Μεγάλη κούραση.

Η τιβί έχει αγχωθεί με τα χιόνια(;).

Δε με απασχολεί. Πατάω απλά το mute και χρησιμοποιώ την εικόνα της για να ντύσω το Acid Killer των Infected Mushroom (feat. Xerox).

Ξανακοιτάζω την εικόνα σαν ταινία με το άνωθεν soundtrack.

Πολύ καλύτερα.

Θα το ποστάρω.

Χρόνια πολλά Ληδούλα

Η διαφορά ανάμεσα στο:

έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να μη σου κάνουν το Χ (Α)

και στο

έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το Χ (Β)

είναι…

[1) Ξεκινάμε από το (Β):
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το Χ
2) Όπου "Χ", θέτουμε "το να μη σου κάνουν το Χ":
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να σου προσφέρουν το να μη σου κάνουν το Χ
3) Απαλοίφουμε το "προσφέρουν το" (μια και για οποιοδήποτε Χ υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος για τον οποίο συνιστά περιορισμό της ελευθερίας του και άρα "προσφορά" το να μη σου κάνει το Χ, "there is no such thing as free lunch" -μην ξεχνάμε):
έχεις το δικαίωμα οι άλλοι να μη σου κάνουν το Χ.
4) Επαναλαμβάνουμε αντίστροφα: Ξεκινάμε από το (Α) και όπου "Χ" θέτουμε"το να μη σου προσφέρουν" κλπ.
5) QED]

…καμία απολύτως. Γιατί εφόσον το Χ είναι μεταβλητή, μπορεί να μπει στη θέση του κάτι που περιλαμβάνει μία άρνηση. Και η άρνηση πολλαπλασιάζεται λογικά με τον αριστερό της όρο και μετατρέπει τη θετική διατύπωση σε αρνητική και αντιστρόφως.

Κατά τη γνώμη μου λοιπόν ο όλος διαχωρισμός ανάμεσα σε αρνητικά και θετικά δικαιώματα είναι αντικειμενικά αβάσιμος και άρα ιδεολογικά πολωμένος. Και αυτό φαίνεται -μεταξύ άλλων- από το ότι οι υπερασπιστές του καταλήγουν να κάνουν εντελώς αυθαίρετους διαχωρισμούς ως προς τη φύση της μεταβλητής Χ…

(ας πούμε ανάμεσα σε “δημόσια αγαθά” και “δημόσια παροχή ιδιωτικών αγαθών” [τη στιγμή που η Κοινωνία μπορεί να ορίσει σχεδόν όποιο αγαθό θέλει σαν "μη ιδιωτικό"], ή ας πούμε ανάμεσα σε security και liberty [και 5 γραμμές παρακάτω: "security IS liberty". Ημιάσχετο: τι λύσσα κακιά έχουνε πάθει όλα τα ρηγκανόπουλα και μιλάνε για Newspeak; Anyway...)

...με σκοπό οι αξίες που πρεσβεύουν (κυρίως ιδιοκτησία αλλά γενικά ψιλοαγγλοσαξωνικές αξίες, όπως η μη παρέμβαση του κράτους) να είναι στην πιο ευνοϊκή κλάση, την αρνητική, γιατί αυτή είναι η προτιμότερη στις αγγλοσαξωνικές χώρες και παρέχει εύκολα μεγάλη τεκμηρίωση (μια και έχει από πίσω της common law βασισμένο σε αυτή, διανοητές βασισμένους σε αυτήν, ένα ολόκληρο σύστημα αξιών που δομήθηκε κυρίως με αρνητικές διατυπώσεις). Σεβαστό αυτό, αν και διαφωνώ με πολλές από τις αξίες.

Όμως αυτή η διαφοροποίηση (όπως και οποιαδήποτε άλλη), αλλά και η αντίστοιχη ομαδοποίηση των δικαιωμάτων (με αποτέλεσμα τα νεοφιλελεύθερα να "πέφτουν" στο σωστό σακούλι) παραμένει εντελώς υποκειμενική και (όπως είπα) αυθαίρετη. Δεν τεκμηριώνεται από πουθενά. Στο κάτω-κάτω, κανένα δικαίωμα δεν προκύπτει από λογική πρώτης τάξης. Όλα απαιτούν κάποια "ηθική" στήριξη.

Συνεπώς δεν με πείθει. Προσωπικά θα προτιμήσω ένα καλό κοκτέηλ από "αρνητικά" και "θετικά" δικαιώματα, με βάση το τι μου φαίνεται πιο σωστό να ισχύει και χωρίς να κολλάω τρομερά στη διατύπωση.

Παρεμπιπτόντως την ιδιοκτησία, σύμφωνα με έναν λίγο πιο πολύπλοκο (αλλά εξίσου λογικό) μετασχηματισμό της φυσικής γλώσσας αυτή τη φορά, μπορούμε να τη δούμε σαν το θετικό δικαίωμα στο να στην αναγνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι. Which is why δεν πρέπει να τους έχουμε και πολύ στο φτύσιμο, διότι υπάρχει κίνδυνος να τη δούνε και αυτοί έτσι.

Και στο κάτω-κάτω, δεν είναι το ίδιο το να ζητάς ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα με το να ζητάς δεύτερο κότερο για όλους! Μην τρελαθούμε τώρα. Αυτό φαίνεται πως είναι γενικότερη τάση: οι σοσιαλιστές έχουν στο μυαλό τους κυρίως καταστάσεις του τύπου "οι άνεργοι αξίζουν ένα αξιοπρεπές επίδομα" και οι νεοφιλελεύθεροι απαντάνε σε αυτές με παραδείγματα για άφωνες κομμώτριες που θέλουν να γίνουν Jennifer Lopez... Δηλαδή με strawman interpretations που ρίχνουν πολύ το επίπεδο.

just my $.02.

[context: versutia, lazopolis, e-lawyer (σχόλια από libertarian και e-lawyer), Γιώργος Στρατής , Ιστολόγιον 1 2]

1. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο και συγκροτημένο post των τελευταίων ημερών (με την επισήμανση ότι η άκαπνη μαστούρα είναι ακριβώς σαν τη σεξουαλική ικανοποίηση άνευ συντρόφου: ναι μεν επιτεύξιμη, ναι μεν καλύτερη από το τίποτα, αλλά όσο να ‘ναι της λείπει αυτό το κατιτίς). Βλέποντας καθημερινά τους τοίχους της Πολυτεχνειούπολης να έχουν γεμίσει Μπελογιάννηδες, για να είμαι ειλικρινής ούτε εγώ μπορώ να καταλάβω για ποιον ακριβώς λόγο είναι τέλος πάντων τόσο κακό να παραδεχθεί το ΚΚΕ μετά από τόσες δεκαετίες ότι τα καθεστώτα του υπαρκτού δεν ήταν ρε παιδί μου ακριβώς αυτό που θα λέγαμε… παραδεισένια. Να σας πω την αλήθεια καλύτερα που δεν επιτρέπονται τα σχόλια.
2. Arxedia Media. Και γαμώ.
3. e-samanos. Μου αρέσουν τα blog με Υψηλό Σκοπό.
4. When the Smoke is Going Down. Σιγά-σιγά παίρνει μπρος. Αν και πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: σιχαίνομαι τους Him και ειδικά τον τραγουδιστή τους. Ή μάλλον όχι: ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΟΥΣ ΗΙΜ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ ΤΟΥΣ!
5. Ο Δύων Ανατέλλων. Πολύ καλό περιεχόμενο. Επίσης (άσχετο βέβαια), συνειδητοποίησα ότι ένα κομπιούτερ θα έτρωγε μεγάλο κόλλημα με τον τίτλο. Το “δύων” και το “ανατέλλων” είναι απολύτως ισότιμα από γραμματικής πλευράς και επιπλέον αντίθετα. Ένας άνθρωπος βέβαια γουστάρει, όμως ένα κομπιούτερ θα βραχυκύκλωνε πολύ άσχημα. Πράγμα που δεν θα το πάθαινε π.χ. με ένα “ο ανατελλόντως Δύων” ή “ο δυόντως Ανατέλλων”, μόνο που α) δε νομίζω να υπάρχουν τέτοιες γραμματικές δομές για τις συγκεκριμένες λέξεις και β) όπως καταλαβαίνετε χάνεται το νόημα. Τα μέρη αντιτίθενται, το όλον βγάζει νόημα (και μόνο για έναν άνθρωπο). Strange loop;
6. Papo’s log + Papocast: έχει κυρίως techy stuff, αλλά ο Πάρης έχει πολύ ωραία φωνή και οι μουσικές επιλογές του είναι άπαικτες. Ακούστε π.χ. αυτό (που είναι και το 1ο podcast που άκουσα στη ζωή μου).

Το concept (που βλέπετε πάνω δεξιά στην κεντρική σελίδα) το είχα δει και στο Α Δ Ε Ρ Φ Η. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το είχα εκτιμήσει απλά σαν ένα τρομερά cool πράγμα. Δεν είχα δηλαδή σκεφτεί ότι έχει και τεράστια πρακτική σημασία, δηλαδή σου επιτρέπει να μαζέψεις μεγάλες λίστες σε μικρό χώρο.

Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπήκα στη διαδικασία: Τους τελευταίους μήνες δεν προσέθετα όσα link θα ‘θελα, γιατί αυτό το πράγμα δεξιά ήδη μου την έσπαγε υπερβολικά. Αρχικά σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω selection lists με onchange (), αλλά, ας το αντιμετωπίσουμε: είναι απίστευτα άσχημα και επιπλέον χάνεις τη σημασιολογία των κανονικών υπερδεσμών, γιατί οι διευθύνσεις δεν καταγράφονται σαν href attributes (αλλά σαν value) μια και η υπερσύνδεση πραγματοποιείται με Javascript.

Εδώ αντίθετα πρόκειται για μια κανονική μη αριθμημένη λίστα. Ουσιαστικά η σύνταξη δε διαφέρει σε κάτι από αυτή μιας λίστας που περιέχει υπολίστες, π.χ.

• Αρχεία
• • Ιανουάριος 2005
  • Φεβρουάριος 2005
• Meta
• • Kubrick for Blogger
  • Designed by DiS

Απλώς οι bold υπολίστες γίνονται ορατές μόνο όταν πρέπει. Αυτό γίνεται πολύ εύκολα με CSS. Ρίξτε μια ματιά σε αυτό το άρθρο και θα τα καταλάβετε όλα. Έχει και παραδείγματα. Δείτε αν θέλετε και τον κώδικα της αρχικής σελίδας του Don’t Kiss the Frog σαν παράδειγμα. Στην περίπτωσή μου, η λίστα με το όλο σκηνικό έχει id “froglinks” και επιπλέον βρίσκεται σε ένα DIV με id “sidebar”. Μου βγήκε λίγο ο κώλος να τα τοποθετήσω σωστά, λόγω του ότι το default για το sidebar είναι… ανάμεσα στον καφέ τίτλο του blog και το πρώτο άρθρο.

Σημειώνω πως για τον Internet Explorer χρειάζεται μια επιπλέον χακιά Javascript (επίσης τη λέει στο άρθρο). Μ’ όλες τις proprietary αηδίες του που ανοίγουν τα άπειρα backdoors, ο Explorer δεν είναι ικανός να κάνει render κάτι τόσο απλό που υλοποιείται με καθαρά τυπογραφικές εντολές μορφοποίησης. Ευτυχώς που τον ήπιε το εν λόγω όραμα.

—
update: κατόπιν χρήσιμου feedback, προσθέτω σε πρώτη φάση τη δυνατότητα το DKTF να φαίνεται με δύο διαφορετικά stylesheets, όπως κάποτε το CrazyMonkey. Αυτά είναι το Funky Spartan που είναι το προκαθορισμένο και το No animation που είναι αυτό που λέει το όνομά του. Μαζί με την επιλογή No Style, μας κάνουν 3 τρόπους να φαίνεται το DKTF:

(Funky Spartan)

(No animation)

(No style)

Όσοι έχετε Firefox, επιλέξτε το stylesheet που θέλετε από το μενού View->Page Style. Όσοι έχετε Konqueror από το View->Use Stylesheet. Όσοι έχετε Explorer, σοβαρευτείτε.