Don’t Kiss The Frog

Εμένα προσωπικά δεν θα με ενοχλούσε τόοοσο πολύ το συγκεκριμένο γραμματικό “ατόπημα”, αν πρόσεχε περισσότερο τις ιδεοληπτικές επιρροές, τις οποίες φαίνεται να υφίσταται από νεοφώτιστους της παλιάς τέχνης της παραπλάνησης.

Εμένα δε με ενοχλεί καθόλου, αν προσέξεις όμως η όλη φάση ξεκίνησε (κατά Μιραντολίνα βέβαια) με το θανάσιμο σφάλμα ενός αρχιδασκάλου να πει “του επικεφαλούς”.

Μα, απορώ πώς σας διέφυγε. Στο εν λόγω “επέτρεψε” ακούγεται καθαρότατα ο αντίλαλος του καβαφικού “επέστρεφε”.

Όλα τα μεγάλα κείμενα είναι στην πραγματικότητα διακείμενα.

Α, εμένα μου έμαθε τί σημαίνει η λέξη “λαικισμός” και ως εκ τούτου είναι ιεροσυλία να υποπέσω στο παράπτωμα να λαικίσω (οπότε θα λακίσω).

Συμφωνώ με την προλαλήσασα

..με την προλαλήσασα ή με την προγράψασα;.. χεχε (προσυπογράφω πάντως, δλδ… λακκάω-λακκώ!)

εντάξει κάθεστε και ειρωνεύεστε ενώ το καθεαυτό ζήτημα είναι πολύ απλό: δε μπορείς να αποφύγεις τα χαοτικά φαινόμενα σε τόσο πολύπλοκα πράγματα όπως η γλώσσα, είναι απλά μάταιο.
και:
είναι αγένεια να εστιάζεις στα γραμματικά λάθη μιας άποψης γιατί ο άλλος από εκεί που ένιωθε ότι λέει κάτι σωστό ή λάθος, ξαφνικά νιώθει μαλάκας και αμόρφωτος (ή τουλάχιστον έτσι επιδιώκεις).

Μπορείς -να αποφύγεις. Αλλά είναι όντως αγενές -να επικεντρώνεις την κριτική σου εκεί. Εκτός αν ο άλλος το έχει περί πολλού και θέλει και οι άλλοι να είναι εξίσου σωστοί. Δηλαδή, αυτό που κάνεις τώρα.

Άντε ρε j, τί μας λες τώρα; Για άντε και κάνε ένα σχόλιο ως “ψιλικατζού” σε κάνα “σοβαρό” μπλογκ και έλα μετά και πες μου τί είναι αγένεια και τί ειρωνία. Ίδρωσα για να μπορέσω να πω άποψη πριν κάτι μήνες και καλά που υπήρχαν άνθρωποι σαν κι εσένα και τον Σραόσα (ή και τον Προμηθέα - πού ΄ναι αυτή η ψυχή) και κατάφερα να με παίρνουν στα σοβαρά πού και πού.

Μη μου μιλάς λοιπόν για ειρωνίες και αγένειες.

Συγγνώμη που παρεμβαίνω και αν τα ερωτήματά μου είναι αφελή, αλλά πείτε μου, αν μπορείτε και θέλετε:
- Γιατί αντιμετωπίζεται από πολλούς σήμερα η γλώσσα μας σαν το ιερό δισκοπότηρο όπου οποιαδήποτε αλλαγή της πρέπει να εγκρίνεται από κάποιους (αυθεντικούς ή δήθεν) θεματοφύλακες; Δεν είναι η γλώσσα ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται και διαμορφώνεται από τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν; Πως αλλιώς προκύπτει η μορφή της γλώσσας παρά από τη χρήση της από τους χρήστες και από τις ανάγκες επικοινωνίας που είναι ανάγκη να καλύψει; Κι αν η πλειοψηφία του κόσμου για μακρό χρονικό διάστημα, ας πούμε πενήντα και παραπάνω χρόνια, διαλέγει να λέει επέστρεφε, ποιός μπορεί να αποφασίσει ότι αυτό είναι λάθος; Η γλώσσα ανήκει στους χρήστες της ή στους φιλολόγους; Πως είναι δυνατόν να αναζητούνται βεβαιότητες για κάτι που από τη φύση του αλλάζει μαζί με την κοινωνία; Εδώ προσαρμόζονται οι φυσικές επιστήμες, και οι θεωρίες τροποποιούνται ή και καταρρέουν (π.χ. αιθέρας) όταν φτάνουν σε σημεία που προκύπτουν νέα δεδομένα και κάτι που είναι τόσο ρευστό όσο η ανθρώπινη κοινωνία δεχόμαστε ότι πρέπει να έχει αυστηρούς και μη αμφισβητούμενους κανόνες; Και πιό θα είναι το μεγάλο κακό που θα προκύψει αν μια γενική που σήμερα είναι σε -ης στην πορεία των χρόνων, μετατραπεί σε - ους;
- Γιατί οι φιλόλογοι στα σχολεία κυρίως, αλλά και αλλού, νεκρώνουν την αγάπη για τα κείμενα, όταν τα ξαπλώνουν σα νεκροτόμοι στο κρεββάτι της ανάλυσης; Δεν θα ξεχάσω όταν στην Πρώτη Γυμνασίου, αν θυμάμαι καλά, ήρθε ο γιός μου να τον βοηθήσω στη Γλώσσα σε απόσπασμα από τό “ο Γέρος και η Θάλασσα” όπου η άσκηση ζητούσε να χωρίσουν το κείμενο σε ενότητες, να βρόύμε το νόημα και άλλα τέτοια… Πως λοιπόν να αγαπήσει ο κάθε μικρός το διάβασμα;
Συγγνώμη για το μακροσκελές και ίσως άχρηστο σχόλιο…

Γεωργία το σχόλιό σου δεν είναι καθόλου άχρηστο. Όλα αυτά τα έχει συνοψίσει πολύ ωραία ο Φιλόσοφος: “26 letters and some rules of grammar are no kind of story at all”.

Hell, όχι δε μπορείς, αφού όπως είπαμε ακόμα και κάποιος που θεωρεί αυτά τα ζητήματα εθνικής σημασίας τα κάνει τα λαθάκια του. Στον προφορικό λόγο ειδικά, είναι αναπόφευκτα τα λάθη. Αυτά μπορείς να τα δεις σα μικρές μπομπίτσες χάους που επιφέρουν την εξέλιξη σε μία γλώσσα, ακόμα και αν η κοινωνία της είναι 100% απομονωμένη και δεν αλλάζει ποτέ.

Α, όσο για την πρώτη σου απορία, Γεωργία, η κεντρική ιδέα απ’ όσο έχω καταλάβει είναι ότι σχεδόν ολόκληρη η ζωή μας πρέπει να υπακούει σε αυστηρούς κανόνες (παράδοση). Και δεν έχει σημασία πόσο ηλίθιοι είναι, σημασία έχει -πάντα κατά την κεντρική ιδέα- ότι είσαι Έλληνας μόνο αν τους πιστεύεις. Το νόημα δηλαδή βρίσκεται στο να ακολουθείς τους κανόνες και όχι στους κανόνες καθεαυτούς. Όλα τα υπόλοιπα (του στυλ “όσοι μιλάνε σωστά λένε πιο έξυπνα πράγματα”) είναι απλές δικαιολογίες.

Αυτός είναι ο φυλετικός τρόπος σκέψης (tribal thinking) και ειρωνικά οι Έλληνες είναι περίφημοι ως οι πρώτοι που τον ξεπέρασαν, πριν “μόλις” 3000 χρόνια.

Αγαπητή Γεωργία, συγχαρητήρια για τη συγκροτημένη σκέψη σου. Μακάρι να ήταν έτσι όλα τα αφελή ερωτήματα και τα άχρηστα σχόλια. Όχι, η γλώσσα δεν ανήκει στους φιλολόγους, αλλά στους χρήστες της. Αν οι φιλόλογοι ήταν ενημερωμένοι γλωσσολογικά, θα έλεγαν ακριβώς το ίδιο.

Συγγνώμη που επανέρχομαι, αλλά βρήκα τη σκέψη μου σε σχέση με την φιλολογική ανάλυση των κειμένων, διατυπωμένη από ένα λογοτέχνη

Εγώ βέβαια ως ταπεινή τεχνοκράτης επιστήμων, το σκεφτόμουνα ως

“ιδέα δεν έχω τι ήθελε να πει ο ποιητής, γιατί δεν έτυχε να τον γνωρίσω να μου εξηγήσει, εγώ διαβάζω και καταλαβαίνω ότι ταιριάζει σε μένα, τη σκέψη μου και την ψυχή μου”

αλλά να που ένας μεγάλος τόχει πει όπως πρέπει

‘Η ερμηνεία κάθε έργου είναι ερμηνεία του εαυτού μας, όχι εκείνου που το δημιούργησε, αλλά εκείνου που το διαβάζει, το βλέπει ή το ακούει’. […] Κάθε άνθρωπος βλέπει μέσα σ’ ένα έργο άλλα πράγματα. Όταν λοιπόν του τα επεξηγείς εκ των προτέρων, περιορίζεις το ίδιο το έργο και τη λειτουργία του. […]
Σεφέρης

Περιγλώσσιε, δε θέλει γλωσσολογική ενημέρωση, απλή θετική σκέψη θέλει…

Αχ, Γεωργία , πολύ καλά τα λές, όμως η θετική σκέψη είναι είδος εν ανεπαρκεία σε μια χώρα που έχει βασικό εθνικό προϊόν το μύθο (για να το πώ ευγενικά).

Εγώ συμφωνώ ολόψυχα με αυτή την ρήση του Σεφέρη. Αυτό που δεν καταλαβαίνει -ή καλύτερα, αγνοεί εκ παραδρομής- ένα άτομο σαν τον J και όσους είναι μαζί του σ’ αυτό, είναι ότι η γλώσσα, αν θέλουμε να την χαρακτηρίσουμε εργαλείο, πρέπει να έχει δεδομένη χρήση, να είναι καταναοητή απ’ όλους και να εξελίσσεται μόνο όταν είναι απαραίτητο. Χρησιμοποιώ στον καθημερινό μου λόγο, χιλιάδες επινενοημένες λέξεις της αργκώ, κοινές ή δικές μου. Όμως στην παρεκτροπή, είμαι πολύ αυστηρότερος. Είναι σαν να προσπαθείς να βιδώσεις μια βίδα ανάποδα· όχι να βρεις έναν πιο βολικό τρόπο να την βιδώσεις. Και αυτός που ορίζει την φορά της βίδας, είναι οι κατασκευαστές. Θεωρήστε ότι η βίδα είναι η έκφραση, το κατσαβίδι η γλώσσα, οι κατασκευαστές η κοινωνία. Αν δεν αλλάξει η φορά του βιδώματος, η βίδα πάντα θα στραβώνει. Όχι ότι αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν θέμα υψίστης ασφαλείας βέβαια.

Επίσης, ο Σεφέρης, που έχω σε πολύ μεγάλη εκτίμηση (μετά το σχολείο κυρίως, γιατί η χειρουργική στην εκμάθηση της λογοτεχνίας, πάντα με αηδίαζε), είχε εκφραστεί ποικιλοτρόπως για την γλώσσα, σε διάφορα άρθρα και δοκίμια και είχε πολύ σκληροπυρηνική άποψη γι’ αυτήν.

Και συγγνώμη για το μακροσκελές σχόλιο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνει -ή καλύτερα, αγνοεί εκ παραδρομής- ένα άτομο σαν τον J και όσους είναι μαζί του σ’ αυτό, είναι ότι η γλώσσα, αν θέλουμε να την χαρακτηρίσουμε εργαλείο, πρέπει να έχει δεδομένη χρήση, να είναι καταναοητή απ’ όλους και να εξελίσσεται μόνο όταν είναι απαραίτητο.

Και με βάση ποιο παράδειγμα το λες αυτό; Θέλω να πω, ποια γλώσσα έχεις υπόψη σου που να δούλεψε έτσι και αντλήθηκε αυτό το λαμπρό συμπέρασμα;

ΥΓ ο Σεφέρης όντως ήταν λίγο κουκουρούκου στο θέμα γλώσσα, τα ‘χουμε πει αυτά.

Hell, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται μια ανάποδα βιδωμένη βίδα να κάνει την δουλειά της μια χαρά και μάλιστα να υιοθετείται κιόλας ο “στραβός” τρόπος βιδώματος από ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων.

Καλά, φυσικά υπάρχουν πάντα εκείνες οι φωνές που υπενθυμίζουν τον σωστό τρόπο βιδώματος αλλά άμα γίνεται η δουλειά σου πού είναι ακριβώς το πρόβλημα;

Τη βίδα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…
Μονάχη έγνοια η βίδα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…

Εκεί βίδες και κατσαβίδια
ανεμόδαρτα στραβοκατσάβιδα
κατσαβίδια πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα τις τρύπες να ζυγώνουν
υποθαλασσίως, υποβρυχίως
και συνήθως δύο-δύο
ξεβράζονται τώρα με τα πρώτα μαύρα ρίγη…
Μονάχη έγνοια η γίδα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…

Τη φέτα μου έδωσαν ελληνική.

ρε σεις ο σωστός τύπος ποιος είναι; επίτρεψε;

@ kabamaru
Ναι, επίτρεψε. Χωρίς την αύξηση, δηλαδή.

@ xpsilikatzoy

Γίνεται, όταν όντως αλλάξει η φορά βιδώματος και αυτό είναι κάτι που κάνει η ίδια η κοινωνία. Λ.χ.: η λέξη καμμία, γράφεται πλέον με ένα “μ”, η φράση “συνήθως ύποπτοι” έγινε “συνήθεις ύποπτοι” (επίθετο δεν χαρακτηρίζει επίθετο), το “προϊόν” από μετοχή έγινε ουσιαστικό (πρώτα επίθετο), η “αστερόεσσα”, από επίθετο ουσιαστικό (αστερό-εις/εσσα/εν) και πάει λέγοντας. Το πότε συμβαίνει αυτό, δεν είναι απλό να απαντηθεί. Για να θεωρείται δόκιμο πάντως, δεν αρκεί να το χρησιμοποιεί μια μονάδα.

Η κοινή γλώσσα, γενικά, μας προστατεύει από την ασυνεννοησία. Όταν ο Αθηναίος λέει σουβλάκι αυτό που λέω σάντουιτς, καλαμάκι αυτό που λέω σουβλάκι και τοστ ότι είναι τετράγωνο και μπαίνει σε τοστιέρα, δεν έχουμε συνεννόηση.

Ο J95 είπε:
“Και με βάση ποιο παράδειγμα το λες αυτό; Θέλω να πω, ποια γλώσσα έχεις υπόψη σου που να δούλεψε έτσι και αντλήθηκε αυτό το λαμπρό συμπέρασμα;”

Δεν χρειαζόταν η ειρωνία (λαμπρό). Οι περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, παρουσιάζουν μεγαλύτερη συνοχή από την δική μας κατά τους 2 τελευταίους αιώνες. Έχω επίσης και την ποντιακή σαν παράδειγμα, αν δεν σου κάνουν οι ευρωπαϊκές. Δεν είναι συντηρητισμός να χρησιμοποιείς κάτι που λειτουργεί καλά, ούτε επικίνδυνο να υιοθετείς κάτι που λειτουργεί καλύτερα. Αλλά να υιοθετείς κάτι που δεν λειτουργεί ή δημιουργεί κενό ασυνέχειας, μόνο εξέλιξη δεν είναι. Άλλο ο κώδικας μεταξύ παρέας και άλλο η συλλογική γλώσσα συνεννόησης.

Υ.Γ.: Ο Σεφέρης, όποτε μας συμφέρει είναι ο σούπερμαν και όποτε δεν μας συμφέρει (μιλάει για την γλώσσα π.χ.) είναι ο σκούπερμαν. Για δες…

Μία καὶ μοναδικὴ παρατήρησις.

Όχι, η γλώσσα δεν ανήκει στους φιλολόγους, αλλά στους χρήστες της.

Ἡ γλῶσσα δὲν ἀνήκει οὔτε κἂν στοὺς φιλολόγους, καί, πολύ περισσότερο, οὔτε κἂν στοὺς (ὑποτιθέμενους…) «γλωσσολόγους»…

Αν οι φιλόλογοι ήταν ενημερωμένοι γλωσσολογικά, θα έλεγαν ακριβώς το ίδιο.

Tί φασιστικὸς (καὶ παράλογος) τρόπος σκέψεως! «Ἡ γλῶσσα δὲν ἀνήκει στοὺς φιλολόγους, ἀλλὰ στοὺς «χρῆστες». Ἀλλά, τὸ τὶ ὀφείλουν νὰ λένε καὶ νὰ πιστεύουν γιὰ τὴν γλῶσσα, τόσο οἱ φιλόλογοι ὅσο καὶ οἱ χρῆστες, καὶ παρὰ τὸ ὅτι ἡ γλῶσσα τοὺς ἀνήκει (ὑποτίθεται), θὰ τὸ λέω… ἐγὼ (ὁ γλωσσολογικῶς ἐνημερωμένος (ὑποτίθεται))!

Προς Κ α λ λ ί μ α χ ο:

> Ἡ γλῶσσα δὲν ἀνήκει οὔτε κἂν στοὺς φιλολόγους, καί, πολύ περισσότερο, οὔτε κἂν στοὺς (ὑποτιθέμενους…) «γλωσσολόγους»…

Γιατί οι γλωσσολόγοι χαρακτηρίζονται υποτιθέμενοι και γιατί γίνεται λόγος για γλωσσολόγους εντός εισαγωγικών;

———-

> Tί φασιστικὸς (καὶ παράλογος) τρόπος σκέψεως!

Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα, αγαπητέ… Μιλάς ε σ ύ για φασιστικό και παράλογο τρόπο σκέψεως;

———–

«Ἡ γλῶσσα δὲν ἀνήκει στοὺς φιλολόγους, ἀλλὰ στοὺς «χρῆστες».

Φυσικά. Και απορώ γιατί έβαλες εισαγωγικά και στη λέξη χ ρ ή σ τ ε ς.

———-

> Ἀλλά, τὸ τὶ ὀφείλουν νὰ λένε καὶ νὰ πιστεύουν γιὰ τὴν γλῶσσα, τόσο οἱ φιλόλογοι ὅσο καὶ οἱ χρῆστες

Οφείλουν;; Πότε υποστήριξα εγώ ότι κάποιος «οφείλει» να λέει οτιδήποτε;

———-

> καὶ παρὰ τὸ ὅτι ἡ γλῶσσα τοὺς ἀνήκει (ὑποτίθεται)

Πού την είδες την αντιθετική σχέση; (γράφεις: «και παρά το ότι» κτλ.) Όταν λέμε ότι η γλώσσα ανήκει στους χρήστες, δεν εννοούμε ότι οι ίδιοι οι χρήστες εκφράζουν τις πιο έγκυρες απόψεις σε επίπεδο θεωρίας της γλώσσας. Εννοούμε ότι η χρήση επιβάλλει μερικές εκφορές, λ.χ. το «όλων όσων» είναι πιο συχνό από το «όλων όσα» (πρόκειται για τη λεγόμενη έλξη του αναφορικού). Προφανώς, δεν έχεις καταλάβει τι λέμε. Γι’αυτό και γράφεις «υποτίθεται» κτλ.

———-

> θὰ τὸ λέω… ἐγὼ (ὁ γλωσσολογικῶς ἐνημερωμένος (ὑποτίθεται))!

Εγώ δεν προσωποποίησα το θέμα. Δεν εξέφρασα προσωπικές απόψεις. Δεν προέβαλα τον εαυτό μου. Δεν μίλησα για μένα. Δεν υποστήριξα κάτι υποκειμενικό. Το κριτήριο της χρήσης σε γενικές γραμμές (όχι απόλυτα, γιατί δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο σε κανένα τομέα) ακολουθείται από τη σύγχρονη γλωσσολογία. Δεν το λέω μόνο εγώ αυτό.

Όσο για τη λέξη «υποτίθεται», που χρησιμοποιείς για δεύτερη φορά, εγώ - χωρίς να είμαι παντογνώστης - μια γενική γλωσσολογική ενημέρωση την έχω. Αν το αμφισβητείς, μπορείς να παραθέσεις στοιχεία που τεκμηριώνουν το αντίθετο και δικαιολογούν τη χρήση της λέξης «υποτίθεται» σε αυτήν εδώ τη δεύτερη περίπτωση. Αντίθετα, για σένα δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχεις ενημέρωση για τέτοια θέματα… Και το πιο σοβαρό είναι ότι δεν έχεις την απαιτούμενη ψυχραιμία, ώστε να καταλάβεις τι συζητάμε. Ο ιδεολογικός φανατισμός είναι κακός σύμβουλος. Θολώνει το μυαλό. Πρόσεξε τι γράφω παραπάνω. Δεν υπάρχει η αντιθετική σχέση που «είδες» λόγω έλλειψης ψυχραιμίας.

Άλλο παράδειγμα.

Η γενική «δήλωσης» είναι πιο συχνή από τη γενική «δηλώσεως».

Η γλώσσα ανήκει στους χρήστες. Ο συντάκτης μιας περιγραφικής Γραμματικής με βάση την ίδια τη γλωσσική πραγματικότητα, δηλ. με βάση το τι λένε οι χρήστες, δηλώνει και τις δύο καταλήξεις, με πρώτη την πιο συχνή.

Η αρχή σύμφωνα με την οποία περιγράφουμε και δεν ρυθμίζουμε τη γλώσσα ανήκει στις σύγχρονες γλωσσολογικές αρχές.

Με τη «λογική» του Κ α λ λ ί μ α χ ο υ, αν ένας χρήστης διατυπώσει μια αβάσιμη θέση (αν υποστηρίξει λ.χ. ότι υπάρχει μόνο ο ένας ή μόνο ο άλλος τύπος ή ότι ο λόγιος τύπος είναι πιο συχνός) και εμείς του φέρουμε αντιρρήσεις, εκείνος μπορεί να αντιτείνει: «Μα, εσείς δεν λέτε ότι η γλώσσα ανήκει σε εμάς τους χρήστες; Χρήστης είμαι και εγώ, αυτή είναι η άποψή μου. Υπάρχει μόνο ο τύπος σε -εως».

Είναι προφανές ότι ο κ. Κ α λ λ ί μ α χ ο ς έχει μπερδέψει την ίδια τη γλωσσική χρήση με τη διατύπωση θεωρητικών θέσεων για τη χρήση αυτή. Έχει μπερδέψει δηλ. το γλωσσικό με το μεταγλωσσικό επίπεδο. Και μου χρεώνει …παράλογο τρόπο σκέψεως.

J95 said..

ΥΓ ο Σεφέρης όντως ήταν λίγο κουκουρούκου στο θέμα γλώσσα, τα ‘χουμε πει αυτά.

Δεν νομίζω οτι τα εχουμε πει αυτά. Εκτός κι αν εννοεις οτι στο sacrilege έγινε κουβέντα για τις θέσεις του Σεφέρη πάνω στο γλωσσικό ζήτημα μόνο και μονο επειδή ο Μπαμπινιώτης χρησιμοποίησε ενα απόσπασμα του απο τις Δοκιμές σ’ ενα αφιέρωμά του στον “ποιητή Σεφέρη” στο Βήμα. (Το ψαχτήρι σου τουλάχιστον δεν βγάζει άλλη αναφορά σου στο θέμα Σεφέρης και γλώσσα).

Όσο για το “κουκουρούκου” ως χαρακτηρισμό τον βρίσκω εντελώς…; Ναι, εντελώς άστοχο όταν αναφέρεται σ’ ενα συνειδητο δημοτικιστή όπως αυτός. Αλήθεια σου λεω, φίλε Τζέϋ, δεν έχω διαβάσει ένα (1) επιχείρημα σου ακόμα που έστω να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό, εκτός κι αν επιχείρημα θεωρείς την ερμηνεία σου πάνω σε μια φιλολογική σύμβαση όπως η μεταφορά στο sacrilege. Από τα κείμενα σου όμως αποκομίσει την εικόνα οτι θες να μιλάς με λόγο επιστημονικό..

[…] Η έμπνευση για αυτό το ποστ προήλθε από αυτό το ποστ του ευλόγ της Mirandolina, όπου παραπέμφθηκα από αυτό το πόστ του dontkissthefrog. Έχω σχολιάσει εκεί ότι το “επικεφαλής”, δεν κάνει του “επικεφαλούς”. Στην πραγματικότητα δεν κλίνεται, αφού δεν αποτελεί επίθετο, αλλά φράση. Έτσι, προτείνεται να γράφεται χωριστά: πχ ο επί κεφαλής της ομάδας, το επί κεφαλής γραφείο η επί κεφαλής καθηγήτρια κλπ. Η συκεκριμένη φράση δεν είναι η μόνη, που συμπτύσσεται. Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μία τάση να συμπτύσσονται φράσεις/εκφράσεις/λέξεις, ή όπως μπορεί να λέγονται, σε μία αντί να χρησιμοποιείται το σημάδι της αποστρόφου, το οποίο συναντώ ολοένα και σπανιότερα. Την πρώτη φορά, που παρατήρησα αυτό το φαινόμενο ήταν σε ένα τραγούδι, του οποίου το ρεφραίν έλεγε: […]

Όπως λέμε: εξ’ αιτίας, εν τάξει, παρόλ’ αυτά, μ’ όλα ταύτα, παρ’ όλο, όλο ένα, καν ένας, εξ’ άλλου, γι’ αυτό;