μεταρρυθμίσεις
Σχεδόν όλοι οι υπουργοί Παιδείας των τελευταίων χρόνων, συνέδεσαν το όνομά τους με μία μεταρρύθμιση. Με μοναδική εξαίρεση τον Κοντογιαννόπουλο[*] (που ασχολήθηκε κυρίως με το Γυμνάσιο και τις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού και δεν είμαι σίγουρος ότι μίλησε για “μεταρρύθμιση”), για όλους τους άλλους η “μεταρρύθμιση” είχε αποκλειστικό πεδίο εφαρμογής το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια καθώς και τη λειτουργία των Πανεπιστημίων.
Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτά τα πράγματα θα πρέπει να μην τα αγγίζει κανείς (αν και όταν πήγαινα 5ο έτος οι φοιτητές της σχολής μου είχαν εισαχθεί με τρία διαφορετικά συστήματα, θέλω να πω άλλο “αγγίζω” άλλο “βάζω κωλοδάχτυλο κάθε τρεις και λίγο”), αλλά για μένα το να ισχυρίζεσαι ότι κάτι έκανες στην Παιδεία “μεταρρυθμίζοντας” μόνο τα 6-7 τελευταία χρόνια της (και μάλιστα τα μη υποχρεωτικά) είναι σα να πας στη Νάουσα, να εκδόσεις ένα νόμο που να λέει “από αύριο όποιος είναι άνεργος θα πληρώνει 1000 ευρώ πρόστιμο την ημέρα” και να ισχυρίζεσαι ότι έκανες κάτι για τη χρόνια ανεργία που μαστίζει την περιοχή.
Η άποψή μου για αυτό το θέμα είναι πολύ κοινότυπη: Θεωρώ ψιλοαυτονόητο πως το σύστημα που υπάρχει σε κάθε βαθμίδα πρέπει να έχει μια ψιλοσυνέχεια με τις ανώτερες και τις κατώτερες βαθμίδες. Π.χ. ήταν ελαφρώς μαλακία που με τη μεταρρύθμιση Αρσένη μπήκαν στο πρώτο έτος ΗΜΜΥ ένα σωρό άτομα που δεν ήξεραν τίποτα από μαθηματικά πινάκων, από την άποψη ότι ολόκληρο το πρόγραμμα της σχολής ήταν δομημένο στη βάση του ότι οι μαθητές έρχονταν με αυτή τη γνώση από την Α’ Δέσμη.
Ένα υπουργός με γνήσιες μεταρρυθμιστικές προθέσεις, θα ξεκινούσε από την Α’ Δημοτικού. Όχι από το Δημοτικό. Από την Α’ Δημοτικού. Τη Β’ Δημοτικού να την άφηνε ήσυχη μέχρι την επόμενη χρονιά. Να ξέρουν οι γονείς και οι μαθητές ότι μπήκαν σε ένα πράγμα με αρχή, μέση και τέλος(=σκοπό). Όσο για τις μεγαλύτερες τάξεις, δε νομίζω ότι θα πάθαιναν πια και τίποτα αν το σύστημα με το οποίο μπήκαν παρέμενε χονδρικά το ίδιο (φυσικά με διορθωτικές μικροπαρεμβάσεις με βάση και την εμπειρία από την εφαρμογή της μεταρρύθμισης στις μικρότερες). Αντιθέτως θεωρώ πολύ χειρότερο να μην ξέρουν κάθε χρονιά τι θα τους ξημερώσει.
Αλλά ποιος πολιτικός (και ποιος ψηφοφόρος) σκέφτεται με ορίζοντα μεγαλύτερο της τετραετίας; Και ποιος έχει όρεξη να κάτσει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια σωστή μεταρρύθμιση; Προτιμούν όλοι να μαλακίζονται με “θεαματικές” κινήσεις, κατά προτίμηση στις ανώτερες βαθμίδες (όπου και οι εκλογικές συνέπειες του τρόπου λειτουργίας του συστήματος είναι πιο έκδηλες), για να δείχνουν ότι κάτι κάνουν.
[*] και τον Αρσένη, τολμώ να πω: μπορεί να τα έκανε σκατά με τον τρόπο εισαγωγής και να προκάλεσε yet another riot στα Πανεπιστήμια, αλλά κάποια πράγματα που δεν πολυδιαφημίστηκαν (όπως τα ολοήμερα σχολεία και η μηχανοργάνωση και ο εξυγχρονισμός του προγράμματος των Γυμνασίων και των Λυκείων) ήταν σωστές κινήσεις, κι εκείνες όμως εφαρμοσμένες εκ των υστέρων και όχι με σχέδιο από την Α’ Δημοτικού.
July 11th, 2006 at 3:21 pm
δε νομίζω ότι θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο.
τώρα όμως έρχεται το καλό..
αλλάζουν όλα τα βιβλία του δημοτικού, αλλά οι δάσκαλοι ακόμα δεν εχουν ενημερωθεί σωστά για το τι πρέπει να αλλάξουν στις διδασκαλίες τους. Χαμός στο ίσιωμα θα γίνει…
July 11th, 2006 at 5:55 pm
συμφωνώ απολύτως
July 11th, 2006 at 6:57 pm
Της μεταρρύθμισης το κάγκελο… προτεινόμενος τίτλος. Ως μαθήτρια το βίωσα όσο δεν πάει. Έδωσα εξετάσεις στην πέμπτη δημοτικού για να “εισαχθώ επιτυχώς” στην .. έκτη. Ματαίως προσδοκούσα η μεταρρύθμιση του τότε Υπουργού να καταργήσει τις εισακτήριες στο Γυμνάσιο και να μμην τις βρω μπροστά μου. Λίγες μέρες πριν δώσω εξετάσεις στην έκτη Δημοτικού ανακοινώθηκε η κατάργηση αλλά από … next year. Μαθήτρια χαρωπή στην Πρώτη Γυμνασίου και .. νεα μεταρρύθμιση προ των πυλών. Καταργήθηκαν οι εξετάσεις προβιβασμού!! Γιούπι και ουάου. Και μετά ξαφνικά στην Τρίτη Γυμνασίου στα πλαίσια της μεταρρύθμισης .. της μεταρρύθμισης επανήλθαν. Και ξανά ο εφιάλτης μεταρρυθμισμένος. Από τύχη αγαθή (ή επειδή μου έκανε απλά τα στραβά μάτια) δεν έδωσα εξετάσεις στην Πρώτη Λυκείου. Έδωσα όμως στην Δευτέρα και φυσικά στην Τρίτη. Και ευτυχώς που δεν υπήρχε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σαββατοκύριακο γιατί βαρέθηκα γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις. Α ξέχασα να σας πω ότι πέρασα όλες τις ευχάριστες αλλαγές από θεωρητικά και πρακτικά σε .. Δέσμες, συμπλήρωσα τα πρώτα εν Ελλάδι μηχανογραφικά δελτία (το μπάχαλο) βρέθηκα σε σχολείο που μεταλλάχτηκε ξαφνικά σε πρότυπο (κι αυτό ιδέα μίας μεταρρύθμισης ήταν) δοκίμασα ολίγον τι από ενισχυτική διδασκαλία (τότε κάπως αλλιώς τι λέγαμε αλλά μόνο χαβαλές ήταν) και τώρα με την απόσταση του χρόνου από όλα αυτά μπορώ με βεβαιότητα να πω: σ’ αυτή τη χώρα ότι δεν μπορούμε να το ρυθμίσουμε απλώς το .. μεταρρυθμίζουμε και όποιον πάρει ο .. χάρος.
July 12th, 2006 at 6:55 pm
Well said, εγώ απλώς να παραθέσω ένα εκπαιδευτικό ευτράπελο που μου συνέβη, στο πνεύμα της oistros:
Στην 1η Γυμνασίου (99-00) διδαχθήκαμε Οδύσσεια και Ηροδότου Ιστορία, ενώ η Ιλιάδα θα ακολουθούσε στην 2α Γυμνασίου. Περνάμε στην επόμενη τάξη και τότε αποφασίζουν οι φωστήρες να μεταφέρουν την Ιλιάδα στην 1η και τον Ηρόδοτο στην 2α.
Έτσι διδάχτηκα τον Ηρόδοτο δύο φορές, και την Ιλιάδα καμία.
Whatever…
Tero
July 12th, 2006 at 10:44 pm
Η παιδια στη Ελλαδα ειναι ηδη στον πατο.Γιατι την θελουν ακομη χαμηλωτερα;
July 12th, 2006 at 10:45 pm
Η παιδεια στη Ελλαδα ειναι ηδη στον πατο.Γιατι την θελουν ακομη χαμηλωτερα;
July 17th, 2006 at 12:49 am
Σχετικά με την αναλογία “υπουργός:μεταρρύθμιση=1:1″:
Το χάλι νομίζω οφείλεται στην έλλειψη μακροπρόθεσμων κατευθυντήριων γραμμών σε συνδυασμό με τη μεγαλομανία του κάθε επίδοξου Ναπολέοντα υπουργού. Το φαινόμενο είναι γενικότερο, για παράδειγμα το υπ. Υγείας παλιά διοικούσε τα νοσοκομεία κεντρικά, μετά θέσπισε περιφερειακά συμβούλια υγείας ανά γεωγραφικό διαμέρισμα για αποδοτικότερη διαχείριση, μετά ο άλλος υπουργός ήθελε να γίνει δήμαρχος οπότε βαρέθηκε να ασχοληθεί και μετά ο πρώην δήμαρχος και νυν υπουργός είπε να καταργήσει τα περιφερειακά συμβούλια που είναι διεφθαρμένα και να διοικεί κεντρικά ο ίδιος όλο το σύμπαν. Κάτι ανάλογο γίνεται και στην Παιδεία.
Και λέω εγώ ο απλοϊκός: γιατί να μην αφεθεί το σύστημα σε ηρεμία, να φτάσει σε μία ισορροπία και μετά βλέπουμε; Ας τεθούν επιτέλους 3-4 σοβαροί στόχοι, ας επιτευχθούν και πάμε παρακάτω. Ειδικά για την Παιδεία, συμφωνώ να δοθεί βάρος στα πρώτα χρόνια. Επί της ουσίας, ο άνθρωπος στο δημοτικό βάζει τα θεμέλια του μυαλού του, αλλά και της αγωγής του. Και σε τελική ανάλυση, και 1 μαλάκα καθηγητή να έχεις στο Πανεπιστήμιο δεν τρέχει τίποτα, αλλά ένας μαλάκας δάσκαλος στο δημοτικό μπορεί να σου καταστρέψει τον εγκέφαλο.