Ο Μεσάζοντας
(The broker) του John Grisham (en, el).
Πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα, αρκετά γαμάτη πλοκή, ενδιαφέρον (και ιδιαίτερα προσεγμένο σύμφωνα με τη μικρή μου συναφή πείρα) το ταξιδάκι στις μη τουριστικές πλευρές της βορειοϊταλικής ζωής. Ο συγγραφέας σε αντίθεση με μερικούς-μερικούς κάνει σαφές στον επίλογό του ότι δεν έχει ιδέα από κατασκοπείες και high tech καταστάσεις και όλα είναι εντελώς της φαντασίας του πράγμα που με έκανε να δω με συμπάθεια τα (μικρά πάντως) λαθάκια του σε geeky ζητήματα και κυρίως τον (σχετικά ήπιου βαθμού) τζεϊμσποντισμό διαφόρων σκηνικών.
Στην ουσία κεντρικό θέμα και σε αυτό το βιβλίο -όπως σε όλα του Grisham[*] άλλωστε- είναι το πόσο διαβολικά πλάσματα είναι οι δικηγόροι.
[κατά τα άλλα, στα τελευταία επεισόδια του "Πόλεμος και Ειρήνη" ο Πιερ κάνει τη μία μαλακία μετά την άλλη και οι υπόλοιποι ξαναπολεμάμε. Άντε, πότε θα τους τσακίσει όλους ο Ναπολέων να γουστάρουμε;]
[*] όσα έχω υπόψη μου, that is, δηλαδή 2-3
June 3rd, 2006 at 3:03 am
και γω το διαβασα προσφατα…
διαβαζεται γρηγορα αλλα δεν ειναι κανα τρομερο βιβλιο. Ιδιαιτερη πλακα εχει πως συνεχως ο Γκρισαμ παρουσιαζει τους Ιταλους υπερκουλ και τους Αμερικανους χοντροκομμενους βλακες
παντως αυτο για τις γυναικες φαινεται να ισχυει στα ματια των βορειοκεντροευρωπαιων: και οι γερμανοι φιλοι μου δηλωνουν οτι οι Ιταλιδες ειναι πανεμορφες…
June 3rd, 2006 at 9:25 am
Δοκίμασε και τον βασηλιά των αποζημιώσεων. Πάλι δικηγόρος αλλά πολύ πιο δυνατή πλοκή. Άσε που μπορεί και να σου βάλει ιδέες για το πως να πλουτίσεις. Σε όλους βάζει :))
June 3rd, 2006 at 12:48 pm
Ψιτ προβατα relodaded:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=45239332,53138852,59587364
Με λιγα λογια, ο Ηλιακης πεθανε για το τιποτα - βεβαια η Μιραντολινα του αφιερωσε κοτζαμαν ποιημα οποτε βγηκε κερδισμενος υποθετω. Α, προτεινω να κρυβουμε τετοια κειμενα γιατι προσωπικα, αμα ημουνα παιδι του Ηλιακη και τα διαβαζα, θα τους ταραζα ολους στις μπομπες.
Kαι για την αντιγραφη απο το σχετικο ποστ τις Μιραντολινας:
“Μη γράψετε τίποτε για το κείμενο, παρακαλώ σας. Αν θέλετε γράψτε ένα Αντίο του παλληκαριού, θα κοιτάξω να βρούμε τρόπο να το στείλουμε στα παιδιά του, να μη νοιώσουν κάποτε πως κανείς δεν νοιάστηκε που ο πατέρας τους σκοτώθηκε.”
Αιντε, θα ξαναλεμε τις ιδιες μαλακειες στην αλλη κριση.