαρόμετρου και νομίζω ότι περιγράφει πλήρως το πρόβλημα: έχουν όλοι καλές προθέσεις, αλλά διάολε το Μαρξ τον αντιμετωπίζουν ακριβώς σαν τον Μωυσή. Το Στάλιν και τον Λένιν σαν τους Άγιους Οσιομάρτυρες και την όποια ηγεσία σαν Ιερατείο (tnx Penguin_Witch). This is sick. Προπαντών μη χαθεί η ενότητα του Κινήματος που υπηρετεί τον Ιερό Σκοπό. Μπορεί λέει να είναι μαλάκες η Παπαρήγα και αυτοί, αλλά τουλάχιστον κράτησαν τον κόσμο.

Τι πάει να πει “τουλάχιστον”; Με ψέματα; Με εγκληματοποίηση της κριτικής; Σε ένα κίνημα που υποτίθεται ότι βασίζεται στην επιστημονική θεώρηση των πραγμάτων; Ναι, κράτησαν τον κόσμο, αλλά σε τι τον κράτησαν; Στο “σκοπό” γενικά κι αόριστα;

(θυμάμαι στις γενικές συνελεύσεις τον ελάχιστο κόσμο της ΠΚΣ συσπειρωμένο μέχρι αηδίας να καταψηφίζει πλαίσια για “αυτά αυτά κι αυτά” επειδή ήθελε “αυτά,000000005 αυτά,00000000000003 κι αυτά,00000001 υπό την αιγίδα του ΚΚΕ” με αποτέλεσμα να περνάει το “αντιαυτά αντιαυτά κι αντιαυτά”. Η μετακατοχική ιστορία του ΚΚΕ είναι βασικά αυτή η μαλακία, να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά και ξανά με κυμαινόμενο βαθμό ηλίθιου φανατισμού.)

Κοιτάξτε πώς φαντάζομαι (μπορεί να κάνω και λάθος) ότι την έχουν δει χονδρικά:
1) Θέλουμε ένα κίνημα που θα μάχεται τον καπιταλισμό και θα ζητά ισότητα και όλα αυτά τα ωραία.
2) Το πιο σημαντικό για ένα κίνημα είναι η οργάνωση, γιατί τα ανοργάνωτα κινήματα είναι αριστεριστές μπουκαλάκηδες νερό στο μύλο των εκμεταλλευτών μακριά από μας φτου κακά.
3) Οτιδήποτε μας φέρνει μακριά από την οργάνωση (π.χ. η διχογνωμία ή η ανυπακοή στην ιεραρχία) είναι κατακριτέο.
4) Πάνω ακόμα και απο τα λάθη μας (της ηγεσίας δλδ).

Κάπως έτσι πρέπει να είναι η λογική του πράγματος. Γιατί εγώ δεν βλέπω άλλη λογική. Επίσης την έχουνε δει όλοι λίγο θρησκευτικά τη φάση, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Ακούστε εδώ τώρα:

Εγώ προσωπικά, σαν Δημήτρης δλδ, πιστεύω ότι ο Richard M. Stallman λέει πολλές μαλακίες. Σέβομαι βέβαια τρομερά τη συνεισφορά του στην τωρινή εικόνα της βιομηχανίας πληροφορικής (με το ανοιχτό λογισμικό και τα ανοιχτά πρότυπα να κυριαρχούν π.χ. στο Internet, τη ροπή προς τις υπηρεσίες έναντι της πώλησης λογισμικού κλπ). Ο άνθρωπος είναι γίγας. Αλλά σε πολλά ζητήματα λέει μαλακίες.

Ας πούμε -και για να παραμείνουμε εντός θέματος- από πολύ παλιά προτιμούσε το GNU Hurd, που είναι πυρήνας με αρχιτεκτονική microkernel, αντί για το Linux (που είναι μονολιθικό και επιπλέον ο δημιουργός του δεν πολυμοιράζεται τον “φονταμενταλισμό” του RMS). Και επιμένει βασικά. Και το FSF δίνει δυνάμεις και λεφτά για να προχωρήσει η ανάπτυξη του Hurd. Και μπορεί και να έχει δίκιο, μακροπρόθεσμα.

Όμως τώρα, το Linux και το FreeBSD είναι σαφώς καλύτεροι πυρήνες για ένα σύστημα GNU από την “επίσημη πρόταση” του FSF. Και έχουν πολλαπλάσια λεφτά και πολλαπλάσιο κόσμο να ασχολείται με δαύτα. Γιατί;

Γιατί στο δικό μας κίνημα η γνώμη του αρχηγού δε μετράει τίποτα παραπάνω από την αντικειμενική της αξία, για τον απλούστατο λόγο ότι ο καθένας κάνει απολύτως ό,τι γουστάρει.

Ακόμα και το “αρχηγός” που χρησιμοποιώ είναι εντελώς τρόπος του λέγειν, δεν υπάρχουν αρχηγοί, υπάρχουν το πολύ-πολύ άτομα που γουστάρουν τρομερά τη φάση και είναι πάντα εκεί.

Οι όποιες ιεραρχίες (ας πούμε μια επιτροπή που θα ασχολείται με τις βασικές σχεδιαστικές αποφάσεις ενός μεγάλου project) σχηματίζονται ad hoc και με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και πάλι δεν είναι δεσμευτικές.

Αν όλο το KDE αποφασίσει να περιοριστεί σε X11, αυτό δεν εμποδίζει κάποιον να κάνει ένα fork του κώδικα και να τον μεταφέρει σε καθαρό Qt ώστε να δουλεύει και σε embedded πλατφόρμες. Και στην πραγματικότητα αυτό έχει ήδη γίνει.

Να ‘μαστε λοιπόν, ένα εντελώς άναρχο κίνημα που υπάρχει μόνο εδώ και 20 χρόνια. Είναι βέβαια εντελώς διαφορετικό το πεδίο[*], αλλά πείτε μου: τα έχουν πάει τόσο καλά τα ΚΚ με τη στρατιωτική τους οργάνωση στην αντιμετώπιση του καπιταλισμού, όσο αυτό το “κωλοχανείο” στο να είναι ελεύθερος ο κόσμος της Πληροφορικής;

[*] όχι όμως τόσο ιδεολογικά αδιάφορο όσο φαντάζεστε. Υπάρχει τεράστια διαφορά π.χ. ανάμεσα σε μια βιομηχανία λογισμικού δομημένη στην πώληση software και σε μια βιομηχανία λογισμικού δομημένη στην παροχή υπηρεσιών και αυτή η διαφορά αντανακλάται στη διαμόρφωση της ίδιας της κοινωνίας μια και βρισκόμαστε στην εποχή της Πληροφόρησης. Ωστόσο η ιδεολογία δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο στα ανοικτά κινήματα. Εκ των πραγμάτων, μιλάνε μόνο οι πράξεις: δε μας νοιάζει αν ο contributor είναι οικολόγος, Κινέζος, Ολυμπιακός, ή η IBM.

Δεύτερον, επικρατεί η αντίληψη ότι η ισοπέδωση της παράδοσης είναι σκόπιμη και κατευθύνεται από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Στο βαθμό που η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι ένας ανθρωπομορφισμός [*] για τις emergent τάσεις της corporate παγκοσμιοποίησης, το παραπάνω δεν είναι και τρομερά λανθασμένο.

Είναι ας πούμε το ίδιο περίπου σωστό με την παλιά άποψη που ήθελε τους κεραυνούς να είναι σκόπιμοι και να προέρχονται από το Δία.

Γενικά όπου “Νέα Τάξη Πραγμάτων” βάλτε “emergent τάσεις λόγω corporate παγκοσμιοποίησης”, όπου “σκόπιμη” βάλτε “νομοτελειακή” και είστε μέσα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Το ενδιαφέρον είναι το πόρισμα της νεοσυντηρητικής πλευράς (τουλάχιστον όπως εκφράζεται στην Ελλάδα από στοχαστές όπως ο Γιανναράς[που τον συμπαθώ και ΟΚ τον αδικεί ο χαρακτηρισμός "συντηρητικός"] και ο Ζουράρης[που μου τη σπάει]), ότι δηλαδή η εμμονή στην παράδοση αποτελεί κάποιου είδους αντίδοτο στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Αυτό είναι καταφανέστατα ηλίθιο.

Πρώτα απ’ όλα -πέρα από τη σύγχυση αιτίου και εκδήλωσης- κάνει ένα σημαντικό λάθος, που δε θα έκανε κανένας μαρξιστής (αυτό για να πούμε και μια καλή κουβέντα για τους μαρξιστές, μια και οι ταλιμπανοειδείς μικροαστοί επίγονοί τους έχουν βαλθεί να τους ξεφτιλίσουν εντελώς): αγνοεί την επίδραση της τεχνολογικής προόδου στη μορφή που λαμβάνει το εποικοδόμημα.

Η κοινοτική οργάνωση (απόρροια της ενορίας σαν κυρίαρχης διοικητικής μονάδας στον ελληνικό Μεσαίωνα) που ευαγγελίζονται π.χ. οι Γιανναράς και Σολζενίτσιν (λίγο διαφορετικά αυτός ο τελευταίος), πέραν του ότι αποτελεί σχεδόν συγκινητικά απλοϊκή φαντασίωση για τη μορφή που είχε το παρελθόν[+], έχει και το μειονέκτημα ότι είναι συνδεδεμένη με έναν τρόπο παραγωγής που απλά δεν υπάρχει πλέον.

Πιο απλά:
1ον) Τα παλιά χρόνια οι κοπέλες έφερναν νερό από τη βρύση και κοίταζαν στο καθρέφτισμα της στάμνας αν θα παντρευτούν εκείνη τη χρονιά. Μετά ανακαλύφθηκε το σύστημα ύδρευσης.
2ον) Τις νηστείες τις τηρείς πιο εύκολα αν τρως κρέας μόνο τα χριστούγεννα που σφάζεις το γουρούνι (ή μάλλον την κότα) και το Πάσχα που σφάζεις το αρνί. Χορτάτο αρκούδι δε νηστεύει. Και:
3ον και κυριότερο) Όταν πλέον υπάρχει η τεχνική δυνατότητα να μεταφέρεις αγαθά, ανθρώπους, ιδέες σχεδόν παντού με πολύ μικρό κόστος, αποκλείεται να αποφύγεις ΚΑΠΟΙΑ παγκοσμιοποίηση.

Ήτοι, δε μπορούμε να αγνοούμε συστημικές πιέσεις επειδή έτσι μας κάβλωσε. Οι συστημικές πιέσεις είναι ακατανίκητες.

Η παγκοσμιοποίηση δε μας γαμάει. Η παγκοσμιοποίηση απλά συμβαίνει. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι στο νέο περιβάλλον, οι λεφτάδες έχουν μάθει να κινούνται πολύ καλύτερα. Η Χ Πολυεθνική δεν κάθεται να ασχοληθεί με το ποιος είχε τους πιο μακροτσούτσουνους προγόνους όταν αποφασίζει πού θα μεταφέρει ένα εργοστάσιό της.

Ισχυρίζομαι δηλαδή ότι αυτό που μας γαμάει είναι ότι το κορπορατικό σύστημα έχει παγκοσμιοποιηθεί μια χαρούλα, ενώ οι λαοί είναι από 10 έως 50 χρόνια πίσω. Οπότε οι εταιρείες έχουν προφανές εξελικτικό πλεονέκτημα και επειδή οι κανόνες του παιχνιδιού διαμορφώνονται από τους παίκτες, το διογκώνουν διαρκώς (βλ. π.χ. τον ΠΟΥ που σαφώς ευνοεί με τις ντιρεκτίβες του τις πολυεθνικές σε βάρος του περιβάλλοντος, των εργατών κλπ). Όλα αυτά μας ήρθανε όσο η μαρξιστική αριστερά προσπαθούσε να αποβάλλει την εμπειρία του ‘89, δηλαδή τη διαπίστωση ότι μαλακιζόταν επί 70 χρόνια -και, τουλάχιστον στην Ελλάδα, φαίνεται πως λάλησε εντελώς από την προσπάθεια. Οι δε νεοσυντηρητικοί, τραγικοί: τον ίδιο καιρό το μεγαλύτερό τους πρόβλημα ήταν ότι οι νέοι δε μιλάνε σαν τον Παπαδιαμάντη -λες και ο Παπαδιαμάντης όταν ήταν νέος μιλούσε σαν τον Παπαδιαμάντη).

Κι έχεις τώρα τους μαλάκες να νομίζουν ότι η λύση είναι να πάμε όλοι πίσω στις σπηλιές και ο καθένας να έχει τη δικιά του σπηλιά με τη δικιά του Ιερή Διακόσμηση. Ουστ. Καλά λένε ότι η συντήρηση είναι το δεκανίκι των λεφτάδων.

Αντιθέτως, σε αυτήν την περίπτωση δίνω μερικό δίκιο στον Μαρξ: εξελικτικά λιγότερο ευνοημένοι όλων των χωρών, ξεκολλήστε λιγάκι και ενωθείτε.

[το άνωθεν κείμενο να διαβαστεί υπό τους ήχους του "Rat Race"]

[*] τον οποίο ανακάλυψαν και εισήγαγαν σε βιβλία που μπορείτε να αγοράσετε με $5 το κιλό οι τρελαμένοι παραναζιστές των ΗΠΑ, αλλά αν θέλετε προτιμήστε τις καλτ λογοκλοπές του Προφήτου ή τις (μετά από πολύ χαλασμένο τηλέφωνο) ακούσιες διασκευές του Νέμεσις (you know “για να χτυπήσουμε τον Ελληνικό λαό πρέπει να τον χτυπήσουμε εκεί που πονάει i.e. στα μπουζούκια και το κοκορέτσι”).
[+] στην πράξη οι κοτζαμπάσηδες ήταν μισητά μουνόπανα, ο παπάς πούλαγε και τη μάνα του, οι περισσότεροι χωρικοί ζούσαν μάξιμουμ 50 χρόνια, δε νομίζω να υπήρχε κανένας εκτός από τον -όποιο- δάσκαλο που να καταλάβαινε τι ακριβώς σήμαινε “ο εν τοις ουρανοίς” και τέλος, κανείς από δαύτους δεν έπλενε τα δόντια του.

Μόλις με πήρε τηλέφωνο ένα ΜΗΧΑΝΗΜΑ, για να μου παίξει ένα ηχογραφημένο διαφημιστικό μήνυμα για πάρα πολύ γνωστό βιβλίο συνταγών μαγειρικής.

Του το έκλεισα στη μούρη αλλά μετά που το ξανασήκωσα συνέχιζε να μιλάει!

Δηλαδή είπαμε, σπάμαρε, ρε ξεφτίλα, αλλά τουλάχιστον πλήρωσε έναν άνθρωπο σκατοτσιγκούναρε φτηνιάρη που πας να τη γλιτώσεις με αστική χρέωση και πακετώνεις τον άλλον μέχρι να τελειώσει το ηλίθιο άχρηστο μήνυμά σου! Δεν έχω δηλαδή το δικαίωμα να πω ότι δεν με ενδιαφέρει κάτι που μπαίνει στο ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ Σαββατιάτικα 17:30;;;

(λογοκριμένες σκέψεις για τη βλακεία της corporate λογικής σε ένα positive feedback loop με τον εαυτό της και τα προϊόντα της)

[update: παλιότερη παρόμοια εμπειρία]

Πρώτα-πρώτα να ξεκαθαρίσω κάτι γιατί το σχόλιο του kkk το σκέφτομαι (όπως και το άλλο στο ποστ με το θείο) εδώ και αρκετές μέρες: λοιπόν αν κάποιος θέλει να γράφει στο πολυτονικό γιατί έτσι γουστάρει βρε αδερφέ, του αρέσει πιο πολύ αυτό που βλέπει ένα πράγμα, τότε ΟΚ και απολύτως μαζί του. Άλλοι γουστάρουν greeklish, άλλοι γουστάρουν κεφαλαία με μικρά “ς” (π.χ. ΕΙΜΑΙ Ο ΠΙΟ ΛΟΓΙΚΟς ΑΝΘΡΩΠΟς ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟς), άλλοι φτιάχνουν δικά τους αλφάβητα και πάει λέγοντας. Ε δεν είναι δα και το πιο περίεργο πράγμα του κόσμου κάποιος που του αρέσει το πολυτονικό!

Επειδή έχω κάποια εμπειρία σε l10n, έχω κατά καιρούς βοηθήσει αρκετό κόσμο να γράψει στο πολυτονικό. Όλα αυτά τα λέω για να μη νομίζετε ότι είμαι ο κακός σατράπης που βλέπει πολυτονικό και αρχίζει να στάζει τηγανιτό αίμα από τα μάτια του.

Επίσης αν κάποιος θέλει να γράφει στο πολυτονικό επειδή είναι ένας κολλημένος αρχαιογκαγκά/καθαρευουσιάνος/άτομο που πιστεύει τα περί Hellenic Quest και δυσλεξίας, τότε είναι για μένα Μέγας Μαλάκας (ΤΜ) αλλά και πάλι είμαι αναγκασμένος να αποδεχτώ ότι δε μπορώ να του απαγορέψω να εκφράζει τις (ηλίθιες) ιδέες του.

Με λίγα λόγια είναι όντως αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη να επιλέγει το σύστημα γραφής που θα χρησιμοποιήσει.

Ωστόσο, δεν είναι καθόλου αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη να καταλαβαίνουν όλοι το σύστημα γραφής του. Με λίγα λόγια γράψτα και σε kanji ρε φίλε άμα θες, αλλά μην περιμένεις να σε καταλάβει και πολύς κόσμος εντός συνόρων.

Το επίσημο σύστημα γραφής ενός κράτους υποτίθεται πως πρέπει να είναι κατανοητό από τους πολίτες του. Είναι αυτό που οφείλει να τους διδάσκει το σύστημα εκπαίδευσης. Όταν γράφω κάτι χρησιμοποιώντας το επίσημο σύστημα γραφής, έχω το δικαίωμα αυτό να γίνεται κατανοητό. Επίσης έχω την απαίτηση το σύστημα γραφής να έχει “σχεδιαστεί” με επιστημονικά και πρακτικά κριτήρια (επιστημονικά και πρακτικά το μονοτονικό είναι εκτός συναγωνισμού για τον ίδιο λόγο που είναι εκτός συναγωνισμού και η δημοτική). Και τέλος, με έναν ιδιώτη που είναι αρχαιογκαγκά δεν έχω πρόβλημα, με ένα κράτος όμως που είναι αρχαιογκαγκά (δηλαδή ουσιαστικά θεοκρατικό) όλοι (εκτός -βραχυπρόθεσμα- από τους αρχαιογκαγκά) θα είχαμε πρόβλημα.

Συνοψίζοντας, όταν μιλάμε για το σύστημα γραφής που χρησιμοποιεί κάποιος

• Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (αλλά έχοντας υπόψη το trade off [γούστο]/[κατανόηση από τους άλλους] για το οποίο κανείς από τους άλλους δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι)
• Συναισθηματικά, ιδεολογικά, γενικά μη λογικοκρατικά επιχειρήματα γίνονται απολύτως δεκτά.

Όταν όμως μιλάμε για το επίσημο σύστημα γραφής ενός κράτους

• Σε γενικές γραμμές πρέπει να είναι κατανοητό από όλους
• Τα πρακτικά και επιστημονικά επιχειρήματα έχουν τον πρώτο λόγο, και τα συναισθηματικά/ιδεολογικά υπόκεινται στη δημοκρατική διαδικασία και στην πολιτική κρίση του καθενός (δηλαδή όντως μετράει ότι όσοι θέλουν πολυτονικό συνήθως το κάνουν για να σπρώξουν την οπισθοδρόμηση).

[θα μου πείτε: μα το πολυτονικό είναι απολύτως κατανοητό (τουλάχιστον ως read-only) από οποιονδήποτε ξέρει να διαβάζει μονοτονικό. Διαφωνώ, γιατί η έννοια της "κατανόησης" δεν αφορά πλέον μόνο ανθρώπους, αλλά και μηχανές. Για μας το "ε" είναι παρόμοιο με το "έ". Για έναν υπολογιστή είναι δύο εντελώς διαφορετικοί αριθμοί. Τρέχα τώρα να βάλεις κανόνες κανονικοποίησης σε αυτό το πράγμα. Επιπλέον το πολυτονικό υποστηρίζεται από το UTF-8 ή άλλα multibyte encodings, όμως υπάρχει τεράστια εγκατεστημένη βάση σε ISO-7, cp1253 ή κουλές κωδικοσελίδες του DOS η οποία δε μεταφέρεται από τη μία μέρα στην άλλη. Τέλος δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι το πολυτονικό είναι τόσο εύκολο στην ανάγνωση για άτομα που είναι εξοικειωμένα μόνο με το μονοτονικό (δηλαδή δεν είχαν από τα παιδικά τους χρόνια την τεράστια πολυτονική βιβλιοθήκη των γονιών τους, όπως εγώ).]

[2b continued]