greenpeace και iter
Tuesday, November 28th, 2006Μαθαίνω (απο εδώ) ότι η Greenpeace έχει τεράστιο πρόβλημα με το project ITER, σκοπός του οποίου είναι η κατασκευή ενός πρωτότυπου (prototype, όχι original) θερμοπυρηνικού αντιδραστήρα.
Πρόκειται, όπως είπα για πρωτότυπο: η ωρίμανση της σχετικής τεχνολογίας και η ένταξή της στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας τοποθετείται κάπου μεταξύ 2030 και 2050.
Οι βασικές ενστάσεις της Greenpeace είναι ότι το ITER δε θα λύσει το πρόβλημα της υπερθέρμανσης (μια και μέχρι το 2050 που θα μπει στην παραγωγή πρέπει ούτως ή άλλως να έχουμε μειώσει τις εκπομπές CO2 κατά 80%), ότι η θερμοπυρηνική σύντηξη είναι επικίνδυνη (δημιουργεί πυρηνικά απόβλητα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικών) και ότι το project είναι οικονομικά μη αποδοτικό και παίρνει λεφτά από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι με τα λεφτά του ITER θα μπορούσαν να ηλεκτροδοτηθούν 7,5 εκατομμύρια ευρωπαϊκά νοικοκυριά από ΑΠΕ.
Χαρακτηριστικά δεν αναφέρεται ότι η Ευρώπη έχει περίπου άλλα 200 εκατομμύρια νοικοκυριά. Χαρακτηριστικά δεν αναφέρεται ότι ο πρωτότυπος αντιδραστήρας θα παράγει (εντελώς για την πλάκα του) 500MW, δηλαδή 100 φορές περισσότερη ισχύ από τη μεγαλύτερη ανεμογεννήτρια του κόσμου και ότι ο παραγωγικός αντιδραστήρας που θα ακολουθήσει θα παράγει 10 φορές περισσότερη ισχύ. Χαρακτηριστικά παραβλέπεται ότι το δευτέριο (το “καύσιμο” της σύντηξης) είναι η πιο ανανεώσιμη πηγή που υπάρχει. Ψευδέστατα αναφέρεται ότι η σύντηξη δημιουργεί πυρηνικά απόβλητα (δημιουργεί εντελώς ακίνδυνο ήλιο (He) και το μόνο πράγμα που καθίσταται ραδιενεργό είναι τα τοιχώματα του αντιδραστήρα από την επαγώμενη ραδιενέργεια). Επίσης ένας αντιδραστήρας σύντηξης (αν δηλαδή δεν έχει το μέγεθος ενός άστρου) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κατασκευή πυρηνικών όπλων. Το ότι υπάρχουν πυρηνικά όπλα που χρησιμοποιούν τη σύντηξη είναι εντελώς άλλο θέμα. Επίσης μια και πρόκειται για ερευνητικό πρωτότυπο και όχι για τελικό προϊόν, για να αποφανθούμε για την τελική του οικονομική αποτελεσματικότητα πρέπει να συγκρίνουμε το κόστος του με αυτό άλλων ερευνητικών projects και όχι με το κόστος εφαρμογής μιας υπάρχουσας τεχνολογίας. Τέλος η ανακοίνωση λέει ότι “οι πιο αισιόδοξοι προβλέπουν ότι θα παράγεται ρεύμα το 2050″, ενώ αυτή όπως είδαμε είναι η πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη.
Το μόνο επιχείρημα που στέκει είναι οι προτεραιότητες: ό,τι και να λένε οι κολλημένοι οικολόγοι, η σύντηξη είναι (μακροπρόθεσμα) η πιο γαμάτη πηγή ενέργειας, όμως από τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε τώρα πρόβλημα με τα πετρέλαια και το φαινόμενο του θερμοκηπίου και όλα αυτά πρέπει να υπάρξουν λύσεις τώρα. Και πάλι όμως, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι υπάρχει ένα κουτί με λεφτά από το οποίο ό,τι παίρνεις για το ITER το στερούνται οι ανεμογεννήτριες. Κάτι τέτοιο μου φαίνεται πολύ απίθανο, μια και πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα (έρευνα και ενεργειακή πολιτική αντίστοιχα). Γιατί να αγανακτήσουμε που σε διάστημα 25 χρόνων θα δοθούν 10G$ σε μια επένδυση με δυνητικά τεράστιο όφελος και να μην αγανακτήσουμε π.χ. που δίνονται 34G$ για να διαφημίζονται αναψυκτικά και άλλες καταναλωτικές αηδίες (μόνο στην Κίνα [μόνο πέρυσι]);
Και στο κάτω-κάτω αν αγαπάει τόσο πολύ τις ανεμογεννήτριες η Greenpeace, γιατί δεν τις χρηματοδοτεί η ίδια; Σχεδόν ακριβώς τα ίδια λεφτά (9G$) θα μπουν στο ταμείο της μέχρι το 2030 (δείτε το πλαισιάκι στο σχετικό άρθρο της wikipedia), για να μη μιλήσουμε για το 2050.
(πολύ παρήγορο που οι ίδιες σκέψεις φιλοξενούνται και σε ένα blog του greenpeace.org)
