Comments on: you gotta love these people

By: Γιώργης Χολιαστός

Γιώργης Χολιαστός — Sun, 20 Jul 2008 11:54:54 +0000

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ Μετάφραση Γεωργίου Χολιαστού Copyright: PAu 2-001-963 Γιώργης Χολιαστός ΗΣΙΟΔΟΥ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ Εσείς που τα τραγούδια σας χαρίζουνε τη δόξα ελάτε κι ας ακούσουμε από σας Πιέριες Μούσες ύμνους για τον πατέρα σας να ψάλλετε το Δία' το Δία το μέγα, που οι θνητοί, γιατί αυτός το θέλει είναι γνωστοί είτε άγνωστοι, άσημοι ή δοξασμένοι. Γιατί αυτός τη δύναμη κι εύκολα τηνε δίνει μα κι εύκολα όποιον δυνατός είναι τονε συντρίβει. Και, ο Δίας, που με δύναμη βροντάει και που μονιά του έχει τα πιο ψηλότερα από τα παλάτια όλα, κι όποιον αλαζονεύεται μικραίνει μ' ευκολία, και κείνον που ασήμαντος είναι, τον ανυψώνει' κι εύκολα ισώνει το στραβό και το θρασύ ζαρώνει. Εσύ που βλέπεις και ακούς εισάκουέ μου Δία και κάνε δίκιες και ορθές να 'ναι οι αποφάσεις. Όσο για με κάποιες θα πω γυμνές στον Πέρση αλήθειες: ποτέ δεν ήταν Έριδας ένα μονάχα είδος μα είναι δυο πάνω στη γη. Κι όποιος τη μία νιώσει τηνε παινεύει' και σκληρά την άλλη κατακρίνει. Τόσο οι δυο διαφέρουνε. Το φοβερό η μία τον πόλεμο η κατάρατη και τη διχόνοια φέρνει και βέβαια άνθρωπος αυτήν κανένας δεν τη θέλει. Αλλά σ' αυτήν την Έριδα τιμής μερίδιο δώσαν η ανάγκη και η θέληση των θεών. Ως για την άλλη που πρώτη η Νύχτα η σκοτεινή την έχει γεννημένη την έχει αυτήν του Κρόνου ο γιος που κατοικεί στα ύψη, του κόσμου ο διαφεντευτής, βαθιά στη γη ριζώσει' και τον τεμπέλη ακόμα αυτή τον κάνει να δουλέψει. Γιατί αν πλούσιο δει κανείς κάποιονε, που με ζήλο πέφτει απάνω στη δουλειά και σπέρνει και οργώνει και την περιουσία του τηνε νοικοκυρεύει, τότε και κείνος της δουλειάς θα νιώσει την ανάγκη. Γιατί ζηλεύει ο γείτονας το γείτονά του εκείνον που να πλουτίσει προσπαθεί. Κι αυτή ακριβώς η Έρις είναι καλή για τους θνητούς. Και, Πέρση, στο μυαλό σου βάλτα όλα τούτα δω καλά ώστε να μη σου παίρνει απ' τη δουλειά η Έριδα η χαιρέκακη το νου σου και να σε κάνει όλονε το χρόνο σου να χάνεις ακούγοντας και βλέποντας στην αγορά καυγάδες. Καιρό δεν έχει για παρέες και για καυγάδες κείνος που μες στο σπίτι του άφθονο στην ώρα του κομμένο για να περάσει τη χρονιά δεν έχει αποθηκέψει το στάρι που μας δίνει η γη, της Δήμητρας το σπόρο. Έχε τον άφθονον αυτόν και ύστερα ν' αρχίζει τις έχθρες και τους τσακωμούς για περιουσίες άλλων Μα ευκαιρία δεύτερη όπως αυτή δε θα 'βρεις' εμπρός λοιπόν! Ας λύσουμε τούτη τη διαφορά μας χωρίς καιρό να χάνουμε, με μιαν από τις κρίσεις τις δίκιες που του Δία οι πιο του είναι αγαπημένες. Βέβαια την κληρονομιά την έχουμε μοιράσει' αλλά συ άρπαξες πολλά. τα πήρες και τα πήγες σαν δώρα στους αχόρταστους τους άρχοντες εκείνους που στέργουν και δικάζουνε με τέτια δικιοσύνη. Ανόητοι! Δεν ξέρουνε πως το μισό αξίζει πιότερο από τ' ολόκληρο και ούτε πόση αξία μέσα του ο ασφόδελος κρύβει και η μολόχα. Γιατί του τα 'χουνε οι θεοί κρυμμένα όσα ανάγκη στη ζήση του έχει ο άνθρωπος. Αλλιώς εύκολο θα 'ταν να 'χεις για όλη τη χρονιά δουλεύοντας μια μέρα κι ύστερα να καθόσουνα. Στο τζάκι το τιμόνι τότε θα κρέμαζες κι εσύ κι ούτε που θα γνιαζόσουν αν τα γερά μουλάρια σου ή τα βόδια σου δουλεύουν. Μα η ψυχή του οργίστηκε και τα 'κρυψε ο Δίας γιατί τονε ξεγέλασε ο πανούργος Προμηθέας. Γι αυτό σχεδίασε δεινά για τους ανθρώπους πάθη και τη φωτιά τους έκρυψε. Αλλά εκείνος πάλι του Ιαπετ'ύ ο άξιος γιος είναΙ που από το Δία την έκλεψε για τους θνητούς σ' ένα καλάμι κούφιο χωρίς ο Δίας, που χαρά νιώθει να κεραυνώνει και που βαθιάν έχει βουλή να τονε καταλάβει. Κι ο συννεφοσυνάχτης Ζευς οργή γεμάτος του 'πε: "Παιδί εσύ του Ιαπετού, που σ' όλα μέσα είσαι χαίρεσαι που με γέλασες και τη φωτιά μου πήρες, μ’ αυτή κατάρα και για σε τον ίδιονε θα φέρει μα και για όσους θα 'ρθουνε μετά γενιές ανθρώπων. Γιατί σ' αυτούς, για τη φωτιά, ένα κακό θα δώσω που όλων θα χαίρεται η ψυχή μ' αυτό, αλλά που όμως την ίδια τους τη συφορά σε κείνο θ' αγκαλιάζουν". Έτσι ο πατέρας των θεών είπε και των ανθρώπων και δυνατά εγέλασε. Τον κοσμοξακουσμένο κατόπι διάταξε Ήφαιστο νερό και χώμα αμέσως ν' ανακατέψει και μ' αυτό να φτιάξει ένα πλάσμα κι ανθρώπου μέσα του φωνή και δύναμη να βάλει και να του δώσει αθάνατης θεάς πρόσωπο να 'χει και το λαχταριστό κορμί παρθένας νιας κι ωραίας. Είπε μετά στην Αθηνά δουλειές να τηνε μάθει και πολυξόμπλιαστο πανί με τέχνη να υφαίνει. Της Αφροδίτης της χρυσής της είπε να κοσμήσει με χάρη το κεφάλι της κι ακόμα να της δώσει τον πόθο τοΝ μαρτυρικό και να της μάθει νάζια τα μέλη που λιγώνουνε. Και στον αγγελιαφόρο Ερμή, του Άργου το φονιά διάταξε να της δώσει πόρνης αδιάντροπη ψυχή και κυνική μια σκέψη. Έτσ' είπε κι όλοι υπάκουσαν στον άρχοντα το Δία το γιο του Κρόνου: ο ξακουστός ευθύς ο κουτσοπόδης από τη γη ένα είδωλο σεμνής παρθένας φτιάχνει τέτιο, καθώς η θέληση του γιου του Κρόνου ήταν κι η λαμπρομάτα η Αθηνά τη ντύνει, τη στολίζει και οι θεές οι Χάριτες και η Πειθώ η αφέντρα χρυσά τριγύρω στο λαιμό της βάλανε γιορντάνια κι οι Ώρες με τα όμορφα μαλλιά, τη στεφανώσαν με άνθη ανοιξιάτικα. Κι η Αθηνά η Παλλάδα με όλ' αυτά της στόλισε ωραία το κορμί της. Κι ο αγγελιαφόρος, ο φονιάς του Άργου, έχει βάλει το ψέμμα μες στα στήθια της και τα γλυκά λογάκια και το μυαλό το κυνικό, καθώς βουλή του Δία ήταν του μεγαλόβροντου. Τέλος μιλιά της δίνει ο αγγελιαφόρος των θεών και τη γυναίκα ετούτη Πανδώρα την ονόμασε γιατί όλοι όσοι μέναν στα Ολύμπια τ' ανάκτορα την είχανε σαν ένα δώρο που δίνει συφορά χαρίσει στους ανθρώπους με το ψωμί που τρέφονται. Κι όταν αυτόν το δόλο τέλειωσε τον αμάχητο και φοβερό ο πατέρας τον ξακουσμένο το φονιά του Άργου τονε στέλνει μαντατοφόρο γρήγορο, να πάει του Επιμηθέα το θεϊκό το χάρισμα. Κι απ' του Επιμηθέα διόλου δεν πέρασε απ' το νου τι του 'πε ο Προμηθέας- δώρο να μην εδέχονταν απ' τον Ολύμπιο Δία μα πίσω να το γύριζε σ' αυτόν που το 'χε στείλει μήπως εκείνο συφορά θα 'φερνε στους ανθρώπους' παρά το δέχτηκε αυτός' και το 'νιωσε μονάχα όταν τον βρήκε το κακό. Γιατί εζούσαν πρώτα στη γη επάνω οι άνθρωποι χωρίς κακό κανένα. Χωρίς τα μαύρα βάσανα και τις κακές αρρώστιες που στους ανθρώπους φέρανε το θάνατο. Μα όμως έπιασε με τα χέρια της και σήκωσε η γυναίκα το κούπωμα του πιθαριού το μέγα, Kι όλα εκείνa τα σκόρπισε, και θλιβερές απόλυσε έτσι έγνιες για τους ανθρώπους. Έμεινε μονάχη εκεί η ελπίδα στη φυλακή την άσπαστη μέσα, κατω απ' τα χείλη του πίθου και δεν πέταξε σαν άνοιξε το πώμα γιατί πριν βγει ξανάκλεισε το κούπωμα εκείνη όπως του Δία ήταν βουλή του συnνεφοσυνάχτη και του Αιγιδοκράτορα. Μ' από την άλλη πίκρες αμέτρητες ανάμεσα γυρνάνε στους ανθρώπους. Γεμάτη από κακά η γη κι η θάλασσα γεμάτη. Οι αρρώστιες, άλλες τη νυχτιά ζυγώνουν τους ανθρώπους κι άλλες τη μέρα, ακάλεστες, και στους θνητούς κομίζουν κάθε κακό. Και σιωπηλές-γιατί την ομιλία ο Δίας ο βαθύβουλος παρμένη τους την έχει. Έτσι κανείς απ' τη βουλή του Δία δεν ξεφεύγει. Κι αν θέλεις, την περίληψη κι άλλης μιας ιστορίας σοφά κι ωραία θα σου πω. Και βάλε στο μυαλό σου ότι κοινή καταγωγή έχουν θεοί κι ανθρώποι. Και πρώτα πρώτα μια χρυσή γενιά θνητών ανθρώπων έφτιαξαν οι αθάνατοι του Ολύμπου οι αφέντες. Αυτό ήταν σα στον ουρανό βασίλευε ο Κρόνος. Με την ψυχή τους ξέγνιαστη σαν τους θεούς εζούσαν κΑι λεύτεροι απ' τα βάσανα κι από τους κόπους ήταν. Και ούτε τ' άθλια γερατειά τους έβρισκαν, μα πάντα τα πόδια και τα χέρια τους ολόγερα έχοντάς τα έξω απ' όλα τα κακά χαρούμενοι γιορτάζαν. Και πέθαιναν σαν να 'τανε σ' ύπνο παραδομένοι. Κι είχανε όλα τα καλά. Η γης η ζωοδότρα μόνη της έδινε καρπό και άφθονο και πλούσιο. Και κείνοι, πράοι κι ειρηνικοί, και τα πολλά αγαθά τους και τα έργα τους εχαίρονταν, πλούσιοι και σε κοπάδια, και στην αγάπη των θεών. Κι όταν αυτό το γένος το χώμα το εσκέπασε, θέλησε ο μέγας Δίας και κείνοι πνεύματα θεϊκά γίνανε' κι αγαθοί 'ναι. Και πάνω βρίσκονται στη γη,και τους κοινούς ανθρώπους τους προφυλάνε απ' το κακό, και για τη δικιοσύνη φροντίζουνε, και τις κακές τις πράξεις σημειώνουν, σ' ομίχλης πέπλα έτσι καθώς αυτοί όντας τυλιγμένοι πλανιούνται πάνω από τη γη. Και δίνουνε τον πλούτο. κι αυτό 'ναι το βασιλικό προνόμιο που τους 'δόθη. Δεύτερο γένος, μα πολύ χειρότερο κατόπι, το ασημένιο πλάσανε του Ολύμπου οι αφέντες, π' ούτε στο σώμα ούτε στο νου με το χρυσό ήταν όμοιο. Αλλά για χρόνια το παιδί εκατό ανατρεφόταν παίζοντας μες στο σπίτι του πλάι στη σεβάσμια μάνα σαν ένα μέγα νήπιο. Μα σα να μεγαλώσουν ήτανε, κι όταν έφταναν στα σύνορα της ήβης λίγον καιρό εζούσανε. ταλαιπωρίες γεμάτοι γιατ' ήτανε ανέμυαλοι γι' αυτό και δεν μπορούσαν να διώξουν απ' τις σχέσεις τους την άλογην αυθάδεια ούτε και στους αθάνατους λατρείες να προσφέρουν, ούτε θυσίες στους βωμούς των μακαρίων να κάνουν, όπως οι άνθρώποι που 'χουνε τάξη το συνηθίζουν. κι έτσι τους εξολόθρευσε ο Δίας, ο γιος του Κρόνου, θυμό γεμάτος επειδή καθόλου τους μακάριους Ολύμπιους δεν τιμούσανε. Κι όταν κι αυτό το γένος το κατασκέπασε η γη, αυτοί ονομαστήκαν θεοί υποχθόνιοι μάκαρες, δεύτεροι αυτοί, μα όμως μεγάλες είναι οι τιμές που έχουνε κι εκείνοι. Ο Δίας πατέρας έπειτα, τρίτο θνητών ανθρώπων έπλασε γένος, χάλκινο. Αυτό με το ασημένιο σε τίποτα δεν έμοιαζε. Από μελιά φτιαγμένο, πολεμικό και φοβερό. και γι άλλο δε νιαζόνταν, παρά για του Άρη τις δουλειές τις στεναγμούς γεμάτες και για βρισιές και προσβολές. Ψωμί ποτέ δεν τρώγαν. Είχαν ατρόμητη ψυχή φτιαγμένη από ατσάλι. και ήταν απλησίαστοι. Μεγάλη δύναμη είχαν και φοβερά τα χέρια τους φύτρωναν απ' τους ώμους του ρωμαλέου τους κορμιού. Χάλκινα είχαν τα όπλα και χάλκινα τα σπίτια τους και ό,τι χρειαζόνταν, από χαλκό το φτιάχνανε-γιατί το μαύρο ακόμα το σίδερο δεν το 'χανε. κι αυτοί όμως απ' τα χέρια τα ίδια τους χαθήκανε κι ανώνυμοι στου Άδη τα κρυερά και τα υγρά κατέβηκαν παλάτια. κι όταν το χώμα σκέπασε κι αυτό το γένος, άλλο τέταρτο γένος έπλασε ο Δίας ο γιος του Κρόνου, πιο δίκαιο και πιο καλό, το θείο ηρώων γένος πα' στην πολύθροφη τη γη, που ημίθεους τους λένε' ήταν η προηγούμενη γενιά από τη δική μας που' χε φανεί πάνω στης γης την απεραντωσύνη. Όμως ο μαύρος πόλεμος με τις σκληρές τις μάχες κι αυτούς τους εξολόθρεψαν, είτε στη γη του Κάδμου- στη Θήβα την εφτάπυλη μπροστά, σα για τα πλούτη του Οιδίποδα εμάχονταν, είτε όταν με καράβια τους έφερεν ο πόλεμος στην Τροία, πάνω απ' τα βάθια της θάλασσας τ΄ανέσωστα, για χάρη της Ελένης της ομορφόμαλλης' κι εκεί ,του μαύρου του θανάτου είναι που άλλους σκέπασε το πέπλο κι άλλους πάλι του Κρόνου ο γιος τους έβαλε, ο Δίας ο πατέρας, στ' άκρια να μένουνε της γης, μακριά 'πο τους ανθρώπους που τάξη κι άφθονο έχουν βιος. Και στων μακάρων ζούνε τώρα εκείνοι τα νησιά χωρίς καμμίαν έγνια, με δίπλα τους τον ωκεανό με τις βαθιές τις δίνες, ήρωες όντας ευτυχείς που για δική τους χάρη κάθε που έρχεται χρονιά καρπούς γλυκούς σα μέλι τους ωριμάζει τρεις φορές η γης η ζωοδότρα. Είθε να μη μετριόμουνα κι εγώ μέσα στο πέμπτο το γένος το ανθρώπινο, μα ή πριν να 'χα πεθάνει ή να γεννιόμουνα μετά. Γιατί το σιδερένιο τώρα το γένος είναι αυτό. Ούτε για μία μέρα οι πόνοι δε θα πάψουνε κι οι μόχθοι. Και οι έγνιες οι φοβερές που οι θεοί δίνουνε στους ανθρώπους, τις νύχτες θα τους λυώνουνε' και πάλι όμως έτσι κι αυτοί, μαζί με τα κακά θα 'χουν και τα καλά τους. Αλλά και τούτο το θνητό το γένος των ανθρώπων από το Δία θα χαθεί παιδιά όταν θα γεννιούνται που θα 'χουν άσπρα τα μαλλιά τριγύρω στους κροτάφους. Τότε ο πατέρας άμοιαστος με το παιδί του θα 'ναι. Κι όπως ως τώρα εγίνονταν αγαπητός ο ξένος σ' αυτόν που τον φιλοξενεί, δε θα 'ναι, ούτε πάλι ο αδερφός στον αδερφό κι ούτε στο φίλο ο φίλος. Και τα παιδιά δε θα τιμούν τους γέροντες γονείς τους μα θα τους βρίζουνε σκληρά κι αδιάντροπα τους δόλιους χωρίς να βάζουνε στο νου τη θεία τιμωρία. Και την τροφή που οφείλουνε να δίνουν στους γονείς τους, γιατί τους αναθρέψανε, ούτε κι αυτή θα δίνουν. Και τότε δίκιο θα 'ναι η βια και θα εξολοθρεύουν ένας την πόλη τ' αλλουνού. Καμμιά τιμή δε θα 'χει όποιος το λόγο του κρατεί-ο αγαθός κι ο δίκιος-, μα στον κακούργο πιο πολύ και στον ανήθικο άντρα θα δίνουνε τιμές αυτοί. Το μόνο δίκιο θα 'ναι η δύναμη' κι αληθινό δε θα υπάρχει δίκιο. Και θα συντρίβει ο δειλός το γενναιότερο άντρα πανούργα λόγια λέγοντας που όρκο γι αυτά θα παίρνει. Κι ο φθόνος τους ταλαίπωρους θα συντροφεύει ανθρώπους χαιρέκακος, κακόγλωσσος και φοβερός στην όψη. Και τότε απ' την πλατύδρομη θα φύγουνε τη γη μας η Νέμεση και η Αιδώς στον Όλυμπο να πάνε, κατω από άσπρα κρύβοντας τ' ωραίο κορμί τους πέπλα και στους αθάνατους θα παν τον κόσμο παρατώντας. Για τους θνητούς πια θα 'χουνε απομείνει τους ανθρώπους οι θλίψες και τα βάσανα' και γιατρειά δε θα 'ναι καμμιά γι αυτές τις συφορές. Και τώρα ένα μύθο αν κι είναι βέβαια γνωστικοί, θα πω στους βασιλιάδες. Καθώς μέσα στα νύχια του το είχε αρπαγμένο και σε μεγάλα το 'φερνε, στα νέφη μέσα,ύψη, στο πολυχρωματόλαιμο τ' αηδόνι ετούτα είπε ο γέρακας-εμύρονταν λυπητερά εκείνο μέσα στα νύχια τα γαμψά' και το γεράκι του 'πε τα λόγια αυτά τ' αγέρωχα: "Τ' είναι δυστυχισμένο που λάλησες; Κάποιος πολύ πιο δυνατότερός σου σ' εξουσιάζει' όπου εγώ σε πάω, εκεί πηγαίνεις, κι ας είσαι και τραγουδιστής. Κι αν έτσι μου αρέσει το δείπνο μου θα γίνεις συ' ή αν θέλω θα σ' αφήσω. Όποιος με δυνατότερους τα βάζει, άμυαλος είναι. Χάνει τη νίκη και ντροπές και βάσανα περνάει". Έτσι το γοργοπέταχτο μίλησε το γεράκι, το μεγαλόφτερο πουλί. Στο δίκιο Πέρση όμως να υπακούς και τ' άδικο εσύ να μην το στέργεις. Ολέθριο είναι τ' άδικο για τους μικρούς ανθρώπους΄ και το σηκώνουν δύσκολα και οι μεγάλοι ακόμα και τους λυγάει το βάρος του και συφορές τούς βρίσκουν. Μα είναι προτιμότερος ο αντίθετος ο δρόμος- στη δικιοσύνη που οδηγεί γιατ' η δικαιοσύνη στην αδικιά ενάντια στο τέλος θριαμβεύει. Μα τότε κι άμυαλος κανείς να είναι θα το μάθει, γιατί όπου γ'ινονται άδικες κρίσεις, παρών κι ο Όρκος. Κι ακούγεται ο θόρυβος που κάνει η δικιοσύνη, που σέρνεται καθώς την παν άνθρωποι δωροφάγοι που λύνουνε τις διαφορές με πληρωμένες δίκες. Κι αυτή ακλουθάει κλαίγοντας στις πόλεις των ανθρώπων και στα καλυβοχώρια τους,με καταχνιά ντυμένη και φέρνει την καταστροφή σ' αυτούς που τηνε διώξαν και τηνε στραβομοίρασαν. Όμως αυτούς που κρίνουν σωστά και ξένους και δικούς, και διόλου δεν ξεφεύγουν από του δίκιου τη γραμμή, κι η πόλη τους προκόβει κι ανθεί εντός της ο λαός' ειρήνη έχουν στη γη τους κι οι νέοι φτάνουν και γίνονται μεγάλοι γιατί ο Δίας που μακριά βλέπει, ποτέ, γι αυτούς δεν προορίζει το φοβερό τον πόλεμο. Κι ούτε ποτέ ανθρώπους που κρίσεις κάνουν δίκαιες η πείνα θα τους έβρει, ούτε καμμία συφορά' μα με χαρά γεμάτοι θ’ απολαβαίνουν τους καρπούς των κόπων τους. Για κείνους βιος δίνει άφθονο η γη' και τα βουνήσια δέντρα έχουν βαλάνια στην κορφή και στον κορμό μελίσσια. Και γέρνουνε τα πρόβατα από των μαλλιών το βάρος. Και στον πατέρα τα παιδιά μοιάζουνε που οι γυναίκες γεννάνε. Κι έχουν άφθονα πάντοτε τ' αγαθά τους. Και τόσο η ζωοδότρα γη πλούσια σοδειά τους δίνει που ανάγκη αυτοί δεν έχουνε να μπαίνουν σε καράβια. Όσο γι αυτούς που άλλο τι δεν έχουνε στο νου τους παρά τα έργα τα μιαρά και την κακή αδικία, ο παντεπόπτης βέβαια του Κρόνου ο γιος, ο Δίας, για κείνους την καλόπρεπη σχεδιάζει τιμωρία. Και οι φορές είναι πολλές που ολόκληρη μια πόλη από έναν άντρα χάθηκε κακόν, όταν εκείνος ασέβησε και στ' άδικο δούλευε το μυαλό του. Τότε η οργή πάνω σ' αυτούς απ' τα ουράνια πέφτει του Δία του Κρονογέννητου: θανατικό και πείνα. Και καταστρέφονται οι λαοί' στερφεύουν οι γυναίκες και μία μια οι φαμελιές σβύνουν, καθώς τ' ορίζει η ταιριασμένη πάντοτε βουλή του Ολύμπιου Δία. Κι άλλη φορά του Κρόνου ο γιος τα τείχη τους χαλάει ή πάλι πολυάριθμο στρατό τους κατσστρέφει, κι άλλοτε μες στη θάλασσα τα πλοία τους χτυπάει. Και,βασιλιάδες,ως και σεις αυτή τη δικιοσύνη βάλτε καλά μες στο μυαλό.Γιατί πααρόντες είναι μες στους θνητούς οι αθάνατοι κι έχουν το νου τους σ' όσους μ' ανόσιες δίκες προσπαθούν να φάει ένας τον άλλο καταφρονώντας του θεού τη δίκια τιμωρία. Ναι! Γιατί υπάρχουνε στη γη πάνω την πολυτρόφα τριάντα χιλιάδες φύλακες σταλμένοι από το μέγα το Δία,αθάνατοι αυτοί για τους θνητούς ανθρώπους. Και τριγυρνούν αόρατοι σ' όλη τη γη επάνω κι άγρυπνα παρακολουθούν έργα άνομα και δίκες. Κι υπάρχει και παρθένα μια,κόρη του Δία,η Δίκη, που του Ολύμπου οι θεοί σέβονται και τιμούνε' κι όποτε κάποιος άνομα κρίνοντας την προσβάλει αμέσως στον πατέρα της το Δία κάθεται δίπλα και του μηνάει τους στοχασμούς των άδικων ανθρώπων για να πληρώσει ο λαός για τις αχρείες πράξεις των βασιλιάδων που έχουνε στο νου τους άθλιες σκέψεις και που με λόγια πονηρά διαστρέφουνε το δίκιο. Μη,δωροφάγοι άρχοντες,ετούτα τ' αψηφάτε. Να 'χετε γνώμη αληθινή.Ως για τις αποφάσεις τις άδικες,μια και καλή ξεχάστε τες.Εκείνος που σκάφτει λάκκο γι άλλονε πέφτει ο ίδιος μέσα' κι η σκέψη βλάφτει πλιο η κακή εκείνον που την κάνει. Στο μάτι και στο λογισμό του Δία κρυφό δεν είναι κι αν το θελήσει το μπορεί να δει και τα δικά σας. Και τι είδους μέσα κλείνεται στην πόλη δικιοσύνη ούτε αυτό από κείνονε, αν θέλει, δεν ξεφεύγει. Δε θα 'θελα ουτ' εγώ ποτέ ούτε και το παιδί μου μες στους ανθρώπους να 'μαστε δίκαιοι-γιατί κακό 'ναι για κάποιον να 'ναι δίκαιος αφού πιότερο δίκιο βρίσκει ο άδικος. Αλλά, πράγματα τέτια, όχι, να επιτρέψει ο σοφός ο Δίας δεν το πιστεύω. Και συ αυτά βάλτα καλά μέσα στο νου σου Πέρση. Άκου του δίκιου τη φωνή και ξέχνα κάθε βία. Αυτό το νόμο όρισε ο γιος του Κρόνου στους ανθρώπους: τα ψάρια και τα φτερωτά πουλιά και τα θηρία το δίκιο μη γνωρίζοντας να τρώνε το 'να τ' άλλο. Μα στους ανθρώπους έδωσε δικαιοσύνη, που είναι απ' όλα το καλλίτερο. Κι όποιος τη δικιοσύνη την ξέρει και τη διαλαλεί, σ' αυτόν την ευτυχία ο παντεπόπτης δίνει Ζευς. Μα μάρτυρας αν κάποιος όρκο θα πάρει ψεύτικο ξέροντας το τι κάνει, αγιάτρευτα πληγώνοντας έτσι τη δικιοσύνη τότε η γενιά του όσο πάει και πιο πολύ θα σβήνει' ενώ εκεινού που αληθινό θα πάρει όρκο, αξαίνει. Για το καλό σου σου μιλώ πολυανόητε Πέρση- άφθονο βρίσκεις το κακό κι εύκολα γιατί ο δρόμος που εκεί πηγαίνει ειν' ομαλός κι αυτό κοντά σου μένει. Μα μπρος οι θεοί στην αρετή βάλανε τον ιδρώτα. Άγριος, μακρύς κι ανήφορος ο δρόμος στην αρχή του' Μ' αν και δυσκολοδιάβατος εύκολος μοιάζει να 'ναι όταν τον έχεις πια διαβεί. Κι απ' όλους τους ανθρώπους είναι αξιότερος αυτός που όλα μοναχός του αφού θα κάτσει να σκεφτεί θα νιώσει ποιο απ' όλα είναι που στο καλλίτερο θα τόνε βγάλει τέλος. Άξιος κι αυτός που όποιον σωστά μιλάει τον ακούει. Μα είναι άχρηστος κι αυτός που ούτε καταλαβαίνει ούτε άλλονε ακούγοντας μπορεί μυαλό να βάλει. Αλλά εσύ που από θεό, Πέρση, γεννοκρατιέσαι τη συμβουλή μου μην ξεχνάς: εργάζου.Η πείνα έτσι από τη μια θα σου ειν' εχθρός, ενώ από την άλλη η ομορφοστεφάνωτη Δήμητρα η σεβάσμια θα σ' αγαπάει και θα 'ναι βιος το σπίτι σου γεμάτο' γιατ' είναι η πείνα πάντοτε το ταίρι του ακαμάτη. Και οι θεοί κι οι άνθρωποι μισούνε τον τεμπέλη που, όπως οι κοψονούρηδες κηφήνες, συνηθίζει να ζει τρυγώντας άκοπα των μελισσών το μόχθο. Μα συ στην εργασία σου τάξη και μέτρο να 'χεις για να 'ναι τα κελάρια σου στην ώρα τους γεμάτα. Μον' όσοι εργάζονται έχουνε και πλούτη και κοπάδια. Και πιο πολύ κι οι αθάνατοι και οι θνητοί αγαπάνε όσους δουλεύουνε γιατί τεμπέληδες δε θέλουν. Ντροπή δεν είναι η δουλειά-ντροπή 'ν' η αεργία' θα σε ζηλεύει ο άεργος αν δουλεύοντας πλουτίσεις γιατί κι η δόξα κι η τιμή τον πλούτο ακολουθάνε. Το πιο καλό είναι η δουλειά κι ας έχεις όποιον κλήρο. Γι αυτό και πάρε το μυαλό μακριά το αλαφρό σου από το βιος των αλλωνών καθώς σε συμβουλεύω και τη δικιά σου πόρεψη και τη δουλειά σου κύττα. Υπάρχει μια κακή ντροπή που το φτωχό ακλουθάει. Και στους ανθρώπους η ντροπή φέρνει ωφέλεια ή βλάβη' και πάλι, φτώχεια η ντροπή, πλούτο το θάρρος φέρνει. Τα πλούτη τα καλλίτερα δεν είναι τα κλεμμένα μ' αυτά που δίνει ο θεός. Γιατί με του χεριού του τη βια, μπορεί πλούτη κανείς μεγάλα ν' αποκτήσει- μπορεί και με τη γλώσσα του ακόμα να τα κλέψει- τέτοια πολλά συμβαίνουνε όταν το νου του ανθρώπου το κέρδος τόνε ξεγελά και όταν τη ντροπή του την ξεγελά η αδιαντροπιά. Μα τότε μ' ευκολία το κηλιδώνουν οι θεοί τ' όνομα αυτού του ανθρώπου, μαραίνουνε το σπίτι του και λίγο μόνο χρόνο κρατάνε πλούτη σαν αυτά. Και κρίμα ίδιο κάνει αυτός που άσχημα φερθεί σε ξένο ή σε ικέτη κι αυτός κρυφά που θ' ανεβεί στης γυναικαδερφής του το στρώμα πάνω, ανήθικα να πράξει αποτολμώντας κι αυτός που τόσο ειν' άμυαλος ώστε ορφανά παιδάκια να τ' αδικεί. Αλλά κι αυτός το γέρο το γονιό του που στο κατώφλι έφτασε των γερατειών των μαύρων εχΘρεύεται και με βαριά τόνε πληγώνει λόγια. Αγανακτεί με ολ' αυτά τότε ο Δίας ο ίδιος και πληρωμή πολύ βαριά στ' άδικα έργα δίνει. Συ όμως κράταγε μακριά από τέτοια το μυαλό σου' και κάνε στους αθάνατους κατά τη δύναμή σου θυσίες αγνές και καθαρές' και καίγε στους βωμούς τους πλούσια τα μηροκόκκαλα' και να ζητάς ακόμα τη θείαν εύνοια με σπονδές και με θυσίες κι όταν για ύπνο πας κι όταν το φως τ΄άγιο του ήλιου βγαίνει, για να τους έχεις συνεργούς και φίλους στις δουλειές σου. Και θ' αγοράζεις τότε συ περιουσίες άλλων και τη δική σου όχι αυτοί. Και όποιον σ' αγαπάει να τον καλείς για φαγητό' και τους εχθρούς σου άστους. Και να καλείς περσότερο κείνον που ζει κοντά σου. Γιατί αν κάτι άσχημο στο σπίτι σου θα γίνει οι γείτονες γυμνοί θα 'ρθουν αλλά οι συγγενείς σου θα κάτσουν πρώτα να ντυθούν. Και γείτονα όταν έχεις κακόν, αυτό 'ναι συφορά. Καλόν, ειν' ευλογία. Μεγάλη τύχη αν καλός γείτονας θα σου τύχει. Τότε ουτ' έχεις κίνδυνο ποτέ να χάσεις βόδι. Μέτρα καλά ό,τι δανειστείς από το γείτονά σου και δόστο πίσω ακριβώς και κάτι παραπάνω αν το μπορείς, έτσι που αν πάλι βρεθείς σ' ανάγκη πρόθυμο πάλι να τον βρεις. Τα βρώμικα τα κέρδη φέρνουν ζημιά-μην τα ζητάς. Αυτόν που σ' αγαπάει αγάπα τον, κι απόφευγε κείνον που σ' αποφεύγει. Όποιος σου δίνει, δίνε του. Δε δίνει; Μην του δίνεις. Στο Δότη όλοι δίνουνε, στον Κράτη όμως κανένας. Το δόσιμο είναι καλό.Το άρπαγμα και κακό 'ναι και φέρνει και το θάνατο. Κι όποιος με την καρδιά του δίνει, τότε ακόμα κι αν το δόσιμο μεγάλο χαίρεται όμως δίνοντας κι αγάλλεται η καρδιά του. Μα κείνος που 'ναι αδιάντροπος κι αρπάζει κι αν ακόμα μικρό ειν' ό,τι άρπαξε, πάγωσε την καρδιά του; Στο λίγο που 'χει αν κανείς θα βάλει κι άλλο λίγο- και τούτο γίνεται συχνά-τότε αυτό το λίγο πολύ θα γίνει' κι αν κανείς προστέσει σ' ό,τι έχει, τότε θα διώξει μακριά την καταλύτρα πείνα. Και ούτε γνιάζεται κανείς για ό,τι στο σπίτι έχει' ό,τ' είναι μέσα είναι καλό. Ζημιά το έξω είναι. Ωραίο είναι ό,τι θες ν' απλώνεις να το παίρνεις. Αλλ' αν δεν το 'χεις, τότε σκας. Στοχάσου ό,τι σου λέω. Στο τέλος ή και στην αρχή του πιθαριού αν είσαι μπορείς να πίνεις όσο θες' οικονομία θα κάνεις στη μέση όταν βρίσκεται. Γιατ' η οικονομία δεν ωφελεί όταν φανεί του πιθαριού ο πάτος. Ό,τι αμοιβή συμφώνησε με φίλο, αυτή να δώσεις. Και με τον αδερφό σου αφού τα πείτε με το γέλιο να βάλτε κι ένα μάρτυρα γιατί κι η εμπιστοσύνη κι η απιστιά, κατάστρεψαν το ίδιο τους ανθρώπους. Κι ούτε καμμία κουνιστή καταφερτζού κοκκότα με τα γλυκά τα λόγια της να μη σε κοροϊδέψει. Αυτή την αποθήκη σου μονάχα έχει στο νου της. Κλέφτη μπιστεύεται αυτός που μπιστευτεί γυναίκα. Κι όλα θ' αξαίνουν τα καλά στο πατρικό σου σπίτι αν θα γεννήσεις ένα γιο μονάχα' κι άλλον ένα γέροντας πια, πεθαίνοντας, πίσω σου γιο ν' αφήσεις. Αν και ο Δίας εύκολα μπορεί να τα πλουτίσει ακόμα κι αν περσότερα παιδιά είναι στο σπίτι- πολλά παιδιά, χέρια πολλά και η σοδειά μεγάλη. Λοιπόν αν πλούτο λαχταρά στα στήθη σου η ψυχή σου άκου με και τη μια δουλιά μετά την άλλη κάνε. Όταν οι κόρες του Άτλαντα, οι Πλειάδες, ανατέλλουν το θέρο αρχίστε. Κι όταν πια να βασιλέψουν πάνε αρχίστε τότε τ' όργωμα. Μερόνυχτα σαράντα κρυμμένες μένουνε αυτές μα φαίνονται και πάλι καθώς γυρνάει πια η χρονιά, την ώρα που για πρώτη κανένας το δρεπάνι του φορά ξανακονίζει. Και να οι κάμποι νόμο ποιόν έχουνε, που ειν' ο ίδιος και για όσους ζουν στη θάλασσα κοντά,και για όσους μένουν μακριά 'πο κύμα θάλασσας σε δασωμένα πλάγια κι εύφορη έχουνε τη γη: γυμνός όργωνε, σπέρνε γυμνός και θέριζε αν θες όλες να τις τελειώσεις στην εποχή τους τις δουλειές που η Δήμητρα ορίζει. το κάθε τι στην ώρα του βλαστούς θα βγάλει τότε κι ανάγκη συ για να χτυπάς δε θα 'χεις ξένες πόρτες σαν το ζητιάνο-και χωρίς να καταφέρνεις κάτι' όπως και τώρα ήρθες σ' εμέ. πολλά όμως σου 'χω δώσει κι άλλο δεν παίρνεις τίποτε. Άμυαλε Πέρση εργάζου στα έργα που έχουν στους θνητούς οι αθάνατοι ορίσει, αλλιώς με λύπη στην καρδιά, σέρνοντας τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου μαζί τη ζητιανιά θ' αρχίσεις απ' τους γειτόνους-αλλ' αυτοί θ' αδιαφορούν τελείως. Μπορεί για μια ή δυο φορές να 'χεις επιτυχία. Αν όμως να τους ενοχλείς θα συνεχίσεις, τότε καμιά ωφέλεια όσα πολλά κι αν πεις δε θα σου φέρουν γιατί τα λόγια σου άχρηστα θα βγαίνουν απ' το στόμα. Όμως εγώ σου δείχνω πώς τρόπο να έβρεις κι έτσι κι από την πείνα να σωθείς, κι όσα χρωστάς να δώσεις. Κι η πρώτη πρώτη σου δουλειά σπίτι είναι ν' αποκτήσεις, γυναίκα και καματερό-γυναίκα όχι με γάμο μα σκλάβα, που αν θα χρειαστεί ν' ακολουθάει τα βόδια. Και τα εργαλεία στο σπίτι σου να τα 'χεις έτοιμα όλα να μη ζητάς απ' άλλονε και κείνος δε σου δίνει, και συ δεν το 'χεις κι ο καιρός πάει της δουλειάς χαμένος. Και γι αύριο ή μεθαύριο ποτέ μην αναβάλεις- με αμέλειες και με αναβολές κελάρια δε γεμίζουν. Για να προκόψει μια δουλειά χρειάζεται φροντίδα κι όποιος αφήνει για μετά καταστροφές θερίζει. Όταν του ήλιου το σκληρό ζεμάτισμα κοπάσει και ο μαγαλοδύναμος τα πρωτοβρόχια ρίξει, ο Δίας, τότε ο άνθρωπος το νιώθει το κορμί του να γίνεται πολύ αλαφρό. Κι όταν τ' αστέρι ο Σείριος λίγο τη μέρα κάθεται πάνω από το κεφάλι των θανατόθρεφτων θνητών και πιο πολύ στης νύχτας αφήνεται την αγκαλιά, τότε όποιο το τσεκούρι ξύλο θα κόψει, απείραχτο απ' το σαράκι θα 'ναι. Τα δέντρα τότε φυλλοροούν και παύουν να βλασταίνουν- να ξέρεις, η ώρα έφτασε τότε του ξυλοκόπου. Κοψ' ένα τρίποδο γουδί, τρίπηχο γουδοχέρι, κι αξόνι φτιάξε εφτάποδο-καλλίτερα ταιριάζει' κάνε και κόπανο αν βρεις οχτώ ποδιώνε ξύλο. Για δεκαπάλαμη άμαξα τρίπηχο κόψε ψίδι (ξύλα δρεπανολύγιστα πολλά θα σου χρειαστούνε). Και ψάξε να 'βρεις σε βουνό ή και σε κάμπο μέσα- και να το πας στο σπίτι σου-πουρνάρι για στιβάρι. Το πιο γερό είναι αυτό για τ' όργωμα με βόδια, αν ο τεχνίτης, που χρωστά στην Αθηνά τη γνώση, στ' αλετροπόδι αφού γερά το μπήξει, πια το φέρει και στέρεα στον άξονα το σφίξει με τις σφήνες, Και να 'χεις δύο έτοιμα μέσα στο σπίτι αλέτρια το ένα μονοκόμματο και τ' άλλο σε κομμάτια που να μπορούν να ενωθούν-το πιο καλό αυτό 'ναι: αν σπάσει το 'να, τότ' εσύ ζεύεις τα βόδια στ' άλλο. Γι αξόνι ή δάφνη ή φτελιά' σαράκι δεν το τρώει. Αλετροπόδι από δρυ, στιβάρι από πουρνάρι. Και να προμηθευτείς βοδιών εννιάχρονο ζευγάρι' Κι αρσενικά-γιατ' είναι αυτά στης νιότης τ' άνθος πάνω κι έχουν μεγάλη δύναμη. Για τη δουλειά ειναι κείνα τα πιο καλά: στ' αυλάκωμα πάνω δε θα μαλώνουν τ' αλέτρι να σου σπάσουνε η δουλειά να μην τελειώσει. Κι άντρας γερός ν' ακολουθεί πίσω τους σαραντάρης που ένα καρβέλι στα οχτώ κόβοντας να 'χει φάει κάθε κομμάτι και μπουκιά. Σ' ό,τι εκείνος κάνει θα γνιάζεται, χαράζοντας ίσα γραμμή τ΄ αυλάκι. Κι ούτε τριγύρω θα κοιτά να ψάχνει για παρέα μα θα 'ναι ο νους του στη δουλειά. Πιο νέος όμως κάποιος δε θα μπορεί κανονικά το σπόρο να μοιράσει και θα χρειαστείς και δεύτερη σπορά. Γιατί του νέου όλη του η σκέψη θα 'ναι πώς να πάει να βρει τους φίλους. Και να προσέχεις τη φωνή του γερανού ν' ακούσεις που από ψηλά 'π' τα σύννεφα κάθε χρονιά μας φτάνει- φωνή που του οργώματος την ώρα σημαδεύει που δείχνει ότι έφτασε ο βροχερός χειμώνας και που όποιον δίχως βόδια βρει δαγκώνει την ψυχή του' γιατί τα σφιχτοκέρατα τα βόδια πρέπει τότε και να 'ναι μες στο σπίτι σου κλεισμένα και χορτάτα. Βέβαια ειν' εύκολο να πεις: "δος μου τα δυο σου βόδια και το αμάξι σου", αλλά, κι ειν' εύκολο ν' ακούσεις "τα βόδια μου έχουνε δουλειά". Το να φτιαχτεί εν' αμάξι κάποιος που ζει στα σύννεφα νομίζει εύκολο είναι. Δεν ξέρει ο ανόητος ότι τ' αμάξι θέλει ξύλα κομμάτια εκατό και πως αφού φροντίσει να τα 'βρει, πρέπει έτοιμα στο σπίτι του να τα 'χει. Κι όταν η ώρα της σποράς θα 'ρθεί για τους ανθρώπους τότε ας στρωθούνε στη δουλειά κι αφέντες κι υπηρέτες' και ή ξερή, ή νοτερή, τη γη να την οργώσουν την εποχή του οργώματος.Κι εκείνοι που κινάνε πρωί πρωί για τη δουλειά, γεμάτα τα χωράφια θα είναι εκείνων με καρπό κι άμα τη διβολίσεις τη γη το θέρος, τότε αυτή δε θα σε ξεγελάσει. Και γύρνα την την Άνοιξη. Κι όταν αφράτο ακόμα το χώμα έχει η χέρσα γη, τότε να τήνε σπέρνεις. σε προφυλάει η χέρσα γη απ' το κακό το μάτι και ησυχάζει τα παιδιά. Και προσευχή στο Δία το χθόνιο, μα και στην αγνή τη Δήμητρα να κάνεις να κάμουνε της Δήμητρας τ' άγιο να γέρνει στάρι βαρύ βαρύ στο μέστωμα. Κάνε την προσευχή σου σαν πρωταρχίζεις τ' όργωμα, στο χέρι ενώ αδράχνεις του χερουλάτη τη λαβή κι ενώ με τη βουκέντρα κεντάς την πλάτη των βοδιών καθώς τα δρύινά τους τραβούν αυτά τα ζέματα. Ξοπίσω υπηρέτης να 'ρχεται που 'ναι νεαρός κρατώντας μία τσάπα και να σκεπάζει έτσι καλά το σπόρο, που να δίνει κόπο μεγάλο στα πουλιά. Στον άνθρωπο είν' η τάξη το πιο καλό. Και πιο κακό η αταξία είναι. Έτσι τα στάχυα σου μεστά πάνω στη γη θα γέρνουν αν έχει ορίσει ένα καλό γι αυτά ο Δίας τέλος. Τότε από τα κελάρια σου θα βγάλεις τις αράχνες και η ψυχή σου σίγουρα θα χαίρεται όταν παίρνεις από δικό σου που 'ναι βιος. Καλοπερνώντας έτσι θα φτάσει η Άνοιξη η λαμπρή χωρίς εσύ στους άλλους να τρέχεις-οι άλλοι από σε θα 'χουνε τότε ανάγκη. Αλλ' αν την άγια οργώσεις γη στο γύρισμα του ήλιου τότε θερίζεις καθιστός το λίγο που αδράχνει το χέρι σου κι ανάκατα τα στάχυα δεματιάζεις σκόνη γεμάτος κι άκεφος. Και θα 'ναι λίγοι εκείνοι που θα θαμάσουν όταν δουν τι έχεις στο πανέρι. Αλλάζει όμως η βουλή του Αιγιδοκράτη Δία και δύσκολο είναι στους θνητούς να τήνε καταλάβουν. και να ποια είναι η γιατρειά σαν 'όψιμα θα σπείρεις: όταν για πρώτηνε φορά μέσα λαλήσει ο κούκος στα φύλλα της βαλανιδιάς και χαίρονται οι ανθρώποι πάνω στη δίχως τέλος γη, να εύχεσαι να ρίξει ο Δίας τότε μια βροχή για τρεις συνέχεια μέρες ώστε ένα βοϊδοπάτημα ίσα ίσα να γεμίσει- τότε το πρώϊμο μπορεί τ' όψιμο να το φτάσει. Και στο μυαλό σου φύλα τα μέσα καλά ετούτα. Και μη άπρακτη την Άνοιξη τη λευκοφόρα αφήσεις να φύγει, ούτε τις βροχές που έρχονται όταν πρέπει. Και μην όλο στα γύφτικα χώνεσαι το χειμώνα όταν το κρύο τον άνθρωπο κρατάει απ' τις δουλειές του' γιατί αν είσαι εργατικός μπορεί και τότε ακόμα το σπίτι σου όφελος να δει ώστε να μην η φτώχεια τ' αρπάξει και η απραξιά κάποιου κακού χειμώνα και το λιανό το χέρι σου σφίγγει παχύ ποδάρι. Ο άνθρωπος που 'ναι άεργος κούφιες ελπίδες έχει κι ο νους του όλο το κακό σκέφτεται σαν πεινάει. Η ελπίδα που 'χει ο φτωχός ειν' άρρωστη ελπίδα όταν ενώ αρκετό φαί δεν έχει για να φάει το ρίχνει στο κουτσομπολιό. Κι όταν το καλοκαίρι ακόμα είναι στη μέση του λέγε στους υπηρέτες: "Δε θα 'ναι θέρος πάντοτε! Μπρος-φκιάχτε τις καλύβες!" Οι μέρες είναι άσχημες στο Ληναιώνα μήνα- γδέρνουν το βόδι ζωντανό, Φυλάξου απ' αυτόνε καθώς κι από τους φοβερούς τους πάγους που φυτρώνουν πάνω στη γη, σαν ο βοριάς απ' την αλογοτρόφα Θράκη περνώντας πέφτει απά' στης θάλασσας τα πλάτη και την ταράζει ενώ στεριές μουγκρίζουνε και δάση. Κι όπως ορμάει πάνω στη γη την πλυβοτανούσα βαλανιδιές ρίχνει πολλές κορφοπρασινισμένες παχιά σωριάζει έλατα κι όλο αντιβογγάει το δάσος το απέραντο' και τα θεριά ριγούνε και κάτω από τα σκέλια τους βάζουνε την ουρά τους, και κείνα ακόμα που 'χουνε πολύμαλλο το δέρμα. Μάλιστα! Τα περνάει κι αυτά-τόσο είναι παγωμένος κι ας έχουνε πυκνόμαλλα τα στήθη τους. Κι ακόμα περνάει το δέρμα του βοδιού' ν' αντισταθεί εκείνο δεν το μπορεί. Μέχρι κι αυτή τη σκληροτρίχω γίδα καλά την κάνει-μοναχά τα πρόβατα γλιτώνουν: δεν τα περνάει του βοριά η μανία, γιατί έχουν πολύ πυκνές τις τρίχες τους. Ως και οι γέροι ακόμα για να γλιτώσουν τρέχουνε. Αλλά και την παρθένα την τρυφερόκορμη, που πλάϊ στην ακριβή της μάννα 'συχάζει, δεν τήνε περνά γιατί στο βάθος μέσα εκείνη μένει του σπιτιού μη ξέροντας ακόμα της Αφροδίτης της χρυσής τα έργα. Καλολούζει τ' ολάπαλό της το κορμί, το αλείφει πλούσια λάδι κι ύστερα μένει πλαγιαστή μες στου σπιτιού το βάθος. Κι είναι τις χειμωνιάτικες μέρες που το χταπόδι στο σκοτεινό θολάμι του μέσα, καθώς συνήθειο το 'χει της άθλιας του ζωής ,το πόδι του μασάει. Γιατί ο ήλιος τη βοσκή πού είναι δεν του δείχνει μον' στων ανθρώπων τριγυρνά τις πόλεις και τις χώρες των μαύρων και οι έλληνες αργούν να φωτιστούνε. Τότε του δάσου τα θεριά με κέρατα ή δίχως τα δόντια απαίσια τρίζοντας να πάνε ξεκινάνε στις δασωμένες ρεματιές, κι όλα στο νου τους έχουν πώς καταφύγιο να 'βρουνε σε μια σπηλιά ή σε βράχο ή να χωθούν σε μια σπηλιά που αέρας δεν την πιάνει. Τότε να δεις που μοιάζουνε με τρίποδα οι ανθρώποι: ράχη σπασμένη και στη γη να βλέπει το κεφάλι. Έτσι για να γλιτώσουνε απ' τ' άσπρο χιόνι πάνε. Καλά να το 'χεις το κορμί τότε ντυμένο πρέπει με μία κάπα μαλακιά κι ένα μακρύ χιτώνα' στημόνι να 'χουν λιγοστό και μπόλικο υφάδι τα ρούχα που θα τυλιχτείς, οι τρίχες σου να στρώνουν και μην ορθές σ' ολόκληρο στέκουνε το κορμί σου. Και βολικά στα πόδια σου πέδιλα να φορέσεις από το δέρμα ενός βοδιού που σφάχτηκε,αφού μέσα το ντύσεις με πυκνό μαλλί. Κι όταν το κρύο φτάσει πάρε από πρωτόγεννα κατσίκια τα τομάρια και ράψτα με βοϊδόνευρο στην πλάτη να τα ρίχνεις να σε φυλάν απ' τη βροχή. Και σκούφο στο κεφάλι να προφυλάει βάλε τ' αυτιά. Γιατί βοριάς σαν πιάσει το κρύο είναι παγερό κι απ' τ' αστροφόρα ουράνια μια ομίχλη ξημερώνοντας ευλογημένη απλώνει πάνω απ' τα σταροχώραφα των τυχερών ανθρώπων' είναι η ομίχλη που τραβάει νερό από τα αιώνια τα ρέματα των ποταμών και που η οργή του ανέμου ψηλά την πάει, παν' απ' τη γη, κι άλλοτε από κει πάνω σα βραδινή φτάνει βροχή κι άλλοτε σαν αέρας ο θρακικός όταν βοριάς φυσάει μανιασμένα πα' στα πυκνά τα σύννεφα, Μη τονε περιμένεις. πριν φτάσει τέλειωσ' τη δουλειά και πήγαινε στο σπίτι αν θες να μην το σκοτεινό σύννεφο σε τυλίξει που 'ρχεται από τον ουρανό και μη σου πλημμυρίσει τα ρούχα κι ως το κόκκαλο και σένανε μουσκέψει. Φυλάξου από το μήνα αυτό γιατ' είναι του χειμώνα ο μήνας ο χειρότερος. Σκληρός για τους ανθρώπους σκληρός και για τα πρόβατα. Τότε ταγή στο βόδι φτάνει μισή καθημερνά, μα το φαϊ τ' ανθρώπου σαν το συνηθισμένο του και κάτι παραπάνω' βοηθούν σ' αυτό οι στοχαστικές νύχτες που μεγαλώνουν. Φύλαγε αυτές τις συμβουλές ως να τελειώσει ο χρόνος τότε που οι νύχτες γίνονται με τις ημέρες ίσες και που η μάννα όλων γη πλούσιους καρπούς θα δώσει. Εξήντα μέρες ύστερα 'π' το γύρισμα του ήλιου σα δώσει ο Δίας να κιωθούν οι μέρες του χειμώνα το ιερό αφήνοντας του Ωκεανού το ρέμα για πρώτη βγαίνοντας φορά το άστρο του Αρκτούρου προβαίνει τότε λάμποντας στου σκοταδιού την άκρη. Η κόρη του Πανδίονα τότε, η Χελιδόνα ορθώνεται η στριγγόφωνη στο φως:για του ανθρώπους η νια γεννήθηκε Άνοιξη. Τ' αμπέλια τότε αμέσως κλάδεψε-ώρα πιο καλή γι αυτό δε θα 'βρεις άλλη. Κι όταν στη φλούδα των δεντρών από τη γη ανεβαίνει τις Πλειάδες αποφεύγοντας ο σπιτοκουβαλήτης του αμπελοσκαψίματος πέρασε πια η ώρα. Τώρα δρεπάνων τρόχισμα, ζωντάνεμα των δούλων. Καιρός σαν είναι θερισμού ο ήλιος καίει το δέρμα- τη σκιά μην πιάνεις και να μη τα πρωινά κοιμάσαι μα να σηκώνεσαι νωρίς προτού η αυγή ροδίσει και γρήγορα να κουβαλείς στο σπίτι τη σοδειά σου για να 'χεις όλα τα καλά. Κρατεί 'αυγή το ένα από τα τρία που η δουλειά στη μέρα έχει μερίδια. Η αυγή και δρόμο και δουλειά τα κάνει να φτουράνε. Κι είναι το φως της που θνητούς τόσους τους ξεπορτίζει και που τη ζεύγλα στους λαιμούς τόσων βοδιών περνάει. Και όταν στο κουραστικό μέσα το καλοκαίρι ανθεί το γαϊδουράγκαθο και όταν το τζιτζίκι στο δέντρο πάνω κάθοντας τρεμίζει τα φτερά του ξεχύνοντας αδιάκοπα τ' ωραίο του τραγούδι τότε ειν' οι γίδες πιο παχιές από ποτέ και είναι υπέροχο και το κρασί. Τότε είναι που λυσσάνε οι γυναίκες για τον έρωτα, ενώ από την άλλη οι άντρες είναι αδύναμοι γιατί την κεφαλή τους τους καίει και τα γόνατα ο Σείριος και ξεραίνει το δέρμα τους.Ε! Τότε εγώ τη σκια θα 'θελα να 'χα βράχου. Και βίβλινο κρασί' κρέας από δαμάλα λειβαδερή, αγέννητη,και ρίφι πρώτη γέννα και να 'χα και στρεφόγαλα και το ψωμάκι φρέσκο. Κρασί διαμάντι να 'πινα στον ίσκιο καθισμένος και με χορτάτη την ψυχή φαϊ, να 'χω στραμμένο το πρόσωπο προς το δροσό του Ζέφυρου αγεράκι' κι από πηγή μια καθαρή που αστέρευτα κυλάει ν' ανακατώνω τρία νερού μέρη κι ένα κρασάκι.. Και βάλε μπρος τους δούλους σου ευθύς μόλις ο γίγας Ωρίονας πρωτοφανεί ,της Δήμητρας το στάρι τ' άγιο, να το λιχνίσουνε σ' αλώνι ένα επάνω που να 'ναι καλοάνεμο κι ολοστρογγυλεμένο. Κι αφού μετρήσεις το καλά, βάλτο στ' αγγειά σου μέσα. Μετά κι αφού όλο σου το βιος καλά συμμαζεμένο το βάλεις μες στο σπίτι σου, σε συμβουλεύω τότε να πάρεις δούλο ανύπαντρο και μία υπηρέτρα που να μην έχει όμως παιδιά γιατί μεγάλο βάρος είναι γυναίκα με παιδιά. Και πάρε κι ένα σκύλο που να 'χει δόντια κοφτερά κα�

By: yet anotherblog | Έχτισαν το Ινστιτούτο!

yet anotherblog | Έχτισαν το Ινστιτούτο! — Wed, 16 Jan 2008 02:29:29 +0000

[...] Αυτά όλα ως συνεισφορά στη συζήτηση που άνοιξε ο J95 (You gotta love these people) σχετικά με τις κινητοποιήσεις, και του οποίου το βασικό συμπέρασμα είναι “ότι υπάρχει αντίρρηση στις προτεινόμενες αλλαγές, η οποία εκφράζεται από συντριπτικές πλειοψηφίες σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες”. Με την επιφύλαξη οτι η κατάσταση στο Φυσικό ίσως είναι κάτω από το μέσο όρο από άποψη συμμετοχής αλλά και σοβαρότητας, να πώ οτι πάντα υπάρχει αντίδραση σε οποιαδήποτε αλλαγή επιχειρεί το υπουργείο παιδείας, διότι οι αδρανειακές είναι οι μόνες δυνάμεις που λειτουργούν ακόμα σε ένα φοιτητικό κίνημα που βρίσκεται σε αφασία. Αυτές οι αδρανειακές δυνάμεις, συχνά (αλλά όχι πάντα) βαθειά συντηρητικές, οδηγούν άλλοτε σε επιτυχείς και άλλοτε σε αποτυχημένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, ανάλογα με την επικοινωνιακή συγκυρία και τους πολιτικούς παράγοντες που καβαλάνε στο κύμα. Πόσο μαζικό και πόσο δυναμικό μπορεί να είναι ένα τέτοιο κίνημα; [...]

By: Αντιγόνη

Αντιγόνη — Wed, 25 Oct 2006 20:14:06 +0000

Οι λάζοι είναι γεωργιανοί. Μιλάνε μια γλώσσα που είναι συγγενική με την επίσημη γλώσσα σημερινής γεωργίας. αυτή η γλώσσα μιλούνε στις περιοχές της γεωργίας. για περισσοτερες πληροφοριες μπορειτε να ψαξετε στο ιντερνετ. εγω γεωργιανη ειμαι.

By: antigonakee

antigonakee — Thu, 29 Jun 2006 01:58:29 +0000

“thanos Says:
June 3rd, 2006 at 10:29 pm

Ο αιώνιος δεν επιβαρύνει οικονομικά ούτε με τα μπαιτς που καταναλώνει στη γραμματεία ούτε με τις σελίδες χαρτιού που καταναλώνει όταν γράφει εξετάσεις (που δε γράφει και πολλές, αλλιώς δε θα’ταν αιώνιος), ΑΛΛΑ με το ότι έχει τη *φοιτητική ιδιότητα*. Πράγμα που σημαίνει ότι δικαιούται τσάμπα βιβλία, τσάμπα φαι, τσαμπά (ή πολύ φτηνή) εστίαση, μειωμένα εισιτήρια κλπ κλπ κλπ. Υποτίθεται ότι όλα αυτά στα παρέχει το κράτος για να σε διευκολύνουν στις σπουδές σου, όχι για να γίνεις τζαμπατζής.”

Απλα ενημερωτικά, οτι οι φοιτητες περαν -συνηθως- του ν+ν/2 δεν εχουν δικαιωμα στεγασης. Πέραν του ν δεν εχουν δικαιωμα σιτισης. Επισης περαν του ν δεν εχουν δικαιωμα μειωμενων εισητηριων. Και ολα αυτα τσεκαρισμενα απο χιλιες μεριες, οντας φοιτητρια.

“μπέλλος Says:
June 5th, 2006 at 5:59 pm

Γνωρίζω όμως (εκ πείρας) ότι καταλήψεις γίνονται “δια ψύλλου πήδημα” τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και άρα πλέον έχουν χάσει οποιαδήποτε αξία. Όλος ο κοσμάκης το μόνο που λέει είναι ότι “τα ρεμάλια” οι φοιτητές ΠΑΛΙ κατάληψη κάνουν. Και έχει δίκιο… ”

Πραγματικα θα ηθελα πολυ να μαθω τι ακριβως εννοεις “δια ψυλλου πηδημα” και ποσο σοβαρα περνεις το ζητημα που λεγεται ΠΑΙΔΕΙΑ. Ποσο εχεις κατσει να ψαξεις τα αιτηματα και να ενημερωθεις; Και μην μου πεις οτι η ενημερωση σου προερχεται απο την Σταη, την Τρεμη και τους υπολοιπους γιατι θα απογοητευθω. Ποσο σε ενδιαφερει και εχεις κοιταξει την ουσια του εκαστοτε νομοσχεδιου και την ουσια των εκαστοτε αιτηματων ετσι ωστε να χαρακτηριζεις αυτους τους λογους “δια ψυλλου πηδημα”. Και εν πασει περιπτωση οτιδηποτε αφορα στην παιδεια μόνο “δια ψυλλου πηδημα” δεν μπορει να χαρακτηριστει και το λιγοτερο που οφειλουμε στους εαυτους μας, στα παιδια μας, στους πατεραδες μας, στο παρελθον και στο μελλον αυτου του τοπου, ειναι να δοθει τουλαχιστον σημασια και οχι επειδη μας βγαζει απο τη βολη μας, εγινε “ψυλλου πηδημα”.

Τα “ρεμαλια”;;; Σοβαρα μιλας; Εγραψες τα “ρεμαλια”;;; Διαβασα καλα;;; Αν δεν διαφωνησει, αν δεν επαναστατησει, αν δεν βγει στους δρομους η -φοιτητικη ή οχι- νεολαια του τόπου τοτε ποιο το μέλλον; Και το μελλον ονομαζεται “τα ρεμαλια”; Ελα τωρα! Χανουμε τη σοβαροτητα μας.

Και για να μην πειτε οτι δεν καταθετω την αποψη μου και απλα κανω κριτικη, νομιζω οτι αυτο που ολοι εδω λενε και συμφωνω, ειναι οτι η Ανωτατη Γ’Βαθμια Εκπαιδευση στην Ελλαδα εχει σοβαρα σοβαροτατα προβληματα και χρειαζεται διαρθρωτικες αλλαγες αν οχι να αλλαξει τελειως την ταυτοτητα της.
Ετσι, κατα την αποψη μου, οτιδηποτε αλλο πλην τουτου δεν ειναι αξιο συζητησης καν. Και εξηγουμαι: Διοτι δεν μπορεις να παταξεις το ζητημα των αιωνιων, ή να ασχοληθεις με το ν+ν/2 ή το μαξιμουμ 4 εξεταστικες, και να πιανεις το θεμα μονομερως. Δηλαδη τις so called αλλαγες να καλυπτουν μονο το ενα κομματι, αυτο που λεγεται φοιτητης ενω το κομματι που λεγεται πανεπιστημιακοι καθηγητες να μενει απειραχτο!
Αυτο σε εμενα, εναν, θελω να πιστευω, νοημων ανθρωπο δειχνει οτι ειναι μια προχειροδουλεια μια τσαπατσουλια και το τελευταιο που θελει να κανει ειναι να αναδιαμορφωσει, μη χεσω (…ουπς!) την Ανωτατη Γ’Βαθμια Εκπαιδευση.
Ετσι, καταληγουμε στο οτι δεν εχει αξια και σημασια η συζητηση γιατι όλοι συμφωνουμε: ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ. Μπορει να λεγεται… προφιτερολ! ξερω γω?
Α! Και κατι αλλο! Μη τυχει κανεις και μου συγκρινει τα ελληνικα Πανεπιστημια με τα Πανεπιστημια της υπολοιπης Ευρωπης. Με της Γαλλιας φερ’ ειπειν, επειδη νομιζω καπου το πηρε το ματι μου. Ντροπη, αισχος και ονειδος η συγκριση της ελληνικης Ανωτατης Εκπαιδευσης του 3,5% του ΑΕΠ με την γαλλικη Ανωτατη Εκπαιδευση του 12,5% του ΑΕΠ! Ε; Τι λετε; Ντροπη δεν ειναι; Και δεν ειναι μονο η Γαλλια, υπαρχουν και αλλες χωρες στην ΕΕ.

Αυτα, περασε η ωρα. Νανι τωρα.
Καληνυχτα σας, gorgeous!

υ.γ: οι παραπανω αναφορες μου σε β’ ενικο και πληθυντικο, παρακαλω να μην θεωρηθουν ως προσωπικες μομφες προσβολες ή οτιδηποτε άλλο. Δεν ειχα, εχω τετοιον σκοπο και απολογουμαι εκ των προτερων. Φιλακια σας τωρα!

By: Azrai

Azrai — Thu, 22 Jun 2006 15:37:24 +0000

Εξεπλάγην με τα λινκς περί Δικατσά. Δεν ήξερα ότι τα προβλήματα της Ιατρικής (η σχολή μου) είναι τόσο γνωστά.

SG: Λες ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει λογική του χρωστάω μαθήματα και είμαι αιώνιος. Η απορία μου είναι απλή. Μήπως οι εξετάσεις/οι καθηγητές στην Ευρώπη, απλά δεν κόβουν εύκολα φοιτητές; Μήπως τα θέματα των εξετάσεων έχουν πιο σωστή διαβάθμιση και μήπως δεν υπάρχουν κομπλεξικοί; Από τους συγκατοίκους του blog, έτσι ξέρω. Προσωπική πείρα δεν έχω.

By: Νικόλας

Νικόλας — Tue, 06 Jun 2006 12:53:29 +0000

Αυτό που λέω είναι ότι δεν θα γίνει καλύτερη η παιδεία και τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, αν έχουν όριο στο πόσες φορές θα δώσεις ένα μάθημα ή στο πόσα χρόνια θα μπορείς να είσαι εγγεγραμμένος σε μία σχολή.
Αν τα Πανεπιστήμια ήταν καλύτερα οργανωμένα, αν το σύστημα εισαγωγής σε σχολές ήταν καλύτερο (από το κακό στο χειρότερο πάει), αν υπήρχε σωστός Επαγγελματικός Προσανατολισμός, τότε δε θα είχαμε αιώνιους φοιτητές.
Συμφωνώ πάντως ότι θα έπρεπε να αποσυνδεθούν οι Πανελλήνιες από τη διαδικασία εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Οι Πανελλήνιες μπορούν απλά να μετράνε σε ένα μικρό ποσοστό. Όπως επίσης, θα έπρεπε να μπεί ένα όριο ανά σχολή (μέχρι 2 φορές π.χ. στην Ιατρική - δεν σε παίρνει ρε μάγκα, γίνε Νοσοκόμος!) και ένα όριο στο πόσες σχολές μπορείς να δηλώσεις (π.χ. 5 σχολές). Όχι αυτό το χάλι με το LOTTO που παίζουν κάθε χρόνο. 700 σχολές δηλώνει ο κάθε υποψήφιος και όποια του κάτσει!
Επίσης, δεν θα είχα αντίρρηση να πληρώσω δίδακτρα μετά από έναν αριθμό ετών (π.χ. Ν+Ν/2), με τη προϋπόθεση ότι συνεχίζω να λαμβάνω κάποια προνόμια (δωρεάν διατροφή στο εστιατόριο της σχολής, δωρεάν βιβλία, πάσο, κλπ.) Στη σχολή μου δεν είχαμε καλά καλά πρόσβαση σε βασικά πράγματα (βιβλιοθήκες, εργαστήρια, Internet, αίθουσες, συγγράματα …), ε όχι να πληρώνω και από πάνω! Εγώ που έχω ξεπεράσει πλέον τα Ν+Ν/2 χρόνια, δεν έχω κανένα προνόμιο και όταν χρειάζομαι ένα βιβλίο πρέπει να το πληρώσω. Δεν έχω καμία απολύτως αντίρρηση και πράγματι το θεωρώ υποχρέωσή μου να το πληρώσω, ακριβώς γιατί δεν θέλω να νοιώθω ότι επιβαρύνω τους άλλους φοιτητές.
Ο συλλογισμός σου ότι οι αιώνιοι φοιτητές στερούν τη θέση από κάποιον άλλο υποψήφιο ή ότι επιβαρύνουν το δημόσιο ή το Πανεπιστήμιο δεν ευσταθεί ή έστω δεν μπορώ να τον καταλάβω.

By: mpoumpounas

mpoumpounas — Tue, 06 Jun 2006 09:52:27 +0000

Η φοιτητικη ιδιοτητα χανεται στα 1.5Ν (δεν δικαιουται βιβλια, ασφαλιση, κλπ). Οι αιωνιοι δεν επιβαρυνουν οικονομικα το κρατος κατα δηλωση του ιδιου.

Γιατι να μην τελειωσω (πχ το θεολογικο, το μαθηματικο) σε ξερωγω 3Ν χρονια εφοσον δεν ενδιαφερομαι να ασκησω το συγκεκριμενο επαγγελμα? Αλλο σχολειο, αλλο τεχνικη εκπαιδευση, αλλο ακαδημαικοτητα!

Ολα τα μετρα που σχεδιαζονται (συν την καταργηση των πανελληνιων και την μεταθεση της εισαγωγης στα χερια των πανεπιστημιακων που σχεδιαζεται) στοχευουν απλως στην συγκεντρωση υπερεξουσιων στα χερια τους

Οι πανελληνιες και η αδιαβλητοτητα τους στο ονομα τινος πρεπει να καταργηθουν?

Για να γινεις σημερα γιατρος υπαρχουν δυο τροποι: να δωσεις πανελληνιες (με υψηλοτατες βασεις) η να πας στη Ρουμανια (”και να γαμας θεογκομενες χωρις να διαβαζεις” κατα δηλωση σχετικου μαγκα) και να δωσεις μετα δικατσα με 2500 ερωτησεις ανα μαθημα οι οποιες σου δινονται λιγους μηνες πριν αυτουσιες (δηλ μαζι με τις απαντησεις τους - σαν τις εξετασεις για σηματα οδηγησης)

ΤΟ ΔΙΚΑΤΣΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ-ΟΔΟΝΤΟΓΙΑΤΡΩΝ ΜΑΓΚΕΣ ΕΧΕΙ ΜΠΟΛΙΚΟ ΖΟΥΜΙ ΚΑΙ ΓΕΛΙΟ

σχετικα links
http://www.dikatsa.info/forum
http://www.greekmeds.gr