Don’t Kiss The Frog

Οι ΑΑκΑ Αδερφές Τατά

φέτος οι τρέντι Ελληνίδες φοράνε μακριές και χοντρές μπότες άγιου βασίλη. Δηλαδή αυτά που φορούσαν οι τρέντι Αγγλίδες _πρόπερσι_ το χειμώνα. Μα είναι δυνατόν να χρεώνεις πιστωτικές κάρτες για να είσαι -σε τελική ανάλυση- μια δευτεράντζα;

εμείς[*] είμαστε οι ραγιάδες και η κυβέρνηση είναι ξερωγώ οι κοτζαμπάσηδες και οι “παγκοσμιοποιητές” είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η χώρα έχει ήδη υποδουλωθεί στο μεγαλύτερο κομμάτι της. Οι παπάδες είναι φυσικά οι παπάδες.

Παρατηρώ ότι το μόνο που λείπει από την όλη οθωμανική φαντασίωση είναι οι κλέφτες.

Έχουμε δηλαδή μια σχετική έλλειψη σε εθνίκια που έχουν πάρει τα βουνά και αναπνέουν τον αγέρα της λεφτεριάς σαν άξιοι απόγονοι μεγάλων προγόνων και μια σχετική υπερπληθώρα εθνικιών που κάθονται όλη μέρα τίκι-τίκι στο (made by globalization) κομπιούτερ τους και πατάνε μαλακίες και υπογράφουν του κόσμου τις ηλιθιότητες.

Εις οιωνός άριστος… λέγειν μαλακίες περί πάτρης.

(στο προηγούμενο)

Τα ιστορικά γεγονότα

Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα γραμμικό σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d

Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης με πόλωση επιβεβαίωσης:

Το κομμάτι των ιστορικών γεγονότων που δέχεται ένα σύστημα σκέψης που θέλει να πάει από το a στο d και έχει πόλωση επιβεβαίωσης

ὅτι μὲν ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πεπόνθατε ὑπὸ τῶν ἐμῶν κατηγόρων, οὐκ οἶδα· ἐγὼ δ᾽ οὖν καὶ αὐτὸς ὑπ᾽ αὐτῶν ὀλίγου ἐμαυτοῦ ἐπελαθόμην, οὕτω πιθανῶς ἔλεγον. καίτοι ἀληθές γε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν εἰρήκασιν. μάλιστα δὲ αὐτῶν ἓν ἐθαύμασα τῶν πολλῶν ὧν ἐψεύσαντο, τοῦτο ἐν ᾧ ἔλεγον ὡς χρῆν ὑμᾶς εὐλαβεῖσθαι μὴ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐξαπατηθῆτε ὡς δεινοῦ ὄντος λέγειν. (Πλάτων, Απολογία Σωκράτους)

Το Αντίβαρο διοργανώνει ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών για το αίτημα της απόσυρσης του νέου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Μέχρι στιγμής έχουν υπογράψει πάνω από 700 άτομα και η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι μπορεί να φτάσουν και τα 3.000.000 (όσοι υπέγραψαν για τις ταυτότητες μείον τους νεκρούς κωλόγερους και συν τα υπερήφανα νιάτα), ή τουλάχιστον θα μπορούσαν αν ο εθνικιστικός χώρος δεν είχε σε γενικές γραμμές χεσμένο το Ιντερνετ, θεωρώντας ότι τα αρχαία και το πολυτονικό είναι τα μόνα πράγματα με τα οποία οφείλουμε να εξοικειωθούμε για να κατακτήσουμε την 3η χιλιετία (και 753η της ελληναράδικης ιστορίας, μετρώντας φυσικά από τον ελλαδοπίθηκα των πετραλώνων).

Ο λόγος κατά τη γνώμη μου είναι ότι το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού είναι γραμμένο με σκοπό να περάσει στα δωδεκάχρονα ιστορικές γνώσεις και κριτική σκέψη, αντί για εθνικιστικό μίσος, χαλκευμένες “μνήμες” και σύνδρομο περιούσιου λαού που πολιορκείται υπό των αλλοφύλων.

Ο λόγος κατά τη γνώμη της συντακτικής ομάδας του “Α” και των 600 που υπογράφουν είναι ότι το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού διαγράφει την ιστορική μνήμη και την εθνική συνείδηση του (εκκολαπτόμενου) Έλληνα, χρησιμοποιώντας ουδέτερη (αντί για συναισθηματικά φορτισμένη και ιδεολογικά πολωμένη) φρασεολογία και παραλείποντας να αναφερθεί επαρκώς σε ορισμένα -κατά τη γνώμη τους- ΣΟΣ σημεία, όπως το πόσο βίαιοι ήταν οι Τούρκοι κατά την πυρπόληση της Σμύρνης, πόσο καλή ήταν η Εκκλησία τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας, τι δέος αισθάνθηκε όλος ο πλανήτης με το Έπος του ‘40, πόσο ελληνική είναι η Βόρειος Ήπειρος, πόσο πονούσε ο Αθ. Διάκος όταν τον σουβλίσανε (και πριν τον κατασπαράξουν και χύσουν στα κόκκαλά του), καθώς και -για κάποιο ανεξήγητο λόγο- τα έργα και οι ημέρες της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας[*].

Βασικά λέμε το ίδιο πράγμα, αλλά προφανώς κινούμαστε σε εντελώς διαφορετικά συστήματα σκέψης. Εγώ θεωρώ καλό να μη γίνονται -μέσα από μια εξαιρετικά μονομερή ανάγνωση της Ιστορίας- τα 12χρονα (όσα τουλάχιστον προσέχουν στο μάθημα) αφιονισμένο και πρόθυμο κρέας για τα κανόνια, ενώ η συντακτική ομάδα του “Α” το θεωρεί αντεθνικό. Επίσης θεωρώ τουλάχιστον αρρωστημένο ένα 12χρονο να διδάσκεται με λεπτομέρειες το πώς βιάστηκαν οι Ελληνοπούλες εκείνη την αποφράδα μέρα του 1922, ενώ η συντακτική ομάδα του “Α” το θεωρεί απ’ ό,τι φαίνεται επωφελές.

Επιπλέον το κατηγορητήριο του “Α” δεν φείδεται ανακριβειών (πράγμα πολύ λογικό από τη στιγμή που δέχονται να τους ενδιαφέρει περισσότερο η ιδεολογία τους από την αντικειμενική αλήθεια).

• Ισχυρίζεται ότι “Η δράση των κλεφτών «θεωρείται» και δεν «είναι» μορφή αντίστασης ( σελ. 32).” τη στιγμή που ολόκληρη σελίδα 32 (στην οποία περιγράφονται οι κλέφτες) έχει τίτλο “Οι μορφές αντίστασης” και ότι οι εξεγέρσεις κατά την Τουρκοκρατία αναφέρονται “γενικά κι αόριστα” τη στιγμή που κάτω-κάτω στη σελίδα 32 υπάρχει χρονολογικός πίνακας με 5 από δαύτες (που δεν παραλείπει να αναφέρει την ποιμαντική ιδιότητα του Διονύσιου του Σκυλόσοφου)
• Ισχυρίζεται ότι “Οι Έλληνες εμφανίζονται να συμβιώνουν αρμονικότατα με τους κατακτητές λησμονώντας βιασμούς, γενοκτονικής φύσεως ολοκληρωτικές σφαγές (πχ σφαγή της Χίου), παλουκώματα, εγκλήματα, λεηλασίες, ταπεινώσεις, εξισλαμισμούς, παιδομαζώματα, εξορίες, σκλαβοπάζαρα, το καβάλημα να περάσει ο αφέντης Μουσουλμάνος το ποτάμι. Αποκρύπτεται ότι οι ραγιάδες, όπου γης, βασανίζονται και υποφέρουν.”, πράγμα που αποτελεί ξεδιάντροπο ψέμα γιατί π.χ. στη σελίδα 16 διαβάζουμε:

  Η οργάνωση της κοινωνικής ζωής στη διάρκεια της οθωµανικής κυριαρχίας αναστατώνεται συχνά από τους βενετοτουρκικούς πολέµους, το παιδοµάζωµα, τους βίαιους
  εξισλαµισµούς. Αλλάζει επίσης σύµφωνα µε τη στάση των υπαλλήλων του σουλτάνου
  και των πασάδων. Τα προνόµια που παραχωρούνται πολλές φορές σε κάποιες κοινότητες δεν τηρούνται. Οι συνθήκες γίνονται συχνά ανυπόφορες για τις οικογένειες των χριστιανών, κυρίως των λιγότερο προνοµιούχων.

• Ισχυρίζεται πως η μοναδική αναφορά του βιβλίου στον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μ. Ασίας είναι στη σελίδα 103 (”οι Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι της πόλης”). Αυτό δεν ισχύει: στη σελίδα 105 υπάρχουν δύο μαρτυρίες προσφύγων και ένα ωραιότατο πινακάκι με τον αριθμό των ξεριζωμένων. Επιπλέον το βιβλίο του δασκάλου κάνει σαφές ότι με κανέναν τρόπο δεν επιχειρείται ωραιοποίηση ή υποβάθμιση των γεγονότων. Απλώς αποφεύγεται η δραματοποίηση.
• Ταυτίζει (όπως άλλωστε έκανε μέχρι πρόσφατα και χρησιμοποιώντας έξυπνα επιλεκτική αφήγηση, η διδασκόμενη στην υποχρεωτική Ιστορία) τον προαναφερθέντα ξεριζωμό με τις εξαιρετικά βίαιες μέρες της πτώσης της Σμύρνης, ενώ ο ξεριζωμός της συντριπτικής πλειονότητας έγινε 2 χρόνια μετά, με την ανταλλαγή πληθυσμών που αποφασίστηκε εν ψυχρώ, σε καιρό ειρήνης και με ελληνική πρωτοβουλία.
• Θεωρεί ασυγχώρητη την παράλειψη αναφοράς στους τουρκόφωνους χριστιανούς που χάρη στην Ορθοδοξία διατήρησαν τη ρωμέική τους συνείδηση (την οποία προφανώς ταυτίζει με τη νεοελληνική) παρά το ότι απώλεσαν τη γλώσσα τους. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι τουρκόφωνοι (τουλάχιστον στη Μ. Ασία) διανοήθηκαν για πρώτη φορά ότι ταυτίζονται εθνικά με τους ελληνόφωνους 800 χλμ πιο πέρα όταν ήρθε η τουρκική κυβέρνηση το 1924 και τους είπε “μαζέψτε τα γιατί ανταλάσσεστε”. Απόδειξη για αυτό είναι ότι δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους ούτε το ‘21, ούτε το ‘97, ούτε το ‘13, ούτε καν το ‘22, ενώ η αντίδρασή τους απέναντι στους δασκάλους που τους έστελνε το ελληνικό κράτος από το 1850 και μετά με σκοπό να τονωθεί (=διαμορφωθεί) η εθνική τους συνείδηση ξεκινούσε από την αδιαφορία και έφτανε μέχρι την εχθρότητα[+].

Για το ότι οι υπογράφοντες δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο δεν έχω καμία αμφιβολία, αλλιώς δε θα συνυπέγραφαν ότι δεν αναφέρονται πράγματα που αναφέρονται[%]. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα άτομα αυτά θα έβαζαν με τόση ευκολία και απερισκεψία την υπογραφή τους π.χ. σε ένα στεγαστικό δάνειο. Αν μη τι άλλο, σαν παραδοσιακοί τύποι θα έπρεπε να είχαν ακουστά τη λαϊκή ρήση “την τσουτσούνα σου και την υπογραφή σου να ξέρεις πού τη βάζεις”.

Ωστόσο οι άνθρωποι νιώθουν -πιστεύω- ειλικρινή αγωνία. Στη μεταφυσική τους, υπάρχει μια προαιώνια οντότητα που λέγεται “ελληνικό έθνος” με δική της σκέψη, μνήμη και βούληση. Οι Έλληνες είναι απλά τα κύτταρα αυτής της οντότητας, ο καθένας σαν ύπαρξη είναι ασήμαντος. Φυσικά το τι πρέπει να σκέφτεται, να θυμάται και να επιθυμεί αυτή η οντότητα το καθορίζουν οι εθνικιστές. Και το πρόβλημα είναι ότι αν έχεις σκεπτόμενα άτομα αντί για άβουλα κύτταρα, η οντότητα καταρέει (ή ακριβέστερα, δε σκέφτεται με τον τρόπο που επιθυμούν οι εθνικιστές, δε θυμάται τα πράγματα που θυμούνται οι εθνικιστές και δεν επιθυμεί τα πράγματα που επιθυμούν οι εθνικιστές). Είναι τόσο “πραγματική”, τόσο “προαιώνια” και τόσο “βιωματική” αυτή η περίφημη “εθνική μνήμη” που έχει ανάγκη από εντατικότατη πλύση εγκεφάλου με κλασικές τεχνικές προπαγάνδας σε τρυφερές ηλικίες για να μη σκορπισει στους πέντε ανέμους. (σημειώνω ότι αν έχεις δεχθεί τη σημασία και την αναγκαιότητα της προπαγάνδας, τείνεις να τη χρησιμοποιείς παντού: π.χ. ο συντάκτης της επιστολής επιχειρεί την ύπουλη αντιμεταρρύθμιση της Ιστορίας επί το τραγοφιλέστερον, με όλες αυτές τις βλακείες για την Αγία Φιλοθέη που δήθεν απαλοίφθηκαν ενώ στην πραγματικότητα ποτέ δεν διδάχθηκαν. Πες-πες, κάτι μένει.)

Άφησα για το τέλος την κατακλείδα του κειμένου: “Γιατί οι Έλληνες δικαιούνται τη δική τους Αλήθεια”. Πρώτον ο καθένας (αστρολόγοι, χαρτορίχτρες, εθνικιστές, αρρωστόγαβροι, μανάδες δολοφόνων) δικαιούται τη δική του αλήθεια, αλλά εντός του κρανίου του και όχι στη δημόσια εκπαίδευση. Δεύτερον αυτή η δήλωση είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ό,τι πιο βαθύτατα ανθελληνικό έχω διαβάσει. Αν έχουν μείνει για κάτι γνωστοί οι Έλληνες (αφού επιλέξαμε να ταυτιζόμαστε με αυτό το όνομα), ήταν για το ότι αναζήτησαν πρώτοι, χωρίς προκαταλήψεις, φραγμούς και ανομολόγητους πόθους, την Αλήθεια τη σκέτη που ισχύει το ίδιο για τον Έλληνα και τον Πέρση και τον Αιγύπτιο και τον άγνωστο 10.000 χρόνια μετά. Η “Αλήθεια” που είναι μόνο δική μας και όχι των αλλωνών, στα ελληνικά λέγεται Ψέμα.

——–
[*] ώρες-ώρες είναι πραγματικά αξιολάτρευτοι.
[+] να μην παρεξηγηθώ: για εμένα τώρα οι (πρώην) τουρκόφωνοι είναι τόσο Έλληνες όσο εγώ, η συντακτική ομάδα του Αντίβαρου και οποιοσδήποτε χωρικός της Μάνης. Κι αυτό γιατί εγώ δεν έχω ανάγκη από τρισχιλιόχρονα πεντιγκρί και λίστες με προγόνους που έπεσαν υπέρ Πατρίδος για να θεωρήσω κάποιον Έλληνα. Με ενδιαφέρει περισσότερο το τι κάνει τώρα και όχι στους ίδιους τομείς που ενδιαφέρουν τους εθνικιστές.
[%]Επίσης δε νομίζω να είχαν διαβάσει και το βιβλίο τους όταν εκείνοι πήγαιναν ΣΤ’ Δημοτικού, γιατί τότε δε θα υπέγραφαν την αγανάκτησή τους για την υποτιθέμενη απαλοιφή της αναφορά στην Αγία Φιλοθέη την Αθηναία.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες προβλημάτων στην αλγοριθμική πολυπλοκότητα. Η μία είναι τα προβλήματα απόφασης και η άλλη είναι τα προβλήματα βελτιστοποίησης. Η μία κατηγορία δέχεται σαν απάντηση ένα “ναι” ή ένα “όχι”, ενώ η άλλη δέχεται σαν απάντηση μια πλήρη περιγραφή ένος πράγματος (ακριβέστερα [αλλά πολύ φοβάμαι αρκετά πιο μπερδεμένα] τις συντεταγμένες ενός διανύσματος που ελαχιστοποιεί κάποια συνάρτηση σε έναν πολυχώρο).

Τι εννοώ…

Ας πάρουμε μια αγαπημένη φιγούρα από τον ευρύτερο χώρο της πληροφορικής: την Alice. Ας τσιμπήσουμε από το inventory μας δώδεκα χρόνια απόλυτης αγαμίας, μια φιλοσοφική προδιάθεση τα απογεύματα, ένα κινητό με μονάδες για ένα μόνο SMS, έναν κατάλογο με τα τηλέφωνα 11720 διαθέσιμων ανδρών που από διαβολική σύμπτωση ονομάζονται όλοι Bob και ας οπλίσουμε την Alice με αυτά τα τρία πράγματα. Ας ρυθμίσουμε επιπλέον την ώρα της πίστας στις 16:55 και την ημερομηνία στις 17η Ιουλίου. Τέλος ας θέσουμε τη θερμοκρασία στους 45 βαθμούς και ας τοποθετήσουμε την Alice στο κρεβάτι της. Να ‘μαστε λοιπόν: είναι ένα πολύ ζεστό και μοναχικό απόγευμα και η Alice μόλις ξύπνησε από ένα τρομερά ευχάριστο όνειρο που η στοιχειώδης ευπρέπεια και το αγαπητικό ενδιαφέρον του DKTF για τη σωτηρία της ψυχής των αναγνωστών του επιβάλει να μην περιγράψουμε με περισσότερες λεπτομέρειες. Σε πρώτη φάση σαφέστατα ξενερώνει τα καράμαλλα, αλλά επειδή την κάναμε φιλοσοφίνα και όχι τίποτα τρελοπούτανο, αρχίζει και θέτει στον εαυτό της διάφορους προβληματισμούς. Ο πρώτος προβληματισμός είναι “Υπάρχει άραγε και για εμένα κάπου ο Γαλάζιος Πρίγκηπας;”. Ο δεύτερος -αρκετά πιο προσγειωμένος- προβληματισμός είναι “Σε ποιον από τους 11720 Bob αξίζει να στείλω το SMS μου;”.

…ε, το πρώτο είναι πρόβλημα απόφασης ενώ το δεύτερο είναι πρόβλημα βελτιστοποίησης.

Όπως ασφαλώς θα υποψιαστήκατε, τα δύο προβλήματα είναι κατά κάποιον τρόπο ισοδύναμα: ο Γαλάζιος Πρίγκηπας είναι αυτός για τον οποίο αξίζει να ξοδέψεις τις τελευταίες σου μονάδες. Πιο τεχνικά, ένα πρόβλημα βελτιστοποίησης (της γενικής μορφής “να βρεθεί το x που ελαχιστοποιεί την f(x)”) μετατρέπεται εύκολα σε μια ισοδύναμη αλυσίδα προβλημάτων απόφασης (της γενικής μορφής “υπάρχει x τ.ο. f(x) < B;” για διάφορα B).

Η Εξέλιξη λέει ότι κάθε ζωντανός οργανισμός (άρα και εμείς) είναι μια υποψήφια λύση σε ένα ασύλληπτα πολύπλοκο πρόβλημα βελτιστοποίησης (τα υποπροβλήματα του οποίου περιλαμβάνουν π.χ. το “ποιος φαινότυπος αναπαράγεται καλύτερα 100m κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας τρώγοντας πλαγκτόν;”). Κάθε νευρώνας στον εγκέφαλό μας είναι μια μικροσκοπική μηχανή επίλυσης προβλήματος απόφασης: “να πυροβολήσω ή να μην πυροβολήσω;”. Ο ίδιος ο εγκέφαλος σαν νευρωνικό δίκτυο ασχολείται αποκλειστικά με προβλήματα βελτιστοποίησης: “η φάτσα που πλησιάζει περισσότερο αυτό που βλέπουν τώρα τα μάτια μου είναι εκείνη της γιαγιάς μου”. Τέλος, η σκέψη μας (δηλαδή ο εγκέφαλος σε υψηλό επίπεδο) αν και είναι ικανή για βελτιστοποίηση, αισθάνεται πολύ πιο άνετα με τα προβλήματα απόφασης και αυτό προκύπτει από το ότι οι γκομενίτσες που αναρωτιούνται για την ύπαρξη του Γαλάζιου Πρίγκηπα είναι πολύ περισσότερες από τις γκομενίτσες που σκέφτονται τι ακριβώς θέλουν από αυτά που διαθέτουν.

…Μεταφορικά

(βιβλιοκριτική)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΕΓΚΟΣ - ΘΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΕΚΙΑΡΗ
Η εκδίκηση των τόνων (Η επίδραση των αρχαίων ελληνικών και του μονοτονικού στην ψυχοεκπαιδευτική εξέλιξη του παιδιού)
«ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ»

Είναι βέβαιο πως η κατάργηση του πολυτονικού είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη άυξηση της βλακείας στην ελληνική κοινωνία, κυρίως από τις άνευ προηγουμένου παπαριές και τα ξεδιάντροπα ψέματα που έχουν κατά καιρούς γράψει/πει όσοι ήταν/είναι ενάντιοι σε αυτήν την κατάργηση. Έτσι ήρθαν και οι κ.κ. Τσέγκος, Παπαδάκης και Βεκιάρη και έγραψαν ένα από τα πιο αξιοθρήνητα, ιδεολογικά πολωμένα και εν ολίγοις ελεεινά βιβλία  που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου.  Συγκριτικά το “Αποδείξεις” του Ντένικεν είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Συγκριτικά η ΒΙΒΛΟΣ είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Μην το αγοράσετε, εκτός αν είστε τίποτα πανάσχετα εθνίκια που τους αρέσει να αγοράζουν μαλακίες να τους χαϊδεύουν τα αφτιά. Φυσικά σας προτείνω να το δανειστείτε από κάποιον ώστε α) να μην πάνε λεφτά στους συγγραφείς και β) να μη χάσετε τη διασκέδαση. Πραγματικά έχω αρχίσει να κατατάσσω τους ψυχολόγους (τουλάχιστον ορισμένες σχολές) στην ίδια κατηγορία με τις χαρτορίχτρες και τους αστρολόγους: ζω για τη μέρα που θα τους δω να ξεφτιλίζονται παρέχοντας “συμβουλές” σε κωλοκάναλα. Ουπς! Αυτό έχει ήδη γίνει. Όσο για τη μελέτη στην οποία βασίζεται το βιβλίο (”το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία”), την έχω καλύψει παλιότερα.

Σε ένα φυσιολογικό κόσμο όλοι αυτοί θα έπρεπε να έχαναν τα πτυχία τους και τις κρατικές τους χρηματοδοτήσεις και να πήγαιναν να βόσκουν πρόβατα στην Αυστραλία, αλλά έχουμε δημοκρατία και δημοκρατία σημαίνει ότι μπορείς να λες ατιμώρητα οποιαδήποτε ηλιθιότητα αρκεί να υπάρχουν αρκετοί πυροβολημένοι που να σου δίνουν δίκιο.

Στον φανταστικό κόσμο που ζουν τα εθνίκια, το να καταργήσουμε το πολυτονικό ήταν έγκλημα για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι έκαναν και οι παλιότεροι. Σε φάση άμα χρησιμοποιούσαν σκατά αντί για μελάνι οι παλιότεροι, πρέπει να χρησιμοποιούμε κι εμείς σκατά, γιατί… έτσι πρέπει. Το όλο πράγμα έχει νόημα επειδή… έχει νόημα. Προφανέστατα -σε αυτόν το φανταστικό κόσμο πάντα- η αποκοπή από την παράδοση (δηλαδή η εξέλιξη) προκαλεί κάθε λογής κακά, τα οποία τα βλέπεις βέβαια πολύ πιο εύκολα αν πιστεύεις από την αρχή ότι υπάρχουν. Με λίγα λόγια προβλήματα δεν είχαμε και προβλήματα αποκτήσαμε. Πρόκειται αναμφίβολα για μαζική ψύχωση. Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα, π.χ. το 80% ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το 80κάτι% πιστεύει στο Θεό.

Στον πραγματικό κόσμο τώρα, η εκδίκηση των τόνων είναι η εξής: ΜΑΣ ΕΚΛΑΣΑΝ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΟΙ ΤΟΝΟΙ.

Τέλος βιβλιοκριτικής.

Αγόρασα έναν τρομερό καναπέ από γνωστή διεθνή αλυσίδα καταστημάτων επίπλων. Είναι πολύ άνετος και στοιχίζει περίπου το 1/3 από έναν παρόμοιο καναπέ οπουδήποτε αλλού. Σύμφωνα με τις οργουελιανές ταμπελίτσες με τις οποίες διακοσμεί το κατάστημά της η αλυσίδα, η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η καφετέριά της δεν απασχολεί άτομο για να μαζεύει τους δίσκους και τα πιατάκια. Εγώ νομίζω πως η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η διεθνής αλυσίδα τα φτιάχνει όλα σε κάτι Ρωσίες και κάτι Μολδαβίες πληρώνοντας τους τεχνίτες τίποτα 10$ τη μέρα, ενώ ταυτόχρονα όσους απασχολεί στα μαγαζιά της (εννοείται: όχι για να κουβαλούν δίσκους) τους έχει με κάτι συμβάσεις part-time-part-arxidia-mou αλλά μπορεί να κάνω και λάθος (η πιθανότητα είναι περίπου 0.000000000032%).

Τέλος πάντων, είμαι πολύ ικανοποιημένος με τον καναπέ μου, όμως ένα μικρό συννεφάκι σκιάζει την ευτυχία μου: όταν ένας καναπές κάνει 300 αντί για 1000 ευρώ και πουλιέται από μια αλυσίδα σε καμιά 50αριά χώρες, το λογικό είναι ότι θα τον αγοράσει τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άτομα. Με λίγα λόγια το σαλόνι μου είναι (ως προς το σημαντικότερο στοιχείο του) πανομοιότυπο με πάρα πολλά σαλόνια παγκοσμίως. Δεν υπάρχει η προσωπική νότα και η αίσθηση της μοναδικότητας που θα μου έδινε ένας καναπές των 1000 ευρώ.

Και αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα που οφείλεται πρώτον στον υπερπληθυσμό και δεύτερον στην οικονομική παγκοσμιοποίηση: ό,τι κάνεις, το κάνουν χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλοι. Ποτέ ο κόσμος δεν είχε τόση ομοιομορφία (ή τουλάχιστον ποτέ οι ομοιόμορφες ψηφίδες που συνθέτουν το ποικιλόμορφο παγκόσμιο μωσαϊκό δεν ήταν τόσο μεγάλες).

Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα αγοράζοντας έναν καναπέ των 1000 ευρώ. Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα ασπαζόμενοι διάφορες ιδεολογίες που αναπολούν εκείνη την ωραία εποχή που ο Έλληνας είχε διαφορετικό καναπέ (ή τέλος πάντων κιλίμι) από τον Σουηδό (και παραβλέπουν ότι στην ίδια εποχή όλοι οι Έλληνες, σα ρομποτάκια, έκαναν τα ίδια ακριβώς -διαφορετικά από τους Σουηδούς- πράγματα: στάνταρ τυπικό για το γάμο, στάνταρ τυπικό για το θερισμό, στάνταρ τυπικό για την 46η μέρα της ζωής ενός μωρού).

Εγώ επιλέγω να εξοικονομήσω 700 ευρώ και να γιορτάσω το γεγονός αυτό κάνοντας διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα στην καναπεδάρα μου. Ας είναι αυτό το προσωπικό μου στίγμα. Και δε με χαλάει να το έχουν και άλλοι: περισσότεροι λογικοί άνθρωποι.

Πάντως ότι τα 700 ευρώ από κάθε καναπέ εξοικονομούνται από την απουσία υπαλλήλου για τους δίσκους και τα πιατικά στην καφετέρια, δεν το τρώω με τίποτα. Είναι τόσο αληθινό, όσο ότι τα αναψυκτικά με ζάχαρη σε ξεδιψάνε.