ή μάλλον, τώρα που το καλοσκέφτομαι, τους δύο προέδρους των ισάριθμων Πανελληνίων Συλλόγων Ιστολόγων να κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους.

…και πάλι καλά που τη γλιτώσαμε με blogger’s party.

Με δεδομένη τη χώρα στην οποία ζούμε, αυτή τη στιγμή θα μπορούσαμε κάλλιστα να βλέπαμε τον Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Ιστολόγων να κονταροχτυπιέται στα παράθυρα με κανένα Τραγκαουνάκη.

Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση του λογισμικού είναι τα κινήματα απελευθέρωσης του λογισμικού, και όχι να επιστρέψουμε στην προβιομηχανική εποχή.

Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι το Creative Commons και όχι να ακούμε μόνο τσάμικα και καλαματιανά.

Η απάντηση στη λεξιπενία είναι να διαβάζουμε περισσότερα πράγματα και όχι να μαθαίνουμε αρχαία.

Η απάντηση στον υλιστικό ωφελιμισμό είναι η ανατροπή της αντικειμενικής κατάστασης και όχι ο πνευματικός ωφελιμισμός (μου αρέσει να το πιστεύω => είναι αλήθεια).

Η απάντηση στη δυσλεξία είναι οι σύγχρονες παιδαγωγικές μέθοδοι και όχι το πολυτονικό.

Η απάντηση στα προβλήματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι να μην ψηφίζουμε με κριτήριο ποιος παλιοκαριόλης θα μας τα σκάσει από τον κρατικό κορβανά, και όχι να επιστρέψουμε στην αθηναϊκή δημοκρατία ή στον οθωμανικό κοινοτισμό ή ξερωγω-πού-στο-διάολο.

Η απάντηση στη μαζοποίηση είναι να είσαι σκεπτόμενος άνθρωπος, και όχι τηλεχειριζόμενος πιστός (δηλαδή όχι η μαζοποίηση… με στυλ!).

Και η απάντηση στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου είναι η παγκοσμιοποίηση του αγώνα και όχι η επιστροφή στις σπηλιές.
Γιατί ο κόσμος αλλάζει. Δεν βρικολακιάζει.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ όλα αυτά που περιέχει το manihesto του BFO τα λέω “η κόκα-κόλα των συντηρητικών memes” και επειδή προχθές συμπτωματικά ξαναδιάβασα ένα ΑΝΤΙ του ‘84 (ο τόμος Α’) όπου ο Μοσκώφ είχε ένα κείμενο με αριστερίζουσες ιδέες παρουσιασμένες με χριστιανικό λόγο, ο Γιανναράς αναρωτιόταν σε μια αποστροφή του τι είναι αυτός ο “ορθολογισμός” που αντιπαρατίθεται στον “ανορθολογισμό” και ο Ζουράρις έλεγε ότι η Ελλληνική παράδοση αποτελεί πολιτισμικό πρότυπο ισοδύναμο του δυτικού, πράγμα που θα εμποδίσει την ισοπεδωτική αφομοίωσή μας από την ΕΟΚ, έχω να σας πω ότι αν στο πεδίο της ενημέρωσης η ελληνική μπλογκόσφαιρα ανακυκλώνει κυρίως ειδήσεις από τρίτο και τέταρτο χέρι, στο πεδίο της ιδεολογικής αντιπαράθεσης τα πράγματα είναι σαφώς πιο μπαγιάτικα.

…δηλαδή αν κατάλαβα καλά πρέπει να κάτσω να με σταυρώσουνε για να σωθεί η ανθρωπότητα.

Δηλαδή ρε μπαμπά, υπάρχει κανένας Μετασυμπαντικός Νόμος που να λέει “Αν είστε Παντοδύναμος Θεός και η ανθρωπότητά σας υπέπεσε σε Προπατορικό Αμάρτημα, ο ΜΟΝΟΣ τρόπος να ξεμπλέξουν είναι να ενανθρωπιστείτε και να σταυρωθείτε”; Και το “Παντοδύναμος” πού το βάζεις; Τόσο δύσκολο είναι να κάνεις ένα “τσακ” και να τους συγχωρέσεις το Προπατορικό Αμάρτημα; Δε χρειάζεται ΚΑΝ να είσαι παντοδύναμος για κάτι τέτοιο, στο κάτω-κάτω ΕΣΥ είσαι εκείνος που έχει φάει τέτοιο κόλλημα με το εν λόγω εδώ και 4000 χρόνια και μεταξύ μας είναι λίγο ακραία η όλη Σου αντίδραση, μιλάμε για δυο δαγκωματιές σε ένα μήλο ρε φίλε, ΕΛΕΟΣ, αμάν πια με το σαδισμ…

- CUT-CUT-CUT! EVERYBODY, TAKE 5 MINUTES OFF.

- ΥΙΕ ΜΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΕΙΣ;
- Ε ναι αλλά σκέφτηκα ότι το σενάριο χάνει λίγο σε αυτό το σημείο. Νομίζω πως ο ρόλος του Ιησού δεν είναι τόσο ρεαλιστικός όσο θα ‘πρεπε. Τι είδους Θεάνθρωπος θα πήγαινε σαν πρόβατο στη σφαγή και μάλιστα για λόγους κουκουρούκου μανταλάκια;
- ΜΑ… ΜΑΖΙ ΤΟ ΓΡΑΨΑΜΕ!
- Ναι αλλά εξακολουθεί να μην είναι ρεαλιστικό.
- ΘΕΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟ, ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΑ ΕΠΙΓΕΙΟ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ; ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ;
- Ε… όχι;
- ΩΡΑΙΑ, ΤΟΤΕ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΠΕΣ ΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΣΟΥ.

EVERYBODY, THE BREAK IS OVER. AAAAND AC-TION!

Πατερ μου, ει δυνατόν έστιν παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο…

(ΠΑΡΕ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ! ΠΙΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΛΕΜΕ!!! ΩΡΑΙΑ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΗ. ΠΡΟΧΩΡΑ:)

Πλην ουχ ως εγώ θέλω αλλ’ ως συ.

[σημ: το παρόν ποστ είναι μάλλον αποτυχημένη σπουδή πάνω στο περίφημο How it Happened, του Isaac Asimov, ένα κείμενο με περισσότερες φιλοσοφικές προεκτάσεις από δέκα Βίβλους IMHO. Δεν εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντα πάνω στο Θείο Δράμα, οι οποίες εξάλλου είναι πολύ πιο βλάσφημες]

Τελικά αποφάσισα ότι το σιχαίνομαι.

Είδαμε με τη Μ13 απίστευτη καραεργάρα το Σάββατο το πρωί.

Ξεκίνησε (για τους έκπληκτους εγκεφάλους μας) με έναν τύπο ντυμένο σαν το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο που προσπαθούσε να καπακώσει έναν τάφο. Μετά γύρισε σε έναν παπά και του είπε ότι έσωσε τα αγέννητα παιδιά, κουκουρούκου δηλαδή.

Τελικά όμως κοίτα να δεις που ο τύπος ΗΤΑΝ ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και είχε καπακώσει τον Προσάτανο, ένα Τέρας που σύμφωνα με την παράδοση (ή με το σενάριο που μου φαίνεται και πιθανότερο οπότε ΜΑΓΚΑΣ ο σεναριογράφος) είχε σκάσει τον καιρό των Σταυροφοριών να προετοιμάσει την έλευση του Αντίχριστου.
(more…)

Τα τρία τελευταία χρόνια στο λεκανοπέδιο της Αττικής οι «επιδρομές» σε τράπεζες ξεπερνούν τις 150 ετησίως, αριθμός που αντιστοιχεί σχεδόν σε

…κρατηθείτε…

Δύο ληστείες τραπεζών ημερησίως!

Ασφαλώς θα έχετε προσέξει ότι χωρίζω τους ανθρώπους σε μαλάκες (το 100%) και μη μαλάκες (το 0%). Όλα τα άλλα (ηλικία, φύλο, μουσικές προτιμήσεις) μου φαίνονται υπερβολικά δευτερεύοντα και δεν είναι να εκπλήσσεται κανείς που όλος ο κόσμος ασχολείται με δαύτα (εξαίρεση: Linux rockz, screw Winblowz).

Τα γνωστά: ο καθένας είναι μαλάκας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο κλπ κλπ. => ο καθένας δικαιούται να έχει τα κριτήριά του για τη μαλακία, τα οποία φυσικά τίθενται στην κρίση των υπολοίπων (οι οποίοι ούτως ή άλλως μαλακία θα αποφανθούν πιθανότατα, ένεκα του ότι είναι ΜΑΛΑΚΕΣ).

Ένα από τα κριτήριά μου για τη μαλακία είναι το εξής. Ας υποθέσουμε ότι είσαι Βάζελος. Και κάποιος πριν κάποια χρόνια αφού έταξε ένα σωρό ωραία, πήρε τους Βάζελους και, μεθοδευμένα και συστηματικά, σχεδόν τα κατάφερε να τους εξαφανίσει: γυναίκες, παιδιά, άντρες, δεξιούς, αριστερούς, κουτσούς, τυφλούς, έμβρυα, επιστημονικές ιδέες, μυθιστορήματα, νεκροταφεία, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, με μοναδικό κριτήριο ότι οι άνθρωποι αυτοί στη μπάλα, είναι Βάζελοι. Και σήμερα έρχεται κάποιος τρίτο και σου εξυμνεί το σφαγέα μπροστά στα μούτρα σου. Γιατί κατά τη γνώμη του ο σφαγέας κατά βάση ήτανε ψυχούλα με ίσως ελαφρώς εσφαλμένες προτεραιότητες. Κι εσύ γουστάρεις. Γιατί τα λόγια του είναι σαν πίνακας ζωγραφισμένος με το αίμα των (κατ’ αυτόν, άρα κατά ΚΑΠΟΙΟΝ) ομοίων σου κι εσύ κολλάς στα ΩΡΑΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ. Και τα παίρνεις με αυτόν που σου λέει “σύνελθε”..

Ε, το κριτήριό μου είναι ότι σε αυτήν την περίπτωση είσαι τόσο πολύ μαλάκας, που πραγματικά αν έδειχνες τέτοια συμπεριφορά στην τότε πραγματικότητα θα ήσουν 1000% άξιος της μοίρας σου. Και όσοι Βάζελοι θα σκέφτονταν σαν εσένα. Αφού είστε σαν τα παιδάκια που τα σέρνει ο αυλητής στο γκρεμό ρε ελεεινά άτομα. Τι θέλετε, να βάλω πλερέζες; Στο κάτω-κάτω ο ναζισμός θα γαμούσε και άτομα σαν εμένα (για άλλους λόγους), δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να είμαι ιδιαίτερα ευγενικός με οποιονδήποτε τρώει την παραμύθα του.

Λέω έναν άνθρωπο μαλάκα για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τη σεξουαλική του προτίμηση αυτή καθεαυτή αλλά με τον τρόπο που αντιμετωπίζει όσους επιβουλεύονται (έμμεσα) την ίδια του την ύπαρξη (ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΑ λόγω αυτής).

Πόσο επιφανειακά σκεπτόμενος, με έτοιμο και σκηνοθετημένο το μελοδραματάκι του θύματος και προπάντων φαιδρός πρέπει να είναι κανείς για να του λένε “μαλάκα” και να διαβάζει “πούστη”;

Εν πάση περιπτώσει, εντελώς χαριστικά, αναγνωρίζω ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε σε γενικές γραμμές καθιστά έναν gay εύλογα καχύποπτο (και συνεπώς: ενίοτε ανορθολογικό) απέναντι σε αναφορές στη σεξουαλική του προτίμηση και δικαιολογώ τον Μαίανδρο, τον Μούτρα και δεν ξέρω ποιον άλλον την είδε εντελώς γάμησέ τα. Εξάλλου έγραψαν χρυσές σελίδες στην ιστορία της ανθρώπινης χαζομάρας.

Μοναδικό φάουλ η αναφορά μου στο σεξουαλικό προσανατολισμό του Αμβρόσιου (ως παραβίαση προσωπικών δεδομένων) αν και δεν είμαι σίγουρος γιατί στο κάτω-κάτω δεν ήταν και ιδιαίτερα μυστικό, θέλω να πω εγώ είχα διαβάσει 5 σχόλια όλα κι όλα του Αμβρόσιου και το ήξερα. ΟΚ. Συγνώμη πάντως. Κατά τα άλλα είσαι και πολύ μεγάλο βλήμα, Αμβρόσιε.

Και αν μπορώ να αισθανθώ κατανόηση για τη δικαιολογημένη (έστω εκ παρεξηγήσεως και άνευ αντικειμένου) αυτοάμυνα, μόνο περιφρόνηση μου προκαλεί o στρατευμένoς λόγος, όταν προς στιγμήν πετάει τα παλιομοδίτικα όπλα του και γίνεται όψιμος και αδέξιος υποκριτής της πολιτικής ορθότητας που κατά τα άλλα είναι νεοτάξ ψευτοηθική.

Κλείνω με μια παρότρυνση σε όποιον (καλοπροαίρετο) εξακολουθεί να έχει απορίες πάνω στο συγκεκριμένο θέμα: Αγαπητό βλήμα, πήγαινε σε κανένα μπλογκοπάρτι να χορέψεις να γελάσεις, να χαζομαλακιστείς, και προσπάθησε να μην μπλέκεις σε ζητήματα που ξεπερνούν -σε διανοητικές απαιτήσεις- το επίπεδου του “σήμερα ξύπνησα, ντύθηκα, έφαγα το πρωινό μου” ή του “πάντα μ’ άρεσαν τα κόκκινα γαρίφαλα” διότι εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα.

Η οργάνωση του Χίμλερ έσπερνε τον τρόμο σε όλη την κατεχόμενη από τους Ναζί Ευρώπη, όμως στο Απόκρυφο Ράιχ (Occult Reich) ο J.H. Brennan της έδωσε ένα διαφορετικό νόημα: “με τις ρουνικές διδασκαλίες τους, τις τελετουργικές εκδηλώσεις τους και το Μαύρο Ιησουίτη Μέγα Διδάσκαλό τους, τα Ες-Ες ήταν ένα μαγικό τάγμα με όλη τη σημασία της λέξης”. Δίνοντας έμφαση στις αποκρυφιστικές παραξενιές του Χίμλερ και σε όλες αυτές τις μυθοποιήσεις, οι συγγραφείς των “Ναζίστικών Μυστηρίων” υπερτονίζουν την ψευδοθρησκευτική εικόνα των Ες-Ες, με αποτέλεσμα, εμμέσως, να υποβαθμίζονται οι ωμότητες της αστυνομίας και των υπηρεσιών ασφαλείας, η αγριότητα των προγραμμάτων καταναγκαστικής εργασίας και τα αποτρόπαια στρατόπεδα εξόντωσης. Ρομαντικές λεπτομέρειες όπως η υποτιθέμενη αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου, οι διαλογισμοί της ανώτερης ηγεσίας [bla bla], όλα αυτά τείνουν να αποκρύψουν τη βίαιη, ωμή φύση των Ες-Ες πίσω από μια αχλύ μαγείας και μυστηρίου.
[...]
Ενώ όμως οι συγγραφείς των “Ναζιστικών Μυστηρίων” γράφουν με πνεύμα εικοτολογικό, συχνά οι αναγνώστες τους είναι λιγότερο σκεπτικιστές. Από τη στιγμή που οι συγγραφείς των θρίλερ δανείστηκαν τα θέματα του “Απόκρυφου Ράιχ”, το τελευταίο έγινε ακόμη πιο κοινός τόπος για το μαζικό λόγο (σημ: με το “μαζικός λόγος” εννοεί προφανώς τον ευρυμαθέστατο the_return)

Οι ναζί ουδέποτε την είδαν Ιππότες ενάντια στη Νέα Τάξη και ουδέποτε είχαν μυστικιστικό τρόπο σκέψης. Δεν κατακτάς από το περιθώριο όλη την Ευρώπη σε δύο χρόνια, ούτε γίνεσαι υπερδύναμη αν σκέφτεσαι όπως το φανατικό κοινό των υπολοίπων βιβλίων των εκδόσεων “Αρχέτυπο”.

Ο ναζισμός στην ουσία του είναι ένας ψευδοεπιστημονικός ολοκληρωτισμός: ελάχιστη αυθύπαρκτη μονάδα για το ναζισμό είναι η φυλή, η οποία προσδιορίζει επακριβώς την εμφάνιση, τη συμπεριφορά, τα χαρίσματα και κυρίως τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Για παράδειγμα ο Γερμανός είναι (δυνητικά) υπεράνθρωπος, ο Σλάβος είναι υπάνθρωπος και ο Εβραίος είναι εχθρός της ανθρωπότητας γιατί ποτέ του δεν έδωσε σημασία στη φυλή, αλλά μόνο στο θρήσκευμα και γενικά το πνεύμα και γιατί, let’s face it, όποιος πουλάει Κακούς Εβραίους σε πανηλίθιες εξαθλιωμένες μάζες έχει εγγυημένη επιτυχία: 299 δικτάτορες, βασιλιάδες, μουλάδες, παπάδες, τηλεμάρκετινγκ εθνικιστές συνιστούν αντισημητισμό: αυτοί ξέρουν.

Όμως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι μυστικιστικό στην ουσία του. Η αντιεβραϊκή συνομωσιολογία είναι υποπερίπτωση ψευδοεπιστήμης (ουσιαστικά πολιτική/κοινωνιολογική/ιστορική ανάλυση επιπέδου Η Θεια Μου Η Μαριγώ), ο φυλετισμός ήταν πρακτικά επιστημονική ορθοδοξία και το επιδιωκόμενο έπαθλο ήταν μια Ευρώπη-τσιφλίκι των γερμανικών λαών και όχι μια Ευρώπη απαλλαγμένη από την κακή πλευράς της, εκτός αν το “κακή πλευρά” το ορίσουμε σαν “οτιδήποτε συνεπάγεται το να μην κυριαρχούν οι γερμανικές φυλές”.

Ο Χίμλερ που δίνει πάτημα στη μυθοποίηση του παρελθόντος δεν ήταν αποκρυφιστής του ναζισμού, ούτε τα Ες-Ες το Μαύρο Τάγμα ενάντια στη Νέα Τάξη.

-σημειώνω τηλεγραφικά ότι το meme “Νέα Τάξη” γεννήθηκε από τους ημιπαράφρονες αγροίκους της ΚΚΚ τουλάχιστον 30 χρόνια μετά το τέλος του Γ’ Ράιχ και η χρήση του με αηδιάζει γιατί υποδηλώνει ιδεολογική και προπαντώς ποιοτική συγγένεια με τα εν λόγω άτομα-

Όπως και να ‘χει, ο Χίμλερ δεν ήταν η αποκρυφιστική/μυστικιστική/”υψηλή” πλευρά του Ναζισμού.

Ο Χίμλερ ήταν απλά ένας ναζιστής που είχε και μερικά αποκρυφιστικά βίτσια, όπως θα μπορούσε να είχε π.χ. ποδοσφαιρικά ή επιστημονικά ή γευστικά βίτσια. Και τα σύμβολα των Ες-Ες δε λένε κάτι παραπάνω για την αποστολή τους, απ’ ό,τι τα σύμβολα π.χ. της ΕΛΑΣ λένε για τη δική της.

Η μυστικιστική σύλληψη του ναζισμού όμως, μολονότι είχε ήδη αρχίσει να εκκολάπτεται από τα 30’s σε ακραίους ινδουιστοεθνικιστικούς κύκλους της Ινδίας και σε ελάχιστους αμφιλεγόμενους διανοητές της Παράδοσης (όπως o Ιούλιος Έβολα), στη Δύση ξεχύθηκε μετά το τέλος του Β’ ΠΠ, με σκοπό (όπως είδαμε στο απόσπασμα) να “εξευγενίσει” το ναζισμό, κάνοντας τον πιο ελκυστικό στο είδος του ανθρώπου που εντυπωσιάζεται από χάντρες και καθρεπτάκια.

Κι επειδή όποια πέτρα μαλακίας και να σηκώσεις, έναν Έλληνα με προβλήματα αυτοεκτίμησης θα βρεις από κάτω, μαμά του αποκρυφιστικού ναζισμού ήταν η ελληνοαγγλιδογαλλίδα Μαξιμιανή Πορτάς, περισσότερο γνωστή ως Savitri Devi. Που αν τα ταγάρια ήταν κτήρια, αυτή θα ήταν ο Παρθενώνας.

[2] Nicholas Goodrick-Clarke, “Black Sun: Aryan Cults. Esoteric Nazism and the Politics of Identity” (ελληνική έκδοση: “Μαύρος Ήλιος”, εκδ. Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2004).

Απέναντι σε μια τέτοια μορφή τέχνης, έτσι καθιερωμένης, όπως για παράδειγμα η κλασικιστική ή και οποιαδήποτε άλλη ανάλογή της, οι ατομικές αντιστάσεις στις ενδεχόμενες παραχρήσεις -και υπό την προϋπόθεση ότι αυτές δεν είναι εμφανείς, όπως στις περιπτώσεις που αναλύσαμε- δεν είναι εύκολες. Όταν διατυπώνονται, δεν είναι πάντα αποδεκτές και συχνά θεωρούνται ότι αμφισβητούν τον πυρήνα του έργου και όχι την παράχρησή του. Τέτοιες γνώμες χαρακτηρίζονται συχνά ως ιερόσυλες, καταδιώκονται και δεν αρκούν για να οδηγήσουν εγκαίρως σε ευρύτερα αποδεκτές υποψίες ότι πρόκειται ίσως για παράχρηση. (σημ: έμφαση δικιά μου) Και μόνο το γεγονός της καθιέρωσής τους, το ότι δεν απευθύνονται στον κόσμο, που θα συμπληρώσει ή θα αποκαλύψει το βαθύτερο νόημά τους, αυτό αποκλείει ή έστω αποθαρρύνει το διερευνητικό στοχασμό (σημ: η έμφαση στο πρωτότυπο) -μήπως δηλαδή κάποια από αυτά τα έργα ή και ρυθμοί γενικότερα ενέχουν δυνητικές καλλύνουσες προεκτάσεις ή και άλλες επικινδυνότητες. Έτσι μερικές φορές η εκδήλως καθιερωμένη τέχνη δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κριτική φύλαξη που της οφείλουμε όσοι ελεύθεροι αισθανόμαστε ακόμα.

Απλώς όπου κλασικιστική τέχνη βάλτε κλασικιστικά ορθός (classically correct) λόγος[*].

[1] Α-Ι. Δ. Μεταξά, “Η υφαρπαγή των μορφών (από την πολιτική ομιλία του κλασικισμού)“, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2003