Γενικά όλα αυτά τα Web 2.0 και τέτοια τα θεωρώ λίγο υπερτιμημένα και πάγια πολιτική μου είναι ότι ο desktop χρήστης πρέπει κάποια στιγμή να τιμωρηθεί για την καταστροφή που έχει επιφέρει στον πάλαι ποτέ πρωτοποριακό κλάδο του IT και όχι να καλοπιάνεται. Εν πάση περιπτώσει το θέμα μας σήμερα είναι το machine-to-machine data interchange και αν θέλετε να γεφυρώσετε οποιαδήποτε εκ των JavaScript, Perl, PHP, Java, Python, C++, Erlang κ.α. με cross-platform, human-readable, web-oriented και lightweight τρόπο, προτιμήστε το JSON αντί για την τυραννία της XML.

Φυσικά η πρόταση δε θα ήταν ολοκληρωμένη αν δε σας έλεγα και πότε να ΜΗΝ το προτιμήσετε. Μην το προτιμήσετε λοιπόν αν για κάποιο λόγο έχετε όρεξη η εφαρμογή σας να ξοδεύει εικοσαπλάσιο χρόνο στην επικοινωνία επειδή μια επιτροπή αποφάσισε ότι ο πολιτικά ορθός τρόπος να στείλεις ένα γαμημένο “ΟΚ” είναι να το κλείσεις σε εφτακόσες χιλιάδες tags λες και κάνει… κρύο εκεί έξω στο πολικό Internet και ένα payload γυμνό και μοναχούλι του δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης.
ΥΓ: Ρίξτε μια ματιά και στο dojo, είναι ένα Open Source Javascript Toolkit που απ’ ό,τι είδα έχει πολύ καλές δυνατότητες αλλά ψιλοπασχει από τεκμηρίωση.

Βουα-λά πεδίον δόξης λαμπρόν.

(respect και αηδιαστικά ταπεινό προσκύνημα στην ιντερνετική θεότητα Adamo για την ανακάλυψη του site. Νούλη προφανώς έχεις κόψει από τα ntua.* που σημαίνει πως είσαι ένας μαλάκας γιατί ορίστε τι χάνεις. Εγώ το έπαιξα σκληρός και τους είπα ότι για λόγους αρχής δεν ξαναπατάμε σε μέρος χωρίς έκφυλα γκομενάκια αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι με κάτι τέτοιες χειρονομίες θα λύγιζε ακόμα και η πιο σκληρή καρδιά. Και στο κάτω-κάτω μιλάμε για τα ntua.*, ε δεν έχουν έκφυλα γκομενάκια τι να κάνουν δηλαδή οι άνθρωποι, να φυτέψουν βυζιά; Να δούμε τι άλλο θα απαιτήσεις μωρή πριμαντόνα!)

Πάμε όλοι μαζί:
1) Το FIR ΔΕΝ είναι εθνικός εναέριος χώρος. Δεν είναι Ελλάδα, πώς το λένε;
2) Δεν νομιμοποιείσαι από πουθενά να αναχαιτίσεις σε διεθνή εναέριο χώρο στρατιωτικό αεροσκάφος που δεν υπέβαλλε σχέδιο πτήσης κατά την είσοδό του στο FIR. Όποιος σας λέει το αντίθετο σας λέει ψέματα. Η Αμερική το κάνει βέβαια. Όμως η Αμερική είναι η Αμερική. Είναι ένα από τα παράνομα πράγματα που κάνει η Αμερική, what with being about a zillion times more powerful than this poor excuse of a country and everything. Btw έχετε συνειδητοποιήσει τι ακριβώς προσπαθούμε να κάνουμε στο Αιγαίο; Προσπαθούμε να επιβάλλουμε το άδικο του ισχυρότερου, ενώ ΔΕΝ είμαστε ο ισχυρότερος. Αυτό βέβαια δε με εκπλήσσει καθόλου, αφού πηγάζει από την ιδεολογική σχολή ΥΕΤΤΜ(Υπερφίαλος Εθνικισμός Του Τελευταίου Μαλακοελληναρά) που έδωσε στη χώρα και το έθνος το τιμημένο 1897, το τιμημένο 1922, το τιμημένο 1924 και το εξίσου τιμημένο 1974.
3) Θα φωτογράφιζαν λέει τους S-300 στην Κρήτη. Βέβαια. Γιατί ως γνωστόν έχουμε 1940 και δε μπορεί να τους δει μέχρι και η κουτσή Μαρία από δορυφόρο. Όλοι κατασκοπευτικά αεροπλάνα χρησιμοποιούν (καμιά φορά βέβαια χρησιμοποιούν και Εγγλέζους τουρίστες, όπως ξέρουμε). Α, μετά φαντάζομαι θα πολιορκούσαν και την Αθήνα. Με χατζάρες και κανόνια. Ρε αει στο διάολο.
4) Αυτό που πραγματικά με αηδιάζει, είναι η σημειολογία που χρησιμοποιούν οι υπερπατριώτες. “Μας γάμησαν”, “ο πισινός μας είναι γεμάτος σπέρμα” και άλλα τέτοια που κατά τη γνώμη μου λένε πολλά για το επίπεδο στο οποίο είναι σε θέση να σκεφτεί ο τυπικός Ελληναράς. Το λοιπόν: ένας άρτια εκπαιδευμένος πιλότος σκοτώθηκε (έχασε τίμια) σε μια επιχείρηση αναχαίτισης η τεχνική δυσκολία της οποίας είναι επιεικώς 1.000.000 φορές μεγαλύτερη από οτιδήποτε έχετε κάνει στη ζωή σας. Να πείτε ότι χάσαμε, ΟΚ. Να λέτε ότι μας γάμησαν, είναι περιύβριση νεκρού. Το πιο ανθελληνικό (με την έννοια: “ξένο προς τον ελληνικό *τρόπο*”) έγκλημα που υπάρχει. Εκείνοι που τα λένε αυτά προφανώς δε ντρέπονται, πράγμα θλιβερό αν σκεφτούμε ότι τα λένε (μεταξύ άλλων) στο όνομα της εθνικής μας κληρονομιάς.
5) Έκανα και μία βόλτα από τη μπλογκόσφαιρα. Οι “τουρκοφάγοι” μας είναι -κλασικά- γέροι, γκόμενες, Έλληνες του εξωτερικού, Κύπριοι πολίτες, φοιτητές ή πιτσιρίκια (το “ή” είναι OR, όχι XOR). Όλως συμπτωματικώς δηλαδή, αυτοί που σε περίπτωση που “πάψουμε να σκύβουμε” (=”ακολουθήσουμε τις υπερφίαλες εκτός τόπου και χρόνου προτροπές τους και δούμε επιτέλους το όλο θέμα με γηπεδικούς όρους”) δε θα τους διατάξει κανείς να πάνε να πολεμήσουν 70.000.000 Τούρκους. Λοιπόν ο Λαός μας φαίνεται ότι δε λέει μόνο μαλακίες, έχει πει και ένα σωστό: “όποιος είναι έξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει”.
6) Παρακολουθώ πάρα πολύ τα ελληνοτουρκικά. Δεν είμαι αυτός που θα ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά δεν είμαι και αυτός που θα φάει την παραμύθα της αυξημένης προκλητικότητας που πουλάνε τα ΜΜΕ. Λένε π.χ. οι Τούρκοι ότι οι Μουσουλμάνοι της Θράκης πρέπει να εκλέγουν το Μουφτή τους. ΟΚ. Γιατί αυτό είναι “νέα” πρόκληση; Εδώ και 15 χρόνια το λένε γαμώ το φελέκι μου! Αποκαλεί μια τουρκική εφημερίδα “Τούρκους” τους μειονοτικούς. Σοβαρά; Όπως κάνουν εδώ και 80 χρόνια; Τι μας λέτε; Ισχυρίζεται το τουρκικό ΥΠΕΞ ότι το προχθεσινό περιστατικό έγινε σε διεθνή εναέριο χώρο. Α, δηλαδή αυτό που ισχυρίζεται εδώ και μόλις 32 γαμημένα χρόνια. Για μένα, όποιος τρώει την παραμύθα είτε το κάνει γιατί θέλει να πιστέψει ότι είναι αλήθεια (όπως τα εθνίκια), είτε -εφόσον το κάνει καλόπιστα- προδίδει ότι δεν έχει ΙΔΕΑ από τα ελληνοτουρκικά. Διαφορετικά δε θα του φαινόταν “νέα πρόκληση” η διατύπωση μιας θέσης (όπως αυτή για τον εναέριο χώρο) που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα εδώ και 32 χρόνια, πώς να το κάνουμε δηλαδή; Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι η καλή μας κυβέρνηση, επειδή τα έχει κάνει ΕΝΤΕΛΩΣ σκατά σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς, το έριξε στη δοκιμασμένη συνταγή του πολιορκούμενου φρουρίου.

Κρίμα το παιδί, που πήγε τζάμπα κι άδικα για τον υπερφίαλο εθνικισμό του κάθε μαλάκα.

Σαν απάντηση στις ονειρώξεις ηρωισμού και μεγαλείου[*], θα επισημάνω ότι στον Πραγματικό Κόσμο ο μακαρίτης άφησε δύο Πραγματικά Ορφανά.

context: 1,2 (ποστάρα.-),3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18 (ιδιαίτερα επαίσχυντο),19 (εγώ πάντως από εκεί το έμαθα) και άλλα πολλά, δεν τα βάζω όλα γιατί δεν τελειώνω ούτε αύριο.

[*](βλέπε Άρδην [5] και btw έχω αρχίσει να σιχαίνομαι τους εθνικιστές/θρησκόληπτους αναρχικούς, θεωρώ πως μόνο στη χώρα όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα θα μπορούσαν τέτοια άτομα να αποτελούν σοβαρή πολιτική σχολή, οπουδήποτε αλλού θα ήταν απλά ανέκδοτο)

Κανονικά δεν τα γράφω αυτά, αλλά τέλος πάντων.

Το 2002 δούλευα σε μια εταιρία που ειδικευόταν στα ευρωπαϊκά project. Είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικό να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει ευρωπαϊκό project. Ευρωπαϊκό project είναι ένα project που αφορά στο 99% των περιπτώσεων κάτι ολωσδιόλου άχρηστο (π.χ. σύστημα εκπαίδευσης άνεργων σουβλατζήδων μέσω Ιντερνετ), το οποίο οποιοσδήποτε χαμαλοπρογραμματιστής (ακόμα και προγραμματιστής Visual Basic) θα στο παρέδιδε με 2 μήνες δουλειάς, χρεώνοντας -στη χειρότερη περίπτωση- καμιά πενηνταριά χιλιάδες ευρώ all inclusive. Άντε να χρειάζονταν τρεις ή τέσσερις προγραμματιστές.

Αντί για αυτό, το project σπάει σε 6-7 work packages (π.χ. “WP1: Σχεδιασμός”, “WP2: Υλοποίηση λογισμικού”, “WP3: Αποσφαλμάτωση”, “WP4: Δοκιμή σε πραγματικούς σουβλατζήδες από το Κάτω Κιτσοχώρι Αιτωλοακαρνανίας”, “WP5: Διάχυση Αποτελεσμάτων” κλπ), αποκτά (εξαιρετικά αναποτελεσματικό) χρονοδιάγραμμα τουλάχιστον 3 ετών, κοστολογείται υπερδεκαπλάσια (με το 80% να είναι διοικητικό κόστος) και μοιράζεται σε 6-7 εταιρείες από όλη την Ευρώπη. Το μόνο που παραμένει ίδιο είναι ότι και πάλι θα το υλοποιήσει ένας χαμαλοπρογραμματιστής, με τη σημαντική διαφορά ότι αντί για 50.000 ευρώ θα τσεπώσει απλά το μισθό του, ή και τίποτα (αν π.χ. είναι φοιτητής και εκπονεί το έργο στα πλαίσια της διπλωματικής του). Επίσης αντί να μπορέσει να σχεδιάσει το σύστημα μόνος του, θα περιμένει τις προδιαγραφές από τους Σλοβάκους (με deadline 5 μέρες πριν το deadline του κώδικα), οι οποίοι με τη σειρά τους περιμένουν από τους Ιρλανδούς το report για τις πραγματικές ανάγκες των άνεργων σουβλατζήδων (με deadline 3 μέρες μετά τις προδιαγραφές) και πάει λέγοντας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σπατάλη χρημάτων που έχω δει στη ζωή μου, πολύ περισσότερο που τα λεφτά τα μονοπωλούν λίγες δεκάδες φορείς από κάθε χώρα. Αν ήμουν Γερμανός φορολογούμενος θα επαναστατούσα.

Τέλος πάντων. Νοέμβρης του 2002 και βρίσκομαι στο Tallinn της Εσθονίας, στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου. Είναι έξι η ώρα το πρωί. Έξω έχει -20 βαθμούς. Μιλάμε για κρύο, όχι μαλακίες! Περιμένω το ταξί που θα με πάει στην άλλη άκρη της χώρας, όπου ένας δήμος συμμετέχει μαζί με την εταιρία μου σε ένα project σαν αυτά που σας περιέγραψα. Ξαφνικά ανοίγει το ασανσέρ και βγαίνει μια κοπέλα, ίσως 1-2 χρόνια πιο μικρή από εμένα (γύρω στα 21 δηλαδή). Θα ήθελα να προσθέσω “σαν τα κρύα τα νερά”, όμως ήταν μια παχουλούλα, τίποτα το ιδιαίτερο. Βγαίνει λοιπόν από το ασανσέρ μαζί με τρεις μεθυσμένους Φινλανδούς. Το Tallinn απέχει από το Helsinki ελάχιστη ώρα με το καραβάκι (beats me ποιος παίρνει καραβάκι με -20 βαθμούς βέβαια) και πολλοί Φινλανδοί εκμεταλλεύονται τις χαμηλότερες τιμές στα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Και τις Ρωσίδες. Γιατί η κοπέλα είναι Ρωσίδα. Και πουτάνα. Τουλάχιστον αυτή είναι μια υπόθεση που αν την κάνουμε αφήνει το ελάχιστο των αποριών πάνω σε ζητήματα όπως για ποιον γαμημένο λόγο φοράει ένα μίνι μέχρι τον αφαλό χωρίς ΚΑΝ καλσόν ενώ έξω έχει -20 βαθμούς, γιατί ο ρεσεψιονίστας (ευγενέστατος με τους δυτικούς μπίζνεσμεν όπως του λόγου μας) της γαβγίζει κάτι ακατανόητο όταν τον πλησιάζει, γιατί οι Φινλανδοί την κοιτάνε έτσι (ξέρετε πώς) κάθε τόσο και λέει ο ένας στον άλλον κάτι και σκουντιούνται και γελάνε (αυτή κρυώνει πάρα πολύ και καλά κάνει) και κυρίως γιατί μετά από πέντε λεπτά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας φουσκωτός, ο οποίος τη βάζει σε μια Μερσεντές και εξαφανίζονται.

Τότε ντράπηκα.

Κυρίως για το φύλο μου. Και για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα πήγα σαν δυτικός να συμμετάσχω σε ένα χορό χρημάτων που οι περισσότεροι ντόπιοι απλά θα παρακολουθούσαν (ενώ υποτίθεται πως γινόταν στο όνομά τους). Για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα προφανώς θεωρούν φυσιολογικό στα ακριβά ξενοδοχεία να ξεθυμαίνει ο κάθε μεθύστακας σε μια ρωσίδα πιτσιρίκα. Κι αν φταίει κάποιος, αν βρωμάει κάτι, αυτό είναι η πιτσιρίκα. Που είναι ρωσίδα. Ίσον εισβολέας και κατακτητής και έξω από δω (είχα πολλές ευκαιρίες στο ταξίδι να διαπιστώσω πόσο πολύ μισούν, ή μάλλον απεχθάνονται οι περισσότεροι Εσθονοί τους Ρώσους συμπολίτες τους και με πόση μικροπρέπεια -τη μικροπρέπεια εκείνου που δεν κέρδισε την ελευθερία του αλλά του τη χάρισαν- το επιδεικνύουν.)

The end. Η αφορμή, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, ήταν αυτό, καταλαβαίνετε άραγε γιατί;

(ρητορική η ερώτηση)