Θέλω στα ράφια μιας μικρής
φτηνής βιβλιοθήκης
καθώς στον τοίχο θ’ ακουμπά
φτενούλα κι επιμήκης

κάποιος στην τύχη ψάχνοντας
του μέλλοντος μια μέρα
ένα βιβλίο μου να βρει
βαλμένο εκεί πέρα.

Κι αφού διαβάσει κάτι τι
και πάλι ξανακλείσει
τα κίτρινα τα φύλλα του
θέλω να το αφήσει

όχι αδιάφορα καθώς
αφήνουν κάτι ξένο
μα με μια κίνηση στοργής
σαν κάτι αγαπημένο.

Γιώργης Χολιαστός

Ίσως επειδή μερικοί δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν την υστεροφημία τους,
παίρνει πόδι τελικά ο Μποζονέτος από την Κ.Φ.
Η είδηση δημοσιευμένη στη Μοντ με ημερομηνία 21-7-06.
Στα τσακίδια!

Ίσως μετά από χρόνια να είχαν φύγει τα κοράκια και να έβλεπε μόνο τα πουλάκια να τιτιβίζουν. Οπότε μπορούν να διοργανώσουν και μια εκδρομή οι Έλληνες παραστρατιωτικοί που συνέργησαν στο μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου στην Ευρώπη μετά το 2ο Παγκόσμιο. (και τη Δρέσδη φυσικά)

Είναι εντυπωσιακό πάντως πως χρησιμοποιούν την ποίηση και τις τέχνες κάποιοι προκειμένου να κάνουν γαργάρα τα εγκλήματα της πλευράς που άγνωστο γιατί υποστηρίζουν.

Κάποιο τσουτσέκι κάθεται σε μία καρέκλα κ κρίνει ζητήματα επί των προσωπικών πολιτικών του πεποιθήσεων κ προτιμήσεων.

Επί των δικών του αισθητικών αντιλήψεων και συναισθηματικών παρορμητισμών, θα έλεγα.

Αν διάβασες πουθενά τι έγραφε ο Μποζονέ, όλο για “την πράξη αγάπης που συνιστά το ανέβασμα μιας παράστασης” και ανάλογες μελισσοκοτσάνες ήταν.

Η αισθητική και το συναίσθημα σαν κριτήριο αποφάσεων ενέχουν περισσότερο αυταρχισμό και φασισμό από τη λογική, γιατί αυτός που δεν ταιριάζει στην αισθητική σου ή σου δημιουργεί αρνητικά vibes είναι σιχαμένος και κακός (και τα δύο ad hominem ή μάλλον ad sub-hominem γιατί υποβιβάζουν τον διαφωνούντα σε κάτι λιγότερο από κανονικό άνθρωπο) αντί για λανθασμένος (κρίση επί των απόψεων και μάλιστα αντικειμενικά επαληθεύσιμη). Ο αυταρχισμός είναι βέβαια σύμφυτος με την η-κωλοτρυπίδα-μου-είναι-το-κέντρο-της-γης υποκειμενική αξιολόγηση.

Διάβασα και για το Handke βέβαια, ένα χιλιόμετρο από τη Σρεμπρένιτσα για την οποία “δεν ξέρει αν έγινε κάτι, κι αν έγινε τι σημασία έχει;” το μόνο που παρατήρησε λέει ήταν τα πουλάκια που κελαηδούσαν και ότι αισθάνθηκε την ανάγκη να χορέψει με ένα βράχο. Avant guarde, ξε-avant guarde, εγώ ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν βαριά ψυχοτρόπα για χρόνια προκειμένου να καταντήσουν τόσο χαζοχαρούμενοι και στην κοσμάρα τους. Από εμένα λοιπόν ο Handke έχει το ελεύθερο να επενδύσει το βράχο του με πουλάκια και να τον χώσει where the sun don’t shine!

Αυτή η ιστορία, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Κάποιο τσουτσέκι κάθεται σε μία καρέκλα κ κρίνει ζητήματα επί των προσωπικών πολιτικών του πεποιθήσεων κ προτιμήσεων.

Το γεγονός ότι το επεισόδιο έγινε στη Γαλλία πρέπει να μας κάνει πιο αυστηρούς αν κ όλοι μας ξέρουμε πως η ηλιθιότητα δεν έχει σύνορα κ εθνικότητες.

Εκοψε ένα από τα καλύτερα έργα του Χάντκε εκεί που τον έπαιρνε.

Εξηγούμαι: το έργο ήταν προγραμματισμένο για μια από τις βοηθητικές σκηνές της ΚΦ. Ο - παλιός - κανονισμός της ΚΦ προβλέπει οτι για την κύρια σκηνή - τη Ρισελιέ - αποφασίζει επιτροπή για τον προγραμματισμό, ενώ για τις δύο άλλες μικρές αίθουσες αποφασίζει μόνον ο διευθυντής.
Ο τύπος έχει επιπλέον το θράσος να μιλά εξονόματος ολόκληρου του οργανισμού, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των εμπλεκομένων στο ανέβασμα του έργου (= όλοι πλην ενός) “σκίζουν τα ρούχα τους” γι’αυτήν την απόφαση.

Εγινε πάντως σούσουρο. Την επιστολή διαμαρτυρίας για την απόφαση την υπογράφει, μεταξύ άλλων, η νομπελίστας Γέλινεκ, που επιπλέον τυχαίνει να γνωρίζει καλά το Χάντκε και το έργο του (σε αντίθεση με το Μποζονέ, που ενημερώνεται γι αυτό από τις φυλλάδες).

Ο υπουργός πολιτισμού του έστειλε ένα γράμμα όπου κριτικάρει την απόφασή του - έχει ζητήσει επίσης να συναντηθεί με το Χάντκε.
Μετά από αυτή την εμπειρία με το σούργελο αυτό, ελπίζω τουλάχιστο να αναθεωρηθεί ο παλιός κανονισμός της ΚΦ και όλοι οι προγραμματισμοί να αποφασίζονται συλλογικά, καθώς και να ξανασυζητηθεί η επάρκεια του εν λόγω Μποζονέ για το πόστο που του έχει εμπιστευθεί η πολιτεία…