sacrilege
Η ελληνική γλώσσα, ο άνθρωπος, η θάλασσα… Για κοιτάξετε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως, από την εποχή που μίλησε ο Ομηρος ώς τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα που μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους τού Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα, είτε το Κρητικό Θέατρο και τον Ερωτόκριτο, είτε το δημοτικό τραγούδι. Και όλοι αυτοί, οι μεγάλοι και οι μικροί, που σκέφτηκαν, μίλησαν, μέτρησαν ελληνικά, δεν πρέπει να νομίσετε πως είναι σαν ένας δρόμος, μια σειρά ιστορική, που χάνεται στη νύχτα των περασμένων και βρίσκεται έξω από σας. Πρέπει να σκεφτείτε πώς όλα αυτά βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, πως είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, και πως θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τον εαυτό σας
Γ. Σεφέρης, Δοκιμές [Α]
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς, αλλά κάτι που μπορούν να το κάνουν μόνο ο Κουίζατς Χάντεραχ και οι Σεβάσμιες Μητέρες στο Dune. Και αυτοί, μόνο και μόνο:
- Επειδή ζουν σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, και
- Αφού πλακωθούν στα ντρόγκια.
Και πάλι βέβαια, ο Τελευταίος Σταθμός είναι ποιηματάρα.
Πολύ καλός ο παραλληλισμός με το Dune! Άτιμοι παιδί!
Όσο για το άγχος σου που διαβλέπω, μεγάλος συγγραφέας δε σημαίνει μεγάλος στοχαστής, σκέψου λ.χ. την πανσλαβική Ορθοδοξία του Ντοστογιέφσκυ, τον αντισημιτισμό του T.S. Eliot, τη λόλα που έδερνε τον Philip Dick, τις αντιλήψεις περί κοινωνικού και φυλετικού ευγονισμού του H. G. Wells, τον εστέτ καθολικισμό του Oscar Wilde, τον περιδεή αντικαθολικισμό του Τζόυς και πάει σκοινί-κορδόνι.
Με έναν τρόπο ανεξήγητο (προσοχή! “ανεξήγητος” δε σημαίνει ντε και καλά “μεταφυσικός”, έτσι;) το έργο υπερβαίνει τις αντιλήψεις του συγγραφέα, δόξα τω Θεώ… :-Ρ
To σκέφτομαι από χθες και λέω θα φάω χοντρό κράξιμο αλλά είπα να το πω γιατί στην τελική δεν ξέρεις καράτε.
Έχεις σκεφτεί μήπως αυτό είναι ένα ρομαντικό γλυκό κειμενάκι που σκοπό δεν έχει να πιστέψουμε όλα αυτά, αλλά απλά να το δούμε σαν ένα όμορφο παραμύθι;
Πολλοί έχουν γράψει διάφορα με μοναδικό σκοπό να συγκινήσουν, να αφυπνίσουν, να βγάλουν ρε παιδάκι μου ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
Δεν ξέρω από πού είναι αυτό το απόσπασμα (και δεν μιλάω μόνο για το συγκεκριμένο) αλλά για σκέψου τί έχουν πει και άλλοι και πόσους θα έπρεπε να ακυρώσουμε κάτω από το ιστορικό ή το ορθολογιστικό πρίσμα. Μιλάμε, οι μισοί θα μας έβγαιναν εντελώς τρελλοί.
“Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πράγμα δεν είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς,
1. Επειδή δεν ζούμε σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, και
2. Δεν πλακωνόμαστε στα ντρόγκια.” ;;
Έχω την αίσθηση οτι όσοι δεν το κάνουν, δεν το κάνουν για τελείως διαφορετικους λογους, jay, και με τούτο εννοώ τη σχέση την προσωπική που αναπτυσσει καθένας με τη γλώσσα. Για τον ποιητή, τον συγγραφέα, η γλώσσα είναι το υλικό της δουλειάς του. Είναι λογικό λοιπόν να νοιώθει την ανάγκη να γνωρίζει το υλικό του αυτό όσο καλύτερα γίνεται. Μια εκ των διαστάσεων της γνώσης αυτής αφορά και τη διαχρονία της. Για τον δεξιό πολιτικάντη, γλώσσα συχνά δεν είναι άλλο από ένας δούρειος ίππος που στην κοιλιά του κρύβει τις γνωστές σκοπιμότητες. Τώρα για τον άνθρωπο που ζει στο διπλαννό σου διαμέρισμα, τα του Σεφέρη μπορεί να του φαίνονται Dune stories. Ίσως ακόμα κι αν είχε την ευκαίρια να ψυχανεμιστεί τη σχέση που υποννοεί στο απόσπασμα σου, να του ήταν πάραυτα κάτι εντελώς αδιάφορο και επουσιώδες.
Καθένας κάνει την δική του επιλογή προσέγγισης. Σεβαστές κι ανοικτές στην κριτική καθενός όλες.
Φιλικά
Μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς, αρκεί να δούμε τα πράγματα λίγο ποιητικά. Λίγο μόνο. Εξάλλου τα έγραψε ένας ποιητής (μεταξύ άλλων). Το πρόβλημα είναι αν τα πάρουμε στην κυριολεξία και νομίζουμε ότι η Κλυταιμνήστρα κι ο Αγαμέμνων είναι όντως στο μεδούλι μας (τουτέστιν στο DNA μας).
Εγώ πάλι ψηφίζω Ελένη αλλά και τον (όχι και τόσο σεφερικό)
(Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ‘ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανάθρεψε ο λωτός;)
Ενδεχομένως ο Σεφέρης, ακόμα και μέσα στην ποιητική ρομαντική του υπερβολή, να είχε τα δίκια του. Στο κάτω κάτω ομιλούμε διαφορετικές μορφές της ίδιας γλώσσας ( ή έστω γλώσσες με σχέση “μητέρας-κόρης”, εάν υποθέσουμε ότι οι υπόλοιπες ινδοευρωπαϊκές έχουν με την ελληνική άλλους τύπους συγγένειας, πχ κοντινότερα ή μακρινότερα “ξαδελφάκια”).
Το πρόβλημα κατά την γνώμη μου είναι άλλο: το να γίνεται ο Σεφέρης αντικείμενο εκμετάλλευσης για να λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του περί περιουσίου φυλής, αναλλοιώτου και κωδικοποιημένης ελληνικής γλώσσης κλπ.
Εξάλλου έχω την αίσθηση ότι στον αγγλόφωνο χώρο ενδεικτικά είναι πιθανόν να υπάρχει ένας διανοητής, που θα μιλά για την ίδια γλώσσα της γενιάς του Internet, του Paradise Lost, των έργων του Σαίξπηρ, των Canterbury Tales και του Beowulf,προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Και τα όμοια σε όποια άλλη χώρα του κόσμου.
Μαντάρα τα έκανα στην html. Στο παραπάνω, το τετράστιχο είναι από τον Ερωτικό Λόγο και το λινκ: http://www.sarantakos.com/seferis/erotik_logos.htm
xpsilikatzoy, οι μισοί είναι όντως τρελοί… :-Ρ
ΟΚ, διορθώνω: οι μισοί ΔΕΝ είναι όντως τρελοί… :-ΡΡΡ
Δεν αμφιβάλλω.
Το πρόβλημα είναι ότι το γλυκό ρομαντικό κειμενάκι χρησιμοποιήθηκε ως επιχείρημα σε αυτό, που είναι ένα αηδιαστικό προπαγανδιστικό κατασκεύμασμα με σκοπό να φέρει πίσω την Καλή μας την Καθαρεύουσα.
ή κάτι εξίσου ηλίθιο, όπως και να ‘χει.
Φιλε Jay,
διάβασα το κείμενο προσεχτικά αλλά απέτυχα να βρω σημεία οπου προπαγανδίζεται η καθαρεύουσα. Μόνο ίσως σ’ένα σημείο οπου ο συγγραφέας τονίζει με έντονα στοιχεία τη φράση του Σεφέρη
“Το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά· αν θα γράφουμε ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο.”
να άφηνε σε καποιον το περιθώριο να διατυπώσει έναν υπαινιγμό περί καθαρευσιάνικης προπαγάνδας. Ωστόσο, η αμέσως επόμενη προτάση δεν αφήνει τέτοια περιθώρια.
“Δυστυχώς όλα γίνουνται σα να προτιμούμε το εσπεράντο· σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας”
Δίκη προθέσεων μου είναι αδύνατο να κάνω, αλλά κι αν ακόμα σκοπός του συγγραφέα ήταν να προπαγανδίσει την καθαρεύουσα, δύσκολα θα έβρισκε σύμμαχό του ακόμα κι έναν αποσπασματικό και τσιταρισμένο Σεφέρη.
Όντας όμως “αηδιασμένος” απο το κείμενο φανταζομαι θα βρήκες αρκετά σημεία που σου προκάλεσαν αυτό το αίσθημα αποστροφής, σημεία που εμένα ίσως μου διέλαθαν. Θα ήθελα αν δεν σου κάνει κόπο να με βοηθήσεις να δω το ζήτημα από τη δική σου σκοπιά με το να τα παραθέσεις.
Φιλικά.
Νομίζω σε έχω καλύψει με το
Και ναι, είναι ο φόβος μη γίνουμε εσπεράντο. Μαλακίες δηλαδή.
*στον οποίο σαν αντίδοτο προτείνεται να δανειζόμαστε λέξεις μόνο ή κυρίως από τα αρχαία. Μαλακίες^2 δηλαδή.
Εγώ είμαι σίγουρος ότι στον αγγλόφωνο κόσμο όποιος (τολμήσει να) ισχυριστεί ότι το
είναι η γλώσσα τους τρώει πολύ μεγαλύτερο κράξιμο από ό,τι τρώει όποιος ισχυρίζεται εδώ ότι το
είναι η δικιά μας.
Μα δεν λέμε και κάτι το τόσο διαφορετικό, αφού
όπως σχολίασα παραπάνω
Το πρόβλημα κατά την γνώμη μου είναι άλλο: το να γίνεται ο Σεφέρης αντικείμενο εκμετάλλευσης για να λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του περί περιουσίου φυλής, αναλλοιώτου και κωδικοποιημένης ελληνικής γλώσσης κλπ.
Ενδεχομένως να μην πρέπει να επικεντρωνόμαστε στο κράξιμο αλλά στην έλλειψη κριτικής. Εϊναι δυνατόν να κριθεί ο Σεφέρης; Ο όποιος Σεφέρης. Είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί το ενιαίο, αδιάσπαστο, θεϊκό κλπ της ελληνικής γλώσσας;
Το δεύτερο σκέλος της έλλειψης κριτικής είναι το σημαντικότερο αφού, όπως έχουμε δει, συμβαίνει το εξής:
Γλωσσολόγος εξηγεί ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι τέλεια, δεν κωδικοποιεί νοηματικά την συμπαντική δομή κλπ. Οι αντιδράσεις: αστοιχείωτος, αργυρώνητος, εφαρμόζει το πρωτόκολλα κλπ.
Χημικός λέει ότι η ελληνική γλώσσα είναι αναλλοίωτη στο χρόνο, ότι κάθε λέξη αναλυόμενη στα γραμματά της οδηγεί στην κατανόηση των μελανών οπών, ότι τα αρχαιοελληνικά πρόβατα φώναζαν “vi-vi” αντί “be-be” κλπ. Οι αντιδράσεις; Λαμπρός επιστήμων αναμφισβήτου κύρους κλπ κλπ
ΟΚ, στην χημεία ενδεχομένως, αλλά στην γλωσσολογία αμφιβάλω (κυρίως από την στιγμή που η αφετηρία του είναι να επιβεβαιώσει πεποιθήσεις και μάλιστα στρεβλές)
*στον οποίο σαν αντίδοτο προτείνεται να δανειζόμαστε λέξεις μόνο ή κυρίως από τα αρχαία. Μαλακίες^2 δηλαδή.
Εγώ νόμιζα οτι σαν αντίδοτο προτείνεται να μεταφράζουμε πού και πού κανέναν όρο στα ελληνικά (με ότι ορισμό της λέξης θέλεις). Το να βρεί κανείς έναν δόκιμο όρο και να τον χρησιμοποιεί απαιτεί, βέβαια, λίγη προσπάθεια και λίγη πειθαρχία.
Το αν θέλουμε ή όχι να γίνουμε ‘εσπεράντο’ είναι ένα ζήτημα. Το αν μπορούμε να επηρεάσουμε την εξέλιξη της γλώσσας, έτσι κι αλλιώς, είναι ένα άλλο ζήτημα (αν όχι, η ‘γλωσσολογική μηχανική’ και οι συναφείς συζητήσεις είναι για τον πούτσο). Αλλά σίγουρα θέλουμε να μιλάμε με περισσότερες και ακριβέστερες λέξεις και όχι με τις 1000 γλωσσικές wildcards* που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στην tv. Και σ’αυτό είσαι νομίζω στο ίδιο στρατόπεδο με τον Μπάμπι.
*translate THIS.
Τι είναι η ‘γλωσσολογική μηχανική’;
(Πώς) τεκμηριώνεται ότι υπάρχουν “1000 γλωσσικές wildcards* που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στην tv”; Τον καιρό μου έλεγαν πως οι νέοι χρησιμοποιούν 300-400 λέξεις. Εμπλούτισαν τη γλώσσα μας η Τατιάνα κι η Λαμπίραινα;
[…] Παρατήρησα ότι ο Περιγλώσσιος στην ομώνυμη γλωσσολογική σελίδα αναφέρεται σε σχολιασμό μου σε αυτό το άρθρο του j95. Τον ευχαριστώ για τα καλά του λόγια. Νομίζω, όμως, ότι δεν είπα και κάτι το πρωτότυπο. Εξάλλου, έχω την εντύπωση, ότι και εγώ είχα δει κάπου, κάτι παρόμοιο, μπορεί στο περιγλώσσιο ή σε άλλο γλωσσολογικό σάϊτ, το οποίο να παρέφρασα, να προσάρμοσα, να βελτίωσα με βάση τις δικές μου εμπειρίες, σκέψεις κλπ. Με τιμά επίσης, η επιθυμία του να σχολιάσει μερικά κείμενα για την γλώσσα, που έχω ανεβάσει σε αυτό το μπλογκ. Δεν ξέρω εάν θα το κάνει σε αυτό το μπλογκ ή σε αυτό στο οποίο είναι συντάκτης. Όμως, εάν και νομίζω ότι όλοι το έχετε καταλάβει, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι: Ούτε εγώ είμαι γλωσσολόγος. Οι δικοί μου προβληματισμοί δεν είναι επιστημονικοί και ούτε μπορούν να είναι. Το μόνο, που ελπίζω είναι να έχουν μία “λογική” βάση και ενδεχομένως να μπορούν να αποτελούν αφετηρία προβληματισμών (εάν αξίζουν). Επίσης, κάποιες φορές αφετηρία μου είναι το χιούμορ. Είναι πιθανόν να ανεβάσω και άλλες σκέψεις για την γλώσσα. Δεν γνωρίζω, όμως, πόσο πρέπει να τις πάρει κανείς σοβαρότερα απ’ ό,τι αξίζουν. Νομίζω ότι αυτή η διευκρίνηση, πως ήταν απαραίτητη. […]
- Τι είναι η ‘γλωσσολογική μηχανική’;
μετάφραση του linguistic engineering
- (Πώς) τεκμηριώνεται ότι υπάρχουν “1000 γλωσσικές wildcards* που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στην tv”;
Πάντα θεωρούσα την εκτίμηση 300-400 πολύ απαισιόδοξη. Ο αριθμός 1000 δεν τεκμηριώνεται, βεβαίως.
Υπάχουν άραγε ποσοτικές αναλύσεις σχετικά με το αν συρρικνώνεται ή αν διαστέλλεται το λεξιλόγιο του έλληνα (κατά μέσο όρο);
Πώς και ανέβηκε εδώ το ποστ mi ne estas lingvisto?
Έχει γενική γλωσσολογική, όχι ειδική με το εδώ ποστ σχέση!
άμα κάνεις λινκ από wordpress[*] σε wordpress εμφανίζεται στο άλλο μπλογκ σαν σχόλιο.
[*] γενικά από σοβαρό blogging software
Χμμ… wildcard == μπαλαντέρ κατά το babelfish
Τι είναι linguistic engineering;
Υπάχουν άραγε ποσοτικές αναλύσεις σχετικά με το αν συρρικνώνεται ή αν διαστέλλεται το λεξιλόγιο του έλληνα (κατά μέσο όρο);
Για τον Έλληνα συγκεκριμένα δεν ξέρω, για το πόσο μπανάλ μυθεύματα είναι αυτά τα περί συρρίκνωσης λεξιλογίων, υπάρχει πλήθος πηγών.
Επειδή ενδεχομένως δεν έχει κανείς χρόνο και να πολυδιαβάζει προτού αναπαραγάγει “αυτά που (νομίζουνε) πως ξέρουν όλοι”, υπάρχει και η εύκολη λύση: μια βόλτα από το Language Log. Υπάρχει κι ένα βιβλίο που λέγεται ‘Δέκα Μύθοι για τη γλώσσα’ καθώς και το αγγλόφωνο αντίστοιχό του: The Great Eskimo vocabulary hoax.
Για να βοηθήσω λίγο: είστε σίγουρος πως το linguistic engineering θα μεταφραζόταν ‘γλωσσολογική μηχανική’;
Ενδιαφέρον το οτι αποφασίσατε να με βοηθήσετε να σας βοηθήσω να καταλάβετε. Υποψιάζομαι βάσιμα οτι καταλαβαίνετε, πάντως. Σε κάθε περίπτωση, ο παραλληλισμός έγινε με το social engineering και στο μυαλό μου είχα την θέση οτι η εξέλιξη μιας γλώσσας είναι δυνατόν να επηρρεαστεί μακροπρόθεσμα από οργανωμένες (από οποιονδήποτε με σχετική εξουσία) προσπάθειες διαμόρφωσής της. Σχετικά με το αξιόπιστο της μετάφρασης, δεν έχω ιδέα, αλλά ξόδεψα (δίχως επιτυχία) λιγότερα από τρία λεπτά για να βρώ έναν καλύτερο όρο.
μπανάλ μυθεύματα … πλήθος πηγών
Θα με ενδιέφερε (ξαναγράφω) να δω μια ποσοτική ανάλυση του ζητήματος (χωρίς να διαβάσω εν τω μεταξύ ένα ολόκληρο ιστολόγιο ή να αγοράσω ένα βιβλίο). Και μια που φαίνεται να είστε σχετικός με το αντικείμενο, γιατί δεν δίνετε μια παραπομπή (ή ακόμα καλύτερα, γιατί δεν γράφετε ένα ποστ) ώστε να καταλάβουμε και πώς ορίζονται διάφορα μεγέθη, αλλά και πώς μετρούνται, και να μην αναπαράγουμε αστήρικτους ισχυρισμούς στο μέλλον;
Πάντως η θέση οτι δεν υπάρχει συρρίκνωση λεξιλογίου (όπου με την έννοια λεξιλόγιο εννοούμε φαντάζομαι το σύνολο των λέξεων που χρησιμοποιεί - όχι που αναγνωρίζει - ένας μέσος πολίτης) έρχεται σε ενδιαφέρουσα αντίθεση με τη μαρτυρία όσων γνωρίζω και δουλεύουν στη μέση εκπαίδευση. Βεβαίως αυτοί δεν είναι ειδικοί σε γλωσσικά θέματα και το χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο κάνουν συγκρίσεις είναι σχετικά μικρό. Αυτό σημαίνει είτε οτι το φαινόμενο (οτι οι μαθητές τους δυσκολεύονται να σχηματίσουν και τις απλούστερες των προτάσεων) είναι τόσο έντονο που δε χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το ανιχνεύσεις, είτε (το πιθανότερο) οτι το δείγμα τους, παρ’ότι μεγάλο, δεν είναι αντιπροσωπευτικό*.
Αν λοιπόν υπάρχουν πειστικά επιχειρήματα υπέρ της άποψης οτι το μέσο λεξιλόγιο δεν συρρικνώνεται, θα ήταν καλό να τα ακούσουμε για να σταματήσουμε να ανησυχούμε (και να αρχίσουμε να ψάχνουμε το γιατί εμάς μας φαίνεται οτι συρρικνώνεται).
*υπάρχουν ακόμα το ενδεχόμενο να είναι ηλίθιοι, αλλά θα μου επιτρέψετε να το αγνοήσω.
Γιατί να το αγνοήσεις; Δεν είχες καθηγητές στο σχολείο;
Hint: το ίδιο έλεγαν οι καθηγητές της Μέσης Εκπαίδευσης στην Αμερική για τους μαύρους μαθητές. Τελικά αποδείχθηκε ότι οι μαύροι μαθητές στη δική τους διάλεκτο είναι απείρως εκφραστικότεροι από πολλούς μορφωμένους λευκούς.
Βάζουν τα παιδιά να σχηματίσουν προτάσεις σε μια ξύλινη γλώσσα για ξύλινα θέματα σε περιβάλλον που τους προκαλεί από μηδενικό έως αρνητικό ενδιαφέρον και εκπλήσσονται που δεν τα καταφέρνουν.
Πόσο καλά θα τα πήγαιναν οι συνάδελφοι της μέσης εκπαίδευσης στην κατανόηση ενός διαλόγου σε νεανική αργκό; Είναι άραγε σε θέση να χρησιμοποιήσουν σωστά το “παίζω” σαν υπαρξιακό τελεστή και καταλαβαίνουν πότε τα συμφραζόμενα το κάνουν να έχει την αντίθετη σημασία και πότε τα συμφραζόμενα απαγορεύουν τη χρήση του; Πόσα συνώνυμα της λέξης “λυκειάρχης” μπορούν να απαριθμήσουν, εξηγώντας ταυτόχρονα τις λεπτές εννοιολογικές διαφορές τους;
Και: δεν τους κάνει εντύπωση που έξω από την τάξη συνενοούνται χωρίς κανένα πρόβλημα με ένα σωρό κόσμο που σε τελική ανάλυση αποτελείται από πρώην μαθητές τους;
Αυτά.
@sraosha εννοείς αυτό το “10 Μύθοι για τη Γλώσσα”;
Με κάλυψε ο Τζέις.
Όντως, αυτό είναι το βιβλίο (τσάκαλος!). Αφήνοντας στην άκρη το 9ο κεφάλαιο, οι βιαστικοί ας διαβάσουν όλο το υπόλοιπο. Οι πιο βιαστικοί μπορούνε να δούνε από τους τίτλους ποιο κεφάλαιο είναι το πιο σχετικό στη συζήτησή μας ή στα ενδιαφέροντά τους. Δείτε επίσης και αυτό.
Μία πολύ μικρή επισήμανση:
με τη μαρτυρία όσων γνωρίζω και δουλεύουν στη μέση εκπαίδευση: επειδή έχω σεξουαλικές σχέσεις με φιλόλογο, μην της πείτε (αν και μάλλον κι εκείνη συμφωνεί) πως κατά τη γνώμη μου, πάρα πολλοί φιλόλογοι στη Μέση Εκπαίδευση είναι είτε ιδεόληπτοι (από υπερ-αρδηνιώτες και βάλε), είτε ημιμαθέστατοι (δε θα μπορούσαν να αξιολογήσουν λεξιλογικές δεξιότητες to save their own lives — για να μιλήσω τη γλώσσα των πολιτικών μας, και ουχί της νεολαίας μας), είτε και τα δύο…
Πάντως για την ημιμάθειά τους, δε φταίνε συνήθως οι ίδιοι: όλοι οι καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης είναι παραμελημένοι κι εγκλωβισμένοι σε ένα τερατώδες σύστημα που σπαταλά ανθρωποώρες μαθητών και διδασκόντων. Είναι τραγικά αποκαρδιωμένοι και να τους λυπάσαι. Τι να κάνουν…