Oldest trick in the book: χρησιμοποιούμε την Πατρίδα και τη Θρησκεία ώστε να βολέψουμε την Οικογένεια.
This entry was posted
on Tuesday, September 19th, 2006 at 8:13 pm and is filed under Πολιτική.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
ποια θρησκεια και ποια πατριδα..? ελα μου ντε σε λεξικα πρεπει να ψαξουμε!!! διαφωνω διοτι αφενος σημερα ολοι μιλαμε δεν εχουν τον θεο τους κι αφετερου ωσονουπω θα ειμαστε ενωμενοι ευρωπη οποτε κι η πατρις μας…θα εχει τη μοιρα του τιτανικου..γι’αυτο κιολας το μοντελο της κλασικης οικογενειας εχει αρχισει να γινεται πολυυυυυυυυυυ δυσευρετο!!! ολοι χωριζουν today, η οικογενεια δεν βολευεται πουθενα και με τιποτα!!!
Εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση ότι η οικογένεια ερχόταν τρίτη στην λίστα… μα είναι δυνατόν να βάζεις πάνω από την οικογένεια σου την πατρίδα και την θρησκεία; Δείχνει τι είδους άτομα είναι αυτά που έβγαλαν το σλόγκαν
[Εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση ότι η οικογένεια ερχόταν τρίτη στην λίστα… μα είναι δυνατόν να βάζεις πάνω από την οικογένεια σου την πατρίδα και την θρησκεία;]
Παλαιότερα δεν υπήρχε καν το “Οικογένεια” στο τρίπτυχο. Υπήρχε το “Βασιλιάς”. Yuk!
Πόλεμουθαμε απ’ το βράδυ ωθ το πρωί. - Τατδουμ παπατδουμ!
Από δω εμείθ από κει και οι εχθροί…
Κι ουτε νερό - εν δυο
Κι ουτε πθωμί - τρία τέσσερ’
ΟΥΤΕ ΝΕΡΟ ΟΥΤΕ ΠΘΩΜΙ ΟΥΤΕ ΦΑΙΙΙΙΙ!
ΒΑΘΙΛΙΑΣ - ΠΑΤΡΙΘ - ΘΡΗΘΚΕΙΑ μαθ οδηγει…
πλημμύριθ’ από αίμαι όλη η γη!
Αυτό που (πλέον για το κεφάλι μου δεν) είναι περίεργο είναι ότι όλοι αυτοί οι τύποι ενστερνίζονται πράγματα αρκεί να μοιάζουν με την δομή της οικογένειας και την θαλπωρή ή την στήριξη που νομίζουν ότι προδιαθέτει.
Έτσι, η θρησκεία είναι μια μεγάλη οικογένεια που μόνο όσους είναι στην αγκαλιά της αγαπάει και υποστηρίζει, με τον ίδιο τρόπο είναι οικογένεια και η πατρίδα που θα βοηθήσει, κάποιοι βλέπουν έτσι την μαμά Αμερική κ.ο.κ. Βλέποντάς το έτσι είναι δεδομένο ότι είναι συγκεκριμένος ο τύπος ανθρώπου που αναζητεί την “οικογένεια” και τα βολέματά της και που φρικάρει στην ιδέα ξέμπαρκων και ανεξάρτητων ανθρώπων.
Καλά ο Ψω, κάνει μπαμ από μακριά ότι έχει μεγάλη ανάγκη να μην είναι ένα ορφανό και καταφρονεμένο μαιμούδι.
Θα συμφωνήσω με το σχόλιο τόσο όσον αφορά στον Ψωμιάδη, όσο κ στις γενικότερες κ ευρύτερες προεκτάσεις του. Όμως είναι στη φύση της συντριπτικής πλειοψηφίας του είδους μας να χρειάζονται “μπαμπούλες” οποιουδήποτε τύπου (αξίες, σταθερά σημεία αναφοράς, κλιμακούμενες κοινωνικές διαρθρώσεις κ “τυφλή πίστη κ υποταγή” σε αυτές γενικότερα), που ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίο οι ελάχιστοι εξ ημών που αποτελούν τις “τερατογεννέσεις” του εν λόγω συστήματος απορούμε με το γεγονός ότι τέτοιες αηδίες εξακολουθούν να έχουν ευρύτατη απήχηση κ ακόμα κ σήμερα να μας απασχολούν σε επίπεδο κουβέντας κ του όποιου μικρού ή μεγάλου προβληματισμού.
Το να προστατεύεις αυτά που σου ανήκουν (ή νομίζεις ότι σου ανήκουν) είναι ορμέμφυτη τάση του ανθρώπου (και του ευρύτερου ζωικού βασιλείου), όπως κ το να προσπαθούν οι πιο ικανοί (κ στις μέρες μας πιο “τυχεροί” υποθέτω…) να “μαντρώσουν”, χειραγωγήσουν (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το) όλους τους άλλους. Χαρακτηριστικά αναφέρω τον ” Άρχοντα των μυγών” (εξαιρετικό βιβλίο κατά τη γνώμη μου κ συγχωρήστε με που δεν έχω πρόσβαση αυτή τη στιγμή να σας πω το συγγραφέα κ τον εκδ.οίκο). Ένα τσούρμο παιδάκια ναυαγεί σε ένα ακατοίκητο νησί, όπου κ αρχικά προσπαθούν αν διατηρήσουν κ αναπαράγουν το δυτικό μοντέλο πολιτισμού. Όσο περνούσε ο καιρός κ δεν τα ανακάλυπτε κανείς για να τα επαναφέρει στις εστίες τους, αυτά άρχισαν να “αγριοποιούνται” κ εν συνεχεία να αποκτηνώνονται. Παρόλα αυτά, ο εκφυλισμός που υπέστησαν δεν τους απέτρεψε από το να αντικαταστήσουν την παλιά τους οικογένεια με μια νέα, να “ανακαλύψουν” νέες λατρείες κ θεούς, κ εν τέλει να θεωρήσουν το αφιλόξενο νησί τους ως πατρίδα.
Αυτά τα ολίγα απο μένα με πολλές ευχές για καλή συνέχεια σε όλους σας.
Υπαρχουν ακομη οι παραπανω θεσμοι που αναφερεις ή να ψαξω σε κανενα βιβλιο ιστοριας να δω τι ειναι;
Εξαρτάται πόσο βόρεια μένεις.
Π.χ. στη Σερβία γάμησέ τα. Άπειρη πατρίδα και θρησκεία, τρελά βολεμένη η οικογένεια.
Ακόμα χειρότερα στην Πολωνία.
ποια θρησκεια και ποια πατριδα..? ελα μου ντε σε λεξικα πρεπει να ψαξουμε!!! διαφωνω διοτι αφενος σημερα ολοι μιλαμε δεν εχουν τον θεο τους κι αφετερου ωσονουπω θα ειμαστε ενωμενοι ευρωπη οποτε κι η πατρις μας…θα εχει τη μοιρα του τιτανικου..γι’αυτο κιολας το μοντελο της κλασικης οικογενειας εχει αρχισει να γινεται πολυυυυυυυυυυ δυσευρετο!!! ολοι χωριζουν today, η οικογενεια δεν βολευεται πουθενα και με τιποτα!!!
ενωμενη ευρωπη..μα καλα που εχω το μυαλο μου,sorry :)!
Εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση ότι η οικογένεια ερχόταν τρίτη στην λίστα… μα είναι δυνατόν να βάζεις πάνω από την οικογένεια σου την πατρίδα και την θρησκεία; Δείχνει τι είδους άτομα είναι αυτά που έβγαλαν το σλόγκαν
Εξαρτάται πόσο βόρεια μένεις.
Και πόσο δυτικά.
Γενικά πρέπει να είναι συνημιτονοειδής η κατανομή
Τέλος πάντων, εγώ στον Ψωμιάδη αναφερόμουν.
[Εμένα πάντα μου έκανε εντύπωση ότι η οικογένεια ερχόταν τρίτη στην λίστα… μα είναι δυνατόν να βάζεις πάνω από την οικογένεια σου την πατρίδα και την θρησκεία;]
Παλαιότερα δεν υπήρχε καν το “Οικογένεια” στο τρίπτυχο. Υπήρχε το “Βασιλιάς”. Yuk!
Good ol’ Νιόνιος
Tero
Αυτό που (πλέον για το κεφάλι μου δεν) είναι περίεργο είναι ότι όλοι αυτοί οι τύποι ενστερνίζονται πράγματα αρκεί να μοιάζουν με την δομή της οικογένειας και την θαλπωρή ή την στήριξη που νομίζουν ότι προδιαθέτει.
Έτσι, η θρησκεία είναι μια μεγάλη οικογένεια που μόνο όσους είναι στην αγκαλιά της αγαπάει και υποστηρίζει, με τον ίδιο τρόπο είναι οικογένεια και η πατρίδα που θα βοηθήσει, κάποιοι βλέπουν έτσι την μαμά Αμερική κ.ο.κ. Βλέποντάς το έτσι είναι δεδομένο ότι είναι συγκεκριμένος ο τύπος ανθρώπου που αναζητεί την “οικογένεια” και τα βολέματά της και που φρικάρει στην ιδέα ξέμπαρκων και ανεξάρτητων ανθρώπων.
Καλά ο Ψω, κάνει μπαμ από μακριά ότι έχει μεγάλη ανάγκη να μην είναι ένα ορφανό και καταφρονεμένο μαιμούδι.
Θα συμφωνήσω με το σχόλιο τόσο όσον αφορά στον Ψωμιάδη, όσο κ στις γενικότερες κ ευρύτερες προεκτάσεις του. Όμως είναι στη φύση της συντριπτικής πλειοψηφίας του είδους μας να χρειάζονται “μπαμπούλες” οποιουδήποτε τύπου (αξίες, σταθερά σημεία αναφοράς, κλιμακούμενες κοινωνικές διαρθρώσεις κ “τυφλή πίστη κ υποταγή” σε αυτές γενικότερα), που ειλικρινά δεν μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίο οι ελάχιστοι εξ ημών που αποτελούν τις “τερατογεννέσεις” του εν λόγω συστήματος απορούμε με το γεγονός ότι τέτοιες αηδίες εξακολουθούν να έχουν ευρύτατη απήχηση κ ακόμα κ σήμερα να μας απασχολούν σε επίπεδο κουβέντας κ του όποιου μικρού ή μεγάλου προβληματισμού.
Το να προστατεύεις αυτά που σου ανήκουν (ή νομίζεις ότι σου ανήκουν) είναι ορμέμφυτη τάση του ανθρώπου (και του ευρύτερου ζωικού βασιλείου), όπως κ το να προσπαθούν οι πιο ικανοί (κ στις μέρες μας πιο “τυχεροί” υποθέτω…) να “μαντρώσουν”, χειραγωγήσουν (ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το) όλους τους άλλους. Χαρακτηριστικά αναφέρω τον ” Άρχοντα των μυγών” (εξαιρετικό βιβλίο κατά τη γνώμη μου κ συγχωρήστε με που δεν έχω πρόσβαση αυτή τη στιγμή να σας πω το συγγραφέα κ τον εκδ.οίκο). Ένα τσούρμο παιδάκια ναυαγεί σε ένα ακατοίκητο νησί, όπου κ αρχικά προσπαθούν αν διατηρήσουν κ αναπαράγουν το δυτικό μοντέλο πολιτισμού. Όσο περνούσε ο καιρός κ δεν τα ανακάλυπτε κανείς για να τα επαναφέρει στις εστίες τους, αυτά άρχισαν να “αγριοποιούνται” κ εν συνεχεία να αποκτηνώνονται. Παρόλα αυτά, ο εκφυλισμός που υπέστησαν δεν τους απέτρεψε από το να αντικαταστήσουν την παλιά τους οικογένεια με μια νέα, να “ανακαλύψουν” νέες λατρείες κ θεούς, κ εν τέλει να θεωρήσουν το αφιλόξενο νησί τους ως πατρίδα.
Αυτά τα ολίγα απο μένα με πολλές ευχές για καλή συνέχεια σε όλους σας.