συλλογική RAM
Η Παλλήνη είναι πόλη με πανάρχαια ιστορία, με πληροφορεί ένα προεκλογικό φυλλάδιο. Υπήρξε Δήμος της αρχαίας Αθήνας, έβγαλε ήρωες Μαραθωνομάχους και Σαλαμινομάχους κλπ κλπ.
Πίπες. Η σημερινή Παλλήνη ιδρύθηκε την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα από μερικές οικογένειες από το Λιόπεσι (Παιανία), και πήρε το όνομα “Χαρβάτι”, το οποίο χρησιμοποιούνταν ακόμα μέχρι τις αρχές των 90’s, όταν το “Παλλήνη” αντικατέστησε το “Χαρβάτι” στην ονομασία της περιοχής “Κάτω Χαρβάτι” (που τώρα λέγεται “Κάτω Παλλήνη”). Αξιοσημείωτα ευρήματα της αρχαίας Παλλήνης βρέθηκαν στο σημείο που τώρα είναι ο κόμβος 15 της Αττικής Οδού, ένα σημείο που διοικητικά ανήκει (όπως και το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας Παλλήνης) στο σημερινό Γέρακα. Που κι αυτός είναι υπόθεση το πολύ 5-6 δεκαετιών, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας, το θέμα μας είναι ότι η πραγματικότητα, έστω και για 5 μέτρα, δεν έκανε τη χάρη στους εμπνευστές του “Παλλήνη” να επαληθεύσει τις φαντασιοπληξίες τους. Αξιοθαύμαστη ειρωνεία.
Σε πόσα άλλα μέρη να έχει γίνει αυτό; Πόσα “Χαρβάτια” άλλαξαν οργουελιανά όνομα επί το ελληνικότερον (δηλαδή επί το αρχαϊκότερον); Πόσες χιλιάδες αιώνων πρόσφατης (ήτοι πιο πρόσφατης από την κλασική εποχή) ιστορίας έχουν διαγραφεί οριστικά από τη συλλογική μνήμη για να αντικατασταθούν με μεγαλεπήβολες φαντασιώσεις;
ΠΡΟΣΕΧΩΣ: ΟΙΚΙΣΜΟΣ “ΝΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ” πληροφορούσε η ταμπέλα σε ένα [αναδασωτέο] σημείο της Πεντέλης όπου πριν τις φωτιές τα πεύκα σχημάτιζαν ένα πράσινο ταβάνι πάνω από τον ορεινό δρόμο. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο, είναι όμως μια σημειολογικά ενδιαφέρουσα προέκτασή του, δε βρίσκετε;
ΥΓ: πάντως το Όσκαρ βιασμού της Ιστορίας πρέπει να το κερδίζει το Λιόshα που έγινε “Ίλιον”. Τους φάνηκε πολύ… ελληνική η ονομασία της πόλης που σύμπαντες οι αρχαίοι ιστορικοί κατέγραφαν σαν τον παλιότερο ασιάτη εχθρό της Ελλάδας. Την είχε και το 1890, οπότε ΟΚ…
October 8th, 2006 at 6:24 pm
Το Σαραμ’σακλί έγινε Ροδίτσα, επί επάρατης επταετίας. Τότε φυσικά γίνανε οι περισσότερες… μεταλλάξεις!..
Πάντως, το Πικέρμι δεν άλλαξε ακόμα όνομα. Ούτε η Ραφήνα.
(ούτε η Ραφινάτα) χεχε..
October 8th, 2006 at 6:44 pm
Δηλαδή δεν είναι ο Γκλέτσος με τον Παναγούλια που έβαλαν τη σημαία;
October 8th, 2006 at 10:42 pm
ως μισή Αρβανίτισα και με γνώση της γενεαλογίας Λιώση προσυπογράφω!
October 8th, 2006 at 11:13 pm
“Σε πόσα άλλα μέρη να έχει γίνει αυτό; Πόσα “Χαρβάτια” άλλαξαν οργουελιανά όνομα επί το ελληνικότερον”
hint
October 8th, 2006 at 11:58 pm
Κάτι (κάπως) παρόμοιο και στην Κύπρο:
Πριν μερικά χρόνια έγινε προσπάθεια να αλλαχθεί η γραφή (και η προφορά) δύο δήμων, προς το ελληνικότερων, δλδ να χαθεί η κυπριακή προφορά και να υιοθετηθεί μια πιο “κοινή” ελληνική.
Δεν είναι ακριβώς ίδια περίπτωση, αλλά η ιδεολογική χρήση των ονομασιών είναι πάλι εκεί
October 9th, 2006 at 5:27 am
Δεν βρίσκω κάτι τόσο κακό, στην αλλαγή τοπονυμίων. Σημασία δεν έχει ο σκοπός εδώ. Άλλωστε, είναι πιο εύκολο να προφέρεις ονόματα στην μητρική σου γλώσσα.
October 9th, 2006 at 8:48 am
Σταθμός Λαρίσης, στο ταμείο απέναντι σε αγενέστατη (ως συνήθως) υπάλληλο του ΟΣΕ:
-Παρακαλώ θα ήθελα ένα εισιτήριο για Κιούρκα
-Δεν πηγαίνει Κιούρκα το τρένο κύριε μου..
-Μα τι λέτε, εγώ κάθε μέρα….
-Μήπως θέλετε να πείτε Αφίδναι ;
-Σώστα….
Αντίστοιχα δεν σου βγάζει ποτέ εισιτήριο για Μενίδι και Τατόι (μόνο για Αχαρναί και Δεκέλεια)
October 9th, 2006 at 10:06 am
Κοντά στο χωριό της μάνας μου υπάρχει ναός της Ήρας. Αποτέλεσμα;
Αβδίμπεη -> Ηραίο
Μπούντια -> Ήρα
Χώνικας -> Νέο Ηραίο
Σημειώνεται πως το Νέο Ηραίο (ο Χώνικας ντε) είναι το μόνο που έχει σχέση με τον αρχαιολογικό χώρο.
Το πρόβλημα δεν είναι η επανεισαγωγή των αρχαίων ονομασιών. Ίσα ίσα που σε μερικές Καποδιστριακές περιτώσεις βολεύει και βγάζει από τη δύσκολη θέση την ονοματοδοσίας κάποιους. Πχ. ο Δήμος Μέρμπακα (συγνώμη Αγίας Τριάδας ήθελα να γράψω) έγινε Δήμος Μιδέας μόλις έγινε καποδιστριακός (και ενέταξε στα όρια του και την Αρχαία Μιδέα, γνωστή και ως Μάνεσι).
October 9th, 2006 at 10:56 am
Ακόμα καλύτερο είναι με τον δήμο Χολαργού. Από τον αρχαίο Χολργό ήταν ο Περικλής, ο κεντρικός δρόμος λοιπόν λέγεται Περικλέους, ο δήμος έχει πληρώσει για αδριάντες του Περικλή και διάφορα τέτοια.
Μόνο που ο αρχαίος Χολαργός δεν ήταν στον Υμηττό. Ήταν στο Αιγάλεω…
October 9th, 2006 at 2:42 pm
Με αυτό το “μητρική” είναι που έχω πρόβλημα, όπως καταλαβαίνεις.
Τεχνικά πάντως δεν είναι πιο εύκολο να προφέρεις ονόματα στη μητρική σου γλώσσα, είναι πιο εύκολο να προφέρεις φθόγγους της μητρικής σου γλώσσας. Κανένας δε δυσκολεύεται να πει u-a-s-i-n-g-t-o-n, αλλά με το w[oa]-sh-i-ng-Th-on οι πιο πολλοί τον πίνουν.
Το “Χαρβάτι” και το “Νέβεσκα” δε βλέπω τι φωνολογικά προβλήματα παρουσιάζουν. Ιδεολογικά βέβαια το πράγμα διαφέρει… Πάντως δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτοί που τόσα χρόνια έλεγαν “Χαρβάτι” δυσκολεύονταν να το προφέρουν.
October 9th, 2006 at 6:33 pm
Πες τα χρυσόστομε!
October 9th, 2006 at 8:48 pm
At J95:
Μητρική γλώσσα λέω αυτήν που μαθαίνουμε να μιλάμε στην προσχολική ηλικία. Μπορεί να είναι και παραπάνω από μία, βέβαια. Από την στιγμή που η μητρική μας γλώσσα, λοίπον, διαθέτει άλλη ηχητική: “μ”,”λ”,”κ” -καλά, το πιάσατε το υποννούμενο :)- είναι πιο δύσκολο να προφέρει κανείς “χ”, “ρ”, “γ”, “ζ”… απ’ αυτή την άποψη, είναι πιο εύκολο να προφέρεις “καλημέρα” αντί “χαραυγή”. Όπως για τον Γάλλο είναι δύσκολο να προφέρει “ρο” και για τον Άγγλο, “χι” (το ηχηρό).
Αυτό το απλό εννοώ. Επίσης δεν βρίσκω μεμπτό την αλλαγή ονόματος μιας περιοχής, γιατί δεν το βλέπω ιδεολογικά όπως το βλέπεις εσύ -αντιιδεολογικά.
October 10th, 2006 at 12:37 am
ΑΑΑΑΑΑΑαααα…..
Ρε Hell, you kouffed me, baby!!!
Μην το ψάχνεις, kouff = κουφαίνω
October 10th, 2006 at 1:48 am
Κουφαρίζω είναι το σωστό :):)
Άκου τον Ελληνογνώστη. :p
October 10th, 2006 at 3:46 am
ΟΚ, γάμα τα όλα τα άλλα για την προφορά (δεν έχεις δίκιο αλλά δεν έχει σημασία), ισχυρίζεσαι όμως σοβαρά ότι το “Αφίδναι” προφέρεται πιο εύκολα από το “Κιούρκα” (ή εδώ που τα λέμε το “Χαραυγή” από το “Τσιουμαγιά”;;))
Εγώ δεν το βλέπω αντι-ιδεολογικά, απλώς επισημαίνω ότι η αίσθηση της τρισχιλιετούς συνέχειας είναι κάτι πολύ σχετικό και εν προκειμένω βασίζεται σε μία πρώτης τάξεως α-συνέχεια με το άμεσο παρελθόν (δηλαδή τους τελευταίους 5-20 αιώνες).
Έχουμε σκοτώσει τη μάνα μας με την ψευδαίσθηση ότι θα μας υιοθετήσει το πτώμα της προγιαγιάς μας.
October 10th, 2006 at 3:51 am
…που για τους περισσότερους, strictly speaking, αρχίδια προγιαγιά είναι αλλά τέλος πάντων.
October 10th, 2006 at 8:57 am
By J95:
“ισχυρίζεσαι όμως σοβαρά ότι το “Αφίδναι” προφέρεται πιο εύκολα από
το “Κιούρκα” (ή εδώ που τα λέμε το “Χαραυγή” από το “Τσιουμαγιά”;;))…”
Basically, προφέρεται πιο άνετα μια λέξη γραμμένη στην μητρική γλώσσα (το ξαναλέω ότι εννοώ αυτήν που μας μαθαίνουν στην προσχολική ηλικία, όχι η αρχαία) όχι πιο εύκολα. Γιατί η γλώσσα δεν κάνει κωλοτούμπα για να προφέρει χειλικά, ρινικά και γλωσσικά, σε αντίθεση με τα ουρανικά. Κάτι που δεν συνηθίζεται στην γλώσσα μας. κάνε “χχχχχχχχχχχχχχ” να δούμε για πότε θα τα παίξεις. Ενώ αν κάνεις “μμμμμμμ”, δεν θα καταλάβεις μία. Αφού η ηχητική της γλώσσας που συνήθισες, βασίζεται στο δεύτερο. Το ίδιο ισχύει και για την συνέχεια φωνηέντων-συμφώνων. Είναι πιο ξεκούραστο το συλλαβικό.
Τώρα στο προκείμενο, το “Αφίδναι” διαβάζεται το ίδιο εύκολα με το “Κιούρκα”. Η αλλαγή ονομάτων έχει να κάνει με αισθητική κυρίως, όχι με γλωσσική συνέχεια (τρισχιλιετή). Αυτό δεν παραδέχεσαι.
October 10th, 2006 at 9:54 am
Εμένα πάντως δε με πείθει κανένας ότι το Χαρβάτι πήρε το όνομα Παλλήνη επειδή προφέρεται πιο εύκολα έτσι έτσι. Αν είναι έτσι, τότε νομίζω ότι κάτι πρέπει να κάνουν και με την Αιτωλοακαρνανία γιατί πολύ μου είχε σπάσει τα νεύρα όταν ήμουν μικρή.
October 10th, 2006 at 12:46 pm
Merci για την ενημέωση. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά εμεις οι αλλοδαποί θα μπερδευόμαστε!
Και η Λιοσίων πώς θα λέγεται περικαλώ; “Ιλίου”;;;
Τους ταξιτζήδες λυπάμαι
October 10th, 2006 at 6:00 pm
Εμένα πάντως δε με πείθει κανένας ότι το Χαρβάτι πήρε το όνομα Παλλήνη επειδή προφέρεται πιο εύκολα έτσι.
Το θέμα δεν είναι πώς προφέρεται, αλλά πώς ακούγεται. Άλλο να συστήνεσαι σε κάποιον ως π.χ. η Βάσω από το Χαρβάτι, και άλλο ως η Βάσω από την Παλλήνη.
October 10th, 2006 at 6:02 pm
Μην τρώτε κόλλημα. Πιο άνετα, προφέρονται, όχι πιο εύκολα. Τα ονόματα αλλάζουν κυρίως για λόγους αισθητικής, ούτε εθνοπρέπειας, ούτε γλωσσολογίας. Ή τιμητικά.
October 10th, 2006 at 8:03 pm
@ Hell
Μα ακριβώς στην αισθητική είναι το θέμα. Όταν αποδίσουμε αισθητική αξία σε κάποια συμπλέγματα φθόγγων και σε κάποια άλλα όχι, αυτό δεν μπορεί να γίνεται για ιδεολογικούς λόγους. Αφού εγγενή αισθητική αξία δεν μπορούν να έχουν οποιησήποτε ήχοι μιας γλώσσας (και τπτ άλλο δεν μπορεί να έχει εγγενή αισθητική αξία, αλλά αυτό ΄δεν είναι της ώρας)
October 10th, 2006 at 8:04 pm
Ήθελα να πω:
“Όταν αποδίσουμε αισθητική αξία σε κάποια συμπλέγματα φθόγγων και σε κάποια άλλα όχι, αυτό δεν μπορεί να γίνεται ΠΑΡΑ για ιδεολογικούς λόγους.”
October 10th, 2006 at 9:54 pm
Εσύ όμως μιλάς για απαξίωση της αισθητικής. Αντικειμενικά, ασιθητική αξία έχουν οι φθόγγοι που βρίσκονται σε συχνότερη χρήση σε μια γλώσσα, γι’ αυτήν την γλώσσα. Αυτό σημαίνει ότι οι φθόγγοι, δεν έχουν αισθητική αξία εν γένει, αλλά κατά περίπτωση. Έτσι, για τον Γερμανό, άλλοι φθόγγοι έχουν αισθητική αξία, για τον Γάλλο άλλοι και για τον Ιάπωνα άλλοι.
Όταν βλέπεις Έλληνες ντυμένους τσολιάδες στα αθλητικά meetings, δεν προσβάλλεται η αισθητική σου; Όταν βλέπεις το καρακιτσαριό της πολιτικής σκηνής της Ελλάδας να τσακώνεται για παπαρομαλακίες στην TV, δεν προσβάλλεται η αισθητική σου;
October 10th, 2006 at 10:42 pm
Η αισθητική μου επίσης προσβάλλεται όταν βλέπω Έλλληνες ντυμένους με χλαμύδες και χιτώνες και αυτή την αίσθηση μου αφήνουν αυτές οι μετονομασίες προς το (αρχαιο)ελληνικότερων.
Και επίσης δεν απαξιώνω την αισθητική, απλά θεωρώ (και απ’όσα έχω διαβάσει, γλωσσολογία σπούδασα) ότι δεν υπάρχει αισθητική αξία στους φθόγγους. Πώς να το κάνουμε, δεν υπάρχει τέτοια διάσταση.
Όταν μιλάς για συχνή χρήση φθόγγων μάλλον μιλάς για συχνή χρήση συμπλεγμάτων φθόγγων. Και η συχνότητα της εμφάνισης συγκεκριμένων συμπλεγμάτων είναι θέμα ευκολίας στην προφορά, και εναρμόνισης με το σύστημα της εκάστοτε γλώσσας, παρά με οποιουσδήποτε αισθητικούς λόγους. Τώρα αν η παγιωμένη χρήση τους μας κάνει να τους αποδίδουμε και αισθητική αξία, τότε αυτός είναι ο ορισμός της ιδεολογικά φορτισμένης αντιμετώπισης της γλώσσας.
October 10th, 2006 at 10:54 pm
Δεν ξέρω τους λόγους ή κατά πόσο είναι ένα καινούργιο όνομα πιο οικείο, καλαίσθητο κ.τ.λ. αλλά θεωρώ ότι η λειτουργικότητα θα΄πρεπε να παίζει μεγάλο ρόλο. Και όταν μια περιοχή, οδό, δρόμο, πλατεία που την έχουν μάθει όλοι για χρόνια, πας και την αλλάζεις, αυτό είναι μαλακία.
Εμείς είχαμε στην Νίκαια την πλατεία Σπάθα που ξαφνικά τους την βάρεσε και την έκαναν πλατεία Διαμαντώς Κουμπάκη. Ή πιο κάτω την Στρατώνα που πλέον την λένε Βενιζέλου. Ή την Λεωφόρο Αθηνών που ούτε θυμάμαι πώς λέγεται τώρα που την άλλαξαν. Θες κάπου να πας και πρέπει να ρωτάς και τις δύο ονομασίες. Έστω και τιμητικό να είναι, δυστυχώς καταντάει σπαστική η φάση.
October 10th, 2006 at 11:53 pm
Μαριάμπα, αναφέρομαι στην αισθητική των ίδιων των φθόγγων, όχι συμπλεγμάτων και για την ακρίβεια την γλωσσική κατά τόπο αισθητική και όχι μια αφηρημένη εν γένει αισθητική. Γιατί σχολιάζοντας πετάς αυτό που δεν θέλεις να διαβάσεις; Απλή απορία. Η αισθητική αξία απορρέει από το γεγονός της πολυχρησίας που οδηγεί στο να αντιλαμβανόμαστε πιο εύηχα τα συγκεκριμένα.
Πάντως θα συμφωνήσω με την ψιλικαντζού, πώς η πρακτικά χρήση έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο.
October 10th, 2006 at 11:59 pm
@ Hell,
θεώρησα αυτονόητο ότι μιλάς για τα συμπλέγματα (π.χ. -χθ-, -κτ-, κλπ), γιατί αν μιλούμε μεμονωμένα για τους φθόγγους, τότε δεν ξέρω τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να διαπιστώσουμε ποιοι είναι σε συχνότερη χρήση στην ελληνική γλώσσα. Άντε να πούμε ότι το -α-, ή το -ε- είναι οι πιο συχνοί, βάλε μέσα και το -σ-. Μετά τι κάνουμε; Πως μπορούμε να προσδιορίσουμε τη συχνότητα; Πώς θα δούμε αν το -κ- εμφανίζεται περισσότερο από το -χ-;
Τα επιχειρήματα που ανέφερα στο σχόλιο μου δεν προϋτποθέτουν αφηρημένη αισθητική, την ελληνική γλώσσα είχα κατά νου σε όσα έγραφα.
October 11th, 2006 at 1:31 am
Μαριάμπα,
Η συχνότητα προσδιορίζεται εύκολα . Έχει μετρηθεί (πριν αρκετά χρόνια, στο πλαίσιο μιας έρευνας -δεν θυμάμαι τώρα λεπτομέρειες) ότι τα πιο συχνά και καθοριστικά των νεοελληνικών, είναι τα “α”, “μ”, “ν”, “κ” και “ς”. Η μέτρηση είχε γίνει σε μια βάση 2.000 λέξεων της καθομιλουμένης.
Πάντως, μην θεωρείς ότι τα λέω όλα αυτά από συντηρητισμό. Κάθε άλλο. Απλά μου αρέσει να αποδίδω τα αληθινά αίτια σε μια πράξη. Και το να κράζει εξάλλου, κανείς, αυτούς που αλλάζουν τα τοπωνύμια γιατί είναι εθνικιστικός παροξυσμός, είναι τουλάχιστον ανούσιο. Ας τους κράξει γιατί καταστρέφουν μια συνήθεια χρόνων που εξυπηρετεί πρακτικό σκοπό. Ο J εδώ, βέβαια, θα έλεγε ότι ξεκινώντας από το τελευταίο εντάσσει το πλαίσιο της ιδεολογίας. Anyways…
October 12th, 2006 at 11:01 am
Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι ο Καποδίστριας ήταν Ιταλός, γεννημένος στην Κέρκυρα; Το ψάρι βρωμάει απ το κεφάλι…
October 16th, 2006 at 7:39 pm
Ο Hell λεει:
> Η αισθητική αξία απορρέει από το γεγονός της πολυχρησίας που οδηγεί στο να αντιλαμβανόμαστε πιο εύηχα τα συγκεκριμένα.
Η αισθητικη αξια απορρει απο το γεγονος της πολυχρησιας; Δηλαδη αν κατι χρησιμοποιειται συχνα (ας πουμε το κωλοχαρτο) αυτο αποκτα αισθητικη αξια (και οχι πρακτικη αξια); Θα πιστευα οτι το οτι σκουπιζομαστε με χαρτι υγειας αντι με γυαλοχαρτο 40αρι, οφειλεται στην “ευκολοσκουπιστη” ιδιοτητα του και στις αντοχες του κωλου μας και δεν ειναι θεμα λεπτης αισθητικης. Το ιδιο και με τους φθογγους/φωνηματα.
(Δηλαδη τα μωρα που γενικως αρχικα μπορουν μονο να λενε γκα, μπα, μα και τιποτα αλλο το κανουν για αισθητικους λογους. Οτιδηποτε αλλο σα να λεμε προσβαλει την αισθητικη τους;)
Επισης εχω να πω κατι (επηρρεασμενος απο τομεις οπως η εντροπια, την θεωρια πληροφοριας, θεωριες συμπιεσης/μεταδοσης εντοπισμου/διορθωσης λαθων κλπ). Αν κατι εχει καποια (αισθητικη) αξια αυτο ειναι το σπανιοτερο. Ας πουμε στην λεξη ναααααααααααααααααα , το ν εχει την μεγαλυτερη αξια ως λιγοτερο συχνα εμφανιζομενο. Ειναι συλλεκτικο. Περιορισμενα αντιτυπα. Σπανιοτερο. Πιο δυσκολο να το αποκτησεις και αρα ακριβοτερο. Αν λειπει αυτο υπαρχει μεγαλυτερο προβλημα απο οτι αν λειπει ενα α. Αν αντικατασταθει αυτο το ενα μονο γραμμα με μ, λ, χ αλλαζει πολυ περισσοτερο η σημασια κλπ κλπ.
Και ετσι και αλλιως, ειναι περιεργος ο ορισμος για την αισθητικη αξια (και τον συσχετισμο με την συχνοτητα εμφανισης) που δινεις. Τοτε τα τσολιαδακια, made in china, στην Πλακα, ως πιο συχνα εμφανιζομενα εχουν μεγαλυτερη αισθητικη αξια απο εναν πινακα πχ του Πικασο.
Απλα εχεις συνηθισει να ακους καποιους φθογγους γιατι απλα αυτα ειναι τα ακουσματα σου και αυτο οφειλεται οτι καποιοι αρχικα βρισκαν βολικο να προφερουν αυτους αντι αλλους. Αν μια ζωη ακους κλαρινα, τα κλαρινα σου φαινονται τα πιο ευηχα στο δικο σου το αυτι. Αυτο βεβαια οφειλεται στο οτι ο προπαπος με την φουστανελα στο μαντρι ειχε φλογερα και αυτους τους ηχους εβγαζε και οχι κοντρα μπασο. Οχι στην αισθητικη αξια και υπεροχη του κλαρινου εναντι του κοντρα μπασου.
October 16th, 2006 at 8:29 pm
Εύρη, δεν μου αρέσει μία το κλαρίνο. Αυτό δεν έχει να κάνει με την αισθητική αξία όμως. Μην το γενικεύσεις άσκοπα το ζήτημα.
Στην γλώσσα, αισθητική αξία έχει το πολυχρησιμοποιούμενο, γιατί αυτό προσφέρει ευκολία στην ομιλία. Λ.χ. το σύμπλεγμα “νμ” είναι πολύ δύσκολο να το προφέρουμε, γι’ αυτό σχεδόν παντού αντικαθίσταται από το “μμ”. Το “νμ”, ορίζεται ως αντιαιθητικό και μόνο λόγω της δυσκολίας να το προφέρουμε.
Συχνά το ξένο μας φαίνεται αντιαισθητικό άλλωστε. Εκεί έχει την ρίζα του και ο ρατσισμός εξάλλου. Το οικείο, το γνώριμο, μας φαίνεται πιο συμπαθές· ιδίως όταν πρόκειται για διευκόλυνση.
Μου είναι πιο εύκολο το λουλούδι από το άνθος και πιο εύκολο από το φλάουερ και ακόμα πιο εύκολο από το χρτεσκγοφρίχπτ. Αισθητικά θα προτιμήσω λοιπόν το λουλούδι.
Και για μένα, ο Πικάσο δεν έχει καμμιά αισθητική αξία. Προσβάλλει την αισθητική μου, καθολικά, το δήθεν και το αλλόκοτο που δεν έχει νόημα να είναι. Ο Ελύτης από την άλλη, που υπηρέτησε -για κάποιο διάστημα- τον υπερρεαλισμό, έχει αφάνταστη αισθητική αξία.
October 16th, 2006 at 11:53 pm
Καλα δεν μπορω να πρωταρχισω να πρωτοδιαφωνω
1) Γιατι μου τα γυρνας με το νμ και τις δυσκολιες προφορας του; Αφου δηλωσες οτι το ζητημα κατα βαση δεν ειναι θεμα ευκολοπροφορετου (αρα χρηστικου) αλλα αισθητικου (ακουγεται καλυτερα). Αν ισχυριζεσαι οτι τα “παλια” ονοματα: Δαδι, Σουβαλα κλπ τα προφερεις δυσκολοτερα απο τα νεα Αμφικλεια, Πολυδροσος τοτε πασο. Αυτο που καταλαβα ειναι οτι δεν ειναι θεμα ευκολιας προφορας, αλλα αντιαισθητικοτητας. Αν οντως τελικα θετεις θεμα οτι μεταλαχτηκαν οι σιαγωνες μας στην τελευταια γενια και δεν μπορουμε πια να προφερουμε τοπονυμια που οι παπουδες μας προφεραν ανετα, παω πασο, δεν εχω γνωσεις ωρυλα (ετσι γραφεται;).
2) Ευκολια = καλη αισθητικη; Περιεργη αναγωγη. Συνηθως η αισθητικη (η καλλιεργεια της) θελει ενα Χ παιδεμα ρε παιδι μου. Πχ ο απαιδευτος στο αυτι καταλαβαινει το δυνατο και το σιγανο. Σιγα σιγα, μπορει να καταλαβει και ρυθμο, ηχοχρωμα, μελωδιες, νοτες. Στη δικη μου θεωρια περι αισθητικης μπονους παιρνει καποιος που εχει “ανοιξει” το ματι του, το αυτι του, εχει δει μερη, ανθρωπους, πραγματα, εχει διαβασει, εχει τριφτει με το αντικειμενο και οχι ο απαιδευτος.
3) Οπως σωστα λες αυτη τη φορα (με τον Ελυτη, τον Πικασο κλπ), η αισθητικη ειναι καθαρα υποκειμενικο ζητημα. Οποτε τι κανουμε με προηγουμενη ατακα σου οπως: “Αντικειμενικά, ασιθητική αξία έχουν οι φθόγγοι που βρίσκονται σε συχνότερη χρήση σε μια γλώσσα, γι’ αυτήν την γλώσσα”; Μα, *αντικειμενικα, αισθητικη αξια*. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ; Λες και η αισθητικη ειναι καπου εκει ψηλα αυθυπαρκτη απο παντα και αρκει να κοιταξεις προς τα κει και νατη τσουπ ολοι την ιδια αντικριζουν;
4) Και απο ποτε ειναι “ξενο” το Λιοσια; Εννοω πριν 5 χρονια ηταν “δικα μας”. (Καλα, δεν επιχειρηματολογω καν εναντιον της συλλογιστικης σου “ξενο=αντιαισθητικο”, ουτε καν του τι ειναι πια ξενο -θα πεσει φωτια να μας καψει- γραφοντας απο το Acer φορητο μου, μεσω Linux/Firefox, φορωντας τζην και t-shirt, ακουγοντας Placebo και πινοντας Lidl Cola καθως η Philips τηλεοραση παιζει μια ταινια με τον Σβαρτζενεγκερ).
5) Το οτι δεν σου αρεσει το κλαρινο δεν εχει να κανει με την αισθητικη του αξια; Με τι εχει να κανει; Με την προσωπικη σου αισθητικη αξια που αποδιδεις στο κλαρινο; Υπαρχουν δυο αισθητικες αξιες δηλαδη; Η υποκειμενικη (δεν σου αρεσει το κλαρινο, το κλαρινο εχει για σενα μικρη αισθητικη αξια) που μπορει να ειναι σε κοντρα με την αντικειμενικη (το κλαρινο ειναι καλο, εχει μια τεραστια αντικειμενικη αισθητικη αξια);
Ακου, τελικα, αν συμφωνησουμε στα παρακατω, υπαρχει ελπιδα να βρουμε γεφυρες συνενοησης:
- δεν υπαρχει καμια εννοια αντικειμενικης αισθητικης αξιας.
- η αισθητικη ειναι καθαρα υποκειμενικο ζητημα, μεταβλητο, ανα ατομο, ηλικια, περιγυρο, χωροχρονικη περιοδο
- φθογγοι που μας ειναι δυσκολοι να τους προφερουμε δεν χρησιμοποιουνται συχνα
- Οι γναθοι των νεοελληνων δεν μεταβαλουν ριζικα τις ανατομικες τους ιδιοτητες ανα εκλογικοι 4ετια.
- Το ευκολο δεν ειναι για ολους αισθητικα ωραιο. Το χρηστικο δεν ειναι για ολους αισθητικα ωραιο. Το ευκολο και το αισθητικα ωραιο ειναι γενικα ασυνδετα μεταξυ τους. Το ευκολο και το χρηστικο ομως ειναι σε πολυ κοντινη σχεση. Ευκολα ανοιγεις μια κονσερβα ρεγγες. Εχει χρηστικη/πρακτικη αξια αυτη η συσκευασια. Δεν δεχομαι οτι πρεπει πια να τρωω ρεγγες επειδη ισχυριζεσαι οτι ανοιγει ευκολα το καπακι. Εχει αλμα λογικης ο συλλογισμος.