generalisation(fair use)
Και γενικά ο κόσμος την έχει δει πολύ αρρωστημένα τώρα τελευταία με τα πνευματικά δικαιώματα σε βαθμό που παρεμποδίζει απίστευτα την πνευματική ζωή την ίδια.
Όπου με το “πνευματική ζωή” εννόω την άσκηση του δικαιώματος να πληροφορούμαστε για τα έργα της διάνοιας, να ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους, να τα επεκτείνουμε, να τα κρίνουμε και όλα αυτά μαζί με όποιον θέλουμε.
Πάρτε π.χ. τη μουσική βιομηχανία ή μάλλον γενικότερα τη βιομηχανία infotainment. Οι τύποι έχουν ξεφύγει. Το ιδανικό για αυτούς είναι να πληρώνεις ανά άτομο και ανά ακρόαση/θέαση/εμπειρία/ανάγνωση οποιουδήποτε έργου. Η παραμικρότερη αναπαραγωγή ή τροποποίηση απαγορεύεται αν δεν είναι υπό τον έλεγχό τους (ή, συνηθέστερα, αν δεν περιλαμβάνει στάξιμο προς αυτούς, ενίοτε και “προληπτικό” κεφαλικό φόρο, όπως με το ποσοστό από τα CD-Recorders). Εδώ πληρώνεις ΑΕΠΙ αν παίξεις live σε ραδιοφωνική απευθείας μετάδοση τον… “Μπάρμπα-Γιάννη Κανατά”!
Για ποιον ακριβώς λόγο έχει καταντήσει η κοινωνία μας να επιτρέπει τέτοια υποχώρηση των δικαιωμάτων της υπέρ του δικαιώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας;
Προσοχή: δεν είμαι κατά της πνευματικής ιδιοκτησίας. Απεναντίας, τη θεωρώ το μόνο ίσως αυθύπαρκτο είδος ιδιοκτησίας. Με τη διαφορά ότι σαν μοναδική πνευματική ιδιοκτησία αναγνωρίζω το δικαίωμα να λες ότι είσαι ο αυθεντικός δημιουργός κάποιου (σχετικά βέβαια) πρωτότυπου πνευματικού έργου. Γιατί όντως, πριν το επινοήσεις εσύ δεν υπήρχε [πολύ φοβάμαι ότι εδώ ισχύει λίγο μια essence Πλάτωνα γαμώ το βυζί μου]. Ενώ ας πούμε η υλική ιδιοκτησία είναι εντελώς συμβατική κατάσταση. ΟΚ δεν είναι ανάγκη να το κουράσουμε άλλο, είπα “ίσως” και εν πάση περιπτώσει είμαι υπέρ του να μπορείς να απαιτήσεις αναγνωρίζεσαι ως δημιουργός. Ακόμα και του να μπορείς να απαιτήσεις να στα σκάσουν για να λέει κάποιο αντίτυπο “με την ευλογία ή την έγκριση ή την προσωπική σφραγίδα του αυθεντικού δημιουργού”. Αλλά να ζητάς δικαιώματα 2ης γενιάς στην αναπαραγωγή και τη χρήση ε όχι ρε παιδιά έλεος.
Παρατηρήστε πόσο ευνοϊκά είναι τα πράγματα για έναν ιδιοκτήτη έργων της διάνοιας με καθαρά (και δεδηλωμένα) κερδοσκοπικά κίνητρα: απαγορεύεται κάθε είδους ανατύπωση των έργων χωρίς την έγκρισή του. Απαγορεύεται συνεπώς κάθε είδους κριτική των έργων χωρίς την έγκρισή του (αν έχετε στο μυαλό σας τους κριτικούς κινηματογράφου και άλλους δωρεάν δοκιμαστές, σκεφτείτε ότι και αυτοί κρίνουν αφού πρώτα δουν). Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ορισμένες new age αιρέσεις ονόματα δε λέμε- έχουν κάνει τα έργα τους… copyrighted material για να αποφεύγουν οποιονδήποτε αντίλογο (και ενίοτε “εμπορικά μυστικά” για να αποφεύγουν ακόμα και την απόδοση με εναλλακτική διατύπωση). Βρίσκω τους κ.κ. αιρεσιάρχες πανέξυπνους. Αυτό ακριβώς επιβάλλεται να κάνεις δεδομένης της κείμενης νομοθεσίας αν είσαι ένα πραγματικό μουνί που δε διστάζει να τα κονομήσει καθιστώντας όλους τους γύρω του απόλυτα αποβλακωμένους.
Ορθώς, σε αυτό το γενικότερο πλαίσιο ελεεινής σκουληκοποίησης πάνω στο θέμα “πνευματική ιδιοκτησία”, ο ανώριμος και παιδικά σκεπτόμενος ερασιτέχνης την έχει δει “είμαι δημιουργός με copyright, κρατάω τον Πάπα απ’ τα αρχίδια”.
As above, so below.
Must Visit Link:Bound by Law.
August 26th, 2006 at 8:53 am
Έτσι είναι τα πράγματα και λυπάμαι πάρα πολύ που ενώ κάποιοι παλεύουν με νύχια και με δόντια να κάνουν την Ανοιχτή Πρόσβαση πραγματικότητα, κάποιοι άλλοι προσπαθούν με την ίδια μανία να περιορίσουν την πρόσβαση στα πνευματικά έργα.
Ανυπομονώ να έρθει η ώρα και η στιγμή που τα μέσα δημοσίευσης πνευματικών έργων (π.χ. ραδιοφωνικοί σταθμοί, επιστημονικά περιοδικά, blogger κτλ.) θα αρνούνται τη δημοσίευση έργων των οποίων οι δημιουργοί είναι ψωνάρες και επιβάλουν περιορισμένη πρόσβαση στην πληροφορία.
Εγώ πιστεύω ότι αυτό είναι αντίστοιχο με το να μην έχουν ράμπες στον κινηματογράφο και έτσι οι άνθρωποι σε αναπηρικά καροτσάκια να μη μπορούν να δουν ταινίες.
Σε αυτή τη σελίδα http://www.doaj.org θα δείτε πως ένας τεράστιος αριθμός επιστημόνων προσφέρει τη γνώση που απέκτησε με κόπο και διάβασμα απλόχερα, γιατί έχουν το μυαλό να καταλάβουν ότι η ενημέρωση μας πάει μπροστά και όχι πίσω.
Ποίος άσημος blogger και ποιός περιστασιακός τραγουδιάρης θεωρεί το έργο του πιο σημαντικό από αυτό που είναι δημοσιευμένο στο doaj;
August 26th, 2006 at 10:13 am
πολύ σωστά τα λες.
κι όπως πολύ σωστά είχε αναφέρει κι ο σπουδαίος Σιδηρόπουλος
το έργο είναι αυτόνομο απ’τον δημιουργό του
η ενημέρωση πλέον είναι εφικτή ίδιως μέσω του διαδικτύου κι όσοι φοβούνται μην τους κλέψουν τις πραμάτειες τους, είναι ήδη χαμένοι.
η ουσία ενός καλλιτεχνήματος είναι να σπείρει κι οι αναγνώστες ή ακούγοντες να θερίσουν τις ιδέες του και να τις εξελίξουν, αλλάξουν, τροποποιήσουν με τα δικά τους αισθητήρια όργανα.
Συγχαρητήρια για το blog σου.
August 26th, 2006 at 12:38 pm
Oτι θα τάβρησκες με τον Πλάτωνα, ε, ποτέ δεν το περίμενα!
:D 
Αν χρειάστηκε η ξεφτιλιστική κατάχρηση των “πνευματικών δικαιωμάτων” για να φτάσεις ως εκεί, well, every cloud has a silver lining!
Hope you are well mate! Κατα τ’άλλα, μην σκας, ακούω οτι τα p2p downloads αποτελούν το 30% της διαδυκτιακής κίνησης, αυτές της μέρες!
Αυτό λέει πολύ περρισότερο από τις μπαρούφες κάθε μη-ταλαντούχου επιτείδιου που προσπαθεί απεγνωσμένα να τα κονομήσει από την δουλειά κάποιου ταλεντούχου αλλα χαζούλη καλιτέχνη.
August 26th, 2006 at 12:52 pm
Σωστή η Mafalda, IMHO.
Κάποια στιγμή τέλως πάντων θα συνειδητοποιήσουμε ότι (σαν άνθρωποι) κοντεύουμε να γίνουμε δύο ξέχωρα είδη!
Τί δημοκρατίες και κλαπαρχιδιές, εδώ δεν συμφωνούμε ούτε στα βασικότατα…
Ας τραβήξουν τα δυό στρατόπεδα τον ξέχωρό τους δρόμο το καθένα! Οι “privatisers” αρνούνται οτι είναι παράσιτα, και οτι αν αφεθούν μοναχά στις δικές τους δυνατότητες δεν θα αντέξουν ούτε ένα χρόνο τα κωλόπαιδα (το λέω χαϊδευτικά).
Θάχει γούστο να δούμε - ποιός έχει δίκιο επι του προκειμένου;
August 26th, 2006 at 1:16 pm
Νομίζω (καλά δεν το σκέφτηκα και πολύ ώρα) ότι όλη η ουσία είναι στη διαφορά μεταξύ πατεντάρω τη γνώση ή το προϊόν της γνώσης.
Π.χ. πατεντάρω τον αλγόριθμο (μέθοδο) conjugate gradients (optimization) ή τον χ κώδικα που υλοποιεί τον αλγόριθμο. Το πρώτο είναι η γνώση (πληροφορία) το δεύτερο είναι το προϊόν που μπορώ να το πουλάω χωρίς να αποδίδω δικαιώματα σε αυτούς που παρήγαγαν η γνώση.
Οι πατέντες στα φάρμακα έχουν ισχύ 5 χρόνια. Μικρή αν σκεφτεί κανείς τα χρήματα που επενδύουν στην έρευνα. Παρόλαυτά η σύσταση του φαρμάκου είναι γνώση. Τα 5 χρόνια είναι ένα ελάχιστο διάστημα που προβλέπεται για να κάνει η βιομηχανία απόσβεση της επένδυσης (έρευνα). Μετά είναι ελεύθερο να το παράγει ο καθένας. Το προϊόν όμως της γνώσης (η παρασκευή ή ο τρόπος παρασκευής) δεν είναι υποχρεωμένη καμιά βιομηχανία το δημοσιοποιήσει (έχει τεράστια σημασία το πως παράγεις ένα φάρμακο με συγκερκιμένη σύσταση - γι’ αυτό και πολλά από τα αντίγραφα είναι για τα σκουπίδια).
Η πνευματική ιδιοκτησία όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να απαγορέψει αναφορές στην γνώση ή στο προϊόν αυτής. Μπορώ να κάνω αναφορά σε ιστοσελίδα, σε δημοσίευση, σε ταινία, σε μουσικό έργο, σε software. Μπορώ αν έχω ιστοσελίδα να βάλω και λινκ προς τα εκεί. Μπορώ να πάρω και κομμάτι από το (πνευματικό) έργο και το χρησιμοποιήσω αυτούσιο, εφόσον αποδίδω τα του καίσαρως τω καίσαρι (δηλαδή δηλώσω ποιος το είπε, αποδίδω δηλαδή τη δόξα και όχι το χρήμα). Στο δίκτυο ειδικά βάζοντας λινκ χρησιμοποιώ στην ουσία αυτούσιο όχι κομμάτι αλλά όλο το “έργο”.
@j
αυτό με τα new age δεν το πιασα.
@mafalda
Το λινκ που δίνεις περιέχει επιστημονικά περιοδικά (τουλάχιστον κρίνω για αυτά με το οποία είμαι σχετικός: natural science) που και να σε πλήρωναν δεν θα τα διάβαζες. Υπάρει σοβαρό πρόβλημα copyright. Τα καλά[*] περιοδικά (nature, science, Phys Rev X (X:A,..,E,Lett), APL κτλ) δεν είναι τζάμπα. Και επιπλέον απαγορεύουν την αναπαραγωγή τους χωρίς άδεια (ακόμα και δικής σου δημοσίευσης).
Δες το http://arxiv.org/
Δημοσιεύσεις (ακόμα και στα παραπάνω περιοδικά) που οι συγγραφείς της ανεβάσαν αλλάζοντές τες λίγο (π.χ. γραμματοσειρά).
August 26th, 2006 at 1:24 pm
@ mafalda πάλι
“Ποίος άσημος blogger και ποιός περιστασιακός τραγουδιάρης θεωρεί το έργο του πιο σημαντικό από αυτό που είναι δημοσιευμένο στο doaj;”
Όσοι ασχολούνται με την έρευνα (εκτός βιομηχανίας) θέλουν όσο το δυνατόν περισσότερη δημοσιότητα (του έργου τους). Θα το παρουσίαζουν και θα το δίνουν δωρεάν όταν και όπως μπορούν (δες λινκ στο προηγούμενό μου ποστ).
Άλλωστε σε πολλά από “καλά” περιοδικά πληρώνεις έως και 500 ευρά (όχι μόνο δεν πληρώνεσαι) για να δημοσιεύσεις, αφού βέβαια πρώτα η δημοσίευσή σου περάσει από κρίση και κριθεί άξιο δημοσίευσης (ότι δεν γράφεις παπαριές δηλαδή και ότι είναι κάτι καινούργιο).
August 26th, 2006 at 1:53 pm
Σίγουρα πάρα πολλά από τα περιοδικά που συμπεριλαμβάνονται στο doaj είναι της πλάκας (κυρίως κάτι ισπανόφωνα). Αλλά υπάρχουν και άλλα που είναι αξιόλογα. Στον δικό μου τομέα (Βιβλιοθήκες-Πληροφόρηση) μπορείς να κάνεις μιά χαρά τη δουλειά σου με αυτά που υπάρχουν και από ότι ξέρω και στην Ιατρική (η BioMed είναι από τους πρωτοπόρους του κινήματος).
Πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό ότι το κίνημα της Ανοιχτής Πρόσβασης είναι ακόμα καινούργιο και ότι για να πολεμήσεις τους εκδότες θέλει αρκετή δουλειά. Π.χ. οι επιστήμονες μπορούν να αρνηθούν να δίνουν τα 500 ευρώ στο συνδρομητικό και να καταθέσουν την έρευνά τους σε περιοδικό ανοιχτής πρόσβασης. Πολλά αξιόλογα περιοδικά έχουν αρχίσει και προσφέρουν ανοιχτή πρόσβαση στα παλιά τους “τεύχη” γιατί δέχτηκαν πίεση από της βιβλιοθήκες οι οποίες αρνούνται πια να πληρώσουν την συνδρομή (οι οποίες συνδρομές είχαν αύξηση μεταξύ 2000-2004 από 24%-94%).
Σε περίπτωση που οι ερευνητές θεωρήσουν ότι αντί να αναβαθμίσουν το περιοδικό θα υποβαθμίσουν την έρευνα τους, μπορούν να τη δημοσιεύσουν σε ένα ακαδημαϊκό Ιδρυματικό Αποθετήριο με καλή μέθοδο αξιολόγησης των δημοσιευμάτων.
Όλα αυτά όμως είναι καινούργια και θα πάρει αρκετό καιρό μέχρι να τα αποδεχτούν και να τα εμπιστευτούν ερευνητές και αναγνώστες. Αυτά που χρειάζονται είναι θέληση, καλή μεθοδολογία και ανοιχτά μυαλά.
August 26th, 2006 at 5:03 pm
Δημιουργός και πράσιν’ άλογα! (επίτηδες λάθος, επειδή μου αρέσουν τα χρώματα)
Ανακυκλώνουμε λέξεις, φράσεις, ήχους, τόνους, ημιτόνια. Ολα έχουν ειπωθεί, γραφτεί, κλπ κλπ. Το κοπυράιτ ανήκει στους εφευρέτες της γλώσσας, της μουσικής, κλπ κλπ. Ο δημιουργός απλώς συνδυάζει. Δεν δημιουργεί από το μηδέν. Ολα ανήκουνε σε όλους. GNU.
August 26th, 2006 at 7:29 pm
@ Rodia
Αυτό το “όλα ανήκουν σε όλους” το θεωρώ λίγο λάθος. Όπως είπα και παραπάνω η γνώση ανήκει σε όλους. Το προϊόν όμως που προκείπτει από τη γνώση δεν μπορεί να ανήκει σε όλους (εκτλός και αν εγώ το διαθέτω σε όλους). Πως να το κάνουμε δηλαδή, όταν επενδύω σε χρόνο (και πιθανώς χρήμα αν είμαι επιχείρηση) με ποια λογική αυτό που παράγω ανήκει και σε σένα. Με τη λογική σου οι στιχουργοί, οι συνθέτες, οι σκηνοθέτες κτλ. θα έπρεπε να πεθάνουν της πείνας (μιας και το πνευματικό τους προϊόν ανήκει σε όλους, μόνο οι τραγουδιστές θα ζούσαν από τις συναυλίες). Με συγχωρείς αλλά αυτός που δουλεύει περισσότερο ή/και έχει ιδιαίτερες δεξιότητες (που κάνουν ιδιαίτερο και το πνευματικό του προϊόν) έχει κάθε δικαίωμα να απολαμβάνει και περισσότερα.
August 26th, 2006 at 9:14 pm
~~ExBerliner,
Ισως θα πρέπει να βρεθεί κάποιος άλλος τρόπος ανταμοιβής της συνθετικής ικανότητας του κάθε καλλιτέχνη, εκτός από την εκμετάλλευσή του από τις διάφορες εταιρείες. Αυτές συντηρούν τους μύθους άλλωστε, όταν δεν τους δημιουργούν. Γιατί.. ποιος ορίζει τι είναι το έργο τέχνης; Εσύ και’γώ; Οχι βέβαια!
August 26th, 2006 at 9:59 pm
Δεν μίλησα για έργο τέχνης ροδιά. Εκεί συμφωνώ είναι θέμα ορισμού. Μίλησα για πνευματικό έργο η τιμή του οποίο δεν ορίζεται από την ποιότητα (που είναι καια αυτή θέρμα ορισμού) από τον νόμο προσφοράς και ζήτησης. Το γεγονός ότι οι δισκογραφικές εκμεταλλεύονται τον καλλιτέχνη δεν αναιρεί το γεγονός ότι το πνευματικό προϊόν είναι ιδιοκτησία αυτού που του παράγει (ή αυτού που τον πληρώνει να το παράγει).
Να το θέσω λίγο διαφορετικά. Το κείμενο του J είναι ένα πνευματικό προϊόν. Είναι μια ιδέα ή μια σύνθεση ιδεών. Ως τέτοιο δεν του ανήκει. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναφερθεί σε αυτή, να τη χρησιμοποιήσει για να παράξει νέες ιδέες, να την κρίνει ή να τη θάψει. Η υλοποίηση όμως αυτής της ιδέας (τα μαύρα γράμματα πάνω σε άσπρο χαρτί δηλαδή) του ανήκει. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να πάρει το κείμενό του και να το αναπαράγει χωρίς αναφορά στο δημιουργό.
Η γνώση είναι η ιδέα, το κείμενο το προϊόν. Την ίδια ιδέα μπορεί να την έχουμε πολλοί, πολύ διαφορετικά (ανάλογα με τις ικανότητές μας και το χρόνο που θα σπαταλίσουμε) θα την εκφράσουμε.
August 26th, 2006 at 10:42 pm
Ας πάρουμε το κείμενο του J λοιπόν.. Ποιος δίνει διάρα για τούτο αν δεν το προβάλλει σύσσωμος ο κόσμος των ιθυνόντων; Κριτικών, εκδοτών, κλπ κλπ. Ο J δεν θα μπορέσει να το πουλήσει και να ζήσει από αυτό. Θα το πουλήσει και θα ζήσει (ίσως) αν χρυσοπληρωθούν και υπερκερδίσουν ένα σωρό άλλοι εκτός απο τον J που είναι ο δημιουργός-συνδυαστής λέξεων, φράσεων, κλπ. Αρα, ό,τι να πουν οι λεγόμενοι “άσχετοι” (οι εντελώς σχετικοί όμως, μια και εκείνοι είναι που πληρώνουν τελικά το μάρμαρο, αγοράζουν δλδ και διαβάζουν και ακούνε.. και.. και.. και.. τα διάφορα έργα) το όποιο δημιούργημα μένει στα συρτάρια αν δεν ασχοληθούν με αυτό οι “ειδικοί”. Ως καταναλώτρια πνευματικών έργων, ψάχνω να βρω κάποιον άλλο τρόπο για να συμμετέχω σε αυτό το παιχνίδι. Απλό.
August 27th, 2006 at 12:27 am
“Ποιος δίνει διάρα για τούτο αν δεν το προβάλλει σύσσωμος ο κόσμος των ιθυνόντων; Κριτικών, εκδοτών, κλπ κλπ. ”
Δεν ξέρω πόσα hints έχει αλλά κάποιοι τον διαβάζουν (και ας μην προβάλεται από τους ιθύνοντες).
“Ο J δεν θα μπορέσει να το πουλήσει και να ζήσει από αυτό.”
Το θέμα πνευματική ιδιοκτησία (γιατί νομίζω αυτό είναι το θέμα μας) δεν έχει να κάνει με το κέρδος μόνο. Έχει να κάνει και με το γαμώτο της υπόθεσης (να μη δεις το κείμενό σου με όνομα άλλου από κάτω). Το δικαίωμα του δημιουργού στην πατρότητα του έργου του είναι θέμα πνευματικής ιδιοκτησίας.
“Θα το πουλήσει και θα ζήσει (ίσως) αν χρυσοπληρωθούν και υπερκερδίσουν ένα σωρό άλλοι εκτός απο τον J που είναι ο δημιουργός-συνδυαστής λέξεων, φράσεων, κλπ.”
Αυτό είναι ένα πρόβλημα εν γένει του καπιταλισμού ή μάλλον μιας παραμορφωμένης ελεύθερης αγοράς όπου δεν υπάρχει ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης (βλέπε ελλάδα για χαρακτηριστικό παράδειγμα). Δεν είναι πρόβλημα που σχετίζεται με την πνευματική ιδιοκτησία.
“Αρα, ό,τι να πουν οι λεγόμενοι “άσχετοι” (οι εντελώς σχετικοί όμως, μια και εκείνοι είναι που πληρώνουν τελικά το μάρμαρο, αγοράζουν δλδ και διαβάζουν και ακούνε.. και.. και.. και.. τα διάφορα έργα) το όποιο δημιούργημα μένει στα συρτάρια αν δεν ασχοληθούν με αυτό οι “ειδικοί”. ”
Το γεγονός ότι γράφεις εδώ, αφού έχεις διαβάσει το κείμενο κάποιου που τον έχουν γραμμένο οι ειδικοί (sorry j, ποιητική αδεία) αναιρεί τα λεγόμενά σου.
“Ως καταναλώτρια πνευματικών έργων, ψάχνω να βρω κάποιον άλλο τρόπο για να συμμετέχω σε αυτό το παιχνίδι. Απλό.”
Τον βρήκες. Πιο απλό :-).
August 27th, 2006 at 3:45 am
Χμμ.. δεν βρήκα τώρα τπτ.. απλώς εσύ με κατάλαβες ExBerliner!:-)
August 27th, 2006 at 10:36 pm
Σωστος!
August 29th, 2006 at 10:17 am
Οχι εγω δεν συμφωνω! Ναι προφανως η γλώσσα είναι ένα ον που υπήρχε πριν απο μας, εξελίσσεται σχεδόν αυτόνομα και νομοτελειακά, η μάλλον εξελίσσεται περα απο τον έλεγχο μας, και θα υπάρχει και μετά απο μας, αλλα η τέχνη του να πλέκεις τις λέξεις ειναι μοναδική και ιδιαιτερη. Το κείμενο που γράφω βασίζεται σε ενα ευρέως διαδεδομένο κώδικα, ο τρόπος όμως που θα το συνταξω είναι μοναδικός και είναι άδικο να μου στερησει κάποιος αυτό το δικαίωμα..το δικαίωμα του δημιουργού. Επιπλέον ναι η γνώση είναι ακριβή και δύσκολα προσβάσιμη, τι να κάνουμε, δεν γίνεται με την ίδια ευκολία να έχεις πρόσβαση στη φιλοσοφία του Παράκελσου,που γράφτηκε τον μεσαίωνα και που ένα αντίτυπο της κοστίζει 1000 ευρω και με την ίδια ευκολία να έχεις πρόσβαση στο “Ο διάβολος φορούσε Prada”…!!!! Και στο κατω κατω σήμερα γιατι καποιος να μην κατοχυρωσει το τραγουδι του, το βιβλιο του, το δημιουργημα του, όπως εσύ κι εγώ κατοχυρώνουμε το σπίτι μας? αν ηταν τόσο εύκολο να δημιουργείς, όλοι αυτό θα έκαναν για επάγγελμα..! Και πες οτι ναι ειναι μαλακια να κατοχυρωθει “το νινι σερνει καραβι”…αλλα και παλι αφενος είναι μοναδικο, αφετερου υπάρχουν ένα σωρό διακεκριμένοι καλλιτέχνες που πολύ σωστά έχουν τα πνευματικά τους δικαιώματα. Ετσι εξασφαλιζουν οτι στους αιώνες τον αιωνων το δημιουργημα τους θα φερει τη σφραγιδα τους.
August 29th, 2006 at 2:12 pm
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται ενώ διαφωνείτε να μου φαίνεστε όλοι σωστοί.
Πολύ μπερδεμένο θέμα για μένα, όσες φορές κι αν γράψεις γι΄αυτό.
(Ως συμπλήρωση, μια φορά που μιλούσα με κάποιον στιχουργό - αρκετά γνωστό - μου είπε ότι πληρώνεται ελάχιστα χρήματα αν κάποια δισκογραφική αγοράσει ένα τραγούδι του και έπειτα παίρνει 0,20 λεπτά κάθε φορά που θα ακουστεί το τραγούδι του σε ραδ. σταθμό ή νυχτερινό κέντρο. Σχεδόν καθόλου έσοδα δηλαδή, εκτός αν το τραγούδι του γίνει επιτυχία και του κάνει κάποιο “δώρο” ο τραγουδιστής που επωφελήθηκε - που δεν συμβαίνει με όλους τους τραγουδιστές φυσικά. Το βρήκα αρκετά άδικο το όλο σκηνικό).
August 29th, 2006 at 2:42 pm
Εγώ δεν το βρήκα καθόλου άδικο.
Προσωπικά πληρώνομαι για να φτιάχνω software με βάση το ελεύθερο λογισμικό και όχι για να πουλάω software.
Αν θέλει να βγάλει λεφτά αυτός ο στιχουργός, να γίνει ο γαμάτος στιχουργός και να τον πληρώνει ο τραγουδιστής 5000 ευρώ από την αρχή για να του γράψει στίχους.
Δε βλέπω κανένα λόγο να παίρνει 0.20 λεπτά κάθε φορά που θα ακούγεται το τραγούδι του για τα επόμενα 75 χρόνια.
Η όλη ιδέα είναι εντελώς καινούριο φρούτο. Ούτε ο Σέξπιρ είχε copyright, ούτε ο Μότσαρτ, ούτε βέβαια τα τραγούδια των λαϊκών παραδόσεων.
Η μοναδική τέχνη που επιβίωσε και ανθεί χωρίς καθόλου copyright μέχρι τις μέρες μας είναι η αρχιτεκτονική (άντε και ο προγραμματισμός με ελεύθερο λογισμικό). Από αυτή θα έπρεπε να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι “καλλιτέχνες”, αντί να προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι. Αν και απ’ ό,τι βλέπω στην Αμερική υπάρχει copyright και για τα αρχιτεκτονικά έργα, από το 1990 και μετά.
August 29th, 2006 at 4:15 pm
Μα γιατί είναι πιο δίκαιο να πάρει εφ΄άπαξ ένα ποσόν από το να τα παίρνει λίγα λίγα (που φυσικά δύσκολο έως ακατόρθωτο να φτάσουν ένα ικανοποιητικό ποσό όπως τα 5000);
Έτσι όπως το αναλύεις, βγαίνει πολύ πιο κερδισμένος ο στιχουργός και νομίζω δεν θα είχε καμμία ένσταση σε αυτό αν σκεφτείς ότι για να γράψεις μια επιτυχία είναι από δύσκολο έως ακατόρθωτο.
August 29th, 2006 at 10:14 pm
Γιατί κάνει εφ’ άπαξ δουλειά. Πόσο πιο απλά να το πω;
Συμφωνώ ότι το παράδειγμά μου είναι ακραίο με σκοπό να δείξει ότι εφόσον πληρώνεσαι μια φορά για δουλειά που κάνεις μια φορά, μόνο όσοι είναι αρκετά επιτυχημένοι θα μπορούν να ζουν από αυτό. Τώρα το “αρκετά” εξαρτάται από την τέχνη. Πάω στοίχημα π.χ. ότι σαν προγραμματιστής ελεύθερου λογισμικού τα καταφέρνεις αρκετά καλά, όπως και σαν αρχιτέκτονας. Στην καθεαυτό infotainment τα πράγματα θα είναι σαφώς πιο δύσκολα.
Αυτό μου φαίνεται διπλά καλό: αφενός οι επαγγελματίες της infotainment θα έχουν ένα κίνητρο να είναι καλοί στη δουλειά τους και αφετέρου οι υπόλοιποι θα ασχολούνται ερασιτεχνικά και για το μεράκι της όλης υπόθεσης. Τέλος παραδέχομαι ότι αντλώ διεστραμμένη ικανοποίηση από όλες αυτές τις ψωνισμένες τηλεστάρλετ που μοιραία θα αναγκαστούν να παίξουν σε τσόντες αν θέλουν να εξακολουθήσουν να ζουν από την “τέχνη” τους.
Αχ…
…τέλος πάντων:
Σε καμία περίπτωση δεν δέχομαι ότι πρέπει να τον πληρώνω τον τύπο επί 75 χρόνια για αναπαραγωγές του έργου του στις οποίες δεν είχε καμία απολύτως άμεση ανάμιξη. Είτε 0.2, είτε 20, είτε 0.001 ευρώ. Αν είναι έτσι να πληρώνουμε και τον πολιτικό μηχανικό κάθε φορά που φέρνουμε έναν καλεσμένο στο σπίτι μας. Τι δηλαδή, τα άλλα επαγγέλματα είναι οι μαλάκες και η infotainment είναι οι εξυπνήδηδες;
August 29th, 2006 at 10:25 pm
At last συννενοηθήκαμε. Εννοείς να πληρώνεται κάποιος για τον κόπο του αντί να το παίζει νταβατζής και εισοδηματίας για κάτι που έκανε πριν χρόνια. οκ. Δύσκολο ήταν ρε φίλε να το πεις τόση ώρα;
(αν και ΙΜΗΟ το σύστημα εκμεταλλεύεται αυτές ακριβώς τις βλέψεις μερικών τυχάρπαστων και τους χρίζει νταβατζήδες των 0,20 παίρνοντας ουσιαστικά και εσαεί την μερίδα του λέοντος ακόμα κι αν η “πουτάνα” γεράσει)