μαζοποίηση
Αγόρασα έναν τρομερό καναπέ από γνωστή διεθνή αλυσίδα καταστημάτων επίπλων. Είναι πολύ άνετος και στοιχίζει περίπου το 1/3 από έναν παρόμοιο καναπέ οπουδήποτε αλλού. Σύμφωνα με τις οργουελιανές ταμπελίτσες με τις οποίες διακοσμεί το κατάστημά της η αλυσίδα, η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η καφετέριά της δεν απασχολεί άτομο για να μαζεύει τους δίσκους και τα πιατάκια. Εγώ νομίζω πως η διαφορά στην τιμή οφείλεται στο ότι η διεθνής αλυσίδα τα φτιάχνει όλα σε κάτι Ρωσίες και κάτι Μολδαβίες πληρώνοντας τους τεχνίτες τίποτα 10$ τη μέρα, ενώ ταυτόχρονα όσους απασχολεί στα μαγαζιά της (εννοείται: όχι για να κουβαλούν δίσκους) τους έχει με κάτι συμβάσεις part-time-part-arxidia-mou αλλά μπορεί να κάνω και λάθος (η πιθανότητα είναι περίπου 0.000000000032%).
Τέλος πάντων, είμαι πολύ ικανοποιημένος με τον καναπέ μου, όμως ένα μικρό συννεφάκι σκιάζει την ευτυχία μου: όταν ένας καναπές κάνει 300 αντί για 1000 ευρώ και πουλιέται από μια αλυσίδα σε καμιά 50αριά χώρες, το λογικό είναι ότι θα τον αγοράσει τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άτομα. Με λίγα λόγια το σαλόνι μου είναι (ως προς το σημαντικότερο στοιχείο του) πανομοιότυπο με πάρα πολλά σαλόνια παγκοσμίως. Δεν υπάρχει η προσωπική νότα και η αίσθηση της μοναδικότητας που θα μου έδινε ένας καναπές των 1000 ευρώ.
Και αυτό είναι ένα γενικό πρόβλημα που οφείλεται πρώτον στον υπερπληθυσμό και δεύτερον στην οικονομική παγκοσμιοποίηση: ό,τι κάνεις, το κάνουν χιλιάδες ή εκατομμύρια άλλοι. Ποτέ ο κόσμος δεν είχε τόση ομοιομορφία (ή τουλάχιστον ποτέ οι ομοιόμορφες ψηφίδες που συνθέτουν το ποικιλόμορφο παγκόσμιο μωσαϊκό δεν ήταν τόσο μεγάλες).
Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα αγοράζοντας έναν καναπέ των 1000 ευρώ. Άλλοι επιλέγουν να δώσουν το προσωπικό τους στίγμα ασπαζόμενοι διάφορες ιδεολογίες που αναπολούν εκείνη την ωραία εποχή που ο Έλληνας είχε διαφορετικό καναπέ (ή τέλος πάντων κιλίμι) από τον Σουηδό (και παραβλέπουν ότι στην ίδια εποχή όλοι οι Έλληνες, σα ρομποτάκια, έκαναν τα ίδια ακριβώς -διαφορετικά από τους Σουηδούς- πράγματα: στάνταρ τυπικό για το γάμο, στάνταρ τυπικό για το θερισμό, στάνταρ τυπικό για την 46η μέρα της ζωής ενός μωρού).
Εγώ επιλέγω να εξοικονομήσω 700 ευρώ και να γιορτάσω το γεγονός αυτό κάνοντας διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα στην καναπεδάρα μου. Ας είναι αυτό το προσωπικό μου στίγμα. Και δε με χαλάει να το έχουν και άλλοι: περισσότεροι λογικοί άνθρωποι.
Πάντως ότι τα 700 ευρώ από κάθε καναπέ εξοικονομούνται από την απουσία υπαλλήλου για τους δίσκους και τα πιατικά στην καφετέρια, δεν το τρώω με τίποτα. Είναι τόσο αληθινό, όσο ότι τα αναψυκτικά με ζάχαρη σε ξεδιψάνε.
god damn it έσβησα κατά λάθος το προηγούμενο ποστ και δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθει.
A. Αυτό είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθει.
β. Κι αυτό είναι αλήθεια. 700 ευρώ δεν παίρνει ένας υπάλληλος για να μαζεύει πιατάκια. Παίρνει 550 μαζί με τα αρχίδια του.
Με γεια τον καναπέ. Personalise it με κανένα “ελληνικό” κιλίμι!
Καλημέρα!
Μάθε λοιπόν, ότι η εξοικονόμηση των 700 ευρώ γίνεται διότι πολλές τέτοιες αλυσίδες δημιουργούν κρυφό ανταγωνισμό φτιάχνοντας μια ακόμη εταιρεία που προωθεί ακριβώς τα ίδια προιόντα και πουλώντας τα στην τριπλάσια τιμή αφού πρώτα όμως φροντίσει να την κάνει πρώτη μούρη.
(υποθετικά πάντα, αφού αυτό είναι ένα δημόσιο βήμα)
χεχε
(επίσης υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να αξιοποιήσεις έναν καναπέ διαφορετικά απ΄ότι όλοι οι υπόλοιποι καταναλωτές αλλά πάλι με κολλάει το δημόσιο βήμα)
Τον συναρμολόγησες μόνος σου μπαγάσα;
άλλαξε κάλυμα.
τράβα λαϊκή την Πέμπτη και να δείς ότι θα πρωτοτυπήσεις στο σαλόνι σου μόνο με 5 ευρώ.
Το κόστος του καναπέ είναι το ίδιο, μην ανησυχείς. Παλιά λέγαν ότι το ακριβό είναι και φτηνό, επειδή το ακριβό σήμαινε καλύτερη ποιότητα. Σήμερα, το ακριβό σημαίνει απλώς “μουράτο”, με σηματάκι, κάτι να έχει που να ικανοποιεί τη ματαιοδοξία του αγοραστή. Τον καναπέ μου τον σχεδίασα μόνη μου, τον έφτιαξε ο μαραγκός της γειτονιάς μου με ύφασμα της αρεσκείας μου και κόστισε περίπου 200€. Δεν είναι σινιέ, είναι ακριβώς η καναπεδάρα που ήθελα και με βολεύει. Επίσης, έδωσα εργασία σε 2 τεχνίτες τουλάχιστον μαζί με τους βοηθούς τους -όλοι φορολογούμενοι πολίτες αυτής της χώρας.
Πριν αποχτήσω καναπέ, παλιά λέμε, είχα μαξιλάρια στο πάτωμα.
Σχετική(;) βιβλιογραφία για να εμπλουτίσει την πρώτη παράγραφο του ποστ.
Και για να μην το ξεχάσω: Google is your friend. Λείπουν βέβαια τα comments.
Υποθέτω ότι και ένας καναπές των 1000€ θα ήταν και πάλι μαζικός. Απλώς κάποιοι προτιμούν και δίνουν τα 300€, άλλοι τα 1000€ και άλλοι 1000*****€, μπαίνοντας σε κάποια έκθεση.
Η διαφοροποίηση θα ερχόταν, εάν πήγαινε κανείς σε κάποιον καλλιτέχνη επιπλοποιό, όπου έκανε κάθε φορά μοναδικά κομμάτια.
ξαναδες το fight club. λιγο πριν καψει το σπιτι του ο Εντουαρντ Νορτον, ειχε παραδεχτει οτι τον ειχε φαει η μανια του ΙΚΕΑ
τωρα για τις τιμες: οικονομιες κλιμακας (μιλαμε για κλιμακα οχι αστεια), ανωτερη διοικηση, αποφυγη περιττων εξοδων συναρμολογησης. Το οτι σημερα το ΙΚΕΑ παραγει σε 50 χωρες αναζητωντας ολο και πιο φτηνο αποτελεσμα εχει να κανει με με την νοοτροπια τους. αλλα το ΙΚΕΑ ηταν σχετικα φτηνο ακομα και οταν ειχε παραγωγη μονο στην Σουηδια…
Εχω την εντυπωση οτι οι Ελληνες με την ρομαντικη μανια αγαπης προς το μικρο μεγεθος δεν μπορουν να χωνεψουν κατι τοσο απλο: δεν ειναι ευκολο να φτιαξεις μια σωστη εταιρεια, θελει πολυ δουλεια, αλλα ενα καλο μοντελο κανει τεραστια διαφορα και η εταιρεια απλα γιγαντωνεται… η ερωτηση ειναι γιατι η Σουηδια μπορει να κανει ΙΚΕΑ, H&M, η φινλανδια NOKIA, η ισπανια Zara και μεις μονο αποτυχημενες προβληματικες εταιρειες. Μα δεν ξερουν ρε γαμωτο στην υπολοιπη Ευρωπη οτι οι μεγαλες εταιρειες ειναι του διαβολου κατασκευασματα, αμερικανιές κτλ? γιατι καθονται και δημιουργουν τετοια πραγματα?
Αντί για τον καναπέ προτείνω μερικά κεφτεδάκια και σουηδικό μηλίτη
Όχι μόνο συμβάλεις στην ανεργία, αλλά αντί να νοιώθεις τύψεις που κάποιοι δουλεύουν για πενταροδεκάρες για να φτιάξουν φτηνά τον καναπέ σου (η κλασική εκμετάλλευση στις φτωχές χώρες), νοιώθεις άσχημα που ο καναπές σου είναι ίδιος με πάρα πολλών άλλων.
Τί ματαιοδοξία, ντροπή σου
μου αρέσουν τέτοιου είδους (υπαρξιακές) αναζητήσεις. σούπερ κέιμενο
δε νιώθω άσχημα, αλλά ο Βαράγκης στο χθεσινό Βημαγκαζίνο (ή μήπως στο “Κ”) λέει ότι θα έπρεπε να νιώθω.
Οικονομίες (υπερ)κλίμακας.
5-10 στάνταρ σχέδια κ όχι custom-made λύσεις ρίχνουν απίστευτα το κόστος παραγωγής.
Αν κάποιος έχει κ την υπομονή να κάνει μία σταχυολόγηση των “made in” των διαφόρων προϊόντων, θα λαλήσει από το πώς μεταφράζεται η έννοια παγκοσμιοποίηση: έχω αγοράσει από εκεί μικρο-έπιπλα κ λοιπά σκατολοΐδια προερχόμενα από Πολωνία μέχρι Σιγκαπούρη(!!).
Από εκεί κ μετά, στην εν λόγω αλυσίδα μπορείς να βρεις το καλύτερο κ το χειρότερο από θέμα v-f-m.
Από σχετικό ψάξιμο στο θέμα έπιπλα κατέληξα ότι (τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα κ ΙΜΗΟ, πάντα) ΔΕ σου εξασφαλίζει έναν ασφαλή Μ.Ο ποιότητας, οπότε επανέρχεσαι πάλι στο case-by-case ψάξιμο
Όσο για Βαράγκηδες, Άβακες, Bo Concept κ λοιπές αλυσίδες… δεν αξίζει ούτε καν σχόλιο για την προσπάθειά τους να μας πείσουν πως η παραβολή της σχέσης v-f-m είναι στην πράξη γραμμική εξίσωση. Χαχαχα!
με γεια τον καναπέεεεε
O SG μπορεί να λέει, αλλά εγώ πιστεύω στη βαθιά σοφία των λαών. Λένε λοιπόν οι Εγγλέζοι:
“Δεν είμαι τόσο πλούσιος ώστε να μπορώ να αγοράζω φτηνά πράγματα!”
Θα το θυμηθείς αυτό, όταν (πολύ σύντομα0 αρχίζει και τρίζει και να πονάει και να γέρνει και να τα παίζει…
ΥΓ. Μη γελαστείς κι αρχίσει τα καναπεδάτα, επί του συγκεκριμένου καναπέως!
Κατ’αρχάς, το πόσα δίνεις για ένα καναπέ δεν καθορίζει ούτε το προσωπικό στίγμα αλλά ούτε και την ποιότητα (καλά ίσως καμιά φορά να καθορίζει την ποιότητα).Ένας καναπές κανονικά τόσο κοστίζει πάνω κάτω για την κατασκευή του και το ότι υπάρχουν καναπέδες που κοστίζουν 2 και 3 και 4 χιλιάδες ευρώ είναι καθαρά γιατί εκεί πληρώνεις το “όνομα” του καναπέ και όχι τον καναπέ σαν έπιπλο που το βάζεις στο σαλόνι σου για να το χρησιμοποιείς καθημερινά.Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους καναπέδες φυσικά αλλά για πολλά πράγματα….ρούχα, παπούτσια κτλ.
Από κει και πέρα, και τα ρούχα και τα παπούτσια που φοράς τα φοράνε και χιλιάδες άλλοι πανω σ’αυτή τη γη οπότε don’t worry δεν είναι μόνο ο καναπές σου που σου στερεί το προσωπικό σου στίγμα.
Τελοσπάντων, δεν ξέρω για τώρα, αλλά όταν είχε ξεκινήσει το ΙΚΕΑ στη Σουηδία ξέρω οτι ήταν φθηνό γιατί τα έπιπλα επι το πλείστον κατασκευάζονταν από κρατούμενους των φυλακών (αν θυμάμαι καλά) και επειδή έχουν αυτή την τακτική του οτι τα συναρμολογείς μόνος σου που συνεπάγεται λιγότερα εργατικά χέρια….άρα μείωση του κόστους - φθηνότερες τιμές.
Και για όσους συνεχίζουν να ενδιαφέρονται για τις άχρηστες πληροφορίες που παραθέτω εδώ να προσθέσω ότι παλιά το ΙΚΕΑ ήταν τοπ στη σκανδιναβία αλλά πλεον το χουν λίγο εως πολύ γραμμένο και του πεταματού διότι ισχυρίζονται έχει χαλάσει πολύ ποιοτικά.Η αλήθεια είναι οτι δεν είναι και όλα τέλεια οπότε θέλει και λίγη προσοχή στο τι αγοράζει κανείς.Πάντως ναι οι σκανδιναβοί το σνομπάρουν γενικώς…
Πολλά είπα.Φτάνει.
Εμείς πάλι, τους καναπέδες μας τους φτιάξαμε μόνοι, από ξύλο καρυδιάς που την κόψαμε από το χτήμα μας, με τη βοήθεια γνωστού μας ξυλουργού, τους τρίψαμε , τους βερνικώσαμε… Προυπόθεση βέβαια γι αυτό είναι να πιάνουν τα χέρια σου.
Και για τα μαξιλάρια αγοράσαμε αφρολέξ που κόψαμε στην “κορδέλλα” του ανωτέρω ξυλουργού στο σχήμα και μέγεθος που θέλαμε, και αφού αγοράσαμε το ύφασμα, τα καλύμματα μας τα έραψε ο τοπικός μας ράφτης.
Αργήσαμε βέβαια λίγο, αλλά πληρώσαμε ούτε τα μισά.
Βέβαια δεν δώσαμε εργασία σε τόσους τεχνίτες όσους η rodia [
]
Στο καινούργιο μας σπίτι, τους κάναμε χτιστούς.
Δεν μπορούν βέβαια αυτό να το κάνουν όλοι, ούτε πάντα, ούτε σε όλα τα πράγματα, αλλά όπου μπορούμε ας μην μπαίνουμε στο τσουβάλι.
Λυπήθηκα όμως πολύ όταν σε ταξίδι στη Μυτιλήνη στην Αγιάσο στο μικρό μαγαζί ενός τοπικού επιπλοποιού θαύμαζα μια υπέροχη καρυδένια σκαλιστή κρεβατοκάμαρα που είχε φτιάξει ο ίδιος, κάπου έξι μήνες την κατασκεύαζε, που κόστιζε γύρω στις 700.000 δρχ (ήταν προ ΕΥΡΩ), και που βέβαια δεν είχα για να δώσω.
Ελπίζω να βρίσκονται αυτοί που έχουν για να αγοράζουν τέτοια χειροποίητα κομμάτια, ώστε να μην βγαίνουν όλα τα αντικείμενα από μια απρόσωπη ομάδα μαζικών σχεδιαστών σε απρόσωπες βιομηχανίες όπου μέσα τους από - προσωποποιούνται τόσοι τεχνίτες.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ακριβό είναι και αξιόλογο (αν βέβαια ταιριάζει στο γούστο του καθενός…)
Και όπου μπορείτε, αγοράζετε χειροποίητα τοπικά προιόντα, καλά και φροντισμένα, από μικρούς κατασκευαστές, ας είναι και ακριβότερα, εκτός από τις οικονομίες κλίμακας, υπάρχουν και οι τοπικές…
Σίγουρα οι κολοσσοί που διαθέτουν φτηνά πράγματα, βολεύουν όταν η τσέπη είναι άδεια, βολεύουν όταν χρειάζεσαι κάτι τώρα, αλλά τελικά μας συνηθίζουν στην περιορισμένη επιλογή και την κατανάλωση έτοιμου προιόντος, διαλέγουν πριν από μας για μας…
“Επίσης, έδωσα εργασία σε 2 τεχνίτες τουλάχιστον μαζί με τους βοηθούς τους -όλοι φορολογούμενοι πολίτες αυτής της χώρας.”
“Και όπου μπορείτε, αγοράζετε χειροποίητα τοπικά προιόντα, καλά και φροντισμένα, από μικρούς κατασκευαστές, ας είναι και ακριβότερα, εκτός από τις οικονομίες κλίμακας, υπάρχουν και οι τοπικές…”
Αγαπητέ j95,
Τα παραπάνω δεν τα έγραψες εσύ, αλλά πές μου σε παρακαλώ:
Το να αποφασίζεις από ποιόν θα αγοράσεις έπιπλα με κριτήριο την εθνικότητά του (ή το σε ποιά χώρα δουλεύει και φορολογείται) δεν είναι ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ; Εθνικισμός στην πράξη;
(S G, φοβάμαι ότι μόνο εσύ με νοιώθεις εδώ μέσα)
εμμ γεωργια, περιορισμενη επιλογη στο ΙΚΕΑ?
η μανια με τους μικρους παραγωγους ειναι συνηθως χωρις νοημα και στις χειροτερες περιπτωσεις επικινδυνη (στα κρασια ας πουμε που λογω ανευθυνοτητας και ασχετοσυνης βαζουν δεν ξερω και γω τι δηλητηρια μεσα).
η αληθεια ειναι οτι αν αγοραζουμε συνεχως απο μικρες μη παραγωγικες επιχειρησεις, δεν θα μεγαλωσουν ποτε και θα παραμεινουν μιζερες. Και δεν χρειαζεται εδω να τονισω οτι η χαμηλη παραγωγικοτητα τους εκφραζεται και στους μισθους που προσφερουν, στις κακες εργασιακες συνθηκες, στην φοροδιαφυγη τους κτλ
Η επιτυχια μιας επιχειρησης δεν ειναι κατι κακο, ειναι ο σκοπος της διαολε!
και βεβαια συμφωνω με τον ;ςερτ, δεν μπορω να βρω λογο να στηριζω εναν ελληνα παραγωγο που μου προσφερει χειροτερη ποιοτητα σε υψηλοτερες τιμες.
Το κόστος στην ακατανόμαστη αλυσίδα επίπλων είναι χαμηλό, μέσω της βελτιστοποίησης πολλών παραγόντων :
πρώτα η σχεδιαστική διαδικασία: διαλέγουν υλικά που είναι φτηνά στην κατασκευή και επεξεργασία τους, με μεθόδους που είναι γνωστές σε τεχνίτες εδώ και κάτι δεκαετίες. Πολλές από τις διαδικασίες τους είναι βασισμένες σε αυτοματοποιημένη παραγωγή για να διατηρούν μια ποιότητα που είναι ελέγξιμη εύκολα ( αυτό δεν σημαίνει ότι είναι υψηλή, αλλα οτι ξέρουν ότι το 99.999 της παραγωγής τους είναι στην ποιότητα που θλελουν.
Στη συνέχεια ο κάθε σχεδιαστής (το ΙΚΕΑ ποτέ δεν χρησιμοποοιούσε ανώνυμους σχεδιαστές, πάντα χρησιμοποιεί σχεδιαστές που ξερουν πολύ καλά τη δουλειά τους και πολλές φορές είναι και ονόματα στον χώρο) θα πρέπει εκτός από το έπιπλο να σχεδιάσει και την διαδικασία παραγωγής του και την διαδικασία συναρμολόγησης κοκ. Αυτό είναι κάτι που συνήθως ο επιπλάς της γειτονιάς Δεν το κάνει. Τα έπιπλα τους χρησιμοποιούν το μίνιμουμ του υλικού για το μάξιμουμ του αποτελέσματος (εδώ μιλάω για την απόδοση κυρίως του επίπλου σε φορτία , όχι για την αισθητική τους), ενώ επιτυγχάνουν πολυπλοκότητα μορφής από απλούστερες διατομές και μορφές.
μετά τη σχεδιαστική διαδικασία πάμε στην παραγωγή. Ναι εκεί παίζει ρόλο η οικονομία κλίμακας όχι με την έννοια που της δίνουν οι οικονομολόγοι αλλά με την έννοια ότι το ύφασμα του καναπε παράχθηκε (απο underpaid) ινδούς ή τούρκους , ενώ ο σκελετός κάπου στην Ελλάδα (ναι , κάποια απο τα κομμάτια από τα έπιπλά τους μπορεί να φτιάχνονται Και στην ελλάδα, φυσικά όχι αποκλειστικά…) με τις βίδες και τα παξιμάδια να προέρχονται από την Ρουμανία κτλ κτλ κτλ με έναν συσκευαστή να τα πακετάρει λίγο πιο έξω από το λιμάνι του Ροττερνταμ. Φροντίζουν για το κάθε κομμάτι που παράγουν να πάρουν την καλυτερη τιμή , στην ποιότητα που θέλουν.
Αυτό σημαίνει ότι η συγκεκριμένη…ακατανόμαστη εταιρεία έχει τη δυνατότητα να φτιάχνει ένα φοβερό μοντέλλο καρέκλας-πολυθρόνας την poang , σε (σχετικά αλλά όχι εξευτελιστικά)καλή τιμή και να την πουλάει εδώ και 20 χρόνια. Με ένα εκπληκτικά καλό και βέλτιστο σχέδιο του 76, βγάζει λεφτά μέχρι σήμερα. Υπόψην ότι την έχει σχεδιάσει γιαπωνέζος.
Μετά την παραγωγή πάμε στην κατανάλωση. Οι επίπεδες συσκευασίες τους δεν τους βοηθάνε μόνο στο να σου προωθούν το παραμύθι ότι και καλά δεν πληρώνεις τα μεταφορικά & έξοδα συναρμολόγησης αλλά και στο γεγονός ότι επιτυγχάνουν βέλτιστο λόγο κόστους τετραγωνικού/ τετραγωνικά αποθήκης. Αυτό είναι ένα τεράστιο κέρδος, μόνο και μόνο γιατί οι καρέκλες και οι καναπέδες χωράνε 20 μαζί σε 2 τετραγωνικά μέτρα αντί για 2 ανά 2 τετραγωνικά μέτρα…..
Όσο για τους μισθούς, την τελευταία φορά που είδα αγγελία για υπάλληλο διακόσμησης για το κατάστημα της θεσσαλονίκης έδιναν 1100 -1200 Ε. Καθόλου άσχημα για σπουδαστή ΙΕΚ διακόσμησης χωρίς πείρα.
disclaimer : δεν έχω κανένα λόγο να υπερασπιστώ το συγκεκριμένο “μαγαζί”… απλά αναφέρω το πως το κάνουν. Ναι η χαμηλόμισθη εργασία σε χώρες τρίτου κόσμου είναι ένας από τους τρόπους να το πετύχουν αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
υγ1: οι οδηγίες συναρμολόγησης για τα έπιπλα είναι τόσο καλές που θα έπρεπε να διδασκονται σαν παράδειγμα σε μαθήματα συγγραφής τεχνικών εγχειριδίων.
υγ2: σορρυ για το σεντόνι
Kalimera,
vasika 300 euro kanei o kanapes pou pires esi, 300 euro kanei kai o kanapes se mia akrivi ek8esi … h diafora einai oti ston poulane 700 kai tin diafora tin perni h magazatoras … pali moldaves ton kanan gia 10 euro tin mera…
“Γιορτάζουμε την διαφορετικότητα” (πάνω κάτω), είπε ο του Habitat και μετά φαλήρισε…
paidia,min kolate.to ikea einai mia polyethniki pou skopos tis einai na min diamarturonte aftoi pou den mporoun na agorasoun ta gnosta koina proionta.i poiotita ikea einai idia kai kamia fora kai kaliteri apo tis neoset kai me mikrotero kostos gia ton katanaloti.einai politiko to thema
vlepe lidl,plus kai alla pou erhonte i akomi kai brandless proionta ton supermarkets
heretismous
Πάντως σήμερα που έψαχνα στον γκούγκλι για το ΙΚΕΑ, βρήκα το φόρουμ http://s8.createphpbb.com/ikea/
αν αξίζει ο καναπές που πήρες 8α το μάθεις σε κανα χρόνο…..
ποιο πάνω διαβασα μερίκους που τον φτιάξανε μονοι τους…μπράβο τους….
δεν χρειαζεται να πιάνουν τα χερια σου μόνο, χρόνο χρειάζεται και μεράκι….εξάλου υπάρχουν και μαγαζιά που πας με το σχεδιο και κατασκευάζεις αυτο που 8ες …απο καναπέ μεχρι κουζίνες και ντουλάπες…