…και το θέμα είναι το εξής
Εδώ και καμιά τριανταριά χρόνια, οι υπολογιστές είναι σε θέση να γράψουν σουρεαλιστική ποίηση, kooan, ψευδοβιβλικά κείμενα και τα παρόμοια.
Το γράφει ένας υπολογιστής; “Α, κοίτα τι ασύνδετο που είναι!” ή “Α, κοίτα τι κενό περιεχομένου που είναι” ή “Α, κοίτα πόσο στερεοτυπικό είναι”.
Το γράφει ένας άνθρωπος; “Πωπω, τι έγραψε ο μάγκας! Τιιιι; Άρες μάρες κουκουνάρες; Ουστ, άξεστοι”.
Δε γενικεύω: ο λογικά ασύνδετος λόγος μπορεί να έχει τεράστιο εννοιολογικό και συναισθηματικό βάθος.
Όμως όταν κάποιος απλά αραδιάζει λέξεις διατηρώντας έναν ηχητικό ή συντακτικό ή μετρικό ή άλλο επιφανειακό μπούσουλα, ε ρε μάγκες σόρι αλλά όπως είδαμε δεν είναι δα και υποχρεωτικό να λέει τίποτα Ανώτερες Αλήθειες Που Χρειάζονται Τις Κατάλληλες Φόρμες Για Να Αποκωδικοποιηθούν. Ένα finite state machine και πολύ τους είναι!
May 11th, 2006 at 9:21 am
Το θέμα με έχει απασχολήσει κατά καιρούς -όχι τίποτα συστηματικό, μερικούς πονοκέφαλους έχω ρίξει. Αλλά κι αυτή η απλούστευση (”Ένα finite state machine και πολύ τους είναι!”) δεν μ’αρέσει. Με βάση δε την τελευταία σου παράγραφο (για “μετρικό” μεταξύ άλλων μπούσουλα, που θα μπορούσε να είναι και σημασιο-λογικός, “επιφανειακά” όπως λες), δεν περιορίζεται στην υπερρεαλιστική ποίηση το τελικό σου συμπέρασμα. Το ανθρώπινο κείμενο, όμως, νομίζω ότι εξυπηρετεί ούτως ή άλλως έναν πιο κεντρικό σχεδιασμό, μια συνειδητή ή ασυνείδητη πρόθεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι κι ένας άνθρωπος δεν μπορεί κάλλιστα να γράψει σούπες. Υπάρχουν όμως -περισσότερο ή λιγότερο σαφή- αισθητικά κριτήρια ποιητικότητας. Επίσης, θα έλεγα ότι κι ο σύγχρονος ποιητής θα μπορούσε ή και θα έπρεπε να διευκολύνεται από “ποιητικές μηχανές” (προς θεού, όμως, όχι “finite state machines”) -κι ο Όμηρος με φόρμουλες έγραφε (”με αλυσίδες χόρευε”, που λεν και μερικοί κλασικοί φιλόλογοι), το θέμα είναι τι έκανε με αυτές. Επίσης, γιατί να μη μπουν οι υπολογιστές στο παιχνίδι του γραψίματος; Η υπερρεαλιστική ποίηση μάς γνώρισε με το ασυνείδητό μας, τα απωθημένα μας, τους εφιάλτες και τις επιθυμίες μας. Γιατί να μη βγάλει και το pc τα σώψυχά του;
Αν μπορεί να μας χαρίσει μια ωραία στιγμή λόγου και ο υπολογιστής, γιατί να την αρνηθούμε; Το θέμα είναι ότι αυτό μόνο συμπτωματικά μπορεί να συμβεί και κυρίως ως αναπαραγωγή προτύπων. Το θέμα, επίσης, είναι ίσως τι γίνεται σε μεγαλύτερες κλίμακες -χρόνου και έκτασης κειμένων. Να περιμένουμε δηλαδή μια Έρημη Χώρα; (προσοχή, όχι κάτι σαν την Έρημη Χώρα, αλλά αντίστοιχης πρωτοτυπίας και δραστικότητας).
May 11th, 2006 at 1:20 pm
και πολύ τους είναι
May 11th, 2006 at 3:36 pm
Έχεις υπόψιν σου το τεύχος #4 του περιοδικού Cogito? Βλέπω το ενδιαφέρον σου για την τεχνητή νοημοσύνη, εκεί έχει ένα άκρως ενδιαφέρον αφιέρωμα.
May 12th, 2006 at 3:43 am
Κάτι τέτοιο
May 12th, 2006 at 10:53 am
Σωστά.
Ε, αυτά είναι γνωστά αρκετά χρόνια τώρα. Και είναι και χρήσιμα για να καταλάβεις τα όρια μερικών ρευμάτων της σύγχρονης διανόησης. Διάβαζα π.χ. πρόσφατα για κάποιον καθηγητή που ΔΕΝ έγραφε ας πούμε γενικώς στο στιλ του Lacan(νομίζω), έπαιρνε αυθεντικές ρήσεις του, έκανε τις προτάσεις αποφατικές ή αντέστρεφε τους όρους ή άλλαζε λέξεις με τα αντίθετά τους, τις έβαζε δίπλα στις αυθεντικές ρήσεις και ζητούσε από τους πιο καλούς μελετητές του διανοητή να ξεχώρισουν γνήσιες από πλαστές λακανικές προτάσεις. Φυσικά διάκριση δεν υπήρχε. Εγώ εννοούσα την περίπτωση να εμφανιστεί ένα πραγματικά μεγάλο έργο, συνολικά καινούργιο, που να μην είναι απλώς η μηχανική εκδοχή κάτι ήδη υπάρχοντος, φτιαγμένο από recursive grammars σε Η/Υ και που να μάς στριμώχνει και να μάς αναγκάζει να τού αναγνωρίσουμε κάποια αξία.
May 13th, 2006 at 7:24 am
Χχχμμμμμ
Ενδιαφέρον άποψη