ετοιμάζω ένα “F.A.Q.” (Frequently Asked Questions) για το θέμα του monitor. Επειδή πρόσεξα κάποιο σχόλιο της X-psiliklatzou που με εκφράζει, παραθέτω μία παράγραφο του FAQ που ενισχύει το σχόλιο της X-Ψ:

@Και φυσικά η λύση βρέθηκε. Τα καινούργια site τύπου monitor έχουν επιλογή εγγραφής/διαγραφής. Και τα διαφημίζουν δεξιά αριστερά μες την τρελλή χαρά που βρέθηκε λύση.
Όχι ρε ζώα, αυτή δεν είναι λύση. Αυτή είναι απλά η λογική συνέχεια του ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ!!!!”.

ΑΚΡΙΒΩΣ. Ας βάλουμε τώρα λίγη… ΛΟΓΙΚΗ ΤΑΞΗ στα πράματα, Χ-Ψ:

* Γιατί δίνουμε τέτοια… υπερβολική σημασία, σε αυτό το… μικρό και ασήμαντο θέμα;

- Γιατί το θέμα αυτό δεν είναι ούτε μικρό, ούτε ασήμαντο. Είναι πολύ σοβαρό και πολύ σημαντικό…

Απόδειξη:

1. Αμέσως μετά το κλείσιμο των ρολών του “monitor”, εμφανίστηκαν επίδοξοι αντικαταστάτες του, οι περισσότεροι εκ των οποίων έσπευσαν να ικανοποιήσουν τις παράλογες απαιτήσεις της Λαμπρινής Θωμά με το να επιτρέπουν “εθελοντικές αποχωρήσεις” μέσα στους δικούς τους καταλόγους blog. Αυτή η δουλικότητα σε παράλογες (και βλαβερές για το σύνολο της κοινωνίας) εγωϊστικές απαιτήσεις, ίσως να οφείλεται σε τεχνική και νομική άγνοια, σε βιασύνη, και στη μανία να προσφέρουν στο κοινό ένα “ανταγωνιστικό προϊόν” που να έχει τα χαρακτηριστικά που ζητάει “ο κόσμος” (διάβαζε… “Λαμπρινή και Σία”). Πρόκειται για… χάϊδεμα αυτιών μιας μερίδας του ιντερνετικού κοινού (τους bloggers) των οποίων “μπροστάρισα” επιχείρησε να εμφανιστεί η ίδια η Λαμπρινή Θωμά, σαν ημιμαθής δημαγωγός. Παράβλεψαν βέβαια, οι συμπαθείς αυτοί κύριοι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ίδιων των bloggers (δηλαδή των πελατών τους) τάχθηκε κατά της Λαμπρινής Θωμά!
2. Σε περίπτωση επικράτησης των προηγουμένως αναφερθέντων τάσεων, καταστρατηγείται το ίδιο το δικαίωμα του ευρέος κοινού για σφαιρική αντικειμενική πληροφόρηση (για τη μπλογκόσφαιρα, αλλά και γενικότερα). Κάθε είδους εξτρεμιστές (π.χ. φασιστικά blog) θα έχουν τότε το δικαίωμα να επιβάλλουν (με το “έτσι θέλω”) στο ίδιο το ευρύ κοινό… παρωπίδες, τυφλώνοντάς το και λουφάροντας από τις φυσικές συνέπειες (π.χ. δημόσιας κριτικής) για το περιεχόμενό τους, εφόσον οι ίδιοι θα επιλέγουν τότε, ποιός “εγκεκριμμένος κατάλογος blog” θα τους αναφέρει!
3. Σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί μία μειοψηφία ανθρώπων, π.χ. η “Λαμπρινή και Σία”, ή (ακόμη και) οι bloggers (σαν σύνολο) να επιβάλλει νόθες και μυωπικές πρακτικές που παραβιάζουν τους νόμους, καταστρατηγώντας θεμελιακές ελευθερίες και δικαιώματα πληροφόρησης, κ.ο.κ.
4. Ακόμη και αν… συνέφερε στους ίδιους τους bloggers να επικρατήσουν “νέα ήθη και έθιμα”, που προσβάλλουν θεμελιώδεις ελευθερίες και δικαιώματα (του κοινού), αυτό ΔΕΝ μπορεί και δεν πρόκειται να υπερισχύσει, σαν θεσμός. Ακόμη και αν οι επίδοξοι… “γλύφτες των bloggers” βαλθούν να ικανοποιήσουν κάθε μειοψηφικό… μπλογκο-βίτσιο, ΠΑΛΙ θα βρεθεί τρόπος και μέθοδος για να αποκατασταθούν τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη για σφαιρική πληροφόρηση χωρίς λογοκρισία. Μοιραία, αυτό θα προσελκύσει το μεγαλύτερο μέρος του ευρέος κοινού, καθιστώντας έτσι τους κερδοσκόπους… “μπλογκογλύφτες” αντι-εμπορικούς και αυτο-καταστροφικούς, μέσα στην αγορά (μία απόδειξη εδώ).
5. Μέσα στα πλαίσια της αυξανόμενης Υπερφόρτωσης Πληροφορίας, που είναι το κύριο νέο πρόβλημα του 21ου αιώνα, η αφομοίωση δημόσιων πληροφοριών από δημόσιους καταλόγους (όπως το google) αρχίζει και γίνεται ολοένα πιό δύσκολη (από τεχνική άποψη), ενώ οι νομικές συζητήσεις για διάφορες λεπτομέρειες και δικαιώματα καταντούν ατέρμονες. Ετσι ούτε είναι παράξενο το ότι το google δίνει “δικαίωμα” σε “οποιονδήποτε” να ΜΗ συμπεριλαμβάνεται μέσα στον κατάλογό του, αλλά ούτε κι αυτό αποτελεί σοβαρό νομικό (ή αντικειμενικά σωστό) επιχείρημα: - Ισα-ίσα, η επίκληση των “πρακτικών του google” από τους (λιγοστούς) υποστηρικτές της Λαμπρινής Θωμά ΔΕΝ έχει νόημα, ούτε νομική βάση, ούτε -τελικά- ωφέλεια ή μέριμνα για θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Αποτελεί μόνο… μορφή δουλικότητας προς τους “κανονισμούς του Google” (σαν να ήταν… Θέσφατοι Κανόνες Υπεράνω Συντάγματος και υπεράνω Θεμελιωδών Δημοκρατικών Ελευθεριών).
6. Σε μία μελλοντική κατάσταση κοινωνικής και διαδικτυακής εξέλιξης (που δεν αργεί) αυτού του είδους οι προβληματισμοί ενδέχεται να έχουν αυξανόμενη κοινωνική και πολιτική σημασία, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων (τουλάχιστον στον “προηγμένο κόσμο”) τείνει να οργανώνεται ήδη και να επικοινωνεί μέσω Διαδικτύου, ολοένα και περισότερο. Προς το παρόν δεν υπάρχει νομοθεσία που να επιβάλλει σε κάθε δημόσιο κατάλογο (ευρετήριο ιστοτόπων) να συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά όποιον το ζητήσει, αλλά οι νόμοι του άμεσου μέλλοντος είναι πιθανό να κατοχυρώνουν τέτοια δικαιώματα, απαγορεύοντας έτσι νέες μορφές λογοκρισίας (π.χ. άρνηση ευρετηρίου να συμπεριλάβει κάποιον ¨ανεπιθύμητο”). Νομική μάχη θα γίνει, αλλά για να κατοχυρώσει το δικαίωμα εισόδου (και όχι ένα “δικαίωμα εξόδου”, δηλαδή… λογοκρισίας).
7. Τέλος, η “εθελοντική απόσυρση” κειμένων από τον ίδιο το συγγραφέα τους, μέσα σε υπηρεσίες αρχειοθέτησης συζητήσεων (του Google), δεν στερείται (πάντα) αρνητικών επιπτώσεων στα δικαιώματα άλλων (συζητητών). κάτι που προφανώς οι υπεύθυνοι του Google υποτιμούν (ή και αγνοούν). Βεβαίως, αυτό είναι αμφιλεγόμενο. (Αν σας ενδιαφέρει ένα κραυγαλέο παράδειγμα, που εμπλέκει την ίδια τη Λαμπρινή, διαβάστε…. εδώ
(link to be filled-in).

@αποδελοιποι
Το δημωδες ποιημα που παρεθεσα βασιζεται σε πραγματικα γεγονοτα: ο Γκουρας, πρωτοπαλλικαρο του Ανδρουτσου, τον φυλακισε και βασανισε να του αποκαλυψει που ειχε εναν μεγαλο θησαυρο. Ο Ανδρουτσος δεν μιλαγε, ο λαος αρχισε να φωναζει για την απελευθερωση του κ’ τοτε ο Γκουρας τον εριξε απο την Ακροπολη.

ΧΟ ΧΟ ΧΟ! (γελιο που κοβει το αιμα και αντηχει στις ραχουλες)

Να την ξανατσιγκλίσω; να την ξανατσιγκλίσω;

Λιτσα, με βαζεις στον πειρασμο να επαναληφθω για 3η φορα !