Συμφωνω μεχρι κεραιας με την αναλυση σου. Το προβλημα ολων σχεδον των πολιτικων φιλοσοφων ηταν οτι ηθελαν να κανουν ενα συστημα που δεν θα εμπαζε νερα. Επειδη κατι τετοιο ομως δεν γινεται, πολλες φορες κανουν πτο δεν βλεπουν τα νερα.

Το καλο με τον Ντορκιν ειναι οτι, για να συνεχισω την βαρκαρο-αναλογια μου, σου λεει οτι νερα θα μπαζει, απλα κατσε να κανεις καμμια αντλια να τα βγαζεις εξω, εχε το νου σου κτλ κτλ.

Στα ερωτηματα σου τωρα, σε παραπεμπω στο βιβλιο του Ντορκιν απο τον Σακκουλα “Φιλελευθερισμος”, εκδ του 92, ενα μικρο ασπρο, κανει 6 ευρω (το ειχα παρει πριν κανα χρονο απο τον Σακκουλα στην Ιπποκρατους

την απαντηση (που ειναι θετικη) στο πρωτο θα την βρεις στη σελιδα 46. Στο β τωρα, θετεις ενα μεγαλο ερωτημα στο οποιο νομιζω οτι καλα καλα ουτε ο Ντορκιν μπορει να σου απαντησει, με την εξης εννοια. Ο Ντορκιν χωριζει τις θεσεις ενος πολιτικου συστηματος σε 3: τις συστατικες, τις παραγωγες και τις ας πουμε παραγωγες-στεγανες. Οι συστατικες ειναι ουσιαστικα οι αξιες, τα θεμελια του συστηματος. τυχον απαξιωση τους συνεπαγεται και ισοποση απαξιωση του συστηματος. Οι παραγωγες ειναι τα εργαλεια για την επιτευξη των συστατικων θεσεων. Οι παραγωγες θεσεις μπορουν να θυσιαστουν αν αποδειχθει οτι η θυσια τους και πχ η αντικατασταση τους με αλλες παραγωγες θεσεις θα μας οδηγησει πιο κοντα στις συστατικες θεσεις ή στις προτιμωμενες συστατικες θεσεις. Τοσο οι συστατικες οσο και παραγωγες μπορει να ειναι ειτε απολυτες ειτε σχετικες ειτε στεγανες, δηλαδη να μην μπορουν να παραβιαστουν με τιποτα αλλα να μην θεωρουνται, για το λογο αυτο και μονο συστατικες / παραγωγες. Ο Ντορκιν δεχεται πχ οτι το αξιωμα 1 ανθρωπος 1 ψηφος μπορει να μην ειναι συστατικη θεση αλλα στεγανη παραγωγη.

Ελπιζω να βοηθησα.

Παρόλα αυτά, δεσμέυομαι να απαντήσω στην μη-απάντηση στο μπλόγκ μου (για πρακτικούς πάντα λόγους).

@επώνυμος: η παρότρυνση να βγείς από το σκότος της ανωνυμίας έγινε για να πάψουμε να ακούμε επιχειρήματα του στυλ “δεν μιλάω σε ανώνυμους”, κτλ. Τώρα που έγινες επώνυμος όλα είναι εν τάξει.

Στο θέμα: ο πυρηνικός άνθρωπος και τα αυτόματα είναι αφαιρέσεις που, υποθέτω, φτιάχτηκαν για να σχηματίσουν ένα ιδανικό μοντέλο ανάλυσης της συλλογικής συμπεριφοράς των στοιχείων της (ιδανικής) κοινωνίας. Γι’αυτό και η συμπεριφορά τους είναι προβλέψιμη. Αυτό *ΔΕΝ* ταυτίζεται με ότι αποκαλούμε στην καθομιλουμένη “λογικός άνθρωπος” (ο λογικός άνθρωπος εκτός από λογικός είναι και άνθρωπος και άρα βαθύτατα καθορισμένος από το κοινωνικό του περιβάλλον). Αυτό ακριβώς το τρύκ (αυτή η ταύτιση) κάνει τη θέση του Σ.Γ. προβληματική (και ίσως και τη θέση του Νόζικ-Ρώλς).

Αν τα μοντέλα των δύο φιλοσόφων όντως οδηγούν ή όχι στο ελάχιστο κράτος χωρίς να παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως αυτοί τα ορίζουν), είναι μια μεγάλη κουβέντα, και μάλιστα μια κουβέντα που δεν με ενδιαφέρει τόσο.

Ανεξάρτητα με την έκβαση αυτής της κουβέντας, τα μοντέλα αυτά είναι υπερβολικά αφηρημένα για να έχουν οποιαδήποτε χρησιμότητα σε οποιαδήποτε μη-naive πολιτική θεωρία.

Σχετικά με τον εξισωτικό φιλελευθερισμό του Ντόρκιν:
α) η θέση οτι οι απαρχές του εξισωτικού φιελελευθερισμού ανάγονται στο new deal είναι ακριβής;
β) αν οι “απαρχές” ενός συστήματος απαντώνται σε μια πολιτική πραγματικότητα που όμως ολοκληρώνει δεκάδες άλλους παράγοντες και μεταλάσσεται διαρκώς, η επιτυχία της τελευταίας είναι προφανές οτι δικαιώνει τις αρχές του συστήματος;

Λαζοπολις, δεν μπορω να καταλαβω γιατι οι πιο πολλοι μου ζηταν να υιοθετησω ενα προσωνυμιο - και παλι δεν θα ξερεις ποιος ειμαι. Θα μπορουσες να ισχυριστεις οτι το προτεινεις για καθαρα πρακτικους λογους - μην ανησυχεις. Τοσο καιρο που υπογραφω ως ανωνυμος δεν εχει δημιουργηθει καμμιαμακαμια παρεξηγηση, δεδομενου οτι φαινεται οτι ειμαι και ο μονος ανωνυμος - ολοι οι αλλοι ειναι επωνυμοι. Θα προχωρησω να απαντησω ουσιαστικα στον Σ.Γ. - θεωρω οτι η τοποθετηση μου θα απαντησει και στα ζητηματα που θετεις.

Τοσο ο Νοζικ οσο και ο Ρωλς ειναι πολιτικοι φιλοσοφοι. Μοιραια λοιπον, εχουν ενα πολιτικο οραμα στο μυαλο τους, τη δικη τους εικονα της πλατωνικης πολιτειας. Χαριν του σκοπου αυτου ομως, εξισου μοιραια και αναποδραστα, νομιζω οτι δεν θα αντριδρουσαν στον περιορισμο ορισμενων δικαιωματων προκειμενου να προσεγγισουν το ιδανικο τους. Τοσο ο πυρηνικος ανθρωπος (με την εννοια οτι αυτος ειναι ο πυρηνας της κοινωνιας γυρω απο τον οποιο ολα περιστρεφονται) του Νοζικ οσο και τα αυτοματα του Ρωλς (βρισκω προβληματικη την ουσιαστικη ισοπεδωση των εγγενων χαρακτηριστικων που μας κανουν μοναδικους) θα συναινουσαν σε μια περιορισμενη αφαιμαξη της ελευθεριας τους προκειμενου να διασφαλισουν περισσοτερη ελευθερια στο μελλον. Για την ακριβεια, τοσο για τον Νοζικ οσο για τον Ρωλς, το λογικο θα ηταν να συμφωνησουν γιατι οντως, οποιαδηποτε αλλη προσεγγιση θα ηταν (και ειναι!) παραλογη.

Ο Ντορκιν δεν βλεπει ομως ετσι τα πραγματα - θυμιζω οτι ο Ντορκιν ειναι και καθηγητης φιλοσοφιας δικαιου και πολιτικος φιλοσοφος. Ξεκιναει απο κατω προς τα πανω και ασχολειται πρωτιστως με τα δικαιωματα - βλεπε πχ την θεωρια του σχετικα με τα δικαιωματα ως “ατου” στα χερια οχι ιδιαιτερα δημοφιλων μειονοτητων. Θεωρει οτι υπαρχουν δικαιωματα τα οποια δεν μπορει να υπερνικησει οποιαδηποτε πολιτικη θεωρια, και η ιστορια της οικοδομησης του σοσιαλισμου πρεπει νομιζω να μας κανει ιδιατερα προσεκτικους απεναντι σε οποιαδηποτε αποπειρα εφαρμογης οποιασδηποτε πολιτικης θεωριας.

Ο Ντορκιν ομως δεν αρκειται ομως μονο στα παραπανω - προτεινει και μια πολιτικη θεωρια που ειναι συμβατη με την προσληψη των δικαιωματων που προτεινει. Ο εξισωτικος φιλελευθερισμος κατα Ντορκιν εχει και ενα αλλο πλεονεκτημα (εκτος το οτι εχει μια δικαιωματικη θεωρια στον πυρηνα του): προεκυψε απο πραγματικα περιστατικα και οχι απο ανεξοδες, αρα και αδιεξοδες διανοητικες αναζητησεις. Ο Ντορκιν θεωρει οτι οι απαρχες του εξισωτικου φιλελευθερισμου αναγονται στο New Deal του Ρουζβελτ. Το γεγονος οτι μια πολιτικη θεωρια εχει ιστορικο υποβαθρο (και βεβαιως μεχρις του σημειου οπου θα αποδειχτει λανθασμενη) την καθιστα εξαιρετικα ελκυστικη στα ματια μου, που δεν ειναι βεβαια τοσο ομορφα οσα αυτα της Ελλης Σταη…

Πιο πρακτικα, η διαφορα μεταξυ Νοζικ και Ρωλς απο την μια και Ντορκιν απο την αλλη ειναι η εξης: οι πρωτοι δυο σου προσφερουν ενα οραμα, ο τελευταιος μια μεθοδο. Τα οραματα ομως παντα υποκρυπτουν μια λανθανουσα αξιολογικη εκτιμηση, η μεθοδος ομως οχι, ακριβως γιατι ειναι εργαλειο και οχι σκοπος. Ενω ο Νοζικ και ο Ρωλς πασχιζουν να σου προσφερουν απαντησεις, ο Ντορκιν στου λεει οτι δεν υπαρχουν σωστες κιαι λαθος απαντησεις, για την ακριβεια ισως και δεν υπαρχουν καν απαντησεις. Πρεπει μια κοινωνια να επιτρεπει την οπλοκατοχη; Πρεπει οι αμβλωσεις να απαγορευονται; Το αλκοολ; Το σκληρο πορνο; Το σεξ μεταξυ ατομων που παρα 2 μερες δεν εχουν ενηλικιωθει; Ο Ντορκιν δεν θα παρει θεση σε αυτα - θα σου πει ομως πως υπαρχει μια μεθοδος να προσπαθησεις να βρεις μια απαντηση η οποια ομως θα πρεπει να ειναι ηθικα αποφορτισμενη.

Τελειωνοντας, θα ελεγα πως σιγουρα κανεις πρεπει να διαβασει Νοζικ και Ρωλς (ο Ντοκριν πχ εντασσει πολλες ιδεες του Ρωλς στο αξιακο συστημα του εξισωτικου φιλελευθερισμου του). Θα προτεινα ομως επισης να διαβασει επιλεγμενα αποσπασπαμα απο τους δυο πρωτους (α ρε Αγγλια με τα Waterstone’s…) και ολο το εργο του τελευταιου.

Το πρώτο σκέλος μου φαίνεται σωστότατο. Για το κατά πόσο το δεύτερο είναι εφικτό έχω τις αμφιβολίες μου. Ειδικά ως προς τη λογική του S G περί προπατορικής ελευθερίας και αντικειμενικής ηθικής, δεν θα μπορούσα να διαφωνώ περισσότερο.

Επειδή το σχόλιο μου βγήκε σεντόνι το έκανα ποστ στο gr.yet.anotherblog.net. (J95 sorry για το plug).

@ ανώνυμος: γίνε επώνυμος και δώσε λεπτομέριες σχετικά με το χαρακτηρισμό “τρόμπες” (ωστε να αποφύγουμε να διαβάσουμε τον Νοζικ που διαφημίζει ο S G).

Λεει πχ το το ΕΔΔΑ οτι το δικαιωμα στην ζωη εχει μια αρνητικη και μια θετικη διασταση. Η αρνητικη ειναι να μην σε σκοτωνουνε, η θετικη ειναι οτι σε περιπτωση που πεθανει καποιος οι αρχες πρεπει να κανουν μια ενδελεχη, αντικειμενικη και αμεροληπτη ερευνα σχετικα με τις συνθηκες θανατου. Σε αλλες περιπτωσεις, το ΕΣΔΑ εχει δεχθει οτι ενδεχομενως πχ το γεγονος οτι ενα κρατος δεν εχει ιατρικο εξοπλισμο προκειμενου να αντιμετωπισει την Χ ασθενεια, μπορει να ειναι κατα παραβαση του δικαιωματος στη ζωη. Βλεπουμε λοιπον οτι το δικαιωμα ειναι ενα, απλα οι τροποι στους οποιους τα κρατη πρεπει να καταφυγουν προκειμενου να το σεβαστουν ειναι διαφορετικοι ανα περιπτωση.

Κλεινοντας, να πω οτι ο Νοζικ, ο Ρωλς κτλ ειναι τρομπες - μονο ο Ντορκιν εχει να πει κατι.

Ανωνυμος