Η μη πληρότητα
Ο 20ος αιώνας θα μείνει στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης σαν ο αιώνας των επαναστάσεων. Κατά τη γνώμη μου τέσσερις είναι οι κυριότερες επαναστάσεις:
- Σχετικότητα. Οι θεωρίες της Σχετικότητας (Ειδική και Γενική) αλλάζουν παγιωμένες, σχεδόν φυσικές αντιλήψεις για τη φύση του Σύμπαντος. Κατά τη γνώμη μου η ναυαρχίδα της όλης υπόθεσης είναι η διαπίστωση ότι ο χρόνος δεν είναι απόλυτος, αλλά “κυλά” με διαφορετική ταχύτητα για κάθε παρατηρητή.
- Κβαντική Μηχανική. Ή αλλιώς, η διαπίστωση ότι ο κόσμος μας αποτελείται από μικρά-μικρά πραγματάκια που όχι μόνο δεν ξέρουν που πηγαίνουν και που βρίσκονται, αλλά είναι αδύνατον να βρίσκονται κάπου και ταυτόχρονα να πηγαίνουν κάπου. Παρεμπιπτόντως αυτή η διαπίστωση και η προηγούμενη έχουν κάποιες ασυμβατότητες, όμως είναι πολύ εσωτερικές.
- DNA. Ή αλλιώς, η διαπίστωση ότι άνθρωπος, πίθηκας, καλαμάρι, σαλμονέλα, γιγάντια σεκόια και, ας πούμε, Skunk #1, είναι διαφορετικά software για το ίδιο hardware.
Οι τρεις προηγούμενες επαναστάσεις σε γενικές γραμμές ανατρέπουν τις αντιλήψεις στις οποίες είχαν καταλήξει γενιές και γενιές φιλοσόφων, θρησκευτικών ηγετών, προ/παρα/ψευδο/επιστημόνων και τα τοιαύτα. Yes babies, όλοι αυτοί (και εννοούμε ΟΛΟΙ) έκαναν λάθος.
Οι προ-σχετικιστικοί και προ-κβαντικοί επιστήμονες τη γλιτώνουν, γιατί η σχετικότητα και η κβαντομηχανική είναι εντός επιστήμης και υποστηρίζονται από και γαμώ τα πειραματικά δεδομένα. Οπότε για τους παλιότερους επιστήμονες μπορούμε να πούμε πως ούτως ή άλλως έτειναν προς αυτές τις διαπιστώσεις. Οι φιλόσοφοι του ντετερμινισμού βέβαια είναι άλλη ιστορία, αλλά όπως έχω πει πολλάκις “δε μας γαμούν και οι φιλόσοφοι, αυτοί δεν είναι ικανοί ούτε να μαγειρέψουν ένα αβγό”. Με λίγα λόγια, αυτές οι ανακαλύψεις δεν αλλάζουν ας πούμε την επιστημονική αντίληψη για το χρόνο, την αιτιακότητα και τη ζωή. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει παγιωμένη επιστημονική αντίληψη για το χρόνο, την αιτιακότητα και τη ζωή. Η τωρινή αντίληψη της επιστήμης για το χρόνο π.χ. είναι ότι αυτός κυλάει διαφορετικά για κάθε παρατηρητή, και απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχει άλλο σύστημα σκέψης που να είναι τόσο πρόθυμο να δεχθεί κάτι τέτοιο, πόσω μάλλον να το θεμελιώσει.
Τέλος πάντων. Αν εξαιρέσουμε ότι η Κβαντομηχανική είναι αρκετά πολύπλοκη ώστε να επιτρέπεται στον κάθε άσχετο να “καταλαβαίνει” ότι μέσω Κβαντομηχανικής θεμελιώνεται η ψυχή, η ελεύθερη βούληση, ο εξέχων ρόλος του ανθρώπου, η νοημοσύνη και τ’ αρχίδια του Καράμπελλα) και περιοριστούμε στο τι συνεπάγονται στα σοβαρά αυτά τα πράγματα, θα δούμε ότι συνεπάγονται ένα “Αγαπητές μη επιστημονικές οδοί προς την αναζήτηση της Αλήθειας, το τι ΜΑΛΑΚΙΕΣ έχετε πει πραγματικά ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ”.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν που όσοι αρέσκονται τρομερά στις εν λόγω οδούς, βρίσκουν καταφύγιο και παρηγοριά στην τέταρτη μεγάλη επανάσταση του 20ου αιώνα, δηλαδή στο Θεώρημα Μη Πληρότητας του Kurt Gödel. Το θεώρημα μας λέει ότι υπάρχουν θεμελιώδη όρια στην ικανότητα τυπικών συστημάτων 1ης τάξης να διαπιστώσουν την αλήθεια ή όχι μιας πρότασης. Ειδικότερα μας λέει ότι κάθε τυπικό σύστημα 1ης τάξης αδυνατεί να περιγράψει πλήρως τον εαυτό του. Οι επιπτώσεις του θεωρήματος -αν τα πάρουμε την παραπάνω μαθηματική διαπίστωση και την μεταφέρουμε σε καθημερινή γλώσσα χωρίς μετάφραση[*]- είναι σχεδόν συντριπτικές. Κι αυτό γιατί σχεδόν ολόκληρη η επιστήμη και το μεγαλύτερο μέρος της τεχνολογίας, στηρίζονται σε μοντέλα που είναι ισόμορφα προς κάποιο τυπικό σύστημα 1ης τάξεως. Το συγκεκριμένο θεώρημα λοιπόν βάζει ένα σαφές όριο στο πού μπορούν να φτάσουν όλα αυτά: στο τι μπορεί να περιγράψει η επιστήμη και στο τι μπορεί να μιμηθεί η τεχνολογία.
Νόμος του Χαζού Παιδιού Χαρά Γεμάτου:
Κάθε φορά που η θετική σκέψη ξεστομίζει τη λέξη “όριο”, όλοι όσοι στο σχολείο δεν ήταν καλοί στα Μαθηματικά (καθώς και οι περισσότεροι από αυτούς που ήταν καλοί αλλά κατά βάθος τα αντιπαθούσαν), νομίζουν ότι ήρθε η ώρα να ρεφάρουν.
Περιττό λοιπόν να σας πω ότι το θεώρημα του Gödel έχει χρησιμοποιηθεί ακόμα και για να τεκμηριώσει την άποψη ότι αποκλείεται να καταλάβουμε τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Εδώ που τα λέμε, το έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ για να τεκμηριώσω ότι οι μαλάκες ποτέ δεν καταλαβαίνουνε πόσο μαλάκες είναι, όμως το έκανα για πλάκα.
(2b continued)
ΥΓ: Παρατηρήστε ότι δεν υπολογίζω την Πληροφορική στις μεγάλες επιστημονικές επαναστάσεις του αιώνα μας, και κατά τη γνώμη μου σωστά: τα θεωρητικά θεμέλια της Πληροφορικής (με τη σημερινή μορφή) μπορεί να τα βρει κανείς ήδη στον 19ο αιώνα, ενώ οι σύγχρονοι υπολογιστές μ’ όλα τα κομφόρ τους, ουσιαστικά δεν διαφέρουν επί της αρχής από την Αναλυτική Μηχανή του Babbage. Εξάλλου, Κβαντομηχανική χωρίς Πληροφορική είχαμε, ενώ Πληροφορική χωρίς αναγκαίες κβαντικές γνώσεις για να υλοποιηθεί ένας κομπιούτορας μάλλον δεν θα είχαμε.
Επίσης δεν υπολογίζω το Χάος και την Πολυπλοκότητα, αφενός επειδή μεγάλο μέρος τους θεμελιώθηκε το 19ο αιώνα (από τον Πουανκαρέ) και αφετέρου επειδή η εικόνα που μας δίνουν για τον κόσμο ξεφεύγει μόνο απο τις Δυτικές παραδοσιακές αντιλήψεις: οι σοφοί της Άπω Ανατολής τα είχαν διαισθανθει ποιοτικά όλα αυτά εδώ και 2-3000 χρόνια.
[*] αν δηλαδή τα κάνουμε τελείως σκατά
February 10th, 2006 at 3:07 pm
Μικροενστάσεις:
1) Σχετικά με το DNA. Γενικά αποφεύγω τους παραλληλισμούς βιολογικών συστημάτων με πληροφορικής καθότι συνήθως αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη παρά βοηθούν στην κατανόηση. Κλασσική (και επώδυνη) συνέπεια είναι να προσπαθεί ο κόσμος να εφαρμόσει νόμους και κανόνες της πληροφορικής πάνω στα βιολογικά συστήματα, πχ. «πόσα Gb χωράει το μυαλό μας» και άλλες μπουρδολογίες. Παραβιάζοντας αυτήν την τακτική μου, και για να αντικρούσω τον δικό σου λάθος παραλληλισμό, θα έλεγα πως η ανακάλυψη της χημικής υπόστασης του DNA και της κωδικοποίησης της πληροφορίας σε «τριπλέττες» θα ισοδυναμούσε με την ανακάλυψη πως όλες οι γενετικά μεταδιδόμενες πληροφορίες, ανεξαρτήτως είδους, «γράφονται» στην ίδια γλώσσα προγραμματισμού. Στην συνέχεια θα ακολουθήσουν πολλές επιπλέον ανακαλύψεις για «specific functions» και «libraries» όπως control sequences, primer DNA και δεν συμμαζεύεται. Ο δικός σου παραλληλισμός με το hardware θα μπορούσε ίσως να αντιστοιχηθεί στην γνώση πως ΟΛΟΙ οι ζώντες οργανισμοί χρησιμοποιούν αλυσίδες άνθρακα σαν building blocks αντί πχ. για σιλικόνες. Κάτι που βέβαια πάει αρκετούς αιώνες πίσω, όπως και η γνώση πως υπάρχει κάποιο είδος κωδικοποίησης πληροφορίας που περνάει γεννετικά στις επόμενες γενιές. Ο Mendel είχε ήδη διατυπώσει τους βασικούς κανόνες αυτής της κωδικοποίησης χωρίς να ξέρει το παραμικρό για το DNA. Έγραψε, αν θέλεις, τον πρώτο ψευδοκώδικα ή απλώς flow chart…
2) Περί κβαντικής μηχανικής. Η διατύπωση «είναι αδύνατον να βρίσκονται κάπου και ταυτόχρονα να πηγαίνουν κάπου» είναι λανθασμένη καθότι δεν είναι τα quanta που αδυνατούν αλλά εμείς ως παρατηρητές να γνωρίζουμε ταυτόχρονα και την θέση και το άνυσμα της ταχύτητάς τους.
Άσχετο, «τεχνικό» σχόλιο:
Προτείνω την αντικατάσταση του ‘/’ με κάτι πιο ευδιάκριτο για την επιστροφή στην αρχική σελίδα. Οκ, είναι πιο geeky έτσι αλλά δημιουργεί ένα σχετικό accessibility problem. What about $HOME?
February 10th, 2006 at 3:26 pm
@ KiTaSuMbA
Η διατύπωση «είναι αδύνατον να βρίσκονται κάπου και ταυτόχρονα να πηγαίνουν κάπου» είναι σωστή (αν και νομίζω χάνει στη “μετάφραση”, δηλαδή στην λεκτική μεταφορά της μαθηματικής φόρμουλας της αρχής της απροσδιοριστίας). Η αρσή της απροσδιοριστίας δεν βάζει ένα όριο στην ακρίβεια μέτρησής μας. Άλλωστε είναι έγκυρη ακόμα και στην περίπτωση που κάνουμε ένα ιδεατό πείραμα (π.χ. έστω ότι έχουμε και γαμώ της πειραματικές διατάξεις με 100% ακρίβεια στη μέτρηση…). Η αρχή της απροσδιοριστίας -και εκεί είναι το ενδιαφέρον- περιγράφει μια εν-γενής ιδιότητα της φύσης: Πράγματι η χ-κβαντική οντότητα[1] -και όχι κβάντα όπως αναφέρεις- ξέρει μόνο τις καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρίσκεται και τις πιθανότητες αυτών. Και ακόμα περισσότερο, μέχρι εγώ - η συνείδηση που παρατηρεί- να κάνω κάποια μέτρηση (να αλληλεπιδράσω δηλαδή με κάποιο τρόπο με το σύστημα) θα βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλες τις παραπάνω καταστάσεις.
[1] Ως κβαντική οντότητα αναφέρομαι σε οτιδήποτε περιγράφεται από μια κυματοσυνάρτηση, όπως π.χ. ηλεκτρόνια, νετρόνια, φωτόνια, φωνόνια κτλ.
February 10th, 2006 at 3:42 pm
Ρε, το “/” είναι προσωρινό μέχρι να βρω τρόπο να πηγαίνεις χόουμ με κλικ στο banner (δηλαδή μέχρι το Σαββατοκύριακο).
Κατά τα άλλα συμφωνώ με αυτά που λες (παρεμπιπτόντως συμφωνούσα και με το σχόλιό σου στο προηγούμενο post), όμως στη εισαγωγή δε με ενδιαφέρει τόσο η επιστημονική ακρίβεια όσο η χρωματιστή/χιουμοριστική απόδοση του φιλοσοφικού impact των εν λόγω ανακαλύψεων. Νομίζω πως 1-2 ποιητικές άδειες μου επιτρέπονται σε αυτό.
Ειδικά για τα κβαντοτέτοια, υποψιάζομαι πως τα πράγματα είναι πιο θεμελιώδη και η διατύπωσή μου ήταν σωστή: η ιδέα ενός σωματιδίου με συγκεκριμένη θέση και ταχύτητα δεν έχει νόημα. Δεν είναι απλά κάτι που δε μπορούμε να μετρήσουμε. Είναι κάτι που σε γενικές γραμμές δεν φαίνεται να υπάρχει (ούτε να το έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη), τουλάχιστον εντός του θεωρητικού συστήματος της κβαντικής μηχανικής. Τον ανθρωπομορφισμό στα σωματίδια τον έβαλα για πλάκα: φυσικά και ένα σωματίδιο “δεν ξέρει” γιατί λίγα πράγματα σε αυτή τη ζωή είναι πιο ηλίθια από ένα σωματίδιο.
Ωστόσο, στα βιολογικά φαινόμενα έχεις δίκιο και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι όντως δεν υπάρχει διαχωρισμός software και hardware. Οι οδηγίες για την κατασκευή ενός οργανισμού, όπως και οι οδηγίες για τη λειτουργία του, βρίσκονται στον ίδιο “μέρος”. Όλα συμβαίνουν ψιλοαυτόματα και ψιλοπαράλληλα (σε αντίθεση π.χ. με τη γραμμική επεξεργασία των συμβόλων που γίνεται σε έναν Η/Υ) και το όλο σκηνικό είναι emergence galore.
Ωστόσο, σε ένα ικανοποιητικά υψηλό επίπεδο αφαίρεσης, αυτό που μετράει είναι ότι ο μηχανισμός που μας δίνει ένα δίμετρο φουντόδεντρο από ένα σποράκι και ο μηχανισμός που μας δίνει έναν δίμετρο άνθρωπο από ένα γονιμοποιημένο ωάριο, είναι ποιοτικά ίδιοι: τα πάντα στηρίζονται στις 4 βάσεις του DNA, άντε και σε μερικά βοηθητικά ψιλολοϊδια. Με λίγα λόγια όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί είναι παραλλαγές του ίδιου βασικού μοτίβου. Αυτή η ιδέα δε νομίζω ότι πάει αιώνες πίσω. Δες ας πούμε πόσο διαφορετικό από τα ζώα θεωρεί τον άνθρωπο η χριστιανική αντίληψη.
Και σε κάθε περίπτωση, μία “ποιοτική” αν θες διαπίστωση, όπως αυτή του Mendel, παρ’ όλο που έχει την αξία της, δε συγκρίνεται κατά τη γνώμη μου με τη χειροπιαστή ανακάλυψη ενός αυτοαντιγραφικού μορίου και τη συνακόλουθη ανακάλυψη ότι όλοι οι οργανισμοί βασίζονται σε αυτό ακριβώς το μόριο (άντε και μερικοί στο RNA). Δεν είναι καθόλου προφανές ότι αν ας πούμε ο άνθρωπος βασίζεται στο DNA (και άρα σε A,T,G,C), αυτό ισχύει και για το φίδι. Το φίδι θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιεί κάποιο άλλο αλφάβητο (ας πούμε αριστερόστροφο DNA) χωρίς να ξεφεύγει από τα πλαίσια της Οργανικής Χημείας (χωρίς δηλαδή να μπλέκουμε πυρίτια και τέτοια).
February 10th, 2006 at 4:03 pm
- Για την κβαντομηχανική επιφυλάσομαι, καθότι μη ειδικός. Μπορεί κάλλιστα να είπα κοτσάνα δλδ…
- Για το DNA, συμφωνούμε στην «ριζικότητα» της επανάστασης που επέφερε η ανακάλυψη των χημικών του ιδιοτήτων. Το θέμα του Mendel αναφέρεται σε σχέση με τον παραλληλισμό και όχι για να αμφισβητήσει την δραστική αλλαγή αντιλήψεων που ήρθε αμέσως μετά την ανακάλυψη του DNA.
Γενικά συμφωνώ με το ποστ σου, όπως είπα ήταν «μίκρο» ενστασεις.
Ας μου συγχωρεθεί το ακόλουθο pedantic σχόλιο όμως. Αριστερόστροφο DNA δεν γίνεται λόγω χημικών ιδιοτήτων. Γίνεται όμως να μεταφέρεται ο γενετικός κώδικας σαν RNA (βλέπε retrovirus όπως ο HIV) όπως και ιδιόμορφα DNA (πχ. τα μιτοχονδριακά).
February 10th, 2006 at 4:14 pm
εγώ θα παραμείνω στη θεωρία των υπερ-χορδών
February 10th, 2006 at 6:19 pm
Για το DNA, η ιδέα που περιγράφεις ως διαφορετικό software για ίδιο hardware, είναι κάπως πιο πολύπλοκη γιατί το software σε αυτήν την περίπτωση περιέχει, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, τις οδηγίες για την κατασκευή του hardware.
Για την κβαντική μηχανική, έχω επιφυλάξεις για την φιλοσοφική της διάσταση και για την σύγχυση (γενική όχι δικιά σου) του φορμαλισμού της θεωρίας και της ερμηνείας της. Είχαμε μια σχετική συζήτηση με τον lazopolis επί της ερμηνείας παλιότερα.
Τέλος για το θεώρημα του Γκέντελ - προσοχή στις γενικεύσεις! Παραπέμπω εντάχει στην Wikipedia, για το πού δεν εφαρμόζεται - μεταξύ άλλων και στους πραγματικούς αριθμούς (για την ακρίβεια αν θυμάμαι καλά - και ας με διορθώσουν οι ειδικοί - σε οποιοδήποτε αναδρομικά αριθμήσιμο σύνολο).
February 10th, 2006 at 6:34 pm
Εγώ θα έβαζα τον αξιωματικό ορισμό της Πιθανότητας του Kolmogorov (1933),μαζί με τα θεωρήματα που προέκυψαν. Χωρίς να βγάζω κάτι από αυτά που ανέφερες (δεν θα γινόταν άλλωστε).
Και πολύ σπουδαία στιγμή του αιώνα, ήταν όταν ο Hilbert έδωσε την περίφημη λίστα του με τα 50 προβλήματα (αρκετά μας ταλαιπωρούν ακόμα) και αντί να απαντήσει σε κάτι, αυτός αντίθετα έθεσε ερωτήματα δίνοντας ερεθίσματα.
Όσο για την πληροφορική, αν και συμφωνώ με όσα είπες, δεν μπορείς να αγνοείς την προσφορά του Alan Turing και του Von Neumann. Αυτό που ξέρουμε σήμερα ως υπολογιστής βασίζεται σ’αυτούς τους 2.
Μια μαθηματική προσέγγιση του θέματος..
February 10th, 2006 at 8:47 pm
talos, δηλαδή να σε πάρουμε σε ταινία να μας πεις το τέλος ρε φίλε…
February 11th, 2006 at 12:22 am
Δεν συμφωνώ με τον αποκλεισμό της πληροφορικής από τις επαναστάσεις του 20ου αιώνα. Καταρχήν, με πιάνει το παράπονο που αποκλείεις την επιστήμη σου (και μου), αλλά επίσης, νομίζω πως έχω ένα καλό αντεπιχείρημα: Αναφέρεσαι στην πληροφορική ["τα θεωρητικά θεμέλια της Πληροφορικής (με τη σημερινή μορφή) μπορεί να τα βρει κανείς ήδη στον 19ο αιώνα, ενώ οι σύγχρονοι υπολογιστές μ’ όλα τα κομφόρ τους, ουσιαστικά δεν διαφέρουν επί της αρχής από την Αναλυτική Μηχανή του Babbage."], σαν να τους έχουμε ακόμα και σήμερα μονάχα για αριθμητικούς υπολογισμούς, όπως η Αναλυτική Μηχανή του Babbage, ενώ οι υπολογιστές είναι πλέον κάτι ΠΟΛΥ πιο μεγάλο. Είναι ΤΟ εργαλείο για μετάδοση πληροφοριών, επικοινωνία και διάδοση ιδεών (αυτό που κάνω και τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις). Το βλέπω σαν βελτίωση και πολλαπλασιασμό της παρακαταθήκης του Γουτεμβέργιου.
Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Θα είχαμε φτάσει εδώ χωρίς τους υπολογιστές;
Παραθέτω και δυο σχετικά λόγια του Bruce Eckel.
“I suggested to my brother Todd, who is making the leap from hardware into programming, that the next big revolution will be in genetic engineering. We’ll have microbes designed to make food, fuel and plastic; they’ll clean up pollution and in general allow us to master the manipulation of the physical world for a fraction of what it costs now. I claimed that it would make the computer revolution look small in comparison.
Then I realized I was making a mistake common to science fiction writers: getting lost in the technology (which is of course easy to do in science fiction). An experienced writer knows that the story is never about the things; it’s about the people. Genetics will have a very large impact on our lives, but I’m not so sure it will dwarf the computer revolution – or at least
the information revolution. Information is about talking to each other: yes, cars and shoes and especially genetic cures are important, but in the end those are just trappings. What truly matters is how we relate to the world. And so much of that is about communication.”
Tero
February 11th, 2006 at 12:23 am
Αφού το χάλασα που το χάλασα, να σας πω ότι δράστης είναι η οικονόμος…
February 11th, 2006 at 11:37 am
Μπα! Θα διαφωνήσω με το ότι όλοι οι προηγούμενοι τα έκαναν σκατά, και ότι με τις τρεις αυτές επαναστάσεις “είδαμε το φώς”! Πιστεύω στην συνέχεια και αλληλοδιαδοχή της επιστήμης. Ο καθένας έβαζε το λιθαράκι του. Αν λόγου χάρη δεν υπήρχαν οι τάδε φιλόσοφοι (π.χ.) προσωκρατικοί δεν νομίζω ότι αυτό θα εξασφάλιζε στο να προχωρήσει η επιστήμη περισσότερο ομαλά σε νέα μονοπάτια. Πιθανόν να χρειαζόταν περισσότερος χρόνος. Έτσι. Πολλοί βοήθησαν ώστε να καταλλήξουμε στις τρεις συγκεκριμένες επαναστάσεις. Συμφωνώ στις τρεις που διάλεξες. Είναι οι πιο..χτυπητές.
February 14th, 2006 at 2:05 pm
Αν και συμφωνώ με την κατάταξη του J95 θέλω να θέσω το εξής ζήτημα: Γιατί όταν αναφερόμαστε στις επαναστάσεις του 20ου αιώνα περιοριζόμαστε σε δημιουργήματα ναι μεν με πρακτική εφαρμογή και πειραματική επιβεβαίωση αλλα κατα βάση θεωρητικά. Είναι γεγονός ότι αν οι εκάστοτε επιστήμονες δεν είχαν ένα πλυντηριάκι (1) να πλένουν τα βρακάκια τους δεν νομίζω να είχαν τον χρόνο ή τη διάθεση να κάνουν τις επαναστατικές αυτές ανακαλύψεις. Με αυτό το απλοϊκό και ενδεχομένως ηλίθιο παράδειγμα θέλω να δείξω ότι οι επαναστάσεις του 20ου και του κάθε αιώνα μπορεί να είναι κατά βάση θεωρητικές, αλλά δεν αποτελούν επαναστάσεις αν δεν έχουν καποια εφαρμογή σε ευρεία κλίμακα. Τι να τη κάνω τη κβαντική πληροφορική αν δεν υπάρχει περίπτωση να μου δώσει κάποτε στο μέλλον (πριν όμως αλλάξει η γεωλογική περίοδος) ενα κβαντικό υπολογιστή. Με αυτή την έννοια οι ανακαλύψεις που παρουσιάζει ο J95 είναι εν δυνάμει επαναστάσεις.
February 14th, 2006 at 2:29 pm
leloukos: “Είναι γεγονός ότι αν οι εκάστοτε επιστήμονες δεν είχαν ένα πλυντηριάκι (1) να πλένουν τα βρακάκια τους δεν νομίζω να είχαν τον χρόνο ή τη διάθεση να κάνουν τις επαναστατικές αυτές ανακαλύψεις.”
Δεν νομίζω. Η Νευτώνεια και η Δαρβίνεια επανάσταση π.χ. έγιναν χωρίς πλυντήρια (αλλά με πλύστρες). Και πρότι η Δαρβίνεια επανάσταση δεν είχε “ευρεία εφαρμογή” άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο δραστικά και είχε ως εκ τούτου κοινωνικές συνέπειες πιθανόν ευρύτερες από την ανακάλυψη του λαμπτήρα από τον Έντισον.
BTW χωρίς την κβαντική θεωρία δεν θα υπήρχαν τρανζίστορ και λέιζερ (μεταξύ των άλλων) οπότε εκεί τουλάχιστον υπάρχει εφαρμογή - όπως υπάρχει και στο DNA βεβαίως.
February 17th, 2006 at 3:18 pm
Προφανώς έχεις δίκιο. Τα πλυντηριάκια προφανώς έχουν διαφορετική υλοποίηση ανάλογα την εποχή. Δεν θέλω να μειώσω τις ανακαλύψεις αυτές (με τις οποίες και ασχολούμαι), απλά θέλω να στρέψω και αλλού την προσοχή…
February 19th, 2007 at 12:37 am
@j95
Ο τρόπος με τον οποίον εκφράστηκες όσον αφορά την ανακάλυψη του DNA και τις επιπτώσεις της μου φαίνεται κάπως απαξιωτικός για τον άνθρωπο.
Στην ουσία εξομοιώνεις όλα τα βιολογικά όντα.
Θα σου απαντήσω πως αυτό είναι απλά ένα layer, θα μπορούσαμε με την ίδια ευκολία να ομαδοποιήσουμε όλα τα υλικά όντα.
Δεν θα δογματίσω θεολογικά, έχω την πεποίθηση πάντως πως σίγουρα είμαστε κάτι παραπάνω απ’τους πιθήκους (ακόμα κι αν έχουμε 99.9% ίδιο DNA) και προσωπικά δεν ασπάζομαι καμμιά Δαρβινιστική εξέλιξη από πίθηκο σε άνθρωπο.
Απ’όσο ξέρω κανένας γενετικός μηχανικός δεν κατάφερε να “κατασκευάσει” ούτε ένα κύτταρο.
Ούτε και να “μεταλλάξει” ένα τυχαίο κύτταρο σε ανθρώπινο, το οποίο να αναπτύχθηκε σε ιστό κλπ.
Ώσπου να γίνει αυτό ας μου επιτραπεί να πιστεύω πως δεν πρόκειται ποτέ να γίνει…