Όντως, αυτό είναι το βιβλίο (τσάκαλος!). Αφήνοντας στην άκρη το 9ο κεφάλαιο, οι βιαστικοί ας διαβάσουν όλο το υπόλοιπο. Οι πιο βιαστικοί μπορούνε να δούνε από τους τίτλους ποιο κεφάλαιο είναι το πιο σχετικό στη συζήτησή μας ή στα ενδιαφέροντά τους. Δείτε επίσης και αυτό.

Μία πολύ μικρή επισήμανση:

με τη μαρτυρία όσων γνωρίζω και δουλεύουν στη μέση εκπαίδευση: επειδή έχω σεξουαλικές σχέσεις με φιλόλογο, μην της πείτε (αν και μάλλον κι εκείνη συμφωνεί) πως κατά τη γνώμη μου, πάρα πολλοί φιλόλογοι στη Μέση Εκπαίδευση είναι είτε ιδεόληπτοι (από υπερ-αρδηνιώτες και βάλε), είτε ημιμαθέστατοι (δε θα μπορούσαν να αξιολογήσουν λεξιλογικές δεξιότητες to save their own lives — για να μιλήσω τη γλώσσα των πολιτικών μας, και ουχί της νεολαίας μας), είτε και τα δύο…

Πάντως για την ημιμάθειά τους, δε φταίνε συνήθως οι ίδιοι: όλοι οι καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης είναι παραμελημένοι κι εγκλωβισμένοι σε ένα τερατώδες σύστημα που σπαταλά ανθρωποώρες μαθητών και διδασκόντων. Είναι τραγικά αποκαρδιωμένοι και να τους λυπάσαι. Τι να κάνουν…

Βάζουν τα παιδιά να σχηματίσουν προτάσεις σε μια ξύλινη γλώσσα για ξύλινα θέματα σε περιβάλλον που τους προκαλεί από μηδενικό έως αρνητικό ενδιαφέρον και εκπλήσσονται που δεν τα καταφέρνουν.

Πόσο καλά θα τα πήγαιναν οι συνάδελφοι της μέσης εκπαίδευσης στην κατανόηση ενός διαλόγου σε νεανική αργκό; Είναι άραγε σε θέση να χρησιμοποιήσουν σωστά το “παίζω” σαν υπαρξιακό τελεστή και καταλαβαίνουν πότε τα συμφραζόμενα το κάνουν να έχει την αντίθετη σημασία και πότε τα συμφραζόμενα απαγορεύουν τη χρήση του; Πόσα συνώνυμα της λέξης “λυκειάρχης” μπορούν να απαριθμήσουν, εξηγώντας ταυτόχρονα τις λεπτές εννοιολογικές διαφορές τους;

Και: δεν τους κάνει εντύπωση που έξω από την τάξη συνενοούνται χωρίς κανένα πρόβλημα με ένα σωρό κόσμο που σε τελική ανάλυση αποτελείται από πρώην μαθητές τους;

Αυτά.

@sraosha εννοείς αυτό το “10 Μύθοι για τη Γλώσσα”;

μπανάλ μυθεύματα … πλήθος πηγών

Θα με ενδιέφερε (ξαναγράφω) να δω μια ποσοτική ανάλυση του ζητήματος (χωρίς να διαβάσω εν τω μεταξύ ένα ολόκληρο ιστολόγιο ή να αγοράσω ένα βιβλίο). Και μια που φαίνεται να είστε σχετικός με το αντικείμενο, γιατί δεν δίνετε μια παραπομπή (ή ακόμα καλύτερα, γιατί δεν γράφετε ένα ποστ) ώστε να καταλάβουμε και πώς ορίζονται διάφορα μεγέθη, αλλά και πώς μετρούνται, και να μην αναπαράγουμε αστήρικτους ισχυρισμούς στο μέλλον;

Πάντως η θέση οτι δεν υπάρχει συρρίκνωση λεξιλογίου (όπου με την έννοια λεξιλόγιο εννοούμε φαντάζομαι το σύνολο των λέξεων που χρησιμοποιεί - όχι που αναγνωρίζει - ένας μέσος πολίτης) έρχεται σε ενδιαφέρουσα αντίθεση με τη μαρτυρία όσων γνωρίζω και δουλεύουν στη μέση εκπαίδευση. Βεβαίως αυτοί δεν είναι ειδικοί σε γλωσσικά θέματα και το χρονικό παράθυρο μέσα στο οποίο κάνουν συγκρίσεις είναι σχετικά μικρό. Αυτό σημαίνει είτε οτι το φαινόμενο (οτι οι μαθητές τους δυσκολεύονται να σχηματίσουν και τις απλούστερες των προτάσεων) είναι τόσο έντονο που δε χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το ανιχνεύσεις, είτε (το πιθανότερο) οτι το δείγμα τους, παρ’ότι μεγάλο, δεν είναι αντιπροσωπευτικό*.

Αν λοιπόν υπάρχουν πειστικά επιχειρήματα υπέρ της άποψης οτι το μέσο λεξιλόγιο δεν συρρικνώνεται, θα ήταν καλό να τα ακούσουμε για να σταματήσουμε να ανησυχούμε (και να αρχίσουμε να ψάχνουμε το γιατί εμάς μας φαίνεται οτι συρρικνώνεται).

*υπάρχουν ακόμα το ενδεχόμενο να είναι ηλίθιοι, αλλά θα μου επιτρέψετε να το αγνοήσω.

Υπάχουν άραγε ποσοτικές αναλύσεις σχετικά με το αν συρρικνώνεται ή αν διαστέλλεται το λεξιλόγιο του έλληνα (κατά μέσο όρο);

Για τον Έλληνα συγκεκριμένα δεν ξέρω, για το πόσο μπανάλ μυθεύματα είναι αυτά τα περί συρρίκνωσης λεξιλογίων, υπάρχει πλήθος πηγών.

Επειδή ενδεχομένως δεν έχει κανείς χρόνο και να πολυδιαβάζει προτού αναπαραγάγει “αυτά που (νομίζουνε) πως ξέρουν όλοι”, υπάρχει και η εύκολη λύση: μια βόλτα από το Language Log. Υπάρχει κι ένα βιβλίο που λέγεται ‘Δέκα Μύθοι για τη γλώσσα’ καθώς και το αγγλόφωνο αντίστοιχό του: The Great Eskimo vocabulary hoax.