τσούχτρες και αποδομισμός από ένα εξελικτικό/ηθικό POV
Οι τσούχτρες…
(Εδώ ο αναγνώστης, άτομο που η ελιτίστικη προκατάληψη της νομενκλατούρας θεωρεί ικανό μόνο για μασημένες τροφές, καλείται να φανταστεί γύρω στις 500 λέξεις όπου με μοναδική τσαχπινιά ο συγγραφέας εκθέτει ένα από τα μικρά θαύματα της επιστήμης. Ξεχειλώνοντας τις έννοιες ο J95 καταλήγει, με δεδομένο τον κοινό πρόγονο, εκείνο το άγνωστο αυτοαντιγραφικό μακρομόριο στα βάθη των αρχέγονων ωκεανών ή νερολακουβών ή whatever, ότι ο κάθε ζωντανός οργανισμός είναι μακρινός μας ξάδερφος και αυτό ισχύει φυσικά και για τις τσούχτρες. “Μια μεγάλη χαρούμενη οικογένεια”, “χάσμα γεννεών”, “μπλαμπλα”, “μπλουμπλου” μα τι ωραία που τα λέει αυτός ο J95, πώς θέλω να γίνει ο Αυτοκράτοράς μου κι εγώ το Ταπεινό Δουλάκι που ολημερίς θα ξεσκίζομαι να τον υπηρετώ και θα του ακουμπάω καθημερινά όλα μου τα φράγκα. Τέτοια συναισθήματα ευγνωμοσύνης οφείλει να νοιώσει ο αναγνώστης κατά τη multimedia πολυδιαδραστική μεταφιλοσοφική εμπειρία που θα φανταστεί, ειδάλλως οφείλω -με όλον τον σεβασμό- να τον προειδοποιήσω ότι αυτό που θα experience θα είναι the Thing, and nothing but the Thing, but not quite the Whole Thing. Και για να μη με λέτε τεμπέλη, καταλήγω με τη δικιά μου οργισμένη πινελιά : )
…και δεν είναι αυτός τρόπος να φέρεσαι στην οικογένειά σου!
August 17th, 2006 at 4:07 pm
Και το original κείμενο είναι από;
August 17th, 2006 at 6:48 pm
Ωχ λόγια γραφή μαν…δαιδαλώδης και με μακαρονισμούς…όπως σου αρέσει.
August 17th, 2006 at 7:01 pm
Ναι αλλά για να μην νοιώθουμε δουλάκια εμείς οι ταπεινοί αναγνώστες σου, θα έπρεπε να μας έδινες την ευκαιρία να διαβάσουμε αυτήν την οργισμένη πινελιά αλλιώς είσαι μια εγωκεντρική τσούχτρα και μισή.
August 17th, 2006 at 7:29 pm
χαχα έχει δίκιο η x
August 18th, 2006 at 12:58 pm
Ε… δεν υπάρχει original κείμενο, πρέπει να το φανταστείτε. Αποδομισμός μάγκες. Δε μπεστ. Η οργισμένη πινελιά είναι η φράση μου στο τέλος. Γαμώτο τόσο εσωτερικός έχω γίνει πια;
Παραδέχομαι ωστόσο ότι το The Thing, Nothing But The Thing but Not Quite the Whole Thing είνα διασκευή του The truth, nothing but the truth but not quite the whole truth το οποίο δυστυχώς ούτε που θυμάμαι πώς μπήκε στον εγκέφαλό μου, μάλλον από το The Corporation.
August 18th, 2006 at 1:50 pm
Ωραία, αλλά πες μας τί είναι ο αποδομισμός. Αυτό που βρήκα δεν εξηγεί πολλά πράγματα :
Αποδομισμός = θεωρία και μέθοδος που ξεκίνησε από τη λογοτεχνική κριτική και εφαρμόζεται και στην Κοινωνιολογία.
Κάπου αλλού, έγραφε “σοδομισμός της αλήθειας” και κάπου αλλού τον συνέδεε με τον φεμινισμό.
August 18th, 2006 at 2:01 pm
http://en.wikipedia.org/wiki/Deconstructionism
August 18th, 2006 at 3:38 pm
Adamo, ούτε η wiki ρε συ δεν έχει βγάλει άκρη. Καταμπερδεύτηκα.
August 18th, 2006 at 3:47 pm
“One way of understanding the term is that it involves discovering, recognizing, and understanding the underlying”
…λέμε
August 19th, 2006 at 5:37 am
Μια απ’αυτές τις μέρες, πάντως, θα εμφανιστεί κανένας που καταλαβαίνει λίγο από Ντεριντά και Λακάν (και που δε θα βαριέται) και θα σε αποδομήσει μέχρι να πιάσει πάτο. Μέχρι να συμβεί αυτό βέβαια, μπορούμε να χαζογελάμε αποδομώντας, όπως ο μαυροντυμένος Βέλτσος τις σκουπιδοσακούλες…
August 19th, 2006 at 6:20 am
[...] Ασύλληπτου μεγέθους ζεϊμπεκές διάβασα στην προηγούμενη “βιβλιοθήκη” της Ελευθεροτυπίας (και ευτυχώς τις θυμήθηκα για να τις απαθανατίσω εξ’αιτίας της αποδομητικής δυσανεξίας του Βατράχου). Μοιραστείτε μαζί μου την απόγνωση και το δέος που μου προξένησε η παρακάτω μνημειώδης φράση από την βιβλιοκριτική του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη Οι αναγνώσεις λοιπόν των φαινομένων που προτείνει ο συγγραφέας, δεν πάσχουν από την πιθανώς δίκαιη αλλά κριτικά μη παραγωγική δυσανεξία των νεονομάδων του μετεμφυλίου. [...]
August 19th, 2006 at 4:46 pm
Μα κάποιος που θα καταλάβαινε-καταλάβαινε Ντεριντά θα ήταν πάρα πολύ απασχολημένος με το να θέλει να τον σαπίσει στο ξύλο.
August 19th, 2006 at 6:18 pm
Διατηρώ ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά μ’αυτό και μέχρι να συναντήσω κάποιον που καταλαβαίνει Ντεριντά (και όχι μόνο) θα συνεχίσω να τις διατηρώ. Υπάρχει, βέβαια και η πιθανότητα το σύνολο των ανθρώπων που καταλαβαίνουν Ντεριντά να είναι κενό (μετά και την αποδόμηση του μακαρίτη). Αλλά και για αυτό έχω τις αμφιβολίες μου…
August 19th, 2006 at 7:15 pm
ti? pethane?
god damn it!
August 19th, 2006 at 7:42 pm
Δηλαδή για να καταλάβω, ένα είδος αποδομισμού θα ήταν αν λέγαμε “σκατά στον τάφο του Ντεριντά;”
Που δεν το λέμε βεβαίως βεβαίως…
August 19th, 2006 at 11:48 pm
re: Derrida. Ο Τσόμσκυ δηλώνει επίσης πως δεν καταλαβαίνει τι λέει, αυτός και διάφοροι άλλοι:
Πολύ καλό ξεφώνημα, αξίζει μια συνολική ανάγνωση.
August 20th, 2006 at 12:21 am
έτσι είναι εμείς οι γαμάτοι αποδομιστές όπως και πολύς άλλος κόσμος έχουμε εδώ και πολύ καιρό ξεπεράσει το Ντεριντά.
August 20th, 2006 at 6:00 am
Καλό το ξεφώνημα αλλά λίγο brutal, εδώ που τα λέμε, όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο Τσόμσκυ. Πάντως το “δε σας καταλαβαίνει κανείς” και το “αναλύετε ασήμαντα ή τετριμμένα ζητήματα” είναι εντελώς διαφορετικού τύπου επιθέσεις που (πράγμα που συνηθίζει ο Τσόμσκυ) εμφανίζονται σαν ίδιας τάξης, παράλληλα βλήματα.
Το οτι γράφουν σε γλώσσα απολύτως ακατανόητη είναι βασικό πρόβλημα της Γαλλικής σχολής (και της Γαλλικής διανόησης εν γένει), και είναι, ίσως, και απόδειξη οτι η διαπραγμάτευση που γίνεται απέχει πολύ από το να είναι πλήρης ή έστω ικανοποιητική (το φαινόμενο οφείλεται και σε άλλους λόγους, και ο Τσόμσκυ μάλλον έχει δίκιο που αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο αποκτά κανείς οφίτσια στους κύκλους της παρισινής διανόησης).
Από την άλλη, το οτι τα ζητήματα που τους απασχολούν (και οι τρόποι που τα προσεγγίζουν) φαίνονται στον Τσόμσκυ ασήμαντα ή τετριμμένα, αυτό είναι μάλλον πρόβλημα του Τσόμσκυ και της προσήλωσής του στον αγγλοσαξωνικό πραγματιστικό τρόπο σκέψης (που ήταν πάντα, για παράδειγμα, διατεθιμένος να απαλοίψει τις λεπτομέριες για να φτάσει γρηγορότερα σε ένα χειροπιαστό, επεξηγήσιμο, εκμεταλλεύσιμο αποτέλεσμα).
August 20th, 2006 at 6:04 am
Ωραίος σύνδεσμος, btw, πού τον ξέθαψες; Αυτός ο Σαλίζι κάτι μου θυμίζει…
August 20th, 2006 at 3:23 pm
Μα κάποιος που θα καταλάβαινε-καταλάβαινε Ντεριντά θα ήταν πάρα πολύ απασχολημένος με το να θέλει να τον σαπίσει στο ξύλο.
Sould Computer Scientists read Derida? [PDF]
August 20th, 2006 at 3:53 pm
L. Τον σύνδεσμο τον είχα από την εποχή του σκανδάλου Σοκάλ περίπου.
Νομίζω ότι ο C. λέει πως “δεν καταλαβαίνω τι λέτε ως επί το πλείστον και κανένας δεν έχει καταφέρει να μου το εξηγήσει. Τα λίγα που καταλαβαίνω είναι είτε λανθασμένα, είτε τετριμμένα, είτε ειπωμένα παλιότερα από ανθρώπους που απέφευγαν την στομφώδη ρητορική και δεν παρίσταναν πως αυτά αποτελούν κάποιου είδους θεωρία. Επίσης ασχολείστε με αρκετά θέματα που δεν με ενδιαφέρουν, ή απευθύνεστε σε μια φιλολογική ελίτ που μου είναι τουλάχιστον αδιάφορη γι’ αυτό δεν έχω καμία διάθεση να απαντήσω ή να ασχοληθώ περισσότερο με εσάς”.
Εν τέλει πολλοί έχουν γράψει σε δύσκολη γλώσσα (Βιτγκεστάιν, Χέγκελ κτλ) - από μόνο του αυτό δεν είναι θέμα αν υπάρχει κάποια ουσία από κάτω. Για την Γαλλική σχολή, δεν έχω πολλά να σου πω προς υποστήριξη, αλλά δες π.χ. τον Ντεμπόρ για έναν σαφώς πιο ξεκάθαρο λόγο, με τον οποίο μπορείς να συμφωνήσεις, να διαφωνήσεις, να οργιστείς, να χειροκροτήσεις, αλλά τέλος πάντων με έναν σαφή τρόπο.
Όσο για τον Ντεριντά, περιμένω κι εγώ να μου δώσει κάποιος τα φώτα του…
August 20th, 2006 at 4:04 pm
Επίσης διάβασε λίγο από την Γραμματολογία του Ντεριντά για να καταλάβεις γιατί εξοργίζεται ο (γλωσσολόγος) Τσόμσκυ.
August 20th, 2006 at 6:40 pm
Καταλαβαίνω γιατί εξοργίζεταιο Τ. και φαντάζομαι οτι κι εγώ στη θέση του θα εξοργιζόμουν. Αλλά δεν είμαι στη θέση του!
Το μόνο που λέω είναι οτι ο “αποδομισμός” (όπως και άλλα πνευματικά αποπαίδια του Heidegger) μπορεί να μην συνιστά οικουμενικής φιλοδοξίας φιλοσοφικό συστήμα (ακόμα κι αν οι εμπνευστές του διεκδικούν τέτοιες τιμές) αλλά έχει, ίσως, κάτι να συνεισφέρει, ενδεχομένως μάλιστα σε τομείς που αφήνουν τον Τ. παντελώς αδιάφορο, όπως η λογοτεχνική κριτική.
Από την άλλη η προσωπική μου επαφή με όλον αυτόν τον κύκλο είναι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, ελάχιστη (και δε σκοπεύω να διαβάσω τη Γραμματολογία του Ντεριντά στο προσεχές μέλλον - καλή προσπάθεια Τάλω).
Τα πολύ λίγα που έχω διαβάσει από Barthes και Kristeva μου έχουν φανεί δυσνόητα και δυσκοίλια, αλλά όχι αδιάφορα ούτε κενά περιεχομένου. Η εντύπωσή μου είναι οτι το δυσνόητο της γραφής τους προέρχεται από την απαίτησή τους κάθε πρόταση να είναι όσο πιο αφαιρετική και ταυτόχρονα ακριβής γίνεται. Απαίτηση που καταντάει μαλακία πολύ συχνά, το παραδέχομαι, και που είναι πέρα για πέρα αντίθετη με το αγγλοσαξωνικό πρότυπο.
August 21st, 2006 at 2:38 pm
Ορίστε 23 αντί για 227.000 comments και 3 αντί για 4.157.604 linkblogs. Τι άλλη απόδειξη θέλουμε ότι ο Ντεριντά και η τρελοπαρέα του έχουν βγάλει κακό όνομα στον αποδομισμό;
January 16th, 2008 at 4:26 am
[...] Ασύλληπτου μεγέθους ζεϊμπεκές διάβασα στην προηγούμενη “βιβλιοθήκη” της Ελευθεροτυπίας (και ευτυχώς τις θυμήθηκα για να τις απαθανατίσω εξ’αιτίας της αποδομητικής δυσανεξίας του Βατράχου). Μοιραστείτε μαζί μου την απόγνωση και το δέος που μου προξένησε η παρακάτω μνημειώδης φράση από την βιβλιοκριτική του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη Οι αναγνώσεις λοιπόν των φαινομένων που προτείνει ο συγγραφέας, δεν πάσχουν από την πιθανώς δίκαιη αλλά κριτικά μη παραγωγική δυσανεξία των νεονομάδων του μετεμφυλίου. [...]