da party (cont)
Sunday, April 30th, 2006ή μάλλον, τώρα που το καλοσκέφτομαι, τους δύο προέδρους των ισάριθμων Πανελληνίων Συλλόγων Ιστολόγων να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους.
ή μάλλον, τώρα που το καλοσκέφτομαι, τους δύο προέδρους των ισάριθμων Πανελληνίων Συλλόγων Ιστολόγων να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους.
…και πάλι καλά που τη γλιτώσαμε με blogger’s party.
Με δεδομένη τη χώρα στην οποία ζούμε, αυτή τη στιγμή θα μπορούσαμε κάλλιστα να βλέπαμε τον Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Ιστολόγων να κονταροχτυπιέται στα παράθυρα με κανένα Τραγκαουνάκη.
Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση του λογισμικού είναι τα κινήματα απελευθέρωσης του λογισμικού, και όχι να επιστρέψουμε στην προβιομηχανική εποχή.
Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι το Creative Commons και όχι να ακούμε μόνο τσάμικα και καλαματιανά.
Η απάντηση στη λεξιπενία είναι να διαβάζουμε περισσότερα πράγματα και όχι να μαθαίνουμε αρχαία.
Η απάντηση στον υλιστικό ωφελιμισμό είναι η ανατροπή της αντικειμενικής κατάστασης και όχι ο πνευματικός ωφελιμισμός (μου αρέσει να το πιστεύω => είναι αλήθεια).
Η απάντηση στη δυσλεξία είναι οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι και όχι το πολυτονικό.
Η απάντηση στα προβλήματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι να μην ψηφίζουμε με κριτήριο ποιος παλιοκαριόλης θα μας τα σκάσει από τον κρατικό κορβανά, και όχι να επιστρέψουμε στην αθηναϊκή δημοκρατία ή στον οθωμανικό κοινοτισμό ή ξερωγω-πού-στο-διάολο.
Η απάντηση στη μαζοποίηση είναι να είσαι σκεπτόμενος άνθρωπος, και όχι τηλεχειριζόμενος πιστός (δηλαδή όχι η μαζοποίηση… με στυλ!).
Και η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου είναι η παγκοσμιοποίηση του αγώνα και όχι η επιστροφή στις σπηλιές.
Γιατί ο κόσμος αλλάζει. Δεν βρικολακιάζει.
Εν πάση περιπτώσει, εγώ όλα αυτά που περιέχει το manihesto του BFO τα λέω “η κόκα-κόλα των συντηρητικών memes” και επειδή προχθές συμπτωματικά ξαναδιάβασα ένα ΑΝΤΙ του ‘84 (ο τόμος Α’) όπου ο Μοσκώφ είχε ένα κείμενο με αριστερίζουσες ιδέες παρουσιασμένες με χριστιανικό λόγο, ο Γιανναράς αναρωτιόταν σε μια αποστροφή του τι είναι αυτός ο “ορθολογισμός” που αντιπαρατίθεται στον “ανορθολογισμό” και ο Ζουράρις έλεγε ότι η Ελλληνική παράδοση αποτελεί πολιτισμικό πρότυπο ισοδύναμο του δυτικού, πράγμα που θα εμποδίσει την ισοπεδωτική αφομοίωσή μας από την ΕΟΚ, έχω να σας πω ότι αν στο πεδίο της ενημέρωσης η ελληνική μπλογκόσφαιρα ανακυκλώνει κυρίως ειδήσεις από τρίτο και τέταρτο χέρι, στο πεδίο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης τα πράγματα είναι σαφώς πιο μπαγιάτικα.
…δηλαδή αν κατάλαβα καλά πρέπει να κάτσω να με σταυρώσουνε για να σωθεί η ανθρωπότητα.
Αυτό που μου διαφεύγει βέβαια -και θα ήθελα την προσοχή Σου σε αυτό το σημείο- είναι η αιτιακή σύνδεση ανάμεσα στα εξής γεγονότα:
Γεγονός 1: σταυρώνομαι
Γεγονός 2: σώζεται η ανθρωπότητα
Δηλαδή ρε μπαμπά, υπάρχει κανένας Μετασυμπαντικός Νόμος που να λέει “Αν είστε Παντοδύναμος Θεός και η ανθρωπότητά σας υπέπεσε σε Προπατορικό Αμάρτημα, ο ΜΟΝΟΣ τρόπος να ξεμπλέξουν είναι να ενανθρωπιστείτε και να σταυρωθείτε”; Και το “Παντοδύναμος” πού το βάζεις; Τόσο δύσκολο είναι να κάνεις ένα “τσακ” και να τους συγχωρέσεις το Προπατορικό Αμάρτημα; Δε χρειάζεται ΚΑΝ να είσαι παντοδύναμος για κάτι τέτοιο, στο κάτω-κάτω ΕΣΥ είσαι εκείνος που έχει φάει τέτοιο κόλλημα με το εν λόγω εδώ και 4000 χρόνια και μεταξύ μας είναι λίγο ακραία η όλη Σου αντίδραση, μιλάμε για δυο δαγκωματιές σε ένα μήλο ρε φίλε, ΕΛΕΟΣ, αμάν πια με το σαδισμ…
- CUT-CUT-CUT! EVERYBODY, TAKE 5 MINUTES OFF.
- ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΕΙΣ;
- Ε ναι αλλά σκέφτηκα ότι το σενάριο χάνει λίγο σε αυτό το σημείο. Νομίζω πως ο ρόλος του Ιησού δεν είναι τόσο ρεαλιστικός όσο θα ‘πρεπε. Τι είδους Θεάνθρωπος θα πήγαινε σαν πρόβατο στη σφαγή και μάλιστα για λόγους κουκουρούκου μανταλάκια;
- ΜΑ… ΜΑΖΙ ΤΟ ΓΡΑΨΑΜΕ!
- Ναι αλλά εξακολουθεί να μην είναι ρεαλιστικό.
- ΘΕΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ, ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΑ ΕΠΙΓΕΙΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ; ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ;
- Ε… όχι;
- ΩΡΑΙΑ, ΤΟΤΕ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΣΟΥ.
EVERYBODY, THE BREAK IS OVER. AAAAND AC-TION!
Πατερ μου, ει δυνατόν έστιν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο…
(ΠΑΡΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΛΕΜΕ!!! ΩΡΑΙΑ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ. ΠΡΟΧΩΡΑ:)
Πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως συ.
[σημ: το παρόν ποστ είναι μάλλον αποτυχημένη σπουδή πάνω στο περίφημο How it Happened, του Isaac Asimov, ένα κείμενο με περισσότερες φιλοσοφικές προεκτάσεις από δέκα Βίβλους IMHO. Δεν εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντα πάνω στο Θείο Δράμα, οι οποίες εξάλλου είναι πολύ πιο βλάσφημες]
Τελικά αποφάσισα ότι το σιχαίνομαι.