de profundis
Κανονικά δεν τα γράφω αυτά, αλλά τέλος πάντων.
Το 2002 δούλευα σε μια εταιρία που ειδικευόταν στα ευρωπαϊκά project. Είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικό να καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει ευρωπαϊκό project. Ευρωπαϊκό project είναι ένα project που αφορά στο 99% των περιπτώσεων κάτι ολωσδιόλου άχρηστο (π.χ. σύστημα εκπαίδευσης άνεργων σουβλατζήδων μέσω Ιντερνετ), το οποίο οποιοσδήποτε χαμαλοπρογραμματιστής (ακόμα και προγραμματιστής Visual Basic) θα στο παρέδιδε με 2 μήνες δουλειάς, χρεώνοντας -στη χειρότερη περίπτωση- καμιά πενηνταριά χιλιάδες ευρώ all inclusive. Άντε να χρειάζονταν τρεις ή τέσσερις προγραμματιστές.
Αντί για αυτό, το project σπάει σε 6-7 work packages (π.χ. “WP1: Σχεδιασμός”, “WP2: Υλοποίηση λογισμικού”, “WP3: Αποσφαλμάτωση”, “WP4: Δοκιμή σε πραγματικούς σουβλατζήδες από το Κάτω Κιτσοχώρι Αιτωλοακαρνανίας”, “WP5: Διάχυση Αποτελεσμάτων” κλπ), αποκτά (εξαιρετικά αναποτελεσματικό) χρονοδιάγραμμα τουλάχιστον 3 ετών, κοστολογείται υπερδεκαπλάσια (με το 80% να είναι διοικητικό κόστος) και μοιράζεται σε 6-7 εταιρείες από όλη την Ευρώπη. Το μόνο που παραμένει ίδιο είναι ότι και πάλι θα το υλοποιήσει ένας χαμαλοπρογραμματιστής, με τη σημαντική διαφορά ότι αντί για 50.000 ευρώ θα τσεπώσει απλά το μισθό του, ή και τίποτα (αν π.χ. είναι φοιτητής και εκπονεί το έργο στα πλαίσια της διπλωματικής του). Επίσης αντί να μπορέσει να σχεδιάσει το σύστημα μόνος του, θα περιμένει τις προδιαγραφές από τους Σλοβάκους (με deadline 5 μέρες πριν το deadline του κώδικα), οι οποίοι με τη σειρά τους περιμένουν από τους Ιρλανδούς το report για τις πραγματικές ανάγκες των άνεργων σουβλατζήδων (με deadline 3 μέρες μετά τις προδιαγραφές) και πάει λέγοντας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη σπατάλη χρημάτων που έχω δει στη ζωή μου, πολύ περισσότερο που τα λεφτά τα μονοπωλούν λίγες δεκάδες φορείς από κάθε χώρα. Αν ήμουν Γερμανός φορολογούμενος θα επαναστατούσα.
Τέλος πάντων. Νοέμβρης του 2002 και βρίσκομαι στο Tallinn της Εσθονίας, στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου. Είναι έξι η ώρα το πρωί. Έξω έχει -20 βαθμούς. Μιλάμε για κρύο, όχι μαλακίες! Περιμένω το ταξί που θα με πάει στην άλλη άκρη της χώρας, όπου ένας δήμος συμμετέχει μαζί με την εταιρία μου σε ένα project σαν αυτά που σας περιέγραψα. Ξαφνικά ανοίγει το ασανσέρ και βγαίνει μια κοπέλα, ίσως 1-2 χρόνια πιο μικρή από εμένα (γύρω στα 21 δηλαδή). Θα ήθελα να προσθέσω “σαν τα κρύα τα νερά”, όμως ήταν μια παχουλούλα, τίποτα το ιδιαίτερο. Βγαίνει λοιπόν από το ασανσέρ μαζί με τρεις μεθυσμένους Φινλανδούς. Το Tallinn απέχει από το Helsinki ελάχιστη ώρα με το καραβάκι (beats me ποιος παίρνει καραβάκι με -20 βαθμούς βέβαια) και πολλοί Φινλανδοί εκμεταλλεύονται τις χαμηλότερες τιμές στα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Και τις Ρωσίδες. Γιατί η κοπέλα είναι Ρωσίδα. Και πουτάνα. Τουλάχιστον αυτή είναι μια υπόθεση που αν την κάνουμε αφήνει το ελάχιστο των αποριών πάνω σε ζητήματα όπως για ποιον γαμημένο λόγο φοράει ένα μίνι μέχρι τον αφαλό χωρίς ΚΑΝ καλσόν ενώ έξω έχει -20 βαθμούς, γιατί ο ρεσεψιονίστας (ευγενέστατος με τους δυτικούς μπίζνεσμεν όπως του λόγου μας) της γαβγίζει κάτι ακατανόητο όταν τον πλησιάζει, γιατί οι Φινλανδοί την κοιτάνε έτσι (ξέρετε πώς) κάθε τόσο και λέει ο ένας στον άλλον κάτι και σκουντιούνται και γελάνε (αυτή κρυώνει πάρα πολύ και καλά κάνει) και κυρίως γιατί μετά από πέντε λεπτά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας φουσκωτός, ο οποίος τη βάζει σε μια Μερσεντές και εξαφανίζονται.
Τότε ντράπηκα.
Κυρίως για το φύλο μου. Και για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα πήγα σαν δυτικός να συμμετάσχω σε ένα χορό χρημάτων που οι περισσότεροι ντόπιοι απλά θα παρακολουθούσαν (ενώ υποτίθεται πως γινόταν στο όνομά τους). Για το γεγονός ότι σε εκείνη τη χώρα προφανώς θεωρούν φυσιολογικό στα ακριβά ξενοδοχεία να ξεθυμαίνει ο κάθε μεθύστακας σε μια ρωσίδα πιτσιρίκα. Κι αν φταίει κάποιος, αν βρωμάει κάτι, αυτό είναι η πιτσιρίκα. Που είναι ρωσίδα. Ίσον εισβολέας και κατακτητής και έξω από δω (είχα πολλές ευκαιρίες στο ταξίδι να διαπιστώσω πόσο πολύ μισούν, ή μάλλον απεχθάνονται οι περισσότεροι Εσθονοί τους Ρώσους συμπολίτες τους και με πόση μικροπρέπεια -τη μικροπρέπεια εκείνου που δεν κέρδισε την ελευθερία του αλλά του τη χάρισαν- το επιδεικνύουν.)
The end. Η αφορμή, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, ήταν αυτό, καταλαβαίνετε άραγε γιατί;
(ρητορική η ερώτηση)
May 23rd, 2006 at 8:29 pm
“Κανονικά δεν τα γράφω αυτά, αλλά τέλος πάντων”
Πολύ κακώς. You made your point πολύ καθαρότερα.Κανένα λογικό επιχείρημα, καμμιά επιστημονική ανάλυση και καμμιά επίκληση σε επιστήμονες και φιλόσοφους δεν δίνει αυτά που μπορεί να σου δώσει μια τόσο φρικιαστική στιγμή όπως αυτή που περιγράφεις.
Και όσο κυνικός ή πεζός και να θες να παρουσιάζεσαι, δεν είσαι.
May 23rd, 2006 at 8:36 pm
“σύστημα εκπαίδευσης άνεργων σουβλατζήδων μέσω Ιντερνετ”
Μένω στο πρώτο μισό του post, που μου θυμίζει σχεδόν κάθε ιστορία από ευρωπαϊκό project που έχω ζήσει ή μου έχουν αφηγηθεί. Έχασα και τις τελευταίες μου αυταπάτες για την αποδοτικότητα των projects όταν πριν ένα χρόνο άκουσα υψηλόβαθμο στέλεχος της Κομισιόν να παραδέχεται πως, στη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους, τα τελικά παραδοτέα των έργων είναι όχι μόνο είναι μη επαναχρησιμοποιήσιμα, αλλά και δύσκολο να αξιολογηθούν. Ποιός όμως θα κάνει due diligence στα έργα, ώστε να πληροφορηθεί ο Γερμανός (Ιταλός, Πορτογάλος κλπ.) φορολογούμενος ότι κατασπαταλώνται τα χρήματά του; (Το γεγονός ότι ξαφνικά σφίξαν κάπως τα λουριά λίγο μετά τα μισά του FP6 δεν αλλάζει σημαντικά το συνολικό αποτέλεσμα, κατά τη γνώμη μου).
May 23rd, 2006 at 8:58 pm
Τι μου λες…
τρομερό!
May 23rd, 2006 at 9:01 pm
Σ’ ένα ταξίδι μου στη Φιλανδία τα είδα τα μίνι σε -20 βαθμούς, όχι από Ρωσίδες αλλά από μεθυσμένες Φιλανδές. Και στο βάθος να μας κοιτάνε με μίσος οι άρρενες συνοδοί τους οι οποίοι σε κάποια φάση ρώτησαν μιά φίλη μας Φιλανδή αν την πειράζουμε εμείς οι μαυροκέφαλοι (ήμασταν Μεσογειακή παρέα βλέπεις).
Κάναμε και το ταξίδι Ελσίνκι - Ταλίν, ήταν Θεοφάνια θυμάμαι. Με το που βγήκαμε απ’ το πλοίο οι Φιλανδοί ξεχύθηκαν στα κοντινά σουπερμάρκετ για φτηνό αλκοόλ και τσιγάρα και εμείς προχωρήσαμε στην παλιά πόλη. Μια μέρα μόνο κάτσαμε δυστυχώς. Σ’ έναν περίπατο μπήκαμε και στην Ορθόδοξη εκκλησία του Ταλίν. Εκεί ένιωσα την καταπίεση που ζούσαν αυτοί οι Ρώσο-Εσθονοί. Αυτοί και οι απόγονοί τους που κουβάλησε ο Στάλιν στην Εσθονία με τη βία. Ξένοι στην ίδια τους τη χώρα, γιατί ήταν χώρα τους πλέον η Εσθονία. Οι αυτόχθονες Εσθονοί να τους κοιτάνε που έμπαιναν στην εκκλησία και να χαμογελούν ψιλό-χλευαστικά. Η μικροπρέπεια σε όλο της το μεγαλείο.
Σ’ ευχαριστώ για το ποστ, μου θύμισες πολλά
May 23rd, 2006 at 9:03 pm
Αυτό πρέπει να είναι ένα από τα καλύτερα post που διάβασα μέχρι τώρα.
May 23rd, 2006 at 9:28 pm
“τη μικροπρέπεια εκείνου που δεν κέρδισε την ελευθερία του αλλά του τη χάρισαν” Σωστός.
May 23rd, 2006 at 10:31 pm
re ante me to big fat fart pali. isteriki salata metsfisikou aristerizontos or8odoxou papara.
Ta xeretismata sti fili tou.
May 23rd, 2006 at 10:44 pm
Color me perplexed αλλά δεν κατάλαβα τί σχέση έχει αυτό με το ποστ του BFO.
Κ καλά στην Εσθονία. Δεν θα ξεχάσω το ακόλουθο σκηνικό πέρσυ το χειμώνα. 3 τη νύχτα στο Da Cappo γυρίζω από φαγητό μ’εναν φίλο μου κ έχουμε αράξει εκεί για ένα τελευταίο κ για καφέ. Δίπλα μας, στο πάσο που κοιτάει την Τσακάλωφ κάθεται Παντελής Οικονόμου κόκκαλο από το ουίσκι ή δεν ξέρω τί. Ρίχνουμε μια φρίκη. Μετά από 15 λεπτά σταματάει στην Πλατεία μια τεράστια limo ανοίγει η πόρτα, βλέπουμε κάτι πόδια ασπριδερά ίσαμε όλο μου το μπόϊ. Βγαινει Καλπογιάννης, έρχεται σφαίρα προς το μέρος μας, αρπάζει τον Παντελή Οικονόμου από το μπράτσο κ τον χώνει στο αμάξι.
Όλη η Πλατεία,έμεινε άναυδη.
Σιχάθηκα που ήμουν άνθρωπος.
Η χυδαία ευζωία είναι ίδια παντού κ είναι η τάση του ανθρώπου να γίνεται χυδαίος κ φτηνός. Είναι η ενστικτώδης τάση όλων μας. Το θέμα είναι από εκεί κ πέρα τί γίνεται.
May 23rd, 2006 at 10:48 pm
οντως πολυ καλο ποστ. Και ενω δεν παω καθολου τους Ρωσους στην Εσθονια (αραγε θα λεγατε τα ιδια για τους τουρκους εποικους στην Κυπρο?) η ατακα αυτη πεφτει διανα:
-τη μικροπρέπεια εκείνου που δεν κέρδισε την ελευθερία του αλλά του τη χάρισαν-
ΥΓ τωρα μολις ειδα το λινκ σου. μαλλον εσυ θα τα λεγες και για τους εποικους
May 23rd, 2006 at 10:59 pm
Μου θύμησες την ταινία Lilja 4-Ever.
Ντρέπομαι εξίσου.
Tero
May 24th, 2006 at 2:40 am
και εμένα την ίδια ταινία μου θύμησες. Αμήν.
May 24th, 2006 at 7:26 am
Ωραίο ποστ. Να μας γράφεις κι άλλα τέτοια.
May 24th, 2006 at 7:52 am
Μου πήρε λίγο, αλλά κατάλαβα… Πίκρα απίστευτη.
Ντρέπομαι για το είδος μου.
May 24th, 2006 at 10:12 am
χε! Δεν είναι μόνο ότι γουστάρω πολύ όλα τα posts που έχω διαβάσει εδώ, όχι μόνο γιατί μέχρι τώρα συμφωνώ απόλυτα με όλα όσα έχεις πει, αλλά μ’αρέσει και ο τρόπος που τα λες, που εκφράζεσαι. Είναι πολλά για τα οποία θα ήθελα να μιλήσω κι εγώ αλλά κολάω στον γραπτό λόγο. Οπότε βλέπω να τα γράφεις έτσι ωραία και ευχαριστιέμαι και ‘γω.
Μάλιστα, είμαι και ένας από τους χαμαλοπρογραμματιστές που δουλεύουν σε ευρωπαϊκά έργα ακριβώς σαν τα παραπάνω. Ο oneiros τα ξέρει πολύ καλά, μαζί έχουμε αντιμετωπίσει για μερικά χρόνια τις προκλήσεις που δημιουργούνται κατά την εκτέλεση αυτών των έργων (για τα 2-3 άτομα που αναλαμβάνουν να τα βγάλουν πέρα για ένα απλό μισθό).
Και συν τοις άλλοις, πριν περίπου 3 χρόνια τέτοιο καιρό, ήμουν στο Ταλίν της Εσθονίας. Βρισκόμουν στο Ελσίνκι μαζί με τον ομαδάρχη μου για τις ανάγκες ενός ευρωπαϊκού έργου. Είχαμε μια μέρα διαθέσιμη για τουρισμό και οι πολύ φιλόξενοι Φιλανδοί, μας πρότειναν να πάμε μια βόλτα στο Ταλίν όπως κάνουν και αυτοί στις ελεύθερες μέρες τους. Αφού είχαμε προλάβει να δούμε και αρκετά από το Ελσίνκι τις προηγούμενες ημέρες, είπαμε να δούμε και λίγο από Ταλιν (Αυτά τα ταξίδια είναι ίσως το μόνο καλό που κερδίζει ένας χαμαλοπρογραμματιστής απ’ όλη την ιστορία, γιατί όλα τα υπόλοιπα είναι μια κόλαση).
Και στις δύο πόλεις, μου έκανε εντύπωση η φιλικότητα και η εξυπηρετικότητα του κόσμου. Στο Ταλίν όμως, μου έκανε εντύπωση και το πόσες όμορφες γυναίκες υπήρχαν παντού, σε κάθε κατάστημα, σε κάθε εστιατόριο, σε κάθε γωνιά της μικρής μεσσαιωνικής πόλης.
May 24th, 2006 at 10:26 am
hksera oti den apsazosoun thn kuriarxousa matso neoellhnikh andrikh kai gunaikeia nootropia , alla twra me ekanes pragmatika perhfanh
xxxx
Leda
May 24th, 2006 at 10:57 am
“Η αφορμή, όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, ήταν αυτό, ”
έχεις κι άλλα τέτοια περίεργα συμπτώματα ;
μήπως στον ύπνο σου ήρθε κανένας φίλος και σου είπε να διαβάσεις κουταμάρες του χθες;
μήπως ξυπνάς ιδρωμένος ;
May 24th, 2006 at 1:53 pm
merikes fores skeftomai, u r toooo good to be true.
May 24th, 2006 at 5:52 pm
Άκουγα συχνά για σένα. Τελικά δεν είναι όλες οι φήμες άδικες ή υπερεκτιμημένες
May 24th, 2006 at 8:09 pm
Α, ναι, Εσθονία. Η ΜΟΝΗ χώρα στην ευρώπη (και πλέον τους βάλαμε και στην ΕΕ) που έχει ΑΝΑΓΕΙΡΕΙ ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΑ SS. Ναι, μνημείο για τα SS (συγκεκριμένα την “εσθονική λεγεώνα” των SS).
Μπορεί οι *σοβιετικοί* (όχι ρώσοι) να ήταν κακό πράμα για την εσθονία, αλλά ΔΕΝ υπερασπίζεσαι την ανεξαρτησία σου συμμαχώντας με εγκληματίες που υποστηρίζουν γενοκτονίες. Και σίγουρα δεν τους αναγείρεις και μνημείο κιόλας.
May 25th, 2006 at 3:35 pm
Ανήθικη η φύση του ανθρώπου τελικά…
May 25th, 2006 at 8:26 pm
ΚΑΛΑ όλα αυτά ρε παιδιά,
αλλά γιατί δεν αντιμετωπίζετε τα ευρωπαϊκά projects ως αυτό που συνηθέστατα είναι [και πιθανώς χαίρονται αρκετοί γιαυτό..].
Ως μηχανισμό ανακατανομής κονδυλίων σε συγκεκριμένες φράξιες τεχνοκρατικών ελιτ της ηπείρου.
Απ’ αυτούς, τα πάνω δώματα συνήθως παντελονιάζουν τα μπικικίνια και οι κάτω όροφοι [χαμαλοπρογραμματιστές και ρέστοι διεκπεραιωτές..], βγάζουν ένα αξιοπρεπή λουφέ, υλοποιούν διάφορα-συχνά στερούμενα πάσης πρακτικής αξίας και ουσιαστικής υπόστασης, δηλαδή κάνουν τη λέζα, ενώ παράλληλα ταξιδεύουν στο τζαμπέ στις ευρωπαϊκές εσχατιές-γεγονός που δεν θα έπρατταν διαφορετικά..
Πρόκειται για την ευρωπαϊκή μορφή αυτού που τα έθνη-κράτη αποκαλούσαν παλαιότερα “πατριδογνωσία”. Ως πρόσφατα, το παιχνιδάκι ‘ταξιδεύω-και-μαθαίνω’ αφορούσε στις πλατειές λαικές μάζες και αποτελούσε βασικό λόγο μετάθεσης των κληρωτών στο μαγευτικό Διδυμότειχο-χώρο έμπνευσης του [κατά Πανούση] “ακατανόμαστου”.. ;-).
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση
αναδιατάσσει τις παλαιές ανάγκες.
Οφείλει να νομιμοποιήσει τη [βρυξελλιώτικη] διοίκηση που ομιλεί εξ ονόματος της.
Αποτελεσματικά και απτά.
Απο-εθνικοποιεί και ταυτόχρονα δομεί νέες ταυτότητες.
Πως νομίζετε τα πράττει όλα τούτα; Με ευχολόγια; Απαιτούνται και συγκεκριμένες “δράσεις” κατά το κοινότικο ιδιόλεκτο..
“εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεΝ”, που θα λεγε και ο ΑΠΕ [Αθηνών και Πάσης Ελλάδος], ο οποίος επειδή δεν τον παίζουνε πολύ τα άλλα παιδάκια, όπως θα ‘χετε προσέξει, τα μπινελικώνει ασυστόλως..
Επιπροσθέτως, τα “ευρωπαϊκά προγράμματα” συμβάλλουν στην ίδια τη διαδικασία εξευρωπαϊσμού των επιμέρους λαών της γιγαντιαίας επικράτειας.
Τι νομίζετε δηλαδή ότι σημαίνει, ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ να σημαίνει άραγε, το να είναι κανεις ‘Ευρωπαίος’;
Λειτουργούν ως ιμάντες μεταφοράς τεχνογνωσίας αλλά και πολιτισμικής κινητικότητας μεταξύ των επιμέρους κρατών.
[Ο μεσογειακός στο Ταλίν. Ο βόρειος στη Βαρκελώνη, κοκ]
Καταπολεμούν την ανεργία.
Τονώνουν την κίνηση των ταξιδιωτικών γραφείων και των ποικιλότροπων υπηρεσιών, όπως παραστατικά περιέγραψες J95.
[συγχωρήστε μου τον κυνισμό..]
Δίνουν νόημα ύπαρξης στους μηχανισμούς γραφειοκρατιας των Βρυξελλών.
Διαμορφώνουν νέες καστες μυημένων [στα προγράμματα και στη λογική τους..], σε σχέση με τους ‘απέξω’, άρα κοινωνικά αναταξινομούν.
Επιτρέπουν να αναπτυχτούν νέες μορφές λαμογιάς, γνωστές και ως ‘παπάντζα’ ή ‘αέρας’, τις οποίες αναπτύσσουν με περισσή χάρη και δημιουργικότητα άτομα που φέρουν τη μυθοποιημένη για τους πολλούς ιδιότητα του ‘Σύμβουλου’.
Σε κάθε περίπτωση, αποτελούν υπαρκτά [χρηστικά ή άχρηστα, δεν έχει σημασία..] τεκμήρια συλλογικής εργασίας και κοινοτικής επικλησης.
Για να παραφράσω, ως κατακλείδα, τον Μαντσίνι (1865), εθνικό ποιητή της γειτονικής Ιταλίας, “φτιάξαμε την Ευρώπη, καιρός να φτιάξουμε τους Ευρωπαίους”..
ΛIGA είναι αυτά ;;
May 30th, 2007 at 8:10 pm
Εμένα τώρα γιατί μου άρεσε αυτό το ποστ, έστω και με πολλούς μήνες καθυστέρηση;
May 30th, 2007 at 9:13 pm
γιατί ομολογουμένως είναι ποστάρα.