Don’t Kiss The Frog

[Αυτό το ποστ είναι δοκιμαστικό. Προσπαθώ να καταφέρω να ποστάρω ένα τραγούδι με FlowPlayer χωρίς να μου το καταστρέψει το postprocessing του WordPress. ]

Το τραγούδι είναι το Exit Music (for a film) στη reggae εκδοχή του Radiodread [δισκοκριτική στο M’Hulot’s Nothing Days]. Το πόσταρα και χθες αλλά το Wordpress μου μετέτρεψε το [object]…[/object] σε [p][object][/p]..[/object] με μάλλον ολέθρια αποτελέσματα στην εμφάνιση (φαινόταν σκατά) και τη λειτουργικότητα (δε δούλευε) ολόκληρου του blog.

Τέλος πάντων, κατά τη γνώμη μου το Radiodread είναι αλμπουμάρα. Πρόκειται για διασκευή του OK Computer των Radiohead σε reggae-dub. Είναι οι ίδιοι (Easy Star All Stars) που έβγαλαν το The Dub Side of the Moon πριν κάτι χρόνια. Το κομμάτι είναι απίστευτο, αλλά πρέπει να το έχετε ακούσει στα 17 σας (ή ίσως και στα 15) για να καταλάβετε πόσο ακριβώς απίστευτο είναι.

Το αφιερώνω στον Αντώνη Κόλλα που το site του το ανακάλυψα από το antibaro.gr και συμφωνώ για μια φορά και με το Αντίβαρο ότι αξίζει να το επισκεφθείτε. Ελπίζω να είσαι καλά φίλε Αντώνη. Το αφιερώνω επίσης στη Γ. για δικούς μας λόγους (καμία σχέση με αυτό που φαντάζεστε).

I’m gonna tell you what I really think I like about Mondays Cause they feel like Saturdays When you don’t gotta go to work Every day is a holiday I wake up when I want to I do anything I wanna do Can’t wait for Tuesday -NoFX “Thank God It’s Monday”

Το blog του Άρδην επαναδημοσίευσε αυτό το ψευδοεπιστημονικό παραλήρημα. Τα λάθη του είναι πολύ χοντρά[*] και στις πηγές του περιλαμβάνει την “Ελληνική Αγωγή” (Ο Χριστός ήταν Έλληνας και πίστευε στο Δία), οπότε έκανα το ακόλουθο σχόλιο:

Αν το άρθρο δεν είναι χιουμοριστικό, το βρίσκω πολύ ΓΤΠΚ.

Αυτό έγινε χθες. Σήμερα το σχόλιό μου δεν υπάρχει. (update: δείτε τα σχόλια)

Συμπέρασμα: μην κάνετε το λάθος να εκφράσετε ελεύθερα μια αντίθετη άποψη στο ιστολόγιο του Άρδην. Ο αναρχισμός μπορεί να δέχεται την ελευθερία έκφρασης, η εθνικοσοσιαλιστική παραλλαγή του όμως όχι.

Το πραγματικά γελοίο πάντως με τα εθνίκια είναι ότι τη λένε στο Μπαμπινιώτη. Ο Μπαμπινιώτης είναι εξαιρετικά συντηρητικός και έχει προωθήσει όσο λίγοι απόψεις του στυλ “η ελληνική γλώσσα τα τελευταία 3000 χρόνια είναι self-contained και καλό είναι να παραμείνει έτσι”, συχνά στα ακραία όρια της επιστήμης και αρκετά συχνά εντελώς εκτός αυτής. Αλλα αυτό δεν είναι αρκετό για τα εθνίκια. Η ελληνική γλώσσα πρέπει να είναι self-contained σκέτο. Δε νοείται να δανείστηκε κάτι από τους Τούρκους. Δε νοείται να προήλθε από άλλη γλώσσα, ακόμα και αν αυτό έγινε πριν 7000 χρόνια. Είστε… άπληστοι κ.κ. εθνόγκαβλοι. Αυτό είστε. Ένα μάτσο άπληστα ημιμαθή μυγάκια που έχουν κάνει κώλο και νομίζουν ότι θα χέσουν τον κόσμο όλο. Και επιπλέον, με όλα τα ελαττώματά του, ο Μπαμπινιώτης ξέρει πολύ καλύτερα την ιστορία των ελληνικών λέξεων από κάποιον που συνδέει τον μεζέ με τα “μέζε’” του Ησιόδου, χωρίς καν να αναρωτηθεί τι υπήρχε στη θέση της αποστρόφου.

—
2o update (25/9/2006): Σκοπός αυτού του άρθρου, όπως -πιστεύω- και του “Αληθολογίες” στο Sraosha-Rakasha είναι να δείξει τις προθέσεις και τα κίνητρα όσων ασπάζονται και προωθούν τις συγκεκριμένες ψευδοεπιστημονικές θέσεις. Για ένα άρθρο που απλά δείχνει πόσο πολύ αυτές οι θέσεις απέχουν από την πραγματικότητα και από την οποιαδήποτε αντικειμενική αναζήτηση της αλήθειας, παραπέμπω στο Περιγλώσσιο.

[*] π.χ. Ιεροσόλυμα: ιερόν του Σολύμου. [Σόλυμος: Γιος του Δία, ιδρυτής και επώνυμος ήρωας του λαού των Σολύμων στην Μικρά Ασία. Ο ναός που έκτισε προς τιμήν του Διός ονομάστηκε το ιερόν του Σολύμου] (όπως σας είπα: ο Χριστός ήταν Έλληνας και πίστευε στο Δία)

Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές, ο Δήμος Παλλήνης χάθηκε από τη ΝΔ για δύο λόγους:

1. Ο πρώτος λόγος ήταν ο προηγούμενος δήμαρχος (και υποψήφιος της ΝΔ τότε και τώρα): ακόμα και πορωμένοι δεξιοί δεν τον ήθελαν, γιατί είχε κάνει πολύ λίγα πράγματα.
2. Ο δεύτερος λόγος ήταν ο υποψήφιος αντάρτης της ΝΔ: με κεντρικό σημείο του προγράμματός του “να μη βγει ο άλλος”, πήρε αν θυμάμαι καλά γύρω στο 15%, με το οποίο στήριξε τον κοινό υποψήφιο ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ (που πήρε και τη δημαρχία).

Σε αυτές τις εκλογές, ο αντάρτης της ΝΔ δε θα παίζει. Είχε ανακοινώσει την υποψηφιότητά του, αλλά την απέσυρε πριν λίγες εβδομάδες. Ανάμεσα στην ανακοίνωση και την απόσυρση, μεσολάβησε μια προαγωγή: από προϊστάμενος της τοπικής ΔΟΥ, έγινε σούπερ αρχιπροϊστάμενος των ελεγκτικών υπηρεσιών του Υπουργείου Οικονομικών[*], ουσιαστικά ο ανώτατος υπάλληλος και #2 του υπουργείου. Ένα στρατιωτικό ανάλογο είναι από ταγματάρχης να προαχθείς κατευθείαν σε αρχηγό ΓΕΕΘΑ, ή μάλλον στην ειδική θέση του προϊσταμένου ΓΕΕΘΑ που θεσπίστηκε για την πάρτη σου. Το θέμα συζητήθηκε εκτενώς στο δήμο και πολλοί υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοί του στράφηκαν είτε στον υποψήφιο της ΝΔ είτε στον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ είτε στην ιδιωτεία, χωρίς να κρύβουν ιδιαίτερα την αγανάκτησή τους για το ότι ο αρχηγός τους τους εγκατέλειψε τελευταία στιγμή.

Η τοπική εφημερίδα “Νεολόγος” έγραψε για όλα αυτά, με αποτέλεσμα:

• Ο πρώην αντάρτης να της κάνει δύο αγωγές συνολικού ύψους 1MEuro (νομίζω 600KEuro στον εκδότη και 400KEuro στον συντάκτη του επίμαχου άρθρου), ζητώντας ταυτόχρονα τη φυλάκιση εκδότη και συντάκτη για 1 χρόνο.
• Η σύζυγος του εκδότη, που δουλεύει στο Υπουργείο Οικονομικών (και είναι υφιστάμενη του πρώην αντάρτη μετά την προαγωγή του) να μετατεθεί σε μία υπηρεσία εντελώς άσχετη με αυτό που έκανε.

Κάποιοι θα έλεγαν -και προσωπικά συμφωνώ- πως είναι λίγο overkill να διορίζεις κάποιον σε μια αρχιθεσάρα, ξοδεύοντας χιλιάδες ευρώ από τα λεφτά των φορολογουμένων κάθε μήνα, μόνο και μόνο για να κερδίσει το κόμμα σου το Δήμο Παλλήνης. Ένα Δήμο που μπορεί να είναι πρωτεύουσα νομού (Ανατολική Αττική), αλλά σε τελική ανάλυση παραμένει ένας μικρός Δήμος των ~25000 κατοίκων και των ~5000 ψηφοφόρων, με ελάχιστη πολιτική σημασία. Γιατί να το κάνει αυτό η ΝΔ;

Μα φυσικά επειδή δεν είναι δικά της τα λεφτά!

Και δεύτερον η Παλλήνη μπορεί να είναι μικρός Δήμος, όμως στα όριά της έχει τρεις σημαντικές λεωφόρους (Μαραθώνoς, Σπάτων και Λαυρίου), τρεις κόμβους της Αττικής Οδού (15,16,Υ8), δύο σταθμούς του Προαστιακού και του Μετρό (Παλλήνη-Κάντζα), γύρω στα 20.000 στρέμματα αδόμητων εκτάσεων και έναν καταπράσινο λόφο (Λεβίδη) με εμφανείς προοπτικές για “αξιοποίηση”.

You get the idea: υπάρχουν απίστευτες πιέσεις από ιδιωτικά συμφέροντα (που ξεκινούν από τη χρήση του Κτήματος Καμπά [500 στρέμματα με αμπέλια] σαν κεντρική αποθήκη τεράστιου εκδοτικού συγκροτήματος και φτάνουν μέχρι την κατασκευή multiplex-εμπορικού κέντρου δίπλα στο σταθμό της Κάντζας), στις οποίες πιέσεις οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο τωρινός δήμαρχος -μ’ όλη την απραξία του κατά τα άλλα- έδειξε πολύ μεγαλύτερη διάθεση αντίστασης από τον προκάτοχο και επίδοξο διάδοχό του.

Τέλος πάντων, κανείς δε μπορεί να ξέρει τι ακριβώς έχει γίνει και για να είμαι ειλικρινής ο πρώην αντάρτης έχει δώσει αρκετά δείγματα τιμιότητας και πολιτικής ειλικρίνειας στο παρελθόν[$] (στο κάτω-κάτω δεν είχε πρόβλημα να πάει κόντρα στο κόμμα του για να φύγει ένας κακός δήμαρχος). Ας σημειωθεί ωστόσο ότι το να επιδιώκεις να εξοντώσεις οικονομικά και ηθικά τους ανθρώπους μιας εφημερίδας που απλά έγραψε αυτό που όλη η πόλη συζητούσε τον τελευταίο μήνα[+], δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να βρεις το δίκιο σου. Η δε δυσμενής μετάθεση της συζύγου του εκδότη ήρθε, αν μη τι άλλο, σε εξαιρετικά κακή χρονική στιγμή (αμέσως μόλις δημοσιεύθηκε το άρθρο).

Θα παρακολουθώ την υπόθεση και θα σας ενημερώνω αν προκύψει κάτι αξιόλογο. Πολύ χαίρομαι πάντως που το συγκεκριμένο άρθρο ποστάρεται από Η/Υ με πανεπιστημιακό άσυλο σε σέρβερ με νομοθεσία Callifornia, γιατί δεν είναι να αναφέρεσαι σε δημόσιες πράξεις πολιτικών ανδρών στις μέρες μας…

—
[*] δε θυμάμαι τον ακριβή τίτλο αλλά είναι γύρω στις 4 γραμμές
[+] υπόψη: και χωρίς να αφήνει κάποιο υπονοούμενο. Στην ουσία το άρθρο ήταν ένα βιογραφικό του τύπου που αναφερόταν μόνο στις δημόσιες πράξεις του (”ήταν υποψήφιος”, “πήρε τόσο”, “φέτος απέσυρε την υποψηφιότητά του γιατί διορίστηκε έτσι κι έτσι”).
[$] σε αντίθεση με το κόμμα του, though.

Oldest trick in the book: χρησιμοποιούμε την Πατρίδα και τη Θρησκεία ώστε να βολέψουμε την Οικογένεια.

Η ελληνική γλώσσα, ο άνθρωπος, η θάλασσα… Για κοιτάξετε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως, από την εποχή που μίλησε ο Ομηρος ώς τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα που μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους τού Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό Θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι. Και όλοι αυτοί, οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μια σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε πώς όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτό σας
Γ. Σεφέρης, Δοκιμές [Α]

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς, αλλά κάτι που μπορούν να το κάνουν μόνο ο Κουίζατς Χάντεραχ και οι Σεβάσμιες Μητέρες στο Dune. Και αυτοί, μόνο και μόνο:

1. Επειδή ζουν σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, και
2. Αφού πλακωθούν στα ντρόγκια.

Και πάλι βέβαια, ο Τελευταίος Σταθμός είναι ποιηματάρα.

[Ο χορός των κανιβάλων πάνω στο πτώμα της ελληνικής γλώσσας (Αντώνης Χ. Λαμπίδης, Αντίβαρο 2006)]

Εντοπίσαμε δύο ιστολόγια (weblogs)[*], όπου συνοψίζονται τα πρόσφατα ρυπαρογραφήματα κατά της ελληνικής γλώσσας2. Οι συντάκτες των ποικίλης προέλευσης: ομότιμοι καθηγητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (η πηγή όλων των γλωσσικών δεινών), επίκουροι καθηγητές Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας της Γλώσσας του Πανεπιστημίου Αθηνών, επιφυλλιδογράφοι σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας -ανυποψίαστοι και μη, βολεμένοι αστοί ευνοούμενοι της εξουσίας αλλά και άτομα της «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς», «αντιεθνικιστές» όπως αυτοαποκαλούνται, που έχουν πέσει κι αυτοί στα δίχτυα του «γλωσσικού». Ο αναγνώστης αυτών των γραμμών θα εκπλαγεί με την ρηχότητα και την απροσμέτρητη εμπάθεια με την οποία ορισμένοι από τους προαναφερθέντες αντιμετωπίζουν τα ζητήματα της γλώσσας. Χάθηκε η νηφάλια κρίση και επικράτησε η α-νόητη ακρισία. Έσβησε ο Λόγος και κυριάρχησε το παράλογο. Σημεία της αλλοτρίωσης των καιρών μας…

Σε όλους αυτούς απαντάμε

…ίσως με επιχειρήματα;…

με τα σοφά λόγια του Μανόλη Ανδρόνικου:

…το φαντάστηκα.

[*] εννοεί τις Ανορθογραφίες και το Περιγλώσσιο.

“Ρε μαλάκα έχεις ολόκληρο Μάρκο απέναντί σου και θες να ακούσεις Καζαντζίδη;”

Δύο είναι τα βασικά προβλήματα με τον στρουκτουραλισμό του 1960.

Το πρώτο είναι ότι από τη στιγμή που έχουμε δεχθεί ότι μια ιστορία που αφορά το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα στη μεσαιωνική Ιταλία δεν έχει καμία ουσιώδη διαφορά από μια ιστορία με παρόμοιο script που αφορά τον Χακίμ και τον Μαχμούντ στα αραβικά προάστια του μεταβιομηχανικού Παρισιού, δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε ως μέρη της αφηρημένης δομής τέτοια βαρετά και επαναλαμβανόμενα πράγματα όπως η αρχή, τα ενδιάμεσα επεισόδια και το τέλος. Έτσι ο δρόμος για το συμπέρασμα ότι υπάρχουν μόνο 7 βασικές ιστορίες είναι ορθάνοιχτος και συνεπώς καταλήγουμε ότι είναι των αδυνάτων αδύνατο να φτιάξεις κάτι εντελώς-εντελώς καινούριο, οπότε τζάμπα πληρώνουμε τους κριτικούς για να αξιολογούν τα ίδια και τα ίδια. Και είμαι σίγουρος ότι κανένας στρουκτουραλιστής κριτικός δεν το θέλει αυτό.

Το δεύτερο είναι ότι ο στρουκτουραλισμός του 1960 είναι για τον Κυβερνοχώρο του 2006 ό,τι τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Φοινίκων για το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

(ref)

Fuck banning and other forms of hierarchy.