truth/2 = lie => truth/4 = 2 lies =>…
Διαβάσατε υποθέτω το σχετικό post της Μάγιας της Μέλισσας, όπως προέκυψε από το χαλασμένο τηλέφωνο των ελληνικών ΜΜΕ.
Εν ολίγοις, η Γαλλία είναι ένα χουντοκράτος όπου λογοκρίνονται μικροί και τριανταφυλλένιοι καλλιτέχνες μόνο και μόνο επειδή πήγαν στην κηδεία του Μιλόσεβιτς. Οργή, θλίψη, κάτω ο δυτικός πολιτισμός, κλαψ κλαψ και τρία πουλάκια κάθονταν.
Διαβάστε τώρα και την υπόλοιπη αλήθεια:
Στις 6 Απριλίου 2006, δημοσιεύτηκε στον Nouvel Observateur αυτό το άρθρο, σύμφωνα με το οποίο ο Peter Handke όχι απλά πήγε στην κηδεία του Μιλόσεβιτς, αλλά κόντεψε -για να το πούμε απλά- να χύσει στην ανάμνηση του Μιλόσεβιτς και των ηρωϊκών πεπραγμένων του σερβικού λαού στη Σρεμπρένιτσα και αλλού, για τα οποία άλλωστε πεπραγμένα δεν δικαιολογείται να τους την πει κανείς, μια και υπέφεραν όσο λίγοι στο Β’ Παγκόσμιο(!).
Ο διευθυντής της Comédie française διάβασε το παραπάνω άρθρο και έφριξε με τα υποτιθέμενα καμώματα του Handke, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος εκτός από τους γνωστούς ανώμαλους του Ελλάς-Σερβία-Ορθοδοξία. Και αποφάσισε ότι δε θέλει να έχει καμία σχέση με τέτοιους αληταράδες, οπότε ακύρωσε το έργο του Handke που θα ανέβαινε τον επόμενο Ιανουάριο.
Ωστόσο το άρθρο ήταν γεμάτο ανακρίβειες, ίσως και εσκεμμένα ψέματα. Ο Handke απλά πήγε στην κηδεία και δήλωσε ότι ο Μιλόσεβιτς “ήταν ένας άνθρωπος που υπερασπίστηκε το λαό του”. Μαλακία μεν, όχι ιδιαίτερα ανωμαλιάρικο δε. Η απάντηση του Handke, συνοδευόμενη από τη συγνώμη του Nouvel Observateur δημοσιεύθηκε πριν λίγες μέρες, δηλαδή αφού είχε γίνει το κακό.
Κατά τη γνώμη μου ο διευθυντής της Comédie française είναι ένοχος βλακείας και θυμικής σκέψης (αμφότερα αναμενόμενα όταν δίνουμε εξουσία σε ευαίσθητους καλλιτεχνικούς τύπους). Έπρεπε τουλάχιστον να είχε ρωτήσει τον Handke τι διάολο ευσταθεί από το δημοσίευμα πριν το υιοθετήσει πλήρως[*].
Θα μου πείτε εδώ δεν το έκαναν οι εγχώριοι υπερασπιστές του Handke, από τους οποίους, ειρήσθω εν παρόδω, μια και πρόκειται για άτομα πρόθυμα να θεωρήσουν μια Σρεμπρένιτσα “λεπτομέρεια”, θα ανέμενε κανείς λίγο γερότερο στομάχι και να μην κάνουν την τρίχα τριχιά (άλλο “τρώω πόρτα από ένα (1) θέατρο επειδή τους τη σπάει η φάτσα μου”, άλλο “διώκομαι”). Συμφωνώ πως αυτή η καλλιτεχνοευαίσθητη μαλακοσκέψη σε πολιτικά/πρακτικά ζητήματα backfires more often than not, που είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο τη σιχαίνομαι ένθεν κακείθεν.
Ακούω απόψεις. Ήταν η πρώτη φορά που διάβασα τόσο πολλά γαλλικά εδώ και χρόνια και υπάρχει μια μικρή περίπτωση να έχω καταλάβει κάτι λάθος.
ΥΓ: Στις δικτατορίες δεν παίζει κράξιμο από τον αρμόδιο υπουργό προς τον “λογοκριτή” της όλης υπόθεσης.
[*] ισχυρίζεται ότι το έκανε βέβαια, όπως θα δείτε στο τελευταίο link, όμως εγώ δεν τον πιστεύω. Αν το είχε κάνει, θα είχε διαπιστώσει ότι το δημοσίευμα δεν ευσταθεί και ο Handke είναι κυρίως αυτό που λέμε “υπέρ της γιουγκοσλαβίας”, κατά της δαιμονοποίησης των Σέρβων (βέβαια, έχοντας φάει την προπαγάνδα τους με το κουτάλι είναι κάπως αυστηρός στο τι συνιστά “δαιμονοποίηση”) και σε καμία περίπτωση υπέρ των σερβικών εγκλημάτων, κάτι σαν τον Κουστουρίτσα δηλαδή. Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Κουστουρίτσα είναι πολύ πιο συμπαθητικός από τον Handke μια και αυτό που νοσταλγεί είναι η πραγματική γιουγκοσλαβική του ταυτότητα και όχι κάποια ρομαντική εξιδανικευμένη μαλακία.
May 8th, 2006 at 3:16 pm
σου χρωστάω ένα ευχαριστώ γιατί ήσουν εδώ όταν κανείς άλλος δεν ήταν
May 8th, 2006 at 3:36 pm
Χωρίς να μπούμε στην ουσία, το κακό μ’αυτή την ιστορία είναι οτι ο Μποζονέ έδρασε ως “προστάτης του φρονήματος” της Κομεντι Φρανσέζ.
Εκοψε ένα από τα καλύτερα έργα του Χάντκε εκεί που τον έπαιρνε.
Εξηγούμαι: το έργο ήταν προγραμματισμένο για μια από τις βοηθητικές σκηνές της ΚΦ. Ο - παλιός - κανονισμός της ΚΦ προβλέπει οτι για την κύρια σκηνή - τη Ρισελιέ - αποφασίζει επιτροπή για τον προγραμματισμό, ενώ για τις δύο άλλες μικρές αίθουσες αποφασίζει μόνον ο διευθυντής.
Ο τύπος έχει επιπλέον το θράσος να μιλά εξονόματος ολόκληρου του οργανισμού, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των εμπλεκομένων στο ανέβασμα του έργου (= όλοι πλην ενός) “σκίζουν τα ρούχα τους” γι’αυτήν την απόφαση.
Εγινε πάντως σούσουρο. Την επιστολή διαμαρτυρίας για την απόφαση την υπογράφει, μεταξύ άλλων, η νομπελίστας Γέλινεκ, που επιπλέον τυχαίνει να γνωρίζει καλά το Χάντκε και το έργο του (σε αντίθεση με το Μποζονέ, που ενημερώνεται γι αυτό από τις φυλλάδες).
Ο υπουργός πολιτισμού του έστειλε ένα γράμμα όπου κριτικάρει την απόφασή του - έχει ζητήσει επίσης να συναντηθεί με το Χάντκε.
Μετά από αυτή την εμπειρία με το σούργελο αυτό, ελπίζω τουλάχιστο να αναθεωρηθεί ο παλιός κανονισμός της ΚΦ και όλοι οι προγραμματισμοί να αποφασίζονται συλλογικά, καθώς και να ξανασυζητηθεί η επάρκεια του εν λόγω Μποζονέ για το πόστο που του έχει εμπιστευθεί η πολιτεία…
May 8th, 2006 at 7:33 pm
Αφήνοντας τη ρητορική απ’εξω, που μπορεί κ να εξεφράσθη τοιουτοτρόπως ποιητική αδεία,άλλωστε όλοι το ξέρουμε πως μπροστά στην Κίνα ας πούμε η Γαλλία ζει υπο το κράτος της δικτατορίας, το συμβάν είναι όντως απαράδεκτο κ ο Μποζονέ θέλει πολλές ροχάλες όπως θέλουν “όλοι οι μπάτσοι των πολιτικών φρονημάτων” όπου γης.
Αυτή η ιστορία, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Κάποιο τσουτσέκι κάθεται σε μία καρέκλα κ κρίνει ζητήματα επί των προσωπικών πολιτικών του πεποιθήσεων κ προτιμήσεων.
Το γεγονός ότι το επεισόδιο έγινε στη Γαλλία πρέπει να μας κάνει πιο αυστηρούς αν κ όλοι μας ξέρουμε πως η ηλιθιότητα δεν έχει σύνορα κ εθνικότητες.
May 9th, 2006 at 3:35 pm
Επί των δικών του αισθητικών αντιλήψεων και συναισθηματικών παρορμητισμών, θα έλεγα.
Αν διάβασες πουθενά τι έγραφε ο Μποζονέ, όλο για “την πράξη αγάπης που συνιστά το ανέβασμα μιας παράστασης” και ανάλογες μελισσοκοτσάνες ήταν.
Η αισθητική και το συναίσθημα σαν κριτήριο αποφάσεων ενέχουν περισσότερο αυταρχισμό και φασισμό από τη λογική, γιατί αυτός που δεν ταιριάζει στην αισθητική σου ή σου δημιουργεί αρνητικά vibes είναι σιχαμένος και κακός (και τα δύο ad hominem ή μάλλον ad sub-hominem γιατί υποβιβάζουν τον διαφωνούντα σε κάτι λιγότερο από κανονικό άνθρωπο) αντί για λανθασμένος (κρίση επί των απόψεων και μάλιστα αντικειμενικά επαληθεύσιμη). Ο αυταρχισμός είναι βέβαια σύμφυτος με την η-κωλοτρυπίδα-μου-είναι-το-κέντρο-της-γης υποκειμενική αξιολόγηση.
Διάβασα και για το Handke βέβαια, ένα χιλιόμετρο από τη Σρεμπρένιτσα για την οποία “δεν ξέρει αν έγινε κάτι, κι αν έγινε τι σημασία έχει;” το μόνο που παρατήρησε λέει ήταν τα πουλάκια που κελαηδούσαν και ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να χορέψει με ένα βράχο. Avant guarde, ξε-avant guarde, εγώ ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν βαριά ψυχοτρόπα για χρόνια προκειμένου να καταντήσουν τόσο χαζοχαρούμενοι και στην κοσμάρα τους. Από εμένα λοιπόν ο Handke έχει το ελεύθερο να επενδύσει το βράχο του με πουλάκια και να τον χώσει where the sun don’t shine!
May 10th, 2006 at 9:25 am
J95 said: το μόνο που παρατήρησε λέει ήταν τα πουλάκια που κελαηδούσαν και ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να χορέψει με ένα βράχο.
Ίσως μετά από χρόνια να είχαν φύγει τα κοράκια και να έβλεπε μόνο τα πουλάκια να τιτιβίζουν. Οπότε μπορούν να διοργανώσουν και μια εκδρομή οι Έλληνες παραστρατιωτικοί που συνέργησαν στο μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου στην Ευρώπη μετά το 2ο Παγκόσμιο. (και τη Δρέσδη φυσικά)
Είναι εντυπωσιακό πάντως πως χρησιμοποιούν την ποίηση και τις τέχνες κάποιοι προκειμένου να κάνουν γαργάρα τα εγκλήματα της πλευράς που άγνωστο γιατί υποστηρίζουν.
July 20th, 2006 at 11:02 pm
Για την ιστορία, κι επειδή υπάρχει μια πιθανότητα να το δει ο μπλογκοδεσπότης:
Ίσως επειδή μερικοί δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν την υστεροφημία τους,
παίρνει πόδι τελικά ο Μποζονέτος από την Κ.Φ.
Η είδηση δημοσιευμένη στη Μοντ με ημερομηνία 21-7-06.
Στα τσακίδια!
July 31st, 2008 at 10:24 am
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ
Θέλω στα ράφια μιας μικρής
φτηνής βιβλιοθήκης
καθώς στον τοίχο θ’ ακουμπά
φτενούλα κι επιμήκης
κάποιος στην τύχη ψάχνοντας
του μέλλοντος μια μέρα
ένα βιβλίο μου να βρει
βαλμένο εκεί πέρα.
Κι αφού διαβάσει κάτι τι
και πάλι ξανακλείσει
τα κίτρινα τα φύλλα του
θέλω να το αφήσει
όχι αδιάφορα καθώς
αφήνουν κάτι ξένο
μα με μια κίνηση στοργής
σαν κάτι αγαπημένο.
Γιώργης Χολιαστός