“Αν θες την ταπεινή μου γνώμη, [...] εμάς τους υπόλοιπους.”
Η γνώμη σου, όταν χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς όπως “ηλίθια μάζα” και “μέση μπίμποου” μόνο “ταπεινή” δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Από εκεί και πέρα… η “μέση μπίμποου” και η “ηλίθια μάζα” ούτε καν θα μπορούσε να φανταστεί αυτή τη δυνατότητα. Θα μπορούσαν όμως να τη φανταστούν οι εταιρίες που θέλουν να μας φλωμόνουν σε φανταχτερές διαφημισούλες. Με απλά λόγια, έβαλαν τα χεράκια τους και έβγαλαν τα ματάκια τους… (και τα δικά μας μαζί βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.) Οπότε, η οποιεσδήποτε κατηγορίες μάλλον πρέπει να έχουν άλλο στόχο και όχι την καημένη τη “μέση μπίμποου” που ανήκει στην “ηλίθια μάζα”.

“Επίσης δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από το robots.txt και προσφέρει πολύ λιγότερα από το HTTP authentication με το οποίο μπορεί να προστατευθεί οποιοδήποτε URL στ’ αλήθεια.”
Αν είναι έτσι, τότε μήπως μπορείς να με βοηθήσεις να χρησιμοποιήσω το robots.txt και http authentication για να επιτύχω αυτό το πράγμα στο blog μου; Είμαι άσχετος με το ζήτημα αυτό και ζητώ ταπεινά τη βοήθειά σου. Κι αν δε θες να βοηθήσεις εμένα, βοήθησε οποιονδήποτε χρήστης του blogger.com, wordpress.com, pblogs.gr, whateverfreebloghost.com να κάνει κάτι τέτοιο. Να περιμένω email με τις οδηγίες σου; Πληρώνω όσο-όσο! Άντε… σού ‘φεξε πάλι!

“Αν δεν κάνω λάθος [...] συνηθισμένους aggregators.”
Μπορεί να το ορίζουν αυτές, αλλά δεν είναι απαραίτητα αυτές που δημιουργούν και τις οποιεσδήποτε αλλαγές/προσθήκες αν δεν κάνω λάθος. Αν μια αλλαγή π.χ. που έχει δημιουργηθεί από κάποια εταιρεία κρίνουν ότι πρέπει να περιληφθεί στο πρότυπο αυτούσια ή με κάποιες αλλαγές το κάνουν, και μετά ακολουθούν και οι υπόλοιπες εταιρίες να εφαρμόζουν το νέο πρότυπο. Αν κάνω λάθος, και είναι αυτές οι δύο αποκλειστικά οι δημιουργοί όλων των αλλαγών/προσθηκών στο πρότυπο, τότε να με συγχωρείς για την άγνοιά μου στο συγκεκριμένο ζήτημα.

“Οπότε το τι θα συμβαίνει αύριο [...] θα με βρει απέναντί του.”
Να σταματήσουμε δηλαδή να οραματιζόμαστε το αύριο; Είναι κι αυτό μια άποψη! Κι όσο για τη δήλωσή σου περί “ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας”, το ίδιο έχω να δηλώσω κι εγώ! Επιπλέον έχω να δηλώσω ότι δεν είμαι εγώ ρατσιστής… αυτοί είναι μαύροι!

“Από εκεί άλλωστε [...] η γη είναι επίπεδη.”
Μερικές φορές, για να έχει απαιτήσεις το “παιδί”, σημαίνει ότι έχει διαβάσει αρκετά καλά το manual και είδε ότι δεν υπάρχει διαθέσιμη στις δυνατότητες που του παρέχονται αυτό που θέλει και γι’ αυτό ζήτησε αυτό το κάτι επιπλέον.
Όπως συνηθίζω να βλέπω και άλλα χρώματα πέρα από το άσπρο και το μαύρο, έτσι έχω μάθει να βλέπω και διαβαθμίσεις σε πολλούς άλλους τομείς. Π.χ. εκτός από το “δημόσιο” και το “προσωπικό” βλέπω και πάρα πολλές διαβαθμίσεις ανάμεσά τους. Αν εσύ δε τις βλέπεις, είναι δικό σου θέμα και δε μου πέφτει λόγος. Θέμα οπτικής είναι αυτό… δε σε κατηγορώ για τίποτα πέρα από το ότι δε μου αναγνωρίζεις το δικαίωμα να βλέπω επιπλέον διαβαθμίσεις από αυτές που βλέπεις εσύ όμως.

“Όχι, εξηγώ τον [...] από το Θεό.”
Ο μόνος τομέας που δεν επιδέχεται συζητήσεως (κι αυτό εν μέρει συζητήσιμο!) είναι γενικώς οι θετικές επιστήμες (πολύ γενικευμένα μιλάω). Π.χ. είναι αποδεκτό ότι “1+1=2″ και δεν χωράει συζήτηση σε αυτό. Ειδικά σε θέματα νομικής (όπως ανέφερες) φύσης όμως… χμμμ… δεν είναι τίποτα που να έχει “αξιωματική” ισχύ. Γι’ αυτό και αλλάζουν συνεχώς και οι νόμοι και υπάρχουν και διαφορετικοί νόμοι σε διαφορετικές χώρες και κατά διαφορετικά χρονικές περιόδους. Οπότε για μένα, ναι, οι “νομικές έννοιες” είναι (στα πλαίσια του συνήθους νομικά αποδεκτού, βέβαια) έννοιες που ο καθένας μας ορίζει και αντιλαμβάνεται όπως γουστάρει. Αν δεν υπήρχε αυτή η “νομική” ασάφεια, δεν θα είχαμε π.χ. και την ανάγκη ύπαρξης δικαστηρίων και δικηγόρων, μιας και θα ήταν όλα crystal-clear ορισμένα.

“Λάθος παράδειγμα [...] έχω εγκρίνει εγώ.”
Και το δικό σου παράδειγμα λάθος είναι. Ίσως πιο σωστό θα ήταν αν έλεγες ότι βάζεις ένα παραβάν στην άκρη της πλατείας για να μην το βλέπουν όσοι περνάνε π.χ. με το αυτοκίνητο από το δρόμο. Που είναι το κακό σε αυτή την περίπτωση; Ίσα-ίσα που τους προφυλάσεις κι από ατυχήματα! Αν θέλουν να δουν κι αυτοί τα χαμουρέματά σου, μπορούν να παρκάρουν και να έρθουν πεζοί κι αυτοί στην πλατεία. Δεν τους αποκλείεις από “την πληροφορία” που παρέχεις, απλώς έχεις έλεγχο του τρόπου που μπορούν να έχουν πρόσβαση στην “πληροφορία”. Η πληροφορία εξακολουθεί να είναι ελεύθερη, αλλά υπάρχει απλώς ο τρόπος να ελέγχεις εν μέρει τον τρόπο που μεταδίδεται χωρίς και πάλι να έχεις έλεγχο του ποιος μπορεί να γίνει κοινωνός της πληροφορίας αυτής.

“Τελικά νομίζω πως το λάθος μου είναι ότι συζητάω σε υπερβολικά τεχνικό και ιντερνετικό επίπεδο, θεωρώντας δεδομένο ότι ο συνομιλητής μου έχει τις ίδιες βασικές γνώσεις με εμένα.”
Ακόμα χειρότερο λάθος είναι όμως να θεωρείς δεδομένο ότι ο συνομιλητής σου ΔΕΝ έχει τις ίδιες βασικές γνώσεις με εσένα. Αλλά σου αναγνωρίζω το αναφαίρετο δικαίωμά σου να χαρακτηρίζεις τον οποιοδήποτε όπως εσύ θες. (Την περίπτωση, ο συνομιλητής σου να έχει παραπάνω βασικές γνώσεις από εσένα δε τη συζητάω καν, γιατί θα καώ στο πυρ το εξώτερο σαν βλάσθημος…)

“Ας κάνουμε μια καινούρια αρχή: [...]“
Θα ήταν πιο καλά αν έθετες τις βασικές ΣΟΥ αρχές κάπως πιο απλά. Π.χ. θα μπορούσες να πεις:

“Βασική γνώση 1:
Οι δικές μου απόψεις είναι οι σωστές και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης και σχολιασμού!
Βασική γνώση 2:
Ειδικότερα στο χώρο του internet, είμαι αυθεντία και δεν δικαιούστε δια να ομιλήτε!”

Α, να μη το ξεχάσω… μαζί με εμένα, να ρίξεις στην πυρά και το bloglines που ήδη έχει υλοποιήσει το να έχει ο δημιουργός τον έλεγχο του feed του, και να βάλεις για προσάναμα και όλες τις ανάλογες υπηρεσίες που ήρθαν σε επικοινωνία μαζί τους για να υλοποιηθεί αυτό έτσι ώστε να αποτελέσει πρότυπο που θα το σέβονται όλοι οι aggregators και feed readers.

Αν θες την ταπεινή μου γνώμη, το θεωρώ εξίσου νίκη της ηλίθιας μάζας με το ότι καθιερώθηκαν τα e-mail με active content μόνο και μόνο επειδή η μέση μπίμποου βρίσκει συναρπαστικό να στέλνει animated καρτούλες γενεθλίων. Έπαιξε η μπίμποου, βαρέθηκε, μείνανε κάτι δισεκατομμύρια χαμένες εργατοώρες και downtime λόγω worms και spam για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Επίσης δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από το robots.txt και προσφέρει πολύ λιγότερα από το HTTP authentication με το οποίο μπορεί να προστατευθεί οποιοδήποτε URL στ’ αλήθεια.

Αν δεν κάνω λάθος πάντως, το πρότυπο για το Atom και το RSS εξακολουθούν να το ορίζουν η IETF και το W3C αντίστοιχα και επίσης αν δεν κάνω λάθος, στην περίπτωση που συζητάμε δεν εμπλέκεται κάποιο feed που να ακολουθεί την επέκταση του bloglines, ούτε χρησιμοποιείται από κάποιον εμπλεκόμενο aggregator αυτή η επέκταση. Συζητάμε για atom και RSS 2.0 και για συνηθισμένους aggregators.

Οπότε το τι θα συμβαίνει αύριο και το τι θα συμβεί αν η γιαγιά μου αποκτήσει καρούλια, μπορούμε να το αφήσουμε απέξω, αν και πρέπει να δηλώσω ότι σαν οπαδό της ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας οποιοσδήποτε θέλει να περιορίζει την πρόσβαση σε πράγματα που δημοσιεύει και μάλιστα με προσωπικά κριτήρια, θα με βρει απέναντί του.

Από εκεί άλλωστε ξεκίνησε αυτή η συζήτηση: θεωρώ αδιανόητο να επεκτείνονται πρακτικές που αντί να πουν στο χρήστη “Read The Fucking Manual” του λένε “ό,τι πει το παιδί”. Άλλο χρήστης, άλλο πελάτης (μία ακόμα σημαντική διαφορά του Ιντερνετ από την καφετέρια).

Αντιπαρέρχομαι το κλισέ περί εξέλιξης ως εξής:Το να επιτρέψεις στον οποιονδήποτε άσχετο να επεκτείνει αυθαίρετα την ιδιωτική του σφαίρα σε πράξεις που από τη φύση τους είναι δημόσιες μόνο και μόνο επειδή δεν έκανε τον κόπο να σκεφτεί λίγο παραπάνω τι ακριβώς κάνει και να διαβάσει τα manuals, δεν είναι ακριβώς ίδιου τύπου εξέλιξη με το να πάψεις να πιστεύεις ότι η γη είναι επίπεδη.

Όπως είπα, εξηγείς τον ορισμό που δίνεις ΕΣΥ στο fair use.

Όχι, εξηγώ τον νομικά αποδεκτό ορισμό του fair use και την εφαρμογή του στο πεδίο των feeds. Δεν πρόκειται για έννοια που την έβγαλα από το μυαλό μου, ούτε για έννοια που ο καθένας μας ορίζει και αντιλαμβάνεται όπως γουστάρει (στα πλαίσια της συνήθους νομικής ασάφειας, βέβαια). Με λίγα λόγια το fair είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το Θεό.

Μπορώ δηλαδή εγώ να έρθω να καθήσω στο τραπεζάκι που είσαι με την γκόμενα και χαμουρεύεστε σε μια καφετέρια και δε θα έχεις καμιά αντίρρηση; Και σκέψου ότι το τραπεζάκι είναι σε ένα χώρο που είναι δεδομένο ότι έχω δικαίωμα να βρίσκομαι!

Λάθος παράδειγμα (παραβλέπω την εκ μέρους σου τρομερή παρεξήγηση της έννοιας του δημόσιου χώρου και του τι ακριβώς δικαιώματα έχεις σε μια καφετέρια). Ένα παράδειγμα που βρίσκεται πιο κοντά στο είδος των καταστάσεων που στηλιτεύω είναι να έχω μια γιγαντοοθόνη στη μέση της Πλατείας Συντάγματος, όπου θα μεταδίδω live τα χαμουρέματά μου με τη γκόμενά μου αλλά θα έχω την απαίτηση από τους 300.000 περαστικούς να τα κοιτάζουν μόνο όσοι έχω εγκρίνει εγώ.

Τελικά νομίζω πως το λάθος μου είναι ότι συζητάω σε υπερβολικά τεχνικό και ιντερνετικό επίπεδο, θεωρώντας δεδομένο ότι ο συνομιλητής μου έχει τις ίδιες βασικές γνώσεις με εμένα. Ας κάνουμε μια καινούρια αρχή:

Βασική Γνώση 1:
——————
Όσο περίεργο και αν σας φαίνεται, δεν είναι όλα τα κοινωνικά φαινόμενα ισομορφικά της τυπικής ελληνικής καφετέριας.

Βασική Γνώση 2:
——————-
Πολύ περισσότερο το Ιντερνετ.

Είναι πολλά σημεία που θα μπορούσα να σχολιάσω στις απαντήσεις σου, αλλά θα πιάσω τα πιο βασικά για μένα.

-”Όπως στον πραγματικό κόσμο ελευθερία είναι να μπορείς να πας όπου θες”
Μπορώ δηλαδή εγώ να έρθω να καθήσω στο τραπεζάκι που είσαι με την γκόμενα και χαμουρεύεστε σε μια καφετέρια και δε θα έχεις καμιά αντίρρηση; Και σκέψου ότι το τραπεζάκι είναι σε ένα χώρο που είναι δεδομένο ότι έχω δικαίωμα να βρίσκομαι!

-”επικαλέστηκε το εθιμικό δίκαιο του monitor”
Αυτό είναι λάθος ακόμα και να το ισχυριστεί ο οποιοσδήποτε (ακόμη και ο Mr. Monitor)!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ “εθιμικό δίκαιο” στο monitor και δεν επικαλέστηκα ποτέ κάτι τέτοιο. Στο monitor υπάρχει το “δε σας πέφτει λόγος να ξέρετε τι ισχύει στο monitor” δίκαιο, πολύ απλά γιατί ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναφέρεται ούτε καν περιληπτικά το τι ισχύει. Εγώ επικαλέστηκα το τί είδα ΕΓΩ να έχει λεχτεί και εφαρμοστεί τη συγκεκριμένη εκείνη χρονική στιγμή. Το ότι υπήρξε κουβέντα μήνες πριν για αυτό το θέμα όπου ακούστηκαν και τέτοιες κι αλλιώτικες απόψεις έχει κανένα νόημα, εφόσον το αφεντικό ΔΕΝ είπε “Λοιπόν από εδώ και πέρα θα ισχύει αυτό κι εκείνο”;
Εκτός κι αν η δικιά σου άποψη είναι πιο “βαριά” από τις απόψεις των άλλων, οπότε και πρέπει να δεχτούμε a’priori ότι αυτή ισχύει. Αν είσαι τσολιάς και την έχεις τόσο βαριά, τότε πάω πάσο και με συγχωρείς κιόλας που είπα και τη δική μου άποψη.

-”Αν θες να έχεις επιλογή σε αυτό το θέμα”
Δε θα μιλήσω για τη Μανταλένα γιατί δεν ξέρω τι θέλει, αλλά εγώ ΘΕΛΩ να έχω επιλογή. Εσύ το καταλαβαίνεις ότι με αυτή την πρότασή σου ακυρώνεις όλα τα υπόλοιπα που είπες; Όλα τα υπόλοιπα που είπες είναι ότι “fear use είναι να έχουν όλοι δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν το feed σου και δεν περέπει να έχεις καμιά εξουσία πάνω στο feed σου”.
Ή δέξου αυτό που είχα πει και στο πρώτο σχόλιο ότι, ο ορισμός που δίνεις (ο οποιοσδήποτε) εσύ στο fear use μπορεί να διαφέρει από τον ορισμό που του δίνω (ο οποιοσδήποτε) εγώ, ή πες το μας καθαρά ότι μόνη σωστή άποψη είναι η δικιά σου οπότε και να μη καθόμαστε να κάνουμε κουβέντα.

-”Σου εξηγώ το fair use και την τεχνική φύση του RSS και ότι βάσει αυτών, αυτό που λες είναι λάθος και αυτό που προτείνεις είναι Bad Thing(TM)”
Όπως είπα, εξηγείς τον ορισμό που δίνεις ΕΣΥ στο fair use. Εγώ που του δίνω άλλο ορισμό (μη το μπλέξεις πάλι με το τι έγινε στο monitor) πρέπει να με κάψετε στην πυρά; Εγώ θεωρώ ότι είναι ΠΙΟ fair use να έχω εγώ τον έλεγχο του feed μου.
Α, να μη το ξεχάσω… μαζί με εμένα, να ρίξεις στην πυρά και το bloglines που ήδη έχει υλοποιήσει το να έχει ο δημιουργός τον έλεγχο του feed του, και να βάλεις για προσάναμα και όλες τις ανάλογες υπηρεσίες που ήρθαν σε επικοινωνία μαζί τους για να υλοποιηθεί αυτό έτσι ώστε να αποτελέσει πρότυπο που θα το σέβονται όλοι οι aggregators και feed readers.
Αν ρίξεις μια ματιά στις εξελίξεις, θα δεις ότι “αύριο” μπορεί να ισχύει κάτι διαφορετικό όσον αφορά την τεχνική φύση των feeds. Εκτός κι αν είναι “Bad Thing(TM)” να εξελίσονται αυτά, οπότε και να δεχτούμε κι ότι η γη είναι επίπεδη και κακώς αλλάξαμε άποψη για αυτό το θέμα από την εποχή που καίγανε τις μάγισσες!

Πότε θα σταματήσουμε να βλέπουμε το δέντρο (στην περίπτωσή μας Μανταλένα/monitor) και θα δούμε ότι υπάρχει ολόκληρο δάσος (η φύση των feeds και η χρήση τους) πίσω από το δεντράκι αυτό;

Αποφάσισε ΠΟΙΟ θέμα θες να κουβεντιάσουμε:
το θέμα “Μανταλένα και monitor” ή το θέμα “η φύση των feeds και το fear use στη χρήση τους”;
Όσο τα συνδέεις τόσο στενά μεταξύ τους, τόσο η κουβέντα θα είναι “τρεις λαλούν και δυό χορεύουν”.
Εκτός κι αν δε θές να κουβεντιάσουμε, αλλά απλώς να δεχτούμε το αλάθητο των απόψεών σου όπως είπα, οπότε να πάρουμε τα κουβαδάκια μας και να πάμε σε άλλη παραλία όσοι διαφωνούμε με τις απόψεις σου.

Όπως στον πραγματικό κόσμο ελευθερία είναι να μπορείς να πας όπου θες, ελευθερία εδώ (ή τέλος πάντων πολύ σοβαρό μέρος της) είναι να μπορεί οποιοδήποτε μηχάνημα να έχει πρόσβαση σε μια εφαρμογή που από τη φύση της και το σχεδιασμό της και τη φιλοσοφία της προορίζεται για οποιοδήποτε μηχάνημα.

Αν θες να έχεις επιλογή σε αυτό το θέμα, πρέπει να διαλέξεις μια πιο κλειστή λύση, π.χ. blogging χωρίς RSS ή ας πούμε κρυπτογραφημένο RSS ορατό μόνο σε όποιους έχουν το κλειδί.

Διαφορετικά να πάω κι εγώ να κυνηγήσω το Ηνωμένο Αραβικό Εμιρατόπουλο που διαβάζει το feed μου γιατί π.χ. δε γουστάρω το feed μου να καταλήγει σε απολυταρχικές χώρες.

Δυνατό επιχείρημα, αλλά πολύ φοβάμαι πως είχε προηγηθεί το προηγούμενο ποστ μου (στις 4 Απριλίου) και ακόμα πιο πριν το post του Unique Fish, θέλω να πω υπήρξε μια ψιλο έως χοντροσυζήτηση την άνοιξη, δεν ξύπνησε μια μέρα ο vrypan και είπε “από σήμερα όποιος μου ζητάει να βγαίνει θα τον γράφω where the sun don’t shine”. Ενώ το δικό σου σκηνικό M. έγινε απ’ ό,τι βλέπω στις αρχές του καλοκαιριού.

Ο ρόλος του RSS όπως είδαμε είναι “για ανάγνωση από μηχανήματα” καθώς γράφεις, αλλά τίποτε δεν αποκλείει -το αντίθετο μάλιστα- “αύριο” να μπορούμε να ελέγχουμε εμείς οι χρήστες σε ποιον δίνουμε πρόσβαση και σε ποιον όχι.
Δεν είναι τόσο φοβερό - πάλι για ΕΠΙΛΟΓΗ θα πρόκειται / θα επιλέγουμε και θα μας επιλέγουν ή θα επιλέγουμε ποιοι μας επιλέγουν μπλα μπλα μπλα.

Η λογική “έτσι είναι επειδή έτσι το βρήκαμε” δεν με έβρισκε ποτέ σύμφωνη.
Πουθενά.

Ευχαριστώ που έσβησες τον χαρακτηρισμό στο ποστ, είναι κάτι άξιο εκτίμησης (κοίτα που κατάντησα να λέω κι ευχαριστώ όταν δεν με βρίζουν… anyway).