Η εκδίκηση των τόνων
(βιβλιοκριτική)
Είναι βέβαιο πως η κατάργηση του πολυτονικού είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη άυξηση της βλακείας στην ελληνική κοινωνία, κυρίως από τις άνευ προηγουμένου παπαριές και τα ξεδιάντροπα ψέματα που έχουν κατά καιρούς γράψει/πει όσοι ήταν/είναι ενάντιοι σε αυτήν την κατάργηση. Έτσι ήρθαν και οι κ.κ. Τσέγκος, Παπαδάκης και Βεκιάρη και έγραψαν ένα από τα πιο αξιοθρήνητα, ιδεολογικά πολωμένα και εν ολίγοις ελεεινά βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ στη ζωή μου. Συγκριτικά το “Αποδείξεις” του Ντένικεν είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Συγκριτικά η ΒΙΒΛΟΣ είναι μνημείο ορθολογισμού και αμερόληπτης σκέψης. Μην το αγοράσετε, εκτός αν είστε τίποτα πανάσχετα εθνίκια που τους αρέσει να αγοράζουν μαλακίες να τους χαϊδεύουν τα αφτιά. Φυσικά σας προτείνω να το δανειστείτε από κάποιον ώστε α) να μην πάνε λεφτά στους συγγραφείς και β) να μη χάσετε τη διασκέδαση. Πραγματικά έχω αρχίσει να κατατάσσω τους ψυχολόγους (τουλάχιστον ορισμένες σχολές) στην ίδια κατηγορία με τις χαρτορίχτρες και τους αστρολόγους: ζω για τη μέρα που θα τους δω να ξεφτιλίζονται παρέχοντας “συμβουλές” σε κωλοκάναλα. Ουπς! Αυτό έχει ήδη γίνει. Όσο για τη μελέτη στην οποία βασίζεται το βιβλίο (”το πολυτονικό θεραπεύει τη δυσλεξία”), την έχω καλύψει παλιότερα.
Σε ένα φυσιολογικό κόσμο όλοι αυτοί θα έπρεπε να έχαναν τα πτυχία τους και τις κρατικές τους χρηματοδοτήσεις και να πήγαιναν να βόσκουν πρόβατα στην Αυστραλία, αλλά έχουμε δημοκρατία και δημοκρατία σημαίνει ότι μπορείς να λες ατιμώρητα οποιαδήποτε ηλιθιότητα αρκεί να υπάρχουν αρκετοί πυροβολημένοι που να σου δίνουν δίκιο.
Στον φανταστικό κόσμο που ζουν τα εθνίκια, το να καταργήσουμε το πολυτονικό ήταν έγκλημα για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι έκαναν και οι παλιότεροι. Σε φάση άμα χρησιμοποιούσαν σκατά αντί για μελάνι οι παλιότεροι, πρέπει να χρησιμοποιούμε κι εμείς σκατά, γιατί… έτσι πρέπει. Το όλο πράγμα έχει νόημα επειδή… έχει νόημα. Προφανέστατα -σε αυτόν το φανταστικό κόσμο πάντα- η αποκοπή από την παράδοση (δηλαδή η εξέλιξη) προκαλεί κάθε λογής κακά, τα οποία τα βλέπεις βέβαια πολύ πιο εύκολα αν πιστεύεις από την αρχή ότι υπάρχουν. Με λίγα λόγια προβλήματα δεν είχαμε και προβλήματα αποκτήσαμε. Πρόκειται αναμφίβολα για μαζική ψύχωση. Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα, π.χ. το 80% ψηφίζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και το 80κάτι% πιστεύει στο Θεό.
Στον πραγματικό κόσμο τώρα, η εκδίκηση των τόνων είναι η εξής: ΜΑΣ ΕΚΛΑΣΑΝ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ ΟΙ ΤΟΝΟΙ.
Τέλος βιβλιοκριτικής.
December 4th, 2006 at 4:14 pm
Χαίρομαι γιατί ένας ακόμη διαπιστώνει πως προσπαθούν οι ελληναράδες να δημιουργήσουν από την κοιλιά τους δήθεν επιστημονικές εξηγήσεις. Η ψυχολογία είναι βέβαια η θολούρα που τους παρέχει απλόχερα ερείσματα για ν’ αποδείξεις ότι θέλεις.
Μολώντας για τους ψυχολόγους, ας πει κάποιος αν γνωρίζει, σε τι βαρύγδουπα πορίσματα κατέληξαν ως σύμβουλοι στην υπόθεση του Άλεξ της Βέροιας.
December 4th, 2006 at 4:39 pm
Να σου πω.. θα μπορούσα, όπως οι παρα πολλοί συνομήλικοί μου, να υπεραμύνομαι των τόνων τους οποίους είχα καταβάλλει πολύ κόπο να μάθω.. και δικαίως, θα έλεγε κάποιος. Παρ’ όλ’ αυτά, έσπευσα να υιοθετήσω αμέσως το σύστημα το μονοτονικό, επειδή έτυχε -ευτυχώς!- να έχω φωτισμένους Δασκάλους.
..οι άλλοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τόνους και πνεύματα με αυτό το σκεπτικό: “μα, αφού τα μάθαμε…” Και’γώ τα έμαθα και ήμουν και ορθογράφος, αλλά. στοπ.
Το πρόβλημα όμως υπάρχει όχι επειδή μερικοί υπερήλικες υπεραμύνονται των τόνων, αλλά επειδή διαιωνίζεται η παραπληροφόρηση ανάμεσα στους νέους.
December 4th, 2006 at 10:27 pm
κι εγώ έχω προτείνει να χρησιμοποιούμε το w για να δηλώνουμε το νννι αλλά δεν το έγραψα και σε βιβλίο αλλά στο ταπεινό μου μπλόγκι…
διάβαζα κι εγώ η εκδίκηση των τόνων στο σάμπζτεκτ και νόμιζα ότι θα διαβάσω κάτι ψαρικό
December 4th, 2006 at 10:45 pm
Ως συνήθως, καλά τα λες. Μόνο που η μαλακία “πιστεύω στο Θεό” μονάχα μια ισοδύναμη μαλακία έχει: το “δεν πιστεύω στο Θεό”!
December 5th, 2006 at 1:08 am
k. βατραχέα στο mainstream προγραμμα της κρατικής ΕΡΤ η κατινάρα εκνευριστική Αννα Δρούζα φιλοξενεί μάγισσες καφετζούδες μάξιμους ούφο και εκστασιάζεται στην αναμφισβήτητη ύπαρξη ψυχικών φαινομένων, φαντασμάτων εξυψώνοντας τη μεταφυσική από το μπουγαδόνερο απόβλητο της λογικής λειτουργίας του εγκεφάλου που είναι, σε σοβαρό καθημερινό παράγοντα επιβίωσης.
… βάλτε και τα βιβλία σας μαζί. και μετά τον Χαρδαβέλα. και μετά όλα τα μπαζοπεριοδικά μεταφυσικού ψευδοεπιστημονικής ηλιθιότητας που γεμίζουν τα περίπτερα. Βάλτε και τον Χριστόδουλο και όλο το μηχανισμό της εκκλησίας, τους κομμουνιστορθόδοξους. το ωροσκόπιο εκατοντάδων περιοδικών (ο Προφήτης είναι εκτός συναγωνισμού) βάλτε βάλτε…
έχουμε μπει ήδη στα σκοταδισμό ενός νεομεσαίωνα. +++
December 5th, 2006 at 10:48 am
« η αποκοπή από την παράδοση (δηλαδή η εξέλιξη) »
Bάθραξ
Εκτός από χυδαίος δεν ξέρεις τι λες. Ωστε η εξέλιξη είναι «αποκοπή από την παράδοση ».
Σε συγχαίρω για την βαθύτητα της σκέψης σου.
Την επόμενη φορά θα φέρω και μία φουρκέτα για να την μετρήσω αλά Καρυωτάκης.
December 5th, 2006 at 11:16 am
Δεν έχω δει ούτε έναν “παραδοσιακό” που να συμπεριφέρεται σα να ισχύει το αντίθετο. Ειδικά στο συγκεκριμένο θέμα.
December 5th, 2006 at 11:43 am
O Μπόμπ Ντυλαν ;
December 5th, 2006 at 11:59 am
Δεν ξέρω, ομολογώ με λύπη πως δεν έχω διαβάσει τις θέσεις του Μπομπ Ντύλαν για το γλωσσικό ζήτημα ούτε για το ζήτημα της ελληνικότητας.
December 5th, 2006 at 12:44 pm
nomizo oti h kritiki sou Porfirie einai se mia frasi out of context. Olh mazi h frasi exei entelos diaforetiko noima (etsi mou fainetai toulaxiston).
December 5th, 2006 at 7:22 pm
Φυσικά, συμφωνούμε j95. Τα έχουμε πει, εξάλλου, και άλλες φορές για τη “μελέτη” Τσέγκου.
Επίσης, συμφωνό και με το στυλ πολεμικής που υιοθετείς. Δεν το θεωρώ ως έλλειψη ευγένειας ή ότι απλουστεύει τα πράγματα. Δείχνει, συχνά, την ουσία περισσότερο από διάφορες σοβαροφανείς διατυπώσεις.
Πηγαίνοντας την κουβέντα λίγο αλλού, θα ήθελα σου επισημάνω ένα κείμενο του Terry Eagleton για το βιβλίο του βιολόγου Ρίτσαρντ Ντόκινς «The god delusion»: Lunging, Flailing, Mispunching, London Review of Books, Vol. 28 No. 20 dated 19 October 2006. H Ελευθεροτυπία έβαλε πριν λίγο καιρό
μια σύνοψη στα ελληνικά. Το όλο επιχείρημα είναι ότι πρέπει να πάμε παραπέρα από την αντίθεση ορθολογισμός/ανορθολογισμός, να εξηγήσουμε τον ανορθογισμό και να δούμε τι πραγματικά είναι ο ορθολογισμός.
Αυτά ως ένα δικό μου προβληματισμό που ξεφεύγει και από το συγκεκριμένο θέμα χωρίς να είναι άσχετο, ελπίζω