Archive for July, 2006

the power of love

Sunday, July 30th, 2006

Ήταν κάποτε ένας παραγιός. Σε τυροκομείο. Άσχημος ηλίθιος, φτωχός, σκατόψυχος και μικροτσούτσουνος. Βρώμαγε και τυρίλα. Γούσταρε πολύ την πριγκήπισσα, αλλά η πριγκήπισσα προτιμούσε κάποιον λίγο πιο όμορφο, έξυπνο, πλούσιο, καλοσυνάτο και μικροτσούτσουνο. “1 στα 5 δεν είναι κι άσχημα”, σκεφτόταν ο παραγιός καθώς ανακατεύε το τυρόγαλο “i mean αν ήταν 100 οι πριγκήπισσες τις 20 τις είχα σίγουρα να μου κάνουν πίπες όλη μέρα”. Δυστυχώς όμως είχε να κάνει με μία μόνο πριγκήπισσα, οπότε η κατάσταση επέβαλε ενίσχυση της προκλητικής του ικανότητας. Έτσι μάζευε λεφτά για να κάνει πλαστικές και γυμναστήριο, άκουγε πολύ Gospel, και προσπαθούσε αδιάκοπα να γραφτεί στο Πανεπιστήμιο. Όμως πώς να καταφέρει να μαζέψει για πλαστικές με τρεις κι εξήντα; Μόνο η μύτη του ήθελε τους μισθούς 25 χρόνων. Και στο Πανεπιστήμιο δεν τον ήθελαν γιατί δεν ήταν αρκετά ηλίθιος και βρώμαγε τυρίλα. Και τα Gospel είχαν αρχίσει να του σπάνε τα νεύρα. Οπότε τα έπαιρνε κι αυτός στο κρανίο και κάθε τόσο έριχνε μια ροχάλα στο τυρόγαλο.

Στο μεταξύ η πριγκήπισσα από παρτούζα σε coffee-shop κι από γιωτ σε παρτούζα ήταν όλη μέρα. Γενικά το γλένταγε με την ψυχούλα της. Βρήκε εκεί πέρα κι ένα φλούφλη με τον οποίο δήλωνε in love. Όλη την ώρα περνούσαν από το τυροκομείο -όπου ο φίλος μας ανακάτευε το τυρόγαλο- και ψώνιζαν τη φέτα με τους τόνους -δε θέλετε να μάθετε γιατί.

Κι όμως ήρθε μια μέρα που η διπλανή χώρα έκανε ντου και τους κατέκτησε όλους, επιβάλλοντας μια στυγνή και απάνθρωπη δικτατορία. Οι βασικότεροι νόμοι ήταν οι εξής:

  • Απαγορεύονται τα coffee-shops.
  • Απαγορεύονται οι παρτούζες.
  • Απαγορεύουνται τα γιωτ.
  • Απαγορεύονται οι τίτλοι ευγένειας.
  • Απαγορεύεται επι ποινή θανάτου η συμμετοχή ανδρών σε ετεροφυλοφιλικά όργια με τυροκομικά προϊόντα.
  • Δωρεάν πλαστικές, γυμναστήριο και εντατικά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο για όλους τους παραγιούς σε τυροκομεία.
  • Όλοι οι νόμοι έχουν αναδρομική ισχύ.

Έτσι το έφερε η ζωή μια ωραία πρωία ο παραγιός να βγαίνει από το Πανεπιστήμιο χαρούμενος, με τα μπράτσα του, το trendy mother-fuckin look του και με το μυαλουδάκι του γεμάτο άχρηστες γνώσεις και την ψευδαίσθηση ότι είναι έξυπνος. Και είδε μια κοπέλα να ζητιανεύει. (δε λέω ποια ήταν, θα το καταλάβετε πολύ γρήγορα από το context)

“Mylady, qu’ est-ce que πάθατε;”

“Ε ξέρεις τώρα με όλους αυτούς τους ηλίθιους νόμους, τα πράγματα δεν είναι δι ημάς τις πριγκίπισσες ούτε κατά διάννοια τόσο καλά όσο για εσάς τους παραγιούς σε τυροκομεία.”

“Και δεν υπάρχει τρόπος να τη σκαπουλάρετε;”

“Πώς δεν υπάρχει; Αρκεί να παντρευτώ έναν παραγιό σε τυροκομείο. Έχεις κανένα ελεύθερο φίλο;”

“Ναι, εμένα”

“Ωωω… τι μας λέτε!…”

“Yes I do”

“Really?”

“Με την καμία μιλάμε. Το σκέφτηκα πολύ τώρα που είμαι όμορφος, έξυπνος, καλοσυνάτος πλούσιος και μικροτσ… και πουτσαράς: όλα αυτά τα χρόνια το απωθημένο μου δεν ήταν να σε παντρευτώ, αλλά να σε χυλοπιτιάσω. C ya later, th-”

Δυστυχώς ο φίλος μας δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του. Πριγκήπισσα, πανεπιστήμιο, μύες κλπ εξαφανίστηκαν. Και τότε θυμήθηκε ότι τον είχαν δέσει για Εκτόξευση Ροχάλας σε Τυρόγαλο Κατά Συρροή = επτάκις εις θάνατον και όταν είχε ζητήσει χάρη από την πριγκήπισσα αυτή του είχε πει “θα σε χώσω σε ένα virtual reality αφού σε πλακώσω στα drugs κι εκεί θα μου δείξεις τι αξίζεις”.

Έτσι τον φάγανε (δε χρειάζεται να μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες [τον πέταξαν στους αρουραίους αφού πρώτα του έκοψαν τα χέρια]) και η πριγκήπισσα συνέχισε να παρτουζώνεται να μαστουρώνει κλπ.

T H E
E N D.

(είναι καλό να σκορπάμε λίγη αισιοδοξία σε αυτούς τους μίζερους καιρούς)

Israeli Bomb Kills UN Observers?!?

Wednesday, July 26th, 2006

Μα τι αμόκ τους έχει πιάσει τέλος πάντων;

Λάσπη και σκατά στους στρατόγκαβλους.

eco-awards

Monday, July 24th, 2006

Ένα μεγάλο μπράβο στην υπουργάρα το Σουφλιά που καταστρέφει (με νομοθέτημα που πέρασε νύχτα) τη μισή Πίνδο και ολόκληρη τη λεκάνη του Αχελώου μόνο και μόνο για να ποτίζουν οι πελάτ… (pardon) ψηφοφόροι του τα βαμβάκια τους. Άντε και με το καλό να τους φέρει επιτέλους και θάλασσα. Δείτε το αφιέρωμα του προηγούμενου “Κ”, είναι διαφωτιστικότατο. Για κάτι on line, ρίξτε μια ματιά εδώ.

Και ένα μεγάλο μπράβο στους οικολόγους κλπ που σταμάτησαν τον ψεκασμό των πεύκων της Αθήνας. Όλοι καταλαβαίνουμε πιστεύω γιατί είναι καλύτερο να αναπνέεις μερικά δισεκατομμύρια τόνους βενζολίου και άλλων ρύπων για όλη σου τη ζωή, από το να αναπνεύσεις εντομοκτόνο για 2 μέρες.

υπάρχουν πιτσιρίκια που πορώνονται με το metal

Friday, July 21st, 2006


there’s a time and a place for everything, and it’s called “life;)
pov.jpg

Μέση Ανατολή

Tuesday, July 18th, 2006

Παραπέμπω στο “Τα blogs για το Λίβανο“. Και κάτι που διάβασα στα σχόλια ενός ποστ:

Hey jackass, Lebanon and Hezbollah are not the same thing, and there is no such thing as killing a child in self-defense.

Νομίζω πως αυτό τα συνοψίζει όλα με τον ακριβέστερο δυνατό τρόπο.

let’s drink to sobriety

Monday, July 17th, 2006

00028.jpg

(photo of a goldfish slowly emerging from what’s left of a frog)

Croatia goes open source

Thursday, July 13th, 2006

Go Croatia!

(από το Planet Ubuntu)

EUR668 o katwtatos mis8os sthn Ellada?

Thursday, July 13th, 2006

Sorry, μιλάμε για την ίδια Ελλάδα;

Cannabis: A History

Tuesday, July 11th, 2006

Martin Booth: “Cannabis: A History“, Νέα Υόρκη 2003

Το κεφάλαιο που αφορά την προϊστορία και την αρχαιότητα είναι ΤΙΓΚΑ στις μαλακίες, π.χ. λέει ότι το όνομα “καπνοβάται” που χρησιμοποιεί για μια Δάκικη σέχτα ο Ηρόδοτος συνδέεται ετυμολογικά με τη ρίζα (ΚΑΙ ΚΑΛΑ) “kan”, παρά το εμβόλιμο “π”. Πιο μετά στρώνει κάπως.

μεταρρυθμίσεις

Tuesday, July 11th, 2006

Σχεδόν όλοι οι υπουργοί Παιδείας των τελευταίων χρόνων, συνέδεσαν το όνομά τους με μία μεταρρύθμιση. Με μοναδική εξαίρεση τον Κοντογιαννόπουλο[*] (που ασχολήθηκε κυρίως με το Γυμνάσιο και τις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού και δεν είμαι σίγουρος ότι μίλησε για “μεταρρύθμιση”), για όλους τους άλλους η “μεταρρύθμιση” είχε αποκλειστικό πεδίο εφαρμογής το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια καθώς και τη λειτουργία των Πανεπιστημίων.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτά τα πράγματα θα πρέπει να μην τα αγγίζει κανείς (αν και όταν πήγαινα 5ο έτος οι φοιτητές της σχολής μου είχαν εισαχθεί με τρία διαφορετικά συστήματα, θέλω να πω άλλο “αγγίζω” άλλο “βάζω κωλοδάχτυλο κάθε τρεις και λίγο”), αλλά για μένα το να ισχυρίζεσαι ότι κάτι έκανες στην Παιδεία “μεταρρυθμίζοντας” μόνο τα 6-7 τελευταία χρόνια της (και μάλιστα τα μη υποχρεωτικά) είναι σα να πας στη Νάουσα, να εκδόσεις ένα νόμο που να λέει “από αύριο όποιος είναι άνεργος θα πληρώνει 1000 ευρώ πρόστιμο την ημέρα” και να ισχυρίζεσαι ότι έκανες κάτι για τη χρόνια ανεργία που μαστίζει την περιοχή.

Η άποψή μου για αυτό το θέμα είναι πολύ κοινότυπη: Θεωρώ ψιλοαυτονόητο πως το σύστημα που υπάρχει σε κάθε βαθμίδα πρέπει να έχει μια ψιλοσυνέχεια με τις ανώτερες και τις κατώτερες βαθμίδες. Π.χ. ήταν ελαφρώς μαλακία που με τη μεταρρύθμιση Αρσένη μπήκαν στο πρώτο έτος ΗΜΜΥ ένα σωρό άτομα που δεν ήξεραν τίποτα από μαθηματικά πινάκων, από την άποψη ότι ολόκληρο το πρόγραμμα της σχολής ήταν δομημένο στη βάση του ότι οι μαθητές έρχονταν με αυτή τη γνώση από την Α’ Δέσμη.

Ένα υπουργός με γνήσιες μεταρρυθμιστικές προθέσεις, θα ξεκινούσε από την Α’ Δημοτικού. Όχι από το Δημοτικό. Από την Α’ Δημοτικού. Τη Β’ Δημοτικού να την άφηνε ήσυχη μέχρι την επόμενη χρονιά. Να ξέρουν οι γονείς και οι μαθητές ότι μπήκαν σε ένα πράγμα με αρχή, μέση και τέλος(=σκοπό). Όσο για τις μεγαλύτερες τάξεις, δε νομίζω ότι θα πάθαιναν πια και τίποτα αν το σύστημα με το οποίο μπήκαν παρέμενε χονδρικά το ίδιο (φυσικά με διορθωτικές μικροπαρεμβάσεις με βάση και την εμπειρία από την εφαρμογή της μεταρρύθμισης στις μικρότερες). Αντιθέτως θεωρώ πολύ χειρότερο να μην ξέρουν κάθε χρονιά τι θα τους ξημερώσει.

Αλλά ποιος πολιτικός (και ποιος ψηφοφόρος) σκέφτεται με ορίζοντα μεγαλύτερο της τετραετίας; Και ποιος έχει όρεξη να κάτσει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια σωστή μεταρρύθμιση; Προτιμούν όλοι να μαλακίζονται με “θεαματικές” κινήσεις, κατά προτίμηση στις ανώτερες βαθμίδες (όπου και οι εκλογικές συνέπειες του τρόπου λειτουργίας του συστήματος είναι πιο έκδηλες), για να δείχνουν ότι κάτι κάνουν.

[*] και τον Αρσένη, τολμώ να πω: μπορεί να τα έκανε σκατά με τον τρόπο εισαγωγής και να προκάλεσε yet another riot στα Πανεπιστήμια, αλλά κάποια πράγματα που δεν πολυδιαφημίστηκαν (όπως τα ολοήμερα σχολεία και η μηχανοργάνωση και ο εξυγχρονισμός του προγράμματος των Γυμνασίων και των Λυκείων) ήταν σωστές κινήσεις, κι εκείνες όμως εφαρμοσμένες εκ των υστέρων και όχι με σχέδιο από την Α’ Δημοτικού.