Ανταπόκριση από το GGF16 & 2 quickies
Θα γνωρίζετε ασφαλώς εκείνα τα πάρτι που διοργανώνει μια εταιρεία παραγωγής πορνό, στα οποία φέρνει καμιά 50αριά γυναίκες και 3-4 studs, τις πλακώνει όλες στα ξύδια και μετά από λίγη ώρα συμπεριφέρονται λες και τα καβλιά των studs είναι από χρυσόσκονη.
Ένα GGF είναι το ακριβώς αντίθετο: καμιά 400αριά βαρετότατοι τύποι, οι οποίοι κάθονται και συζητάνε ατελείωτες ώρες για την προτυποποίηση του Grid.
(είχα δει ένα πολύ καλό ποστ - εισαγωγή στο Grid σε ελληνικό blog, αν το έχει κάποιος υπόψη του να μου το σφυρίξει. Ως τότε δείτε -αν έχετε όρεξη- αυτό).
Και κάπου εδώ τελειώνουν όσα μπορούν να σας ενδιαφέρουν πάνω στο θέμα GGF.
Quickie 1: Είχα διαβάσει σε ένα μπλογκ παλιότερα μια ρήση του Καζαντζάκη (IIRC) που έλεγε πάνω-κάτω ότι δεν έχει σημασία αν οι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων ή όχι, σημασία έχει ότι τόσα χρόνια το πιστεύουν και ζουν με αυτό το δεδομένο κλπ. Επειδή δεν το βρίσκω, απλά να επισημάνω σε όσους έσπευσαν να συμφωνήσουν το εξής:
Φαντάζομαι πως για τους “Μακεδόνες”[*] έχετε την ίδια γνώμη, έτσι δεν είναι;
Quickie 2: Αναζητώ τη λέξη που περιγράφει το είδος του λόγου που περνά για σοβαρή ανάλυση όταν το συζητούμενο αντικείμενο είναι κάποιο ιερό και όσιο όμως όχι ιερό και όσιο για τον εθνικιστικό λαό, αλλά ιερό και όσιο για τον εθνικιστή διανοούμενο. Δηλαδή όχι π.χ. η Σημαία, αλλά η αντίσταση στη χρησιμοθηρία και στη λαίλαπα της ομοιομορφίας.
Λόγος δηλαδή που δίνει βάρος α) στο θυμικό β) στα καλολογικά στοιχεία και την φιλολογική αρτιότητα του κειμένου γ) στα συντηρητικά ιδανικά.
Μέχρι στιγμής οι καλύτερες υποψηφιότητες είναι “λόγος φιλολογικός”, “λόγος του εκθεσά” και “λόγος που ψαρώνει τον αμόρφωτο”.
Το πρώτο όμως δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλω, το δεύτερο είναι άδικο (όσο μαλάκες και να είναι οι εθνικιστές διανοούμενοι έχουν σαφώς καλύτερη πρόζα από τους εκθεσάδες) και το τρίτο παραείναι γενικό (οτιδήποτε περιέχει τετρασύλλαβες λέξεις ψαρώνει τον αμόρφωτο).
[*] Δε τερμ “Μασεντόνια” εντ ολ ιτς ντεριβέιντιβζ αρ ρέτζιστερντ τρέηντμαρκς οφ δι γκρικ νέισον. Ολ ράιτς πριζέρβντ.
Έχω να προτείνω έναν εξυπνακισμό: “Λόγος-ροκφόρ” (με την έννοια της μούχλας πολυτελείας).
Προ ετών μέλος της λίστας Ελλάς τα ονομάτισε “γλωσσικούς παφλασμούς”. Είχε πολύ πέραση ο όρος. Αν σας αρέσει, θα δώσω και ΤΜ μετά την σχετικήν άδεια.
(Να ομολογήσω και την αμορφωσιά μου - δεν εγνώριζα “ασφαλώς” τα περί πάρτυ, studs, χρυσόσκονης κλπ κλπ)
Ποιον είπες αγενή ρε αρχίδι;
Ε… κανέναν;
μην κοιτάς που δεν τα λέω μπροστά στο μωρό για να μην μαθει κακες λεξουλες
Να σου πω… “e-lawyer”, εκεί που είσαι δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις από το να τρολάρεις; Κανένα coffee shop που-χου;
My shot:
Γιανναρισμός.
Καλά, ‘ντάξ’, ηλίθιο είναι, το ξέρω.
Tero
O Γιανναράς δεν το πολυκάνει και δεν έχει και κανα ιδιαίτερο χιούμορ. Το “Ζουραρισμός” όμως και λέει και θα του αρέσει γιατί είναι ακομπλεξάριστος κι έχει χιούμορ ο άνθρωπος.
Α, γεια σου, αυτό έψαχνα!
Ζουραρισμός - “Λέει!”
Tero
Ο όρος ‘μπουρμπούτσαλα’ σου αρέσει; Από τον αιωνίως ελληνικό Μοριά αλλά μάλλον αρβανιτο-σλαβο-κατιτίς καταγωγής.
Από το αυτό GGF (αμάν εσείς οι πληροφορικάριοι, τύφλα να έχει η Μεγάλη και Σεπτή Στοά της Μεγάλης Ανατολής), μάλλον προτιμώ το πάρτυ με ξύδια (βαλσαμικά;) — βαρετό ακούγεται.
Σοφολογιοτατισμός.
Δηλαδή όχι π.χ. η Σημαία, αλλά η αντίσταση στη χρησιμοθηρία και στη λαίλαπα της ομοιομορφίας.
Θα βοηθούσε αν έδινες εθνικιστικό παράδειγμα, μιας και μιλάς για εθνικιστές διανοούμενους. Αρχαιογκαγκαδιανοουμενισμός; Θουκυδιδισμός; Εφηβεία;
Λίγα τα λόγια σας για τον Θουκυδίδη μην το κάνω καλοκαιρινό το μαγαζί. Α!
@Mirandolina: Ο Γιανναράς, κατα τη γνώμη μου, ανταποκρίνεται πλήρως στα τρία χαρακτηριστικά που δίνει ο J95. Η έλλειψη χιούμορ δεν συνεπάγεται απαραιτήτως έλλειψη έμφασης στα καλολογικά στοιχεία και την ποιότητα της γλώσσας. Ο Γιανναράς είναι εξαίρετος χειριστής της γλώσσας, απευθύνεται κυρίως στο θυμικό αν τον προσέξει κανείς καλά, και οι απόψεις του είναι καθαρά συντηρητικές, νεοβυζαντινού τύπου (δεν είναι ακριβώς εθνικιστικές, αλλά εθνικισμός=/=συντηρητισμος) αν και η ποιότητα της γλώσσας του και το συναισθηματικό του χαρακτήρα του τα καλύπτουν. Ο Ζουράρις, με την ειλικρίνεια και την γλωσσοδιάρροια του υπομανιακού κάνει τον συντηρητισμό του οφθαλμοφανή.
Μάλλον πρέπει να πω ότι βλέπω ως θετικότατη και σημαντική την πρώτη προσφορά του Γιανναρά - από τον καιρό του Σωκράτη η πολιτεία χρειάζεται αλογόμυγες (κι όχι αλογοσκούφηδες, γμτ). Σήμερα είναι ένας βαρετός ναρκισσευόμενος γέρων που έχει κολλήσει στο ρηπήητ, αλλά υπήρξε αρκετά βαθύς και προκλητικός ώστε να ανοίξει μια σειρά θέματα σε έναν κοιμισμένο πνευματικά τόπο. Υπήρξε αιτία/αφορμή δημιουργίας σε πολλά θέματα. Τολμώ να πω ότι υπήρξε και πρωτότυπος σαμ τάιμζ.
Δεν θεωρώ ότι εθνικισμός και συντήρηση είναι εν και το αυτό. Κι επίσης (ελπίζω να κάθεστε) δε θεωρώ την συντήρηση κακή αφ εαυτής. Είμαι της αντιπαγκοσμιοποίησης και για λόγους που άπτονται της ανάγκης για συντήρηση σημαντικών (στην ταπεινή μου κοσμοθεώρηση) αξιών. Να θυμίσω και τον Κωστή Μοσκώφ - δε νομίζω ότι θα τολμούσε να τον πει εθνικιστή κανένας.
Λαστ μπατ νοτ ληηστ, θεωρώ ότι το χιούμορ στη νέα λέξη, ακόμη και το δηκτικό, αποτελεί αναγνώριση του κύματος, της σχολής αυτής της σκέψης στον τόπο. Ένας άνθρωπος με χιούμορ θα το χαιρόταν ως επιβεβαίωση της προσφοράς του. Νομίζω, τα ασήμαντα δεν αφήνουν σημάδι στη γλώσσα - από τα κατ εξοχήν σημαίνοντα.
Σκέφτηκα το Ζουράρι, διότι όπως είπε κι ο Καλλίμαχος προ ολίγων ημερών, αγωνίστηκε να επαναφέρει αρχαίες λέξεις στη νέα ελληνική (μίαν χρησιμοποίησε πρόσφατα ο Παντελης Μπουκαλας - εξ ου κι η συζήτηση στο Καλλιμαχοσάιτ).
Τι σημαίνει “υπομανιακός”? (αν είναι πάρα πολύ κακό, πες το μου διακριτικά Πεγκ, είμαι πολυλογού και φοβάμαι το τι θα ακούσω)
(Τζέυ95, συγνώμη για την καταχρηση, αλλά πολύ μου άρεσε η ιδέα, ασχέτως αν διαφωνώ σε πολλά)
Η υπομανία είναι πολύ ελαφρή μορφή της μανιοκατάθλιψης, ελάχιστα εκτός των φυσιολογικών ορίων. Ο υπομανιακός λειτουργεί σχετικά φυσιολογικά και ομαλά και εμφανίζει σε μικρότερη μορφή τα συμπτώματα της μανίας : πολυλογία και έλλειψη φραγμών σε αυτά που λέει. Οι μανιακοί και οι υπομανιακοί λένε ότι σκέφτονται εκείνη τη στιγμή όπως ακριβώς το σκέφτονται (γι’αυτούς γράφτηκε το “απο παιδί κι απο τρελό θα μάθεις την αλήθεια”) και συχνά είναι σκωπτικοί και πολύ δημιουργικοί.
Οσο για τη συντήρηση, δεν γνωρίζω τι εννοείτε με τον όρο, γιατί για τον κάθε έναν μας σημαίνει κάτι διαφορετικό. Αν εννοούμε σαν συντήρηση την περίσκεψη πρίν από κάθε αλλαγή σε ένα κοινωνικό σύστημα και το ζύγισμα των αλλαγών (είναι δίκαιη; ανοίγει δρόμους βελτίωσης; κάνει τη ζωή των περισσοτέρων πιό άνετη; δίνει δυνατότητες σ;) δεν είναι καθεαυτό κακή. Αν εννοούμε σαν συντήρηση την διαιώνιση θεσμών και συστημάτων σχέσεων ή ακόμα χειρότερα την επιστροφή σε ένα πιό άκαμπτο, ιεραρχημένο σύστημα σχέσεων και θεσμών του παρελθόντος (που φαίνεται πιο φωτεινό γιατί η απόσταση θολώνει τ’αρνητικά του παρελθόντος), τότε την θεωρώ αφύσικη και άρα εξ’ορισμού αρνητική.
Η επαναφορά των λεξεων της αρχαίας ελληνικής στη νέα δεν είναι αρνητική αυτή καθ’εαυτή (και ξέρω ότι σαν μαθητές λυκείου πειραματιζόμαστε με αυτό) και προσωπικά μου αρέσει, ωστόσο σήμερα καθώς έχει συνδυαστεί με συγκεκριμένες κινήσεις και μια συγκεκριμένη ιδεολογία μου προκαλεί την αντίδραση που προκαλούσαν στον Κνούτ Χάμσουν οι γριές που έτρωγαν πάστες (”Όταν βλέπω τις γριές να τρώνε πάστες, μου φαίνεται ότι και οι πάστες είναι μουχλιασμένες”).
Εγώ προσωπικά δεν είμαι τόσο της αντιπαγκοσμιοποίησης. Είμαι κατά της μισής παγκοσμιοποίησης* που ωφελεί την παγκόσμια εταιρική νεοφεουδαρχία (που δεν αντιμετωπίζεται επιστρέφοντας στην παλαιοφεουδαρχία - ο νοών νοείτω). Όσο για τον Μοσκώφ, απο δεύτερο (και βάλε) χέρι έχω ακούσει για την περίπτωσή του -των θετικών επιστημών, γάρ- και μόνο για την πορεία του απο την κομμουνιστική ορθοδοξία στην σκέτη ορθοδοξία. Δεν θέλω να επεκταθώ περαιτέρω, υποψιαζόμενη ότι τα πρότυπα αξιολόγησής μας είναι μάλλον ασύμβατα.
Στο σάιτ του Καλλιμάχου δεν μπαίνω συχνά, δεν έχω ακόμα αναπτύξει την αταραξία και την αποστασιοποίηση που θα μου χρειαστεί για να μην γυρίσω σε troll form.
Οσο για το χιούμορ, είναι ένα θετικό του Ζουράρι και τον κάνει απολαυστικό, αλλά δεν θέλω να χαρίσω σε αυτόν και την παράταξή του ρητώς ή αρρήτως το μονοπώλιο στο χιούμορ.
*παγκοσμιοποιήσαμε την καταστολή και τη μετακίνηση κεφαλαίων, αλλά όχι την ανταλλαγή γνώσεων και ιδεών
Παπανουτσιος λογος: Οχι μονο περιεχει ηθικοπλασιες και ειναι ιζηματικος (ολα ειναι crystal clear on top, απλα, καθαρα, ασφαλη, διαυγη και απο κατω βασιζεται σε κονιαμα σκατων) αλλα και ειναι λογος ON/OFF, δεν χωρανε ενδιαμεσες αποχρωσεις.
Για να δοκιμασω καγω:
“Καθάριος Λόγος”
Κατ΄αρχης προσεξτε: και οι δυο λεξεις γραφονται ΠΑΝΤΑ με ΚΕΦΑΛΑΙΑ, οπως Θεος, Ελλας και λοιπα ιδανικα.
Ο Λογος αυτος ειναι “Καθάριος”, τοσο γραμματικα (εννοειται οτι παντα χρησιμοποιουμε πολυτονικο και καθαρευουσα) οσο και (αυτο εννοειται) εννοιολογικα. Το Καθαριος παραλληλα υποδηλωνει οτι μονο οι κοινωνοι του μπορουν να θεωρουν εαυτους καθαρους - οι αλλοι ειναι λεροι / μιασματα τους οποιους θα καθαρει ο “Καθάριος Λόγος”. Τελος, το Λόγος παραπεμπει και λιγο σε Καντ και τον οζοντα χριστιανισμο του οποτε με εναν ζμπαρο δυο τρυγονια.
Αυτες τις μερες εχω χρονο…
Υπεραμυνομαι του Παπανουτσιου λογου, γιατι βαζει τα πραγματα στην θεση τους. Κατα την Παπανουτσια οπτικη ολα τα ζητηματα ειναι ισοβαρη και μοναδικως επιλυσιμα το πολυ σε 2-3 σελιδες.
Ο καστανας
Ο κλεφτης
Τα πρωτοβροχια
Η τεμπελια
Ο Μακεδονας
Οποιος δεν συμφωνει με τον Παπανουτσο η σοφιστης ειναι η ανθελληνας (ολοι ξερουμε οτι στην Γη υπαρχουν δυο τυποι ανθρωπων: οι φιλελληνες και οι ανθελληνες) η κομμουνιστης η, τρεμω και να το πω, αναρχικος.
Για… χαλάρωση - αφιερωμένο εξαιρετικά
Νόμιζες τώρα εσύ ότι θα μου ξέφευγες ε;
Οκ, βλέπω ότι ακόμα το φιάχνεις το μαγαζί αλλά βάλε το ΣΩΣΤΟ χρώμα στους τίτλους των post (φυσικά και τα πήρα όταν είδα το μαύρο) και δώσε στα τα link να κάνουν hover σε underline (δείχνει καλύτερα). Το τελευταίο που έχω να προτείνω είναι η αλλαγή του χρώματος στα σχόλια. Εκεί που κάνει εναλάξ θαλασσί και άσπρο, κάνε το θαλασσί κάτι σε πολύ ανοιχτό μπεζ (πάρε ως βάση το bg του blog και ξεκίνα να ανοίγεις το χρώμα μέχρι αηδίας). Κι επειδή το wordpress δεν είναι blogger, τράβα στα comments και δώσε το χρώμα των τίτλων των post και στα “Says”, “Leave a Reply”, “name”, “mail”, “website” κλπ.
Α! Και σβύσε από την κάτω μπάρα του wordpress τα “Entries (RSS)”, “Comments (RSS), και “proudly powered by Wordpress”. Μια χαρά μπορούν να καθίσουν όλα αυτά στα Meta σου (στη δεξιά σου μπάρα δηλ.), ώστε να μη χαλάνε το σκηνικό.
Αυτά γιατί πολύ αέρα μου πήρες τώρα που λείπω … τς τς τς !
Φιλάκια ρε, καλορίζικο
Υ.Γ.: Δε μου λες, οι φωτό του template είναι σε .png; Αν ναι, κάντες .jpg διότι δεν μου τις κατεβάζει πάντα ούτε ο IE ούτε ο Firefox (αν ήδη είναι .jpg μάλλον τραβάω εγώ το ζόρι).
Α! και τώρα που το είδα …
Κάνε τη φωτό του header clickable (όπως ήταν στο παληό σου). Πως διάολο θα ξαναβρεθώ στην αρχή του blog σου αν έχω φτάσει πέντε γενιές πίσω διαβάζοντάς το, μου λες;
Τς τς τς …
Αυτά που εξηγείς στην “Περιήγηση” ούτε εγώ ούτε ουδείς άλλος “μέτριος” τα καταλαβαίνει. Και τελείωνε και με τη μετάφραση … ορίστε μας!
(sorry για τα τρία σχόλια μαζεμένα, ένα ένα τα βλέπω η γυναίκα)
Κωλοwordpress…
j95 says….Κωλοwordpress…
j95 says….Να ΄τανε η ζήλεια ψώρα…
?????
Κύριε Πρέσβη μας μπερδεύετε….
(Dis, επέστρεψες για τα καλά ή να σταματήσω τις κωλοτούμπες; )
Λοιπόν η εικόνα τίτλου είναι πλέον clickable. Κάντε κλικ και συγκλονιστείτε!
J95, συγκλονίστηκα και απ’ το σοκ έκατσα κι άνοιξα 4 κούτες οικοσκευής μαζεμένες, η τρελλή! Αποτέλεσμα: 1 φούρνος μικροκυμμάτων στο τραπέζι του σαλονιού (ανακάλυψα δε ότι οι οδηγίες χρήσης του είναι στα ιταλικά τα οποία δεν γνωρίζω ΚΑΘΟΛΟΥ), 4 μαξιλάρια διακοσμητικά μπεζ δίπλα στην οθόνη του PCιού και ένα κάρο σεντόνια, παπλώματα (πίπουλον παρακαλώ), βρακιά, πυζάμες και λοιπά τζάτζαλα … παντού. Α! και μια κούτα βιβλία της Γιάννας, που νάταν μαύρη η ώρα που άνοιξα το στόμα μου γιατί σκόνταψα πάνω τους και βρέθηκα το ένα μου με το πάτωμα.
Constantina, όταν βρεθεί άνθρωπος να μου στήσει τον κώδικα του template που έχω φιάξει για την πάρτη μου, τότε θα με ξαναδείς. Κι επειδή καλοί σαμαρείτες σπανίζουν στην πιάτσα και η ΘτΠ με γράφει επιμελώς … καλά σαράντα να λες.
Ε φέρε να τον κάνουμε εμείς τον κώδικα, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι πια;
“Μα εγώ ήμουν.”