Κούφια λόγια ενός ετοιμοθάνατου κατεστημένου που δικαίως (από τη μεριά του) δυσαρεστείται με το ότι χάνει το μονοπώλιο της αυθεντίας (στη γλώσσα, τις αξίες, την αισθητική, την ενημέρωση, τη διανόηση).

Και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά:

It took the Catholic Church seventy-five years to orchestrate its censorship policies to
accommodate the new technological and political realities. At first, the printing press was
perceived as a useful tool for the church to promulgate its doctrine, and limited steps
were taken to address the transformations. However, as the church began to perceive the
potential and practical threat to its unifying myths and view its undermining constructed
legitimacy, church authorities gradually escalated their intervention and censorship. The
initial regulatory measures were not adequate to contain the spread and influence of
printed books.

In 1479, Pope Sixtus IV authorized the University of Cologne to use ecclesiastical
censures against printers, purchasers, and readers of heretical books. The focus was
directed at suppressing heretical writing (Grendler 1977: 71; Steinberg 1959: 186). In
1487, Pope Innocent III, published a bull that decreed excommunication, fines, and book
burning as a punishment for those dealing with heretical books. In 1501 Pope Alexander
VI issued an additional bull, authorizing universal censorship with the goal of
homogenizing censorship throughout Christendom. By that time the Roman Church was
“shaken to its foundations by the Protestant Reformation, and alarmed at the increasing
power which the secular state arrogated to itself” (Ibid: 186-187). This decree was written
in the traditional form of guidelines, which were general, vague, and not efficient in
preventing the circulation of books disapproved by the Church (Grendler 1977: 71).

In 1515, the Catholic Church, viewing the rapid dissemination of heretical books
and Protestant ideas, which threatened to undermine their authority, reached the
conclusion that more drastic measures should be taken to detain and contain the danger.
At that time it was already clear that “[it was] the Church whose authority and existence
had been assailed and the contest was fought out over creeds and not political platform”
(Putnam 1906: 9). In this year, Pope Leo X issued a bull forbidding the printing of any
book without the Church’s authorization (Febvre and Martin 1976: 244). [*]

Δείτε επίσης τα ωραία που έχει να πει η Ιλουμινάτα Πιγκουίνα (απ’ όπου και η είδηση)

ΥΓ: Πάντως η κ. Αρβελέρ λέει αρκετά σωστά. Food for thought είναι το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας της και σαφέστατα -σε αντίθεση π.χ. με τον μέσο ελληνόφωνο κουλτουριάρη επιφυλλιδογράφο- έχει μια ψιλοϊδέα για (και μια ψιλοεπαφή με) τα φαινόμενα που κριτικάρει και δεν περιορίζεται σε εκθεσάδικου επιπέδου αφορισμούς του τύπου “τι απέγινε εκείνη η εποχή που οι καρδιές των ανθρώπων ήταν πιο κοντά από τις στέγες τους”.

[*] Z Kertcher, AN Margalit, “Technology and Authority in Times of Transformation” (εδώ)

Sevket! Don’t you recognize me, my friend? For years we reaped laughter and tears together. Ah Sevket, we have turned into monsters . . . So much suffering, so much tragedy. If only it could all be a lie, if only we could go back to our land, to our gardens, to our forests with their songbirds, sparrows and tiny owls, to our orchards with their tangerine trees
and flowering cherries, to our beautiful festivals. Guerilla fighter of Kor Mehmet, give my regards to the earth that gave us birth! Selam Söyle Anadolu’ya, Farewell Anatolia! Hold it not against us that we drenched you with blood. Kahr olsun sebep olanlar! A curse on the guilty ones!

Bruce Clark: Twice A Stranger: The Mass Expulsions that Forged Modern Greece and Turkey. Harvard University Press, 2006. Πολύ ισορροπημένο, με (σχεδόν μοναδικές στο είδος τους) μαρτυρίες επιζώντων ύστερα από επιτόπια έρευνα του συγγραφέα σε Ελλάδα και Τουρκία. Καθόλου βαρετό αλλά και καθόλου απλοϊκό. Δε χαρίζει κάστανα ούτε στους ελληνικούς ούτε στους τουρκικούς μύθους για τα φρικτά γεγονότα που οδήγησαν στην ανταλλαγή πληθυσμών και για τα αποτελέσματά της στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Κάντε κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες και ένα αρκετά εκτενές απόσπασμα από την εισαγωγή. Το συνιστώ.

Το απόσπασμα είναι η απόδoση στα αγγλικά του επιλόγου των “Ματωμένων Χωμάτων” και προοίμιο του του βιβλίου. Θέλετε βιωματικές αλήθειες κ.κ. κήρυκες του μίσους; Να επιβάλλετε τα “Ματωμένα Χώματα” στην υποχρεωτική εκπαίδευση και από τις δύο μεριές του Αιγαίου. Αλλά δε σας παίρνει. Παραείναι αλήθειες και παραείναι βιωματικές.

Αν δε λέει ότι τους κλέβουμε στο ζύγι, τότε σίγουρα μιλάει για λάθος χώρα.

Ανακάλυψα ότι υπάρχει νόμος για τα κριτήρια πρόσληψης στο Δημόσιο που αν έχεις τουλάχιστον 2 χρόνια προϋπηρεσία (σαν συμβασιούχος) σε Δήμο ή άλλο φορέα του ευρύτερου Δημοσίου, στην προσαυξάνει κατά 50%.

Δηλαδή, έστω ότι για μια θέση είναι υποψήφιοι ο Τάκης και ο Πάκης. Έχουν τα ίδια τυπικά προσόντα (πτυχία, γλώσσες κλπ) με τη διαφορά ότι ο Τάκης έχει 2 χρόνια προϋπηρεσία σαν συμβασιούχος στο χωριό του όπου ο μπάρμπας του είναι δήμαρχος, ενώ ο Πάκης έχει 2 χρόνια προϋπηρεσία π.χ. σε ένα εργοστάσιο. Ε, η προϋπηρεσία του Τάκη θα υπολογιστεί σαν 3 χρόνια και όχι σαν δύο.

Γιατί έχει αποφασιστεί μια τέτοια μαλακία; Μα για να έχουν προνομιακή πρόσβαση στη μονιμοποίηση όσοι συμβασιούχοι δεν καλύπτονταν από τη φάση Παυλόπουλου, γιατί απαιτούσε 3 χρόνια κολλητές συμβάσεις.

Τώρα, γιατί θα έπρεπε να μονιμοποιηθούν όλοι αυτοί; Μα προφανώς γιατί απέδειξαν ότι είναι ταυτόχρονα ανίκανοι να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά και πολύ ικανοί στο να γλύφουν δημαρχίσκους και να πουλάνε την ψήφο τους με αντάλλαγμα μια σύμβαση της πούτσας με τελικό στόχο τη μονιμότητα (δηλαδή -για τη συντριπτική πλειονότητα- το ατελείωτο ξύσιμο). Σα να λέμε, είναι ένα επίδομα αναπηρίας.

Μερικοί λένε ότι μας χρειάζεται μια καλή Χούντα και φυσικά είναι πανίβλακες γιατί η χούντα ξεσκίστηκε στα ρουσφέτια. Κάποτε που συζητούσα με ένα φίλο μου είχαμε συμπεράνει ότι μας χρειάζεται μια καλή Κατοχή: δε μπορεί, όσο κακοί και να είναι οι ξένοι κατακτητές, αποκλείεται να φτάνουν σε λαμογιά το μέσο έλληνα και το μέσο μέσον του.

Τελικά χθες που το έμαθα αυτό το πράγμα με το +50%, κατέληξα ότι αυτό που χρειάζεται η χώρα ώστε οι κάτοικοί της να γίνουν αισθητά λιγότερο παλιοσκατιάρηδες, είναι αλλεπάλληλοι πυρηνικοί βομβαρδισμοί κάθε τετραγωνικού εκατοστού της επί πέντε-έξι χρόνια: το αποτέλεσμα θα είναι να κατοικείται αποκλειστικά από μεταλλαγμένες κατσαρίδες.

Πολύ λιγότερο υποκριτικό.

If there was a schism in physics between the wave-theorists and the particlists and they turned to killing each other whenever there were no handy biologists to murder then the rest of the world would think that they had stopped being scientists and had become deranged, but for some reason you are allowed to criticise someone’s science but you have to respect their religious fantasies.

http://www.ratbags.com/rsoles/history/2007/01january.htm