Διαβάσατε υποθέτω το σχετικό post της Μάγιας της Μέλισσας, όπως προέκυψε από το χαλασμένο τηλέφωνο των ελληνικών ΜΜΕ.
Εν ολίγοις, η Γαλλία είναι ένα χουντοκράτος όπου λογοκρίνονται μικροί και τριανταφυλλένιοι καλλιτέχνες μόνο και μόνο επειδή πήγαν στην κηδεία του Μιλόσεβιτς. Οργή, θλίψη, κάτω ο δυτικός πολιτισμός, κλαψ κλαψ και τρία πουλάκια κάθονταν.
Διαβάστε τώρα και την υπόλοιπη αλήθεια:
Στις 6 Απριλίου 2006, δημοσιεύτηκε στον Nouvel Observateur αυτό το άρθρο, σύμφωνα με το οποίο ο Peter Handke όχι απλά πήγε στην κηδεία του Μιλόσεβιτς, αλλά κόντεψε -για να το πούμε απλά- να χύσει στην ανάμνηση του Μιλόσεβιτς και των ηρωϊκών πεπραγμένων του σερβικού λαού στη Σρεμπρένιτσα και αλλού, για τα οποία άλλωστε πεπραγμένα δεν δικαιολογείται να τους την πει κανείς, μια και υπέφεραν όσο λίγοι στο Β’ Παγκόσμιο(!).
Ο διευθυντής της Comédie française διάβασε το παραπάνω άρθρο και έφριξε με τα υποτιθέμενα καμώματα του Handke, όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος εκτός από τους γνωστούς ανώμαλους του Ελλάς-Σερβία-Ορθοδοξία. Και αποφάσισε ότι δε θέλει να έχει καμία σχέση με τέτοιους αληταράδες, οπότε ακύρωσε το έργο του Handke που θα ανέβαινε τον επόμενο Ιανουάριο.
Ωστόσο το άρθρο ήταν γεμάτο ανακρίβειες, ίσως και εσκεμμένα ψέματα. Ο Handke απλά πήγε στην κηδεία και δήλωσε ότι ο Μιλόσεβιτς “ήταν ένας άνθρωπος που υπερασπίστηκε το λαό του”. Μαλακία μεν, όχι ιδιαίτερα ανωμαλιάρικο δε. Η απάντηση του Handke, συνοδευόμενη από τη συγνώμη του Nouvel Observateur δημοσιεύθηκε πριν λίγες μέρες, δηλαδή αφού είχε γίνει το κακό.
Κατά τη γνώμη μου ο διευθυντής της Comédie française είναι ένοχος βλακείας και θυμικής σκέψης (αμφότερα αναμενόμενα όταν δίνουμε εξουσία σε ευαίσθητους καλλιτεχνικούς τύπους). Έπρεπε τουλάχιστον να είχε ρωτήσει τον Handke τι διάολο ευσταθεί από το δημοσίευμα πριν το υιοθετήσει πλήρως[*].
Θα μου πείτε εδώ δεν το έκαναν οι εγχώριοι υπερασπιστές του Handke, από τους οποίους, ειρήσθω εν παρόδω, μια και πρόκειται για άτομα πρόθυμα να θεωρήσουν μια Σρεμπρένιτσα “λεπτομέρεια”, θα ανέμενε κανείς λίγο γερότερο στομάχι και να μην κάνουν την τρίχα τριχιά (άλλο “τρώω πόρτα από ένα (1) θέατρο επειδή τους τη σπάει η φάτσα μου”, άλλο “διώκομαι”). Συμφωνώ πως αυτή η καλλιτεχνοευαίσθητη μαλακοσκέψη σε πολιτικά/πρακτικά ζητήματα backfires more often than not, που είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο τη σιχαίνομαι ένθεν κακείθεν.
Ακούω απόψεις. Ήταν η πρώτη φορά που διάβασα τόσο πολλά γαλλικά εδώ και χρόνια και υπάρχει μια μικρή περίπτωση να έχω καταλάβει κάτι λάθος.
ΥΓ: Στις δικτατορίες δεν παίζει κράξιμο από τον αρμόδιο υπουργό προς τον “λογοκριτή” της όλης υπόθεσης.
[*] ισχυρίζεται ότι το έκανε βέβαια, όπως θα δείτε στο τελευταίο link, όμως εγώ δεν τον πιστεύω. Αν το είχε κάνει, θα είχε διαπιστώσει ότι το δημοσίευμα δεν ευσταθεί και ο Handke είναι κυρίως αυτό που λέμε “υπέρ της γιουγκοσλαβίας”, κατά της δαιμονοποίησης των Σέρβων (βέβαια, έχοντας φάει την προπαγάνδα τους με το κουτάλι είναι κάπως αυστηρός στο τι συνιστά “δαιμονοποίηση”) και σε καμία περίπτωση υπέρ των σερβικών εγκλημάτων, κάτι σαν τον Κουστουρίτσα δηλαδή. Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Κουστουρίτσα είναι πολύ πιο συμπαθητικός από τον Handke μια και αυτό που νοσταλγεί είναι η πραγματική γιουγκοσλαβική του ταυτότητα και όχι κάποια ρομαντική εξιδανικευμένη μαλακία.